Walorem dziennika jest to, że stanowi spojrzenie z perspektywy aktora drugiego czy nawet trzeciego planu, bo do takiego zaliczyć wypada najpierw alumna, a potem młodego kapłana Władysława Muszalskiego. Dziennik jest interesującym i cennym zapisem przemyśleń i wrażliwości religijnej, społecznej i politycznej oraz pierwszych doświadczeń duszpasterskich autora. Jego refleksje są ciekawym źródłem do obrazu kapłańskiej obyczajowości, uchwyconej w sytuacji uroczystej i w zastanej „zwykłości”. Przed Czytelnikiem przewijają się różne typy duchownych i obrazy z życia na plebanii, ukazywane bez tendencyjnej złośliwości, lecz dla nauki oraz ku pamięci i przestrodze samemu autorowi. Ksiądz Muszalski dostrzega kapłanów pełnych duszpasterskiej gorliwości i takich, których postępowanie pozostawiało niesmak i stanowiło ujmę dla kapłańskiej sukni.
Co może łączyć te dwie postacie, które żyją w różnych kontekstach zarówno geograficznych (Apulia i Kalabria), jak i powołaniowych (kapłan i prosta świecka mama rodziny)? Jednak Boże plany mogą przerastać "drogi" i "myśli" ludzi, dlatego przekonany o tym Luciano Regolo z wielką odwagą porywa się na to równoległe porównanie, z którego będzie w stanie wydobyć pewnego rodzaju nić przewodnią, zdolną zharmonizować ich duchowości i ich doświadczenia egzystencjalne w jednym planie odkupieńczym Boga.
Luigi Renzo
biskup Mileto - Nicotera - Tropea
Poradnik dla tych, którzy chcą wyprowadzić się z miasta i zamieszkać na wsi. Fabularyzowana historia pierwszych wiejskich doświadczeń autorki. W książce znajduje się mnóstwo praktycznych porad: jak zbudować dom i stworzyć ogród, jak zbierać zioła i produkować z nich naturalne kosmetyki, jak zdrowo gotować z naturalnych składników, a wreszcie – jak uprawiać lawendę.
Joanna Posoch – założycielka Lawendowego Pola – największej w Polce plantacji lawendy i gospodarstwa agroturystycznego, które szybko stało się kultowym miejscem na Warmii.
Zostawiłem spokojne, w miarę poukładane życie. Z codziennym obiadem, godzinami spędzanymi ze znajomymi w pubach Trójmiasta, wygodnym łóżkiem i innymi przyjemnymi rzeczami. Zdecydowałem się wyruszyć w podróż autostopem do Hiszpanii, na blisko miesięczną pielgrzymkę do Santiago de Compostela. Z 300 euro w portfelu mającymi wystarczyć mi na cały miesiąc pobytu za granicą. Z obawami, ale również chęcią przeżycia wielkiej przygody. Rozsądkiem mówiącym: "Czyś Ty doszczętnie zgłupiał?", lub nawet dosadniej, oraz pragnieniem dokonania czegoś wyjątkowego. Ze świadomością, że robię coś szalonego, niezwykłego i fascynującego, ruszyłem w stronę grobu św. Jakuba.
ze wstępu Autora
Wolność jest wielkim darem, ale ma ona swoje granice, poza którymi rozpościera się anarchia i nieład społeczny. Jeśli więc w jednym zdaniu chciałbym zawrzeć przesłanie, stanowiące wspólną myśl wszystkich publikowanych tu artykułów, to można by je sformułować następująco: trafne rozpoznanie granic wolności otwiera przed narodem szanse na rozwój kraju i pomyślne perspektywy życiowe obywateli, świadome lub nieświadome przekroczenie owych granic może stanowić zagrożenie dla narodu jako całości, ale także dla zwykłych ludzi.
Odkryj swoją wspaniałą godność jako kobiety, dary, które otrzymałaś od Boga, i misję, jaką ci powierzył. Przekonaj się, że naprawdę jesteś błogosławiona, piękna i niezwykła.
Pat Gohn, odwołując się do nauczania Kościoła i swojego życiowego doświadczenia, m.in. jako piosenkarki i prezenterki radiowej, jak również chorej na raka piersi, ukazuje fascynującą, chrześcijańską wizję kobiecości. Wizję, która okazuje się o wiele bardziej atrakcyjna niż to, co oferuje kobietom współczesna kultura. Autorka przedstawia niezwykłe bogactwo tej wizji i różnorodne sposoby, na które może ona inspirować współczesne kobiety. Opowiada, jak sama, początkowo zbuntowana i przeniknięta ideami feminizmu, dochodziła do jej poznania i zrozumienia oraz jak została przez nią przemieniona. Zachęca do podążania swoim śladem, udowadniając, że przynosi to prawdziwie szczęście i radość. Przekonuje, że gdy kobiety doceniają i pielęgnują swój „kobiecy geniusz” poprzez modlitwę oraz życie pełne wiary, stają się zdolne do tego, by przemieniać naszą kulturę w cywilizację miłości.
Fascynująca książka o życiu i cudach św. Jana Bosko – wielkiego świętego Kościoła, założyciela Zgromadzenia Salezjanów, opiekuna młodzieży, jednego z największych cudotwórców w historii chrześcijaństwa!
Na kartach tej książki poznamy nadprzyrodzone dzieła, jakich Bóg dokonał przez osobę św. Jana Bosko: cudowne uzdrowienia, cud rozmnożenia pokarmu (w tym także eucharystycznych hostii), wskrzeszanie zmarłych, walkę (często wręcz fizyczną) z szatanem, dar proroctwa i przewidywania przyszłości, wgląd w sekrety ludzkich myśli i sumień oraz zdolność bilokacji.
O wyjątkowości Jana Bosko świadczy również jego doczesne ciało, które w nienaruszonym stanie można zobaczyć w turyńskiej bazylice, do której nieustannie pielgrzymują z wiarą tysiące osób prosząc o pomoc w najtrudniejszych życiowych bolączkach.
O tym wszystkim mówią świadectwa setek osób przesłuchanych w czasie procesu kanonizacyjnego, jego najbliżsi współpracownicy, hierarchowie Kościoła, świeccy politycy i urzędnicy oraz młodzi podopieczni z Oratorium...
„Kto po raz pierwszy i nie znając go, widział, jak odprawia Mszę świętą, wykrzykiwał instynktownie: Ten ksiądz musi być święty…!
Jego motto brzmiało: Da mihi animas caetera tolle: „Daj mi dusze, Panie, a resztę zabierz!”
Wprowadzenie (fragment)
29 lutego to szczególna data. Z co najmniej dwóch powodów: po pierwsze pojawia się w kalendarzu raz na cztery lata. Po drugie, to rocznica urodzin Thais, córeczki Anne-Dauphine Julliand, dotkniętej ciężką chorobą genetyczną układu nerwowego. Thais przeżyła trzy lata i dziewięć miesięcy. Miała krótkie, lecz piękne życie.
Anne-Dauphine opowiada o tym zwykłym-niezwykłym dniu, w którym Thais skończyłaby osiem lat. W tym dniu bierze oddech od pracy i obowiązków, starając się pełnią życia przeżyć każdą chwilę. W tym dniu przeszłość miesza się z teraźniejszością. Każdy gest, każde słowo nabiera wyjątkowego znaczenia, przywołuje przechowywane pieczołowicie wspomnienie, wywołując na przemian śmiech i łzy.
Niesamowita lekcja pogody i szczęścia. Piękna historia miłosna, którą czyta się jednym tchem, z oczyma pełnymi łez.
Anne-Dauphine Julliand jest dziennikarką, mieszka w Paryżu. Jej książka, Ślady małych stóp na piasku, odniosła ogromny sukces: we Francji zdobyła nagrodę Paroles de patients (2011) i nagrodę Pelerin du témoignage (2011). W Polsce została wyróżniona nagrodą Feniks w kategorii literackiej (2013).
Dwadzieścia lat po zimnej wojnie James Tabor z zacięciem korespondenta wojennego relacjonuje wyścig do wnętrza Ziemi. Jego bohaterowie ? Amerykanin Bill Stone i Ukrainiec Aleksander Klimczuk ? większą część zawodowego życia poświęcili odkryciu najgłębszej jaskini. Sam wyścig jest zarówno mozolną podróżą w głąb znanego nam świata, dosłownym odkopywaniem kolejnego metra zawalonych korytarzy, jak i zapierającą dech w piersiach jazdą w dół niebotycznych studni. W tle rozpadają się związki, giną ludzie, rozpoczynają się i kończą wojny. Pozostaje obsesyjne wręcz pragnienie bycia pierwszym na dnie świata. Mylili się zwolennicy teorii płaskiej Ziemi i mylili się ci, którzy przedwcześnie opłakiwali zmierzch epoki odkrywców. Wraz z nadejściem trzeciego milenium stało się jasne, że jeszcze jedno miejsce czeka na swoich odkrywców:
najgłębsza jaskinia na ziemi. Superjaskinia.
Co się dzieje za zamkniętymi drzwiami domu Terlikowskich? On, płachta na byka feministek, ona, matka pięciorga dzieci. Czy życie w rodzinie żarliwych katolików to radość czy męczarnia? Z opowieści Terlikowskich wynika że jedna wielka przyjemność. Tłum dzieci rządzi. Wrzawa, harmider i kolejne zabawne sytuacje. Jakby czytelnik znalazł się w świecie przygód Mikołajka.
Autobiograficzna opowieść Kuby Sienkiewicza, lidera kultowych Elektrycznych Gitar (ponad milion sprzedanych płyt), twórcy kilkudziesięciu przebojów, a jednocześnie lekarza neurologa. Przygody muzyka, przygody lekarza, ojca sześciorga dzieci, sukcesy i życiowe upadki plus fantastyczne poczucie humoru autora sprawiają, że ta książka wciąga nie tylko fanów Elektrycznych Gitar.
Książka zawiera dzieje powstawania i przekształcania grybowskich kościołów – historię ich budowy i stopniowego wyposażania dziełami sztuki, a także odbudowywania zniszczeń powstałych w wyniku pożarów czy działań wojennych. Obejmuje czas od powstania pierwszej świątyni w Grybowie w 1340 r. po dzień dzisiejszy.
W opracowaniu pojawia się szereg postaci historycznych, jakie miały wpływ na kształt grybowskiej parafii, takich jak duchowni, artyści, włodarze miasta, rzemieślnicy czy wreszcie zwykli mieszkańcy. Szczególne znaczenie miała współpraca dwóch osób – grybowskiego proboszcza ks. Jana Solaka i warszawskiego architekta Zdzisława Mączeńskiego, których połączyła zainicjowana na początku XX w. budowa kościoła parafialnego. Wspólny cel, jakim było wzniesienie i wyposażenie świątyni, zaowocował trwającą ponad 50 lat przyjaźnią.
Książka jest bogato ilustrowana archiwalnymi fotografiami dokumentującymi dzieła sztuki (często już nieistniejące) oraz zmiany, którym ulegał wygląd świątyń na przestrzeni wieków. Na szczególną uwagę zasługują zamieszczone w publikacji unikatowe projekty kościołów i elementów ich wyposażenia (w tym witraży). Opracowanie zostało również wzbogacone o listy Zdzisława Mączeńskiego do Jana Solaka z lat 50.i 60., dokumentujące ich współpracę artystyczną i życie osobiste.
W wyborze znalazły się najpiękniejsze listy polskiego króla, które najczęściej bywają omawiane na lekcjach języka polskiego i nierzadko stanowią materiał źródłowy na lekcjach historii.
Barwna opowieść o kobietach kilku pokoleń rodu Kossaków. Oparta na bogatym materiale wspomnieniowym i źródłowym, w tym również nigdzie niepublikowanych listach z rodzinnego archiwum.
Żyły w cieniu artystów malarzy, chociaż to one były majętne i dobrze urodzone i to za ich posag Kossakowie kupowali swoje siedziby. Były wśród nich dostojne matrony i stare panny czekające na mężów, były też buntowniczki, obdarzone talentem malarki i literatki, które chciały za wszelką cenę wyjść z cienia, eksponując swój własny talent .Wielka historia i małe przyziemne sprawy krzyżowały plany, plątały drogi, a one w różnych okolicznościach tworzyły kolejne domy, wyprowadzały w świat dzieci, realizowały marzenia, spełniały oczekiwania, zaskakiwały, wzbudzały podziw, zazdrość, albo współczucie. Są wśród nich żony: Juliuszowa, Tadeuszowa, Wojciechowa, ale są i kobiety, których nazwiska i pseudonimy literackie świadczą o ich samodzielności, o własnym dorobku.
Fikołki na trzepaku Tym razem Autorka bestsellerowej mazurskiej sagi postanowiła, wykorzystując doskonałą pamięć, spisać dla własnych dzieci wspominki z podwórka, wakacji, uroczystości oraz zwykłych zajść rodzinnych. Smak lodów z prawdziwą wanilią, bary mleczne czy fikołki na trzepaku dzisiaj urastają już do nostalgicznych wspomnień. Jest tam też kilka rodzinnych historii, a nade wszystko koloryt bezpiecznych podwórek; wieś, na której autorka spędzała wakacje biorąc udział w sianokosach, żniwach; zakola Biebrzy, grzybne lasy i dziecięca beztroska.
Porywająca historia żydowskiej nauczycielki tańca wplątanej w drugowojenny koszmar.
Rosie uczyła tańca w całej zachodniej Europie. Nim skończyła dwadzieścia pięć lat, zdążyła stracić ukochanego w wypadku lotniczym, poślubić niewłaściwego mężczyznę i znaleźć pocieszenie w ramionach innego. Gdy do władzy doszli naziści, przeszła przez kilka obozów koncentracyjnych, ale energia, niewiarygodna zaradność i żywiołowy urok pozwoliły jej przetrwać – lekcje tańca udzielane esesmanom stały się przepustką do życia. Spośród tysiąca dwustu osób, które przybyły jednym transportem wraz z nią do hitlerowskiego obozu w Auschwitz, przeżyło jedynie osiem.
To niezwykłe, naznaczone miłością, zdradą i niezwykłą determinacją życie staje się dla autora – jej bratanka, kluczem do odkrycia własnych korzeni. Łącząc w całość wojenne zapiski, fotografie i listy ciotki, Paul rekonstruuje dramatyczną historię, z której przebija optymizm i wbrew śmiertelnej grozie dnia codziennego – fascynujące ukochanie życia.
Paul Glaser urodził się krótko po wojnie w Holandii. Pełnił między innymi funkcję dyrektora szpitala psychiatrycznego oraz dyrektora generalnego wielkiej organizacji pracującej z osobami upośledzonymi umysłowo. Brał także udział w zakładaniu muzeum historii druku, regionalnego teatru oraz montessoriańskiej szkoły średniej.
Radosne głoszenie Ewangelii – to misja życia zmarłego w 2011 roku Biskupa Albina Małysiaka – długoletniego biskupa pomocniczego archidiecezji krakowskiej. Niniejsza książka jest zbiorem anegdot i ciekawych sytuacji z życia tego absolutnie nietuzinkowego duchownego. Przedstawia Jego zaskakujące reakcje na sytuacje życiowe, oryginale pomysły i humorystyczne gafy. Biskup Małysiak burzy stereotyp hierarchy katolickiego i daje dowód, że nawet sprawując tak dostojną posługę można mieć dystans do samego siebie.
Dramatyczna historia ukochanego syna Danielle Steel
Nick swoim urokiem i energią potrafił zjednać sobie każdego. Od dzieciństwa jednak zmagał się z ciężką i niebezpieczną chorobą: psychozą maniakalno-depresyjną.
Wsparciem w udręce była dla Nicka niestrudzona, kochająca matka, która szukała wszelkich sposobów, by mu pomóc. Mimo jej ciągłych wysiłków dopiero po latach Nick otrzymał właściwą opiekę specjalistów. Wówczas jednak choroba była już dla niego zbyt wielkim ciężarem.
Światło moich oczu to historia wielkiej miłości matki i syna oraz ich wspólnego zmagania z chorobą, które okazało się walką o życie.
Zaśpiewała setki niezapomnianych piosenek. Występowała na scenach, na których lśniły Edith Piaf i Marlena Dietrich. Przyjaźniła się z wielkimi twórcami polskiej piosenki. Została uwieczniona w wierszu Zbigniewa Herberta. Spotkała nadzwyczajną miłość.Halina KunickaNiezwykle elegancka i piękna dama polskiej piosenki. A zarazem zwyczajna kobieta, borykająca się z troskami i niełatwymi wyborami, grająca role czasem trudne do pogodzenia: artystki, żony, matki. Świat nie jest taki zły dla wielu będzie powrotem do frapujących lat młodości, którym towarzyszyły piosenki śpiewane przez Halinę Kunicką.
Po tej książce nigdy nie sięgniesz po skręta.
Wiecie, czym jest „klub 27”? Amy Winehouse, Kurt Cobain, Jimi Hendrix, wszyscy oni zmarli z przedawkowania prochów, mając właśnie 27 lat. Ja miałem 26, kiedy przestałem brać.
Gdybym ćpał tylko rok dłużej, pewnie nie mógłbym teraz tego pisać.
Przez jedenaście lat mojego życia liczyły się tylko narkotyki. Potrafiłem poświęcić dla nich wszystko. W 1990 roku nasz zespół Maria Nefeli wygrał festiwal w Jarocinie. Miałem szansę zostać gwiazdą, ale byłem ciągle na haju, zapominałem o próbach i zostałem wyrzucony z grupy. Spadłem na samo dno, zamieszkałem na ulicy. Wydawało się, że nie ma już ratunku…
I wtedy Bóg nieoczekiwanie wyciągnął do mnie rękę.
Teraz przyszedł czas, abym podzielił się swoją historią, by pokazać innym, że nie ma sytuacji bez wyjścia, a cuda się zdarzają.
ZOSTAŁEM OCALONY. NIE BOJĘ SIĘ O TYM MÓWIĆ.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
