Historia blogerki kulinarnej, która zerwała zaręczyny, odeszła z pracy marzeń i poleciała za szczęściem na inny kontynent Po studiach Luisa Weiss pracowała w nowojorskim wydawnictwie. Pewnego dnia postanowiła przekopać się przez kolekcję przepisów, które latami wycinała z gazet. Żeby udokumentować swoją przygodę z gotowaniem, założyła blog The Wednesday Chef, który w oszałamiającym tempie zdobył wiernych czytelników. Ale Luisa wciąż tęskniła za Berlinem, miastem, w którym się urodziła. Po miesiącach sercowych rozterek i rozstaniu z narzeczonym zdecydowała się na skok na głęboką wodę i wróciła do miasta dzieciństwa. Dziś twierdzi, że Paryż może i posiada pewien charme, ale jeżeli chodzi o prawdziwą inspirację w kuchni jak i w życiu nie ma to jak Berlin. Każdy, komu podobała się Julie i Julia, chętnie będzie gotował z Luisą, która postawiła wszystko na jedną kartę i odnalazła miłość tam, gdzie spodziewała się jej najmniej. Luisa oczaruje czytelnika opowieściami o szukaniu z nowym chłopakiem mieszkania w Berlinie, zmaganiach z białymi szparagami, organizacji Święta Dziękczynienia dla trzech naburmuszonych rodzin i oswajaniu nowego życia za pomocą masowej produkcji arcytrudnych do wykonania pierniczków. Mama Włoszka, amerykański tata, wujek z Sycylii i dzieciństwo w Berlinie Luisa Weiss wie, co to znaczy być obywatelką świata Wycieczka do nowej kulinarnej mekki Berlina. która dowodzi, że niemiecka kuchnia to nie tylko Wurst i Sauerkraut Poprawiające humor love story dla ekspatów poszukujących domu w smakach i zapachach dzieciństwa Po części dziennik kulinarny, a po części opowieść o miłości. To zapis (często) niełatwych poszukiwań swojego miejsca na świecie. Luisa Weiss stworzyła książkę, której nie da się zapomnieć. Heidi Swanson Kuchnia na walizkach to naprawdę niezwykła książka, wrażliwa, szczera, wypełniona emocjami i smakami przynależącymi do życia rozpiętego między trzema kulturami i tradycjami kulinarnymi. Tej książki nie sposób odłożyć, chyba że po to, by przygotować którąś z nęcących potraw. David Lebovitz Wonna kronika miłości, gotowania i budowania domu. Luisa inspirująco i wzruszająco szuka uczucia i domowego ogniska, to jakby zyskać nową przyjaciółkę. Debra Weiner
Ciągle jeszcze zadaję pytania, miast dawać mentorskie odpowiedzi i chciałbym właśnie, żeby ta książka dotyczyła pytań tych najprostszych i najważniejszych. Moje doświadczenie zaś ma posłużyć jako przykład, że poszukiwanie odpowiedzi na nie zajmuje myślącemu człowiekowi całe życie. Krzysztof Zanussi, wybitny reżyser, bez którego polskie kino nie osiągnęłoby tak wielkiego rozmachu artystycznego, przenosi swoje rozważania na grunt literatury. Słowem potrafi równie sugestywnie jak za pomocą obrazu filmowego wzbudzić w odbiorcy niepokój. Zadaje proste, ale spędzające sen z powiek pytania o możliwości, jakie przed człowiekiem stawia Los. Zastanawia się, na ile sposobów można przeżyć życie i czy któryś z nich jest etycznie słuszniejszy od innych. Uwodzi czytelnika pisząc jednocześnie o religii, dinozaurach i kolorowych skarpetkach. Strategie życia to frapująca opowieść o drodze niepokornego artysty, który nawet dziś idzie pod prąd.
Autorka wstępu Gabrielle Thierry – malarka, założycielka stowarzyszenia «Renefer» opiekującego się spuścizną Renefera, malarza i uczestnika pierwszej wojny światowej.
Zapiski żołnierza to zbiór autentycznych notatek z czasów pierwszej wojny światowej, które Renefer, malarz i rysownik, napisał dla swojej ośmioletniej córki. Ich wyjątkowość polega nie tylko na istotnej wartości historycznej i literackiej opisu życia codziennego uczestników walk, lecz przede wszystkim na pięknie ilustracji, którymi Renefer opatrzył tekst.
Dzięki artystycznemu wyczuciu autor przekazuje świadectwo wojny w sposób delikatny i przystępny dla każdego czytelnika, niezależnie od jego wieku i wiedzy. Wśród publikacji traktujących o pierwszej wojnie światowej, które ukazały się dotychczas, niewiele jest utworów przywołujących w tak specyficzny sposób jej dramat.
Uniwersytet Łódzki nadał księdzu profesorowi Józefowi Tischnerowi tytuł doktora honoris causa. Dziś znaczenie myśli Tischnera w dyskursie naukowym i społecznym wydaje się jeszcze bardziej istotne. Jego głos, głos humanisty - pojmującego relacje z innym jako miejsce spotkania i dialogu, jako obustronne zobowiązanie etyczne - winien brzmieć szczególnie donośnie we współczesnym świecie, którym w coraz większym stopniu rządzą depersonalizujące procesy.
„Trzeba dziś - takimi słowy kończy Tischner swój wykład - powrotu do źródeł wiary, rozumu i wolności”. W ten sposób wyznacza także nasz „horyzont dialogu i rozumienia”. Dlatego wyrażenie to zdecydowaliśmy się uczynić tytułem książki, wydobywając w ten sposób charakter powinnościowy ludzkiego sposobu istnienia, konstytuowany przez poczucie odpowiedzialności i troski, ale także wynikający z potrzeby łączenia wiary z racjonalnym namysłem nad różnymi wymiarami rzeczywistości.
dr hab. Krystyna Pietrych, prof. UŁ
Przygody w Legii Cudzoziemskiej to cykl utworów anonimowego autora opublikowanych w roku 1935 przez Wydawnictwo Lektura w formie zeszytów, z których każdy zawierał jedno opowiadanie. Prezentujemy Państwu trzynaście z nich. Bohaterami tych utworów są polscy legioniści z oddziałów stacjonujących w marokańskim Sidi-bel-Abbes i w algierskim Guerzif. Są to odważni poszukiwacze przygód, ludzie pokroju Indiany Jonesa walczący najczęściej podczas samotnych misji z krwiożerczymi Arabami, piratami rzecznymi w dzisiejszym Wietnamie czy z okrutnymi kobietami-wojowniczkami w Dahomeju. Choć proponowana Państwu lektura przeznaczona jest głównie dla młodych miłośników literatury przygodowej, to polecamy ją także tym, których interesują dzieje Legii Cudzoziemskiej. Autor opowiadań bowiem, opisując perypetie naszych rodaków, przedstawia także wiele szczegółów dotyczących niełatwego życia codziennego legionistów w latach trzydziestych minionego stulecia, a także sylwetki ich francuskich dowódców, ludzi przeważnie okrutnych, podłych i skorumpowanych.
Bywa, że jest ciągle pod górkę. Dajesz radę. Zawzięta, uparta i wściekła na cały świat. Ciągle czujesz, że coś ci umyka, że powinno być inaczej, że niby o to ci chodziło, ale jednak właściwie chyba wcale nie! Wiem. Ja też tak miałam. Rozumiem dlaczego czujesz się nic nie warta, wylewasz morze łez, straciłaś ochotę na życie i dlaczego jesteś z gościem, z którym wcale nie chcesz być. Dlatego w tej książce oprócz felietonów i żółtych kartek zamieściłam też odpowiedzi na listy.
Publikacja jest pokłosiem międzynarodowej konferencji, zorganizowanej w Instytucie Socjologii UKSW z okazji 150. rocznicy urodzin Emila Durkheima. Zamieszczone w niej artykuły podejmują rozmaite wątki socjologii Durkheima, uznawanego za klasyka tej dziedziny naukowej, takie jak jego rozumienie moralności, religii, instytucji czy faktu społecznego.
Monografia poświęcona kaznodziejstwu ks. Józefa Tischnera, wpływowego myśliciela i publicysty, a zarazem popularnej postaci życia społeczno-politycznego. Tischner należał w końcowych dekadach XX stulecia do najbardziej symptomatycznych postaci polskiego życia społecznego i duchowego. To żywe świadectwo doświadczeń religijnych i pożyteczna nauka moralna.
Niezwykłe świadectwo pierwszego duchowego syna świętego Stygmatyka
Emanuele Brunatto jest kimś bardzo szczególnym w życiu Ojca Pio. Trafił do San Giovanni Rotondo na początku lat 20-tych XX wieku jako przestępca uciekający przed wymiarem sprawiedliwości. Spotkanie z zakonnikiem noszącym na swym ciele znamiona męki Chrystusa odmieniło go całkowicie.
Emanuele Brunatto został pierwszym duchowym podopiecznym Ojca Pio. Zamieszkał w skromnej chacie niedaleko klasztoru, a potem przez trzy lata mieszkał w klasztorze, tuż obok Ojca Pio, z którym codziennie spotykał się przy ołtarzu, w jego celi, refektarzu, klasztornym ogrodzie, w konfesjonale. Był świadkiem niesamowitych zjawisk, cudów, uzdrowień, wielkich nawróceń, ale również dramatów.
Kiedy Ojcu Pio zakazano odprawiania publicznych Eucharystii, Emanuele jako jedyny służył mu do Mszy w klasztornej kaplicy. Wtedy też podjął się po raz pierwszy wielkiego dzieła obrony Ojca Pio przed oszczerstwami i prześladowcami. To naznaczyło całe jego późniejsze życie i dzięki temu wielu nazywało go najwierniejszym przyjacielem Ojca Pio, którego nigdy nie przestał wspierać i którego bronił do końca swego życia – również w latach 60-tych, podczas drugiej fali prześladowań świętego Stygmatyka. Mimo że jego późniejsze życie toczyło się z daleka od San Giovanni Rotondo, także w sensie duchowym, to na zawsze zostało przeniknięte tym wszystkim, czego doświadczył i czego nauczył się, stojąc u boku Ojca Pio.
Do niewielkiej wsi wyruszają dziesiątki pielgrzymów. Charyzmatyczny uzdrowiciel twierdzi, że może uleczyć każdego. W Świątyni nie wszystko jednak jest takie, jakie się wydaje...
Tymczasem w życiu Anki pojawia się troje tajemniczych nieznajomych. Trzymają się razem, o ich przeszłości krążą niestworzone historie. Anka wpakuje się w kłopoty, to pewne. Pomóc jej będzie mógł tylko Tytus Grójecki, fanatyk horrorów, gier komputerowych i zjawisk nadprzyrodzonych. Czy zdoła ocalić dziewczynę, którą kocha?
Piękna, utalentowana, obdarzona charakterystycznym, głębokim kontraltem. Jej piosenki o najróżniejszych barwach miłości kochali wszyscy. Wiera Gran była najpopularniejszą żydowską pieśniarką w końcu lat 30. W czasie wojny występowała w lokalach warszawskiego getta. Aż zdarzyło się coś, co przekreśliło jej karierę na zawsze – oskarżenie o współpracę z niemieckim okupantem. Do końca życia próbowała oczyścić swoje imię, walcząc z piętnem kolaborantki. “Oskarżona: Wiera Gran” to nie tylko biografia. To próba rozliczenia się z przeszłością.
Oskarżona: Wiera Gran odnosi międzynarodowy sukces, została przetłumaczona na jedenaście języków, w tym angielski, francuski, niemiecki i hebrajski.
Zygmunt Szczęsny Feliński (1822–1895), arcybiskup metropolita warszawski w latach 1862–1863, zapisał się w historii Polski oraz myśli Kościoła zachodniego przede wszystkim za sprawą swej kanonizacji w roku 2009. W szerszej świadomości społecznej funkcjonuje również jako autor dwutomowych Pamiętników, monumentalnego dzieła stanowiącego wielo-barwną, acz w swej istocie niezwykle skomplikowaną, panoramę społeczną XIX wieku. Znamienny pozostaje jednak fakt, iż Zygmunt Szczęsny był również — a może przede wszystkim — bardzo płodnym pisarzem, utalentowanym filozofem i ciekawym poetą; osobiście znał wiele sławetnych postaci XIX–wiecznej sceny politycznej, był przyjacielem najznakomitszych pisarzy i poetów, to na jego rękach odszedł na zawsze Juliusz Słowacki.
Niniejsza książka jest próbą syntetycznego przedstawienia twórczości pisarskiej Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, która to twórczość w dużej mierze pozostaje nieznana szerszemu gronu czytelniczemu, a przy tym, jak dotąd, nie znalazła także większego zainteresowania literaturoznawców i historyków literatury.
Maria Skłodowska-Curie i skandal obyczajowy?W 1910 roku romans niedawno owdowiałej Marii Curie i Paula Langevina wstrząsnął Francją. Ona - laureatka Nagrody Nobla. On - wybitny fizyk, ale mężczyzna żonaty i ojciec czworga dzieci.Skandal - podsycany przez nacjonalistyczną prasę, która opublikowała prywatne listy Marii - przerodził się w ogólnonarodową awanturę, stał się przyczyną ulicznych demonstracji i kilku pojedynków. Niektórzy postulowali o wyrzucenie Marii z Francji. Inni - jak choćby Albert Einstein - bronili ją przed nagonką. Komisja noblowska, gdy Marii Skłodowskiej-Curie przyznano drugą Nagrodę Nobla, zasugerowała, by laureatka nie pojawiła się na uroczystości...Jean Perrin, świadek i uczestnik tamtych zajść, także wybitny fizyk i laureat Nagrody Nobla, wspomina po latach minione zdarzenia, a te dają mu podstawę do rozważań o wyjątkowości ludzkich losów i - jakże aktualnej - refleksji o granicach ingerencji opinii publicznej w intymne życie sławnych ludzi. Opowiada o swojej przyjaźni z rodziną Curie, o tragicznej śmierci Piotra pod kołami powozu oraz wsparciu, jakiego udzielał zarówno Marii, jak i Paulowi, w trudnych chwilach.Powieść Macieja Karpińskiego nie tylko opisuje ten dramatyczny i mało znany epizod z życia sławnej uczonej, ale i opowiada o wielkiej, namiętnej miłości.
Kolejna po głośnych Monologach waginy i Dobrym ciele książka Eve Ensler, w której fundamentalne miejsce zajmuje ludzkie ciało.Eve Ensler poświęciła całe życie kobiecemu ciału: w jaki sposób o nim mówić, jak je chronić i doceniać. Sama jednak nigdy nie wsłuchiwała się we własny organizm, zraniony nadużyciami seksualnymi ojca. Dopiero praca w Kongo, gdzie Ensler spotkała kobiety, które doświadczyły okrucieństwa gwałtu i przemocy, zmienia jej spojrzenie. To doświadczenie oraz wyniszczająca choroba zmusiły ją, by na nowo przyjrzała się swojemu ciału: poddawanemu badaniom, ciętemu, kłutemu, wyczerpanemu. Ta książka to poruszający zapis walki z chorobą i zarazem metafora krzywd, jakie wyrządzamy naszej planecie.
Lubiła opuszczać salony i znikać na peryferiach rzeczywistości, miała talent do wyławiania ludzi na tak zwanych życiowych zakrętach Kochała i porzucała, choć często i ją porzucano. Pełna nieodwzajemnionej miłości rozdawała czułość w zwrotkach i refrenach. Jej piosenki są śpiewaną kroniką naszej współczesnej historii. Tworzyła z lekkością niezapomniane teksty, które trafiały do szerokiej publiczności. W samo serce!Ula Ryciak w błyskotliwej biografii brawurowo i skutecznie wydobywa różne prawdziwe i te na niby wersje Agnieszki Osieckiej. Potrafi dotrzeć do sedna i wyświetlić czytelnikom hologramową postać, która prowadziła życie na własną rękę. Osiecka nie pasowała do roli żony i matki, była za to wieczną dziewczyną z końskim ogonem. Pomimo to potrafiła wzbić się na wyżyny altruizmu i odwagi. Choćby wtedy, gdy wstawiła się u władz za internowanym Januszem Andermanem. I wtedy, gdy dla uwięzionego Adama Michnika pisała dziennik.Lubiła: gadać do utraty tchu, pić we dwoje, samotne podróże, śmiech przez łzy i zabawy kotów;Nie lubiła: fanatyków, iść wcześnie spać, żeby rano wstać;żoną być, uśmiechniętą na każde zawołanie;Nudziło ją: kolekcjonowanie złotych myśli i wszelkie inneZ Osiecką epoka ma same kłopoty. Nie dość, że każdemu serwowała inną wersję siebie, to jeszcze wszystko robiła na odwrót. Tam gdzie w życiu jest miejsce na constans, urządzała dzikie crescendo. A tam gdzie się mówi o sprawach wzniosłych, wdawała się w żarty. Upływ czasu zaciera pamięć o miernych. Indywidualności wybitne ocala od zapomnienia. Dziś bardziej niż dekady temu widać, że ta nie całkiem poważnie traktowana poetka dość poważnie wyprzedzała swoją epokę. Chociażby tym, jak pragmatycznie i konsekwentnie zarządzała swoją twórczością. Jak korzystała z wolności, jak kosmopolitycznie postrzegała rzeczywistość i wreszcie jak przecierała szlaki dla kobiecej niezależności. () Sama o sobie powiedziała, że jej życie to powieść z przygodami, ale nie zawsze w dobrym guście. (fragment książki)
Wywiad rzeka z jedną z najważniejszych postaci polskiej kultury powojennej. Wybitny pisarz i reżyser filmowy opisuje życie swoje i osób, które spotykał na swojej drodze. Te bardzo osobiste opowieści, przeplatane wspaniałymi anegdotami i wspomnieniami, skrzą się ironią i dowcipem. Znakomity portret Tadeusza Konwickiego na tle polskiej obyczajowości i kultury.""Pamiętam, że było gorąco"" jest prawdziwym podarunkiem nie tylko dla namiętnych czytelników Tadeusza Konwickiego, ale i dla polskiej kinematografii.Andrzej Wajda, ""Gazeta Wyborcza
Annie Kagan nie jest medium, jest zupełnie zwykłą osobą. Pomimo tego przydarzyło jej się coś, co z pewnością nie staje się udziałem każdego. Pewnego dnia, kilka tygodni po swojej tragicznej śmierci, przemówił do niej jej brat – tytułowy Billy Fingers. Czy zastanawiałeś się, co cię czeka, gdy twoje ziemskie życie dobiegnie końca? Czy myślisz czasem, dokąd odeszli twoi bliscy? Gdybyś mógł z nimi porozmawiać, o co chciałbyś zapytać? Niespodziewana śmierć młodszego brata była dla Ann Kagan szokiem. Jeszcze większym okazało się to, że kilka tygodni po swojej śmierci Billy nawiązał kontakt z siostrą. Kagan dzieli się z czytelnikami swoim niezwykłym doświadczeniem. Barwna, pełna szczegółów opowieść Billy’ego o tym, co się dzieje z człowiekiem po śmierci, na zawsze odmieni twój sposób myślenia o życiu.
W 2014 roku minęła 40. rocznica premiery Potopu. Przez te lata film Jerzego Hoffmana obejrzało prawie 30 milionów widzów. Potop zyskał miano supergiganta polskiego kina, a ukoronowaniem jego drogi było zdobycie nominacji do Oscara. Niebywała w polskiej kinematografii skala przedsięwzięcia, niezapomniane kreacje aktorskie, mistrzowskie zdjęcia Jerzego Wójcika, kunsztownie odtworzone realia epoki, a przede wszystkim historia Kmicica i Oleńki składają się na niesłabnące powodzenie filmu.Aby w doskonałej jakości zachować Potop dla przyszłych pokoleń, Filmoteka Narodowa pod kierunkiem twórców ekranizacji wykonała digitalizację i rekonstrukcję cyfrową dzieła oraz wyprodukowała jego skróconą wersję Potop Redivivus.Książka Potop Redivivus jest pierwszą po 40. latach monograficzną pozycją poświęconą ekranizacji Potopu. Spośród blisko 2000 fotosów do filmu i werków znajdujących się w archiwum Filmoteki Narodowej w publikacji umieszczono ponad 350 niektóre z nich po raz pierwszy ujrzą światło dzienne. Bogactwo ikonografii dopełniają unikalne projekty kostiumów, plakaty polskie i zagraniczne oraz rysunki satyryczne.Publikacja zawiera nowe teksty uznanych filmoznawców, dotyczące m.in. recepcji filmu, wywiady z Jerzym Hoffmanem, Jerzym Wójcikiem, Danielem Olbrychskim, Leszkiem Teleszyńskim oraz członkami ekipy filmu, archiwalne wypowiedzi twórców, fragmenty recenzji z prasy polskiej i zagranicznej.Potop Redivivus to propozycja wydawnicza nie tylko dla wielbicieli filmu, lecz także dla tych wszystkich, którzy interesują się historią polskiej kinematografii.
Marian Spychalski jest znany przede wszystkim z działalności politycznej. Mało kto kojarzy go z zawodem architekta, czynnego w latach trzydziestych. Tej właśnie działalności jest poświęcona pierwsza część jego pamiętnika zatytułowana Wspomnienia z okresu pracy na stanowisku kierownika Wydziału Ogólnego Planu Zabudowania m. st. Warszawy. Lata 1935-1939.W 1945 roku Spychalski rozstał się z zawodem architekta i zajął wyłącznie działalnością polityczną. Części tej działalności poświęcona jest druga część pamiętnika zatytułowana Wspomnienia z okresu pracy na stanowisku Prezydenta m. st. Warszawy 15 IX 1944 - 5 III 1945. Z tekstu dowiadujemy się o licznych, nieraz bardzo trudnych, dramatycznych okolicznościach towarzyszących organizowaniu administracji na Pradze oraz o ludziach uczestniczących w tych wydarzeniach. Dowiadujemy się po prostu o życiu codziennym. Tekst jest niecenioną lekturą dla zainteresowanych historią tego okresu, ponieważ, podobnie jak całe dzieje PRL, podlega on dziś często zafałszowaniu przez tych, którzy poprawność polityczną przedkładają nad rzetelność badawczą.
Pobudzające do myślenia, inspirujące i zawierające cenne wskazówki wypowiedzi założycieli internetowego giganta Google zostały wreszcie zebrane w jednej książce! Larry Page i Serge Brin dzielą się z czytelnikami swoim doświadczeniem i spostrzeżeniami na temat interesów, zarządzania, przedsiębiorczości, technologii, innowacji i życia. Znakomita pozycja dla wszystkich, którzy pragną nadać swojej karierze zawodowej nowy, satysfakcjonujący kierunek.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
