Jeden człowiek, kilkadziesiąt lat historii polskiego Kościoła
Wielkie marzenie o małej plebanii na Suwalszczyźnie. Niezwykle bliska relacja z Ojcem Świętym Janem Pawłem II, udokumentowana nigdy niepublikowanymi listami. Kulisy dwukrotnego wyboru na Przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski. Sekrety służbowych kontaktów z SB i lustracji w polskim Kościele. Inicjatywa, dzięki której powstały Światowe Dni Młodzieży. Działania kurii ws. afery pedofilskiej w Tylawie. Wytrwałe starania o pojednanie z grekokatolikami i prawosławnymi. Bojkot "Gazety Wyborczej" i zniknięcie Radia Maryja z diecezji przemyskiej.
Nigdy nie był ulubieńcem mediów, które bezlitośnie rozliczały go z każdego potknięcia. Za sprawą medialnych przekłamań wielu uwierzyło, że abp Józef Michalik to oschły, pancerny konserwatysta, który winnych pedofilii szukał wśród dzieci, feministek i ideologów gender. Dzięki świetnej reportersko biografii Tomasza Krzyżaka w końcu możemy zobaczyć, jak skrajnie jednostronny, a często nieuczciwy był to obraz. Nieautoryzowana i nieuciekająca od kontrowersji, ale bardzo uczciwa biografia to nie tylko barwny portret jednego z najważniejszych polskich duchownych, ale przede wszystkim imponująca panorama kilkudziesięciu ostatnich lat historii polskiego Kościoła.
Dolny Śląsk odradzał się bardzo powoli po wojnie trzydziestoletniej. Jedną z oznak polepszenia bytu mieszkańców był wzrost zamówień na dzieła rzeźbiarskie. Pierwszy jako środowisko odrodził się Wrocław, w którym w latach 50. XVII w. znacznie wzrosła aktywność warsztatu rodziny Rohnów. Ich rzeźba była jeszcze mocno osadzona w tradycji manierystycznej.
W książce zaprezentowano informacje archiwalne, dzieła pewne i przypisane, cechy charakterystyczne oraz genezę twórczości Paula Starszego, Paula Młodszego i Samuela Rohnów.
Książka jest poświęcona pracowni artysty, jednej z fascynujących przestrzeni kultury drugiej połowy XIX i początku XX wieku, która łączyła w sobie zjawiska z zakresu sztuki i życia artystycznego. Analizowane są w niej liczne atelier polskich malarzy i rzeźbiarzy oraz sposoby przedstawiania przestrzeni tworzenia w polskiej sztuce. Poza najbardziej znanymi twórcami jak Józef Brandt, Jan Matejko czy Jacek Malczewski, pojawiają się ci mniej oczywiści i zapomniani. Czerpiąc z obszarów malarstwa, fotografii, publicystyki i literatury pięknej, autorka pokazuje złożoność funkcji i znaczeń pracowni, zarówno wobec samych twórców, jak i publiczności artystycznej.
W połowie lat 80. ubiegłego wieku Edward Ihnatowicz rozpoczął pracę nad książką, która miała stanowić podsumowanie jego twórczości oraz poglądów na temat możliwości stworzenia inteligentnych maszyn. Maszynopis zatytułowany „Portret artysty jako inżyniera” nie został ukończony, ponieważ pracę nad nim przerwała śmierć artysty w 1988 roku. Ihnatowicz zdążył jednak sporządzić streszczenie książki, a także spis rozdziałów i zagadnień, którymi zamierzał się zająć na jej stronach. Niestety, projekt odtworzenia całości rozważań artysty na podstawie samego szkicu oraz rozproszonych artykułów i wywiadów skazany jest na niepowodzenie, mają one bowiem zbyt wiele luk, których po upływie tylu lat nie da się już prawdopodobnie zapełnić. Chciałabym jednak podjąć tę próbę, pomimo ryzyka, jakie ze sobą niesie, ponieważ twórczość, a szczególnie dwie rzeźby – SAM i Senster - tego, niemal zupełnie zapomnianego przez historyków sztuki, artysty, bez wahania skłonna jestem określić jako jedno z najciekawszych zjawisk w historii sztuki XX wieku.
Szokująca historia prawdziwa niewyobrażalnej przemocy domowej i dramatu okaleczonej matki
opisana w bestsellerowej autobiografii.
Historia, która wstrząsnęła Wielką Brytanią i odbiła się szerokim echem w mediach na świecie
– również w Polsce pisała o niej prasa.
Kiedy w roku 1999 dziewiętnastoletnia Tina poznała Shane’a, koleżanka ostrzegła ją, że jest niebezpieczny.
Lecz gdy spotyka go dziesięć lat później, widzi w nim przede wszystkim mężczyznę, w którego silnych ramionach
znajdzie upragnione poczucie bezpieczeństwa. Całkowicie zauroczona nie zauważa, jak agresywny
potrafi być jej ukochany.
Po ośmiu miesiącach następuje pierwszy brutalny atak. Shane wyzywa Tinę, opluwa i wyrzuca przez okno
na ulicę...
Tina nie zrywa z nim – miłość bierze górę nad instynktem samozachowawczym. „Stałam się jak narkomanka,
byłam szczęśliwa tylko wtedy, kiedy dostałam swoją działkę – Shane’a”.
To uzależnienie jest silniejsze niż ból, strach i upokorzenia. Ciężkie pobicia, pęknięcie kości policzkowej, rany
zadawane nożem, interwencje policji, kochanki Shane’a przewijające się przez dom Tiny – jak można to
wytrzymać? Jednak Tina znosi kolejne tortury. Shane znęca się nad nią, również na oczach jej dzieci, a ona
wciąż wierzy, że to już ostatni raz, że teraz on się zmieni.
Ta nadzieja kończy się 20 kwietnia 2011 roku, wraz z ostatnim okrutnym atakiem. Przez dwanaście godzin
Shane katuje Tinę do nieprzytomności i wbija jej palce w oczy...
'Nie myślę o sobie czule. Mnie mogłoby nie być. Jestem tylko kostiumem'. W szczerej i bardzo osobistej rozmowie Maciej Nowak opuszcza swoje ciało, by spojrzeć na siebie z ironicznym dystansem. Wywiad jest próbą uchwycenia rozproszonej tożsamości człowieka, który ma odwagę nazwać siebie 'grubym pedałem od kuchni'. Zaszufladkować Nowaka trudno, tym bardziej że sam stara się uciec przed wszystkimi określeniami. Teatrolog, krytyk kulinarny, publicysta, dyrektor, społecznik, bon vivant... Haseł jest wiele, a Nowak jeden. Mnie nie ma to książka, w której pada bardzo wiele niepopularnych opinii i szczerych komentarzy. To odważna opowieść o samotności i zabawna historia o odrębności.
Maciej Nowak (ur. 1964) – dziennikarz, krytyk teatralny i kulinarny. Twórca i redaktor naczelny 'Gońca Teatralnego' i 'Ruchu Teatralnego', były szef działu kultury 'Gazety Wyborczej'. Był dyrektorem Teatru Wybrzeże w Gdańsku, założycielem i dyrektorem Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie oraz wskrzesicielem Warszawskich Spotkań Teatralnych. Od lat recenzuje warszawskie restauracje w 'Co Jest Grane', jest także jurorem programu Top Chef w Polsacie i felietonistą 'Gazety Stołecznej'. Razem z Mikiem Urbaniakiem prowadzi program Homolobby w radiu RDC.
Anna Mucha, jakiej nie znamy! Popularna aktorka zabiera czytelników w prawdziwie rodzinną podróż... do Toskanii. Z mężem Marcelem Sorą, rodowitym Włochem, odkrywa adresy znane nielicznym, niebanalne smaki i wyjątkowe miejsca, których na próżno szukać w oficjalnych przewodnikach. Intrygująca powieść o włoskim stylu życiu z intymnymi, prywatnymi zdjęciami.
John Connolly i James 'Siwy' Bulger dorastali razem na brutalnych ulicach Bostonu Południowego. Kilkadziesiąt lat później, w połowie lat siedemdziesiątych, spotkali się ponownie. Connolly był już ważną postacią w bostońskim oddziale Federalnego Biura Śledczego, Bulger został ojcem chrzestnym lokalnej irlandzko-amerykańskiej mafii. To, co wydarzyło się później – brudny układ mający na celu doprowadzenie do ruiny włosko-amerykańskiej mafii w zamian za ochronę, której udzielano Bulgerowi – wymknęło się spod kontroli i doprowadziło do serii zabójstw, przejęcia przez Bulgera kontroli nad handlem narkotykami w dzielnicy, zarzutów o wymuszenia haraczy, a ostatecznie do największego skandalu wywiadowczego w historii FBI. Dick Lehr i Gerard O’Neill, dwaj byli dziennikarze, którzy zajmowali się tą sprawą od samego początku, ukazują samo serce spisku i opisują nie tylko skandal, ale też mroczne osobowości dwóch starych przyjaciół, którzy wybrali ciemności nieustającej nocy. Oszałamiająca i prawdziwa opowieść o tym, jak dwóch bandziorów skorumpowało FBI. 'Baltimore Sun' Mrozi krew w żyłach i zwala z nóg… jedna z najlepszych książek z nurtu literatury faktu w tym roku. Dick Lehr i Gerard O’Neil niczym wytrawni powieściopisarze tkają z kolejnych efektownych scen ohydny wzór amerykańskiej korupcji. 'New York Post' Dick Lehr wykłada dziennikarstwo na Uniwersytecie Bostońskim. Jako reporter przez niemal dwadzieścia lat pracował w redakcji 'Boston Globe', był nominowany do nagrody Pulitzera i zdobył liczne nagrody dziennikarskie. Dwukrotnie został nominowany do prestiżowej Edgar Award. Mieszka w Belmont w stanie Massachusetts z żoną Karin i czwórką dzieci. Gerard O’Neill przez dwadzieścia pięć lat był redaktorem w zespole Spotlight, który zajmował się dziennikarstwem śledczym w 'Boston Globe', a następnie został wykładowcą dziennikarstwa. Jest laureatem nagrody Pulitzera oraz wielu innych nagród. Mieszka w Bostonie z swoją żoną Janet. Mają dwóch synów. Pakt z diabłem przez czterdzieści osiem tygodni znajdował się na listach bestsellerów 'New York Timesa' i 'Boston Globe', zdobyła także Edgar Award
Niezwykle interesująca, bogato ilustrowana opowieść o dzieciństwie, młodości (barwne lata legendarnego STS-u) i dorosłym życiu, o miłości i przyjaźniach, a przede wszystkim wspaniałej karierze Krystyny Sienkiewicz – gwiazdy telewizji, filmu, kabaretu, radia i estrady. Fascynującą biografię i prezentację dorobku – licznych ról filmowych (m.in. w 'Rzeczpospolitej babskiej', 'Lekarstwie na miłość' czy serialu 'Rodzina Leśniewskich'), teatralnych i kabaretowych (gwiazda niezapomnianego Kabareciku Olgi Lipińskiej) – dopełniają opinie filmoznawców i teatrologów oraz wspomnienia przyjaciół aktorki. Osobny rozdział poświęcony został jej wieloletniej przyjaźni z Agnieszką Osiecką. Grzegorz Ćwiertniewicz przedstawia też mniej znaną twarz Sienkiewicz – utalentowanej plastycznie (była studentką ASP w Warszawie) i literacko. Rzetelność autora – polonisty i recenzenta teatralnego – jego wnikliwość i fascynacja bohaterką książki zaowocowały świetnym opisem osobowości niepowtarzalnej i uwielbianej przez kilka pokoleń widzów Krystyny Sienkiewicz. Od lat kojarzona z tzw. komedianctwem lirycznym, o swej publiczności powiedziała w jednym z wywiadów: 'Oni wiedzą, że ja chcę być ich doktorkiem. Leczyć śmiechem'
Ta książka to nie tylko historia trudnej wspinaczki na najwyższą górę świata. To opis ekstremalnej podróży w głąb siebie – trwającej dwa miesiące walki Martyny z samą sobą i z nieprzewidzianym górskim żywiołem. Przede wszystkim jednak to opowieść o dziewczynie, która po ciężkim wypadku samochodowym i złamaniu kręgosłupa wyznaczyła sobie cel – zdobycie Mount Everestu. Nowe - wzbogacone i uaktualnione wydanie. Dla mnie Everest byłby podwójnym zwycięstwem. Kiedy dziesięć lat temu przechodziłam chemioterapię i dwie operacje, lekarze powiedzieli mi: „Pani Martyno, teraz będzie się pani musiała oszczędzać, żyć ostrożniej”. Kiedy półtora roku temu uległam wypadkowi, lekarze powiedzieli: „Pani Martyno, teraz będzie pani musiała zrezygnować z większości rzeczy, które pani robiła. Góry, motory, narty… teraz musi pani żyć inaczej”. Gdybym zdobyła Everest, to byłoby to dla mnie coś naprawdę wielkiego… I oto tu jestem. Martyna Wojciechowska Martyna Wojciechowska - dziennikarka, od 8 lat redaktor naczelna polskiej edycji magazynów “National Geographic” i “NG Traveler”. Od 1998 roku związana z telewizja? TVN, dla której zrealizowała ponad 50 odcinków autorskiej serii podróżniczej “Kobieta na krańcu świata”, która emitowana jest w 10 krajach na świecie. Jako druga Polka zdobyła Koronę Ziemi (Mount Everest w 2006 roku), jako pierwsza kobieta z Europy Środkowo-Wschodniej ukończyła rajd Dakar. Autorka 10 bestsellerowych książek. Wielokrotnie nagradzana prestiżowymi nagrodami m.in. wybrana przez BBC Knowledge najbardziej pożądanym pracodawca?, Kobieta Roku 2009, Osobowość Roku 2011 i 2014, Najbardziej Wpływowa Kobieta roku 2014 w kategorii Media w rankingu Gazety Wyborczej, laureatka Wiktora 2014 w kategorii Wyjątkowa Osobowość, zdobywczyni nagrody za najlepszy projekt książkowy roku 2014 w plebiscycie National Geographic Society w Waszyngtonie. Laureatka Złotej Nimfy za dokument “Ludzie Duchy” na festiwalu w Monte Carlo. Mama 7-letniej Marysi.
Polityczny żywot Pawła Kukiza składa się ze sprzeczności. Był za Platformą, a teraz przeciw niej. Był przeciw PiS, a teraz PiS wspiera. śpiewał Ukraińcom na Majdanie, a dziś domaga się neutralności wobec konfliktu na Wschodzie. Kiedyś gorący zwolennik integracji z Unią Europejską, teraz zachodnie korporacje są dla niego wcieleniem zła. Pisał antydysktyminacyjne protest songi, dziś podsyca nastroje przeciw imigrantom. Taki jest właśnie Paweł Kukiz. Co chwilę, to inny muzycznie i politycznie, ale zawsze przeciw jakiemuś "systemowi", za którego ofiarę uważa siebie i Polskę. Przeciw Jaruzelskiemu, przeciw Kaczyńskiemu, przeciw Komorowskiemu. Fragment książki
Ojciec Gabriele Amorth przedstawia swoje kilkudziesięcioletnie doświadczenie, jakie zebrał podczas sprawowania posługi watykańskiego egzorcysty. Jego książka jest swoistym poradnikiem dla kapłanów egzorcystów. Tłumaczy krok po kroku, jak rozpoznać diabelskie opętanie i sprawować obrzęd egzorcyzmu zgodnie z Rytuałem rzymskim. Objaśnia bogatą rzeczywistość związaną z działaniem Szatana w dzisiejszym świecie. Książka może też stanowić ciekawą lekturę dla każdego wierzącego, który szuka mądrego i konkretnego wyjaśnienia trudnych kwestii funkcjonowania zła we współczesności oraz jego niszczycielskiego wpływu na życie człowieka.
GABRIELE AMORTH, kapłan z Towarzystwa św. Pawła,honorowy przewodniczący Międzynarodowego Stowarzyszenia Egzorcystów i członek Międzynarodowej Papieskiej Akademii Maryjnej. Jest autorem licznych publikacji wydawanych na całym świecie, m.in.: Ojciec Pio. Wiara, cierpienie, miłość; Wyznania egzorcysty; Nowe wyznania egzorcysty; Egzorcyści i psychiatrzy; Zbaw nas ode złego; Wspomnienia egzorcysty; Ostatni egzorcysta; Znak egzorcysty; Diabeł. Współczesne dochodzenie; Aniołowie i diabły. Pięćdziesiąt pytań do egzorcysty.
Mówili o tym miejscu Sala Śmiechu i nawet wtedy, sześćdziesiąt lat temu, nikt nie wiedział, skąd się ta nazwa wzięła. To wyglądało jak rzeźnia - powie dawny pracownik więzienia. Fragment książki
Klejnot to bogactwo. Klejnot to piękno. Klejnot to arystokracja. Jednak dla dziewcząt takich jak Violet Klejnot oznacza coś innego – niewolę. Violet jest surogatką, a jej przeznaczeniem jest urodzić dziecko jednej z arystokratek, dla szlachty bowiem tylko jedna rzecz jest ważniejsza od reputacji – posiadanie dziedzica. Wychowana w najbiedniejszym kręgu Samotnego Miasta, Violet została odebrana rodzinie i umieszczona w jednym z Magazynów, gdzie odebrała należyte wykształcenie i została przygotowana do nowej roli. A przynajmniej tak się wszystkim wydawało. Kupiona na Aukcji przez Diuszesę Jeziora, Violet trafia do pięknego pałacu i bardzo szybko przekonuje się, że za olśniewającą fasadą ukrywa się świat dalece bardziej okrutny, niż mogłaby przypuszczać. Pozbawiona praw, odziana w piękne suknie dziewczyna jest tylko zabawką w rękach okrutnej szlachcianki, która nie cofnie się przed niczym, by osiągnąć swój cel. Violet nie chce rodzić cudzego dziecka, ale w Klejnocie za nieposłuszeństwo grozi śmierć…
“The first thing I did with my very first camera was climb Mt. Fuji. Climbing Mt. Fuji is a lesson in determination and moderation. It would be fair to ask if I took the moderation part to heart. But it certainly was a lesson in respecting your camera. If I was going to live with this thing, I was going to have to think about what that meant. There were not going to be any pictures without it."
—Annie Leibovitz
„Jak zgubić 15 kilogramów, napełniając swoją duszę...” wbrew pozorom nie mówi o pozbyciu się nadmiaru wagi i nie jest również powieścią religijną, choć z różnych powodów, nie brakuje w niej odniesień do świata wiary. Jest za to dokumentem pokazującym, w jaki sposób mimo własnych słabości iść do celu i stać się przy okazji silniejszym czytelnikiem. „Niedługo stuknie mi 50 lat, dusza przez ostatni rok poraniona przez różne wydarzenia dziejące się dookoła mnie. Niosę krzyż, ale czuję, że samą siłą fizyczną go nie udźwignę. Muszę wyruszyć, żeby walczyć ze swoimi lękami i stawić czoła demonom. To dlatego drogę, którą podejmuję, zwą również Drogą Miecza. Miecz, od którego zginął pierwszy apostoł Jakub. Stał się symbolem świętych wojowników, rycerzy i walczących mężczyzn. Dziękować i błagać. Tyle i aż tyle. Sam, bo tylko wtedy będzie miało to sens. Mam dziesiątki pytań, jak i dlaczego? Ile razy jeszcze upadnę i czy sił starczy, żeby kolejny raz wstać”. To swego rodzaju pamiętnik, zapis pielgrzymki autora z Saint Jean Pied de Port do Santiago de Compostela. Z drugiej strony czytelnik znajdzie w tej książce informacje typowo przewodnikowe: opisy wszystkich etapów jakie przeszedł autor, miejsca noclegowe, ceny obowiązujące w schroniskach, sklepach i barach oraz inne, które na pewno okażą się przydatne każdemu, kto zechciałby wyruszyć tą samą trasą. To powieść drogi. Przede wszystkim duchowej.
- Czy wyżej Pan stawia swoją twórczość literacką, czy kamieniarską?
- Kamieniarską.
- Czy mógłby Pan wytłumaczyć naszym czytelnikom dlaczego?
- Myślę, że dlatego, że moim dziełem granitowym nikt sobie dupy nie podetrze...
Trudno, pisząc o Janie Himilsbachu, nie zacząć od anegdotki. Krążyły ich o nim tysiące, podobnie jak wersji jego życiorysu. Sam zresztą za każdym razem przedstawiał go inaczej, bo przecież ile razy można pierdolić ciągle to samo. Jedno jest pewne: autor Monidła lubił się zgrywać wobec tzw. lepszego towarzystwa. Zgrywał się na alkoholika (i dobrze mu to szło, bo alkoholikiem był), zgrywał się na chama i prostaka (i dobrze mu to szło, bo potrafił być chamski), zgrywał się na człowieka ciężkiej pracy i kamieniarza (i to mu świetnie szło, bo wielokrotnie w życiu ciężko pracował fizycznie i fach kamieniarski miał opanowany). Lubił się zgrywać, ale nigdy nie zgrywał pisarza. On pisarzem po prostu był! Traktował to zajęcie śmiertelnie poważnie. Nigdy do maszyny do pisania nie siadał ani „po pijaku”, ani na kacu. To była ciężka, rzetelna robota. I to jaka!
Był bowiem Jan Himilsbach pisarzem wybitnym, choć może nierównym, najlepsze jego teksty to może te krótkie opowiadania z wątkami autobiograficznymi, jak choćby Chrzciny. Tom, który teraz Państwu prezentujemy, ma charakter szczególny: składa się z tekstów nigdy nieopublikowanych. Często są to zaledwie szkice, często widać, że są to teksty niedokończone, zarysy jakichś pomysłów. Ale jest też kilka tekstów całkowicie zakończonych, jakby czekały tylko na to, kiedy autor złoży je w wydawnictwie. Nie zdążył? Nie był ich do końca pewien? Nie miał czasu, entuzjazmu, zapił? Tego się już nie dowiemy. Ale możemy i po nich poznać miarę talentu Jana Himilsbacha.
?(...) jakim był Profesor Ludwik Maciąg prywatnie? - o tym właśnie opowiada książka Piotra Dzięciołowskiego. Zbierając do niej materiał, autor rozmawiał z kilkudziesięcioma osobami: członkami rodziny, przyjaciółmi, znajomymi, uczniami. Wiele przytaczanych w książce zdarzeń, faktów, anegdot, pokrywa się ze sobą, różnią się jednak interpretacją naznaczoną subiektywnym widzeniem, subiektywnym językiem rozmówców. W treści znajdziemy wiele interesujących historii, tych bardzo poważnych, ale także tych podszytych znakomitym humorem; trafnych opisów i konkluzji. W tym zresztą tkwi ogromne bogactwo i autora, i opowiadających, z których każdy miał swojego Ludwika Maciąga.
ze wstępu prof. Stanisława Baja
Szokująca bestsellerowa brytyjska autobiografia dziewczyny, która padła ofiarą handlu ludźmi.
Jej dzieciństwo wypełniał strach.
Sarah była ofiarą przemocy od trzeciego roku życia: molestowana seksualnie najpierw w domu rodzinnym,
potem w domu dziecka. Mimo to nie załamała się: skończyła szkołę pielęgniarską. Szansy na normalne
życie próbowała szukać poza Anglią. Chciała uciec jak najdalej od bolesnych wspomnień. Ogłoszenie
o pracy w żłobku w Amsterdamie wydało się jej darem od losu. Ale okazało się zaproszeniem do piekła...
Na lotnisku wita ją wyzywająco ubrana kobieta z mocnym makijażem. W samochodzie ktoś przystawia jej
do skroni pistolet. Zabiera paszport.
Nie ma żadnego żłobka ani pracy. Jest obskurny motel na przedmieściach. Psy, które jej pilnują. I sutener,
dla którego będzie pracować.
Wkrótce nie ma już niewinnej młodej dziewczyny. Jest faszerowana kokainą przerażona prostytutka, trzymana
pod kluczem i zmuszana do pracy w dzielnicy Czerwonych Latarni.
Przez rok Sarah codziennie obsługuje klientów, gwałcona, szprycowana narkotykami, sparaliżowana strachem.
Wreszcie los zsyła jej możliwość ucieczki, a ona znajduje w sobie siłę i odwagę, by się się wyzwolić.
Sarah Forsyth ocalała. Ale jej koszmar się nie skończył.
Oto jej przejmująca historia.
Prawdziwa historia najboleśniejszej zdrady – zdrady matki
Miłość mamy dawała mi poczucie bezpieczeństwa.
Byłam pewna, że każe mu przestać.
Ale nie kazała.
Matka i córka. Nie widziały się od lat. Teraz Toni czuwa przy umierającej matce i czeka na prośbę o przebaczenie...
Patrzy na matkę i widzi siebie – małą, śliczną Antoinette, dziewczynkę, którą była. I o której wspomnienie musiała ukryć głęboko w niepamięci. Żeby móc dalej żyć.
Pierwsze lata życia Antoinette to idylla, u boku dystyngowanej matki i kochającej babci. Ale wszystko się zmienia, kiedy tata wraca z wojska. A po przeprowadzce do Irlandii, do rodzinnej wsi ojca, zaczyna się koszmar.
Toni ma sześć lat, gdy po raz pierwszy tatuś całuje ją… nie tak jak ojciec całuje córkę. „Tylko nie mów mamie – ostrzega – bo przestanie cię kochać”. Jednak Toni mówi mamie. A matka nie chce nawet o tym słyszeć...
Od tej chwili Toni ma z tatusiem wspólną „tajemnicę” – przez osiem lat. Molestowanie, gwałty, ciąża, próba samobójcza – to wszystko dzieje się na oczach matki, ślepej i głuchej na krzywdę własnego dziecka. A kiedy wreszcie prawda wychodzi na jaw, Antoinette zostaje osądzona i odrzucona przez otoczenie, wtrącona w otchłań depresji i autodestrukcji, znów musi polegać tylko na sobie i w sobie znaleźć nadzieję siłę na zbudowanie szczęśliwego życia.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
