Celem książki jest ukazanie, jakie działania podejmują współczesne przedsiębiorstwa w odpowiedzi na zmiany zachodzące w ich globalnym i krajowym otoczeniu. Szczególną uwagę poświęcono zagadnieniom, które mają dyskusyjny, a nawet kontrowersyjny charakter. Tam, gdzie było to możliwe, wykorzystano prowadzone przez autora badania empiryczne, syntetyzując ich wyniki. Skoncentrowano się na kwestiach mających największe znaczenie dla funkcjonowania przedsiębiorstw, akcentując te koncepcje teoretyczne, które są pomocne w rozwiązywaniu problemów stanowiących wyzwania dla współczesnych firm.
„Niniejsza monografia jest wybitna i unikatowa. Książka, oprócz walorów naukowych, ma także wartość praktyczną – zawarte w niej analizy i rozwiązania mogą wykorzystać menedżerowie w procesie zarządzania i podejmowania decyzji rozwojowych. Dzięki zastosowaniu holistycznego podejścia w zakresie wyjaśniania trudnych zjawisk i trendów oraz wyzwań związanych ze współczesnym funkcjonowaniem przedsiębiorstw powstało opracowanie pełne, ze wszech miar istotne i wnoszące znaczący wkład w rozwój problematyki zarządzania rozwojem i finansami przedsiębiorstw. Niewątpliwie publikacja tej monografii będzie ważnym wydarzeniem na polskim rynku wydawniczym”.
prof. nadzw. dr hab. Marek Jabłoński
Jak mówić pięknie Co zrobić. by wypowiadane słowa dobrze brzmiały, wywoływały szacunek i podziw Jak przyciągnąć uwagę brzmieniem głosu Jak mówić. by głos służył przez wiele lat Na wszystkie te pytania czytelnik znajdzie odpowiedź w podręczniku przygotowanym przez logopedę i trenera emisji głosu z wieloletnim doświadczeniem warsztatowym. Autorka wzbogaca kompendium podstawowej wiedzy przydatnej wszystkim występującym publicznie bogatym zestawem autorskich ćwiczeń. Ciało traktowane jest w nich jako instrument służący do wydobywania głosu. Czytelnik znajdzie tu nie tylko typowe ćwiczenia narządów artykulacyjnych i z zakresu techniki mowy, lecz także te związane z postawą ciała. relaksacją czy uruchamianiem rezonatorów. ćwiczeniom towarzyszą zdjęcia instruktażowe, rysunki, schematy i tablice ułatwiające korzystanie z publikacji.Podręcznik pracy głosem można wykorzystać zarówno na zajęciach/warsztatach, jak iw pracy samodzielnej.
Pierwsza publikacja z nowej serii „Edukacja dla Mądrości”, inspirowanej koncepcją i dokonaniami Roberta J. Sternberga (Teaching for Wisdom) – wprowadzenie do teorii rozwijania mądrości dzieci. Autorka przedstawia rozwiązania edukacyjne, które od wczesnych etapów życia dziecka pozwolą w optymalny sposób rozwinąć jego zdolności i osobowość, żeby potrafiło sobie radzić z wyzwaniami cywilizacyjnymi XXI w. Czytelnik zapozna się z próbami poszukiwania, weryfikacji i wdrażania innowacyjnych rozwiązań metodycznych, pomocnych w procesie rozwijania refleksyjności, samodzielności działania dzieci, ich kompetencji społecznych i umiejętności rozwiązywania problemów, szczególnie o charakterze twórczym.
Znajdzie ponadto propozycje konkretnych ćwiczeń oraz sytuacji edukacyjnych, możliwych do zastosowania w edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej.
Książka zainteresuje zatem studentów i nauczycieli akademickich, wychowawców i pedagogów pracujących w różnych instytucjach oświatowych, konsultantów i doradców metodycznych, a także rodziców, którym zależy na efektywnej edukacji dzieci.
Kolejne tomy będą miały charakter praktyczny – zaprezentujemy w nich scenariusze zajęć dla poszczególnych grup wiekowych.
Książka Arteterapia. Scenariusze zajęć z serii: Terapia Pedagogiczna. Warsztaty i Scenariusze Zajęć przeznaczona jest dla nauczycieli, pedagogów i innych osób zainteresowanych oddziaływaniem sztuki, chcących wzbogacić swoje zajęcia o elementy arteterapii. Znajdują się tu kompletne konspekty zajęć przeznaczonych dla grup w różnym wieku i na różnych etapach edukacji, w szkole i poza szkołą. Proponowane zajęcia nakierowane są na rozwój konkretnych umiejętności lub przezwyciężanie określonych trudności. Konspekty poprzedza rozdział teoretyczny, który pozwala na usystematyzowanie i poszerzenie wiadomości na temat arteterapii.
Autorki żywią nadzieję, że publikacja ta przyczyni się do wzbogacenia zajęć prowadzonych przez nauczycieli i pedagogów oraz do rozpropagowania pięknej idei arteterapii, którą cechuje holistyczne podejście do człowieka.
Publikacja powstała z myślą O potrzebach tych pedagogów (nauczycieli, wychowawców, opiekunów), którzy borykają się z rozmaitymi trudnościami w relacjach z podopiecznymi i w socjoterapii szukają inspiracji do swojej pracy wychowawczej. Książka zawiera propozycje pracy z dzieckiem, jednak należy pamiętać, że podstawowym warunkiem projektowania zajęć socjoterapeutycznych jest diagnoza dziecka oraz wnikliwa analiza warunków jego życia (tj. kontekstu zaburzonych zachowań).
W pierwszej części opracowania zamieszczono opis najważniejszych sposobów postępowania diagnostycznego, uwzględniającego indywidualne konteksty życia dziecka i jego problemy. Natomiast w części drugiej znajdują się scenariusze zajęć socjoterapeutycznych do pracy z dziećmi agresywnymi, przeznaczone dla dwóch grup wiekowych uczniów (6-9-letnich oraz 10-12-latków). Proponowane bloki zajęć inspirowane są
Znamienną cechą polskiej andragogiki dziś, w XXI wieku, jest włączanie w jej obszar badawczy transdyscyplinarnego dyskursu podejmowanego w zakresie nauk społeczny i humanistycznych, dotyczącego procesów uczenia się człowieka dorosłego.
Z treści zawartych w tej publikacji [...] wynika, że poczynając od lat 80. XX wieku, zauważalny jest w polskiej andragogice zwrot ku badaniom jakościowym, które wśród badań empirycznych w XXI wieku zaczynają przeważać [...].
[...] badacze zjawisk mieszczących się w przedmiocie badań andragogiki [...] tworzą już specyficzne środowisko naukowe, otwarte, bardziej demokratyczne, transdyscyplinarne, realizujące ideę „niewidzialnego koledżu”, jak to określa Zbyszko Melosik [...] włączając w skład tego środowiska, poza znany i znaczącymi dla dyscypliny naukowcami, także osoby na początkowych etapach swojej naukowej kariery, badaczy andragogów i badaczy reprezentujących inne dyscypliny naukowe.
W andragogice ostatnich dwóch, trzech dekad można dostrzec przesunięcie „z metody na badacza”. To bardzo ważna zmiana paradygmatyczna, która pociąga za sobą jakościowy charakter badań. [...] Na badacza (a nie na metodę) spada odpowiedzialność za planowanie, realizację i efekty procesu badawczego, które są weryfikowane w naukowym dyskursie. Jest to cena za jego wolność, twórczość i możliwość realizacji pasji naukowej według miary swej umysłowości. Badania jakościowe wymagają odwagi, a prezentacja wyników własny naukowych dociekań wiąże się z niepewnością ich uznania przez innych badaczy.
Fragmenty z Wprowadzenia
Co dzieje się z psychiką, relacjami i poczuciem własnej tożsamości kobiety, gdy wchodzi w okres menopauzalny? Dlaczego niektóre zmiany przebiegają łagodnie, a inne wywołują lęk, dezorientację czy spadek nastroju? I przede wszystkim – jak sprawić, by ten etap stał się czasem wzmocnienia, a nie kryzysu?
W publikacji pokazano, że menopauza to nie tylko uderzenia gorąca i wahania hormonów, lecz złożona transformacja obejmująca psychikę, ciało, relacje i społeczne role kobiet. Autorka wyjaśnia, na czym polega „mgła mózgowa”, skąd biorą się zmiany nastroju, jak przebiega proces adaptacji do nowych wyzwań życiowych i dlaczego doświadczenia kobiet są tak różnorodne. Bazując na rzetelnych badaniach oraz współczesnej wiedzy psychologicznej, pomaga zrozumieć czynniki ryzyka, ale też wskazuje skuteczne, udokumentowane metody wspierania dobrostanu – od interwencji psychologicznych po mądre decyzje dotyczące stylu życia i leczenia.
To przystępna, potrzebna i normalizująca perspektywa, która traktuje menopauzę jako naturalny etap życia oraz okazję do refleksji nad własnymi potrzebami. Autorka pokazuje, w jaki sposób wiedza, świadome podejście, odpowiednie wsparcie mogą zmienić sposób przeżywania tego okresu – zarówno przez kobiety, jak i ich bliskich.
Marie Percival jest akademiczką, autorką, klinicystką i badaczką. Ma ponad osiemnastoletnie doświadczenie dydaktyczne zdobyte w szkolnictwie wyższym w Wielkiej Brytanii i Irlandii, gdzie prowadziła zajęcia z zakresu psychologii i terapii psychologicznych. Posiada także doświadczenie praktyczne wynikające z prowadzenia licznych sesji terapeutycznych.
Książka o projektach Jana Zdanowicza to bogato ilustrowana relacja z podróży przez architekturę PRL i swoisty spacer po Warszawie. Stanowi także opowieść o pracy twórcy, którego budynki były nagradzane tytułem Mister Warszawy.
W połowie lat 50. XX wieku skończył się socrealizm. Nowym domom, szkołom czy pawilonom handlowym można było nadawać proste, ekonomiczne formy, które wynikały z konstrukcji i funkcji budynków. Powstały wówczas socmodernizm co prawda miał swoje korzenie w przedwojennym modernizmie, ale architekci musieli brać pod uwagę realia lat 50., 60. czy 70., nacisk ekonomistów na masowość (więcej i taniej), wszechobecne normy, przemysłowe standardy stolarki budowlanej, seryjnie produkowane biegi schodów, a przede wszystkim nowe typy konstrukcji oraz odejście od cegły jako podstawowego tworzywa. Technologie i nowa estetyka doprowadziły do wykształcenia form, dzięki którym można odróżnić budynki socmodernistyczne od zabudowy z innych dekad.
Jarosław Maciej Zawadzki (ur. 1965) – historyk sztuki, członek Stowarzyszenia Historyków Sztuki, współzałożyciel Warszawskiego Towarzystwa Genealogicznego (1993). Od 1996 roku pracuje w Kancelarii Senatu, gdzie między innymi bada losy przedwojennych senatorów. Prowadzi wykłady na studiach podyplomowych na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Opublikował kilkanaście książek i wiele artykułów. Żonaty, ma czworo dzieci. Dorastał w jednym z warszawskich osiedli. Gdy odkrył jego autora – Jana Zdanowicza, podążył szlakiem projektów tego architekta.
Tom, będący efektem kilkuletniej kwerendy archiwalnej, zawiera dwieście uszeregowanych chronologicznie dokumentów z komentarzem naukowym. Wśród poruszanych tematów są: instytucjonalne ramy systemu rozpowszechniania filmów, import i opracowanie językowe produkcji zagranicznych, sieć kin i organizacja seansów, reklama i klasyfikacja wiekowa filmów, cenzura i badania widowni oraz nadzór nad kulturą wideo w schyłkowym okresie PRL. Książkę dopełniają materiały ikonograficzne, a także starannie sporządzone zestawienia statystyczne.
*
Z uznaniem należy przyjąć podejście autorów, którzy postrzegają sektor rozpowszechniania filmów jako złożony system pozostający pod wpływem wielu zewnętrznych uwarunkowań, w tym czynników politycznych. Publikacja jest przedsięwzięciem nowatorskim, gdyż wcześniej nie mieliśmy do czynienia z równie kompleksową analizą systemu rozpowszechniania, bazującą na tak bogatym materiale źródłowym.
Z recenzji dr hab. Ewy Gębickiej
prof. Uniwersytetu Śląskiego
Co sprawia, że ufamy innym ludziom? Jak nasze zaufanie rozwija się i utrzymuje? Czy zachodnie społeczeństwa stoją w obliczu kryzysu zaufania? Autor Psychologii zaufania zajmuje się zagadnieniami dotyczącymi codziennych życiowych doświadczeń. Określa czynniki, które budują zaufanie oraz przedstawia jego konsekwencje dla rzeczywistych globalnych problemów w zakresie zdrowia, polityki, terroryzmu, środowiska pracy oraz wiary i religii. Bada również znaczenie oraz przyczyny nieufności osób, grup i organizacji.W świecie, w którym zaufanie oddziałuje na naszą codzienność, książka ta ukazuje jego wpływ na relacje międzyludzkie i dostarcza praktycznych wskazówek dotyczących naszego zaufania do innych. Ken J. Rotenberg jest profesorem psychologii w University of Keele w Wielkiej Brytanii. Od ponad czterdziestu lat prowadzi badania naukowe, ze szczególnym zainteresowaniem podejmuje tematykę zaufania w dzieciństwie i adolescencji. W SERII UKAZAŁY SIĘ:Psychologia sztuki, George MatherPsychologia prześladowań w szkole, Peter K. SmithPsychologia teorii spiskowych, Jan-Willem van ProoijenPsychologia diety, Jane OgdenPsychologia poradnictwa terapeutycznego, Marie PercivalPsychologia żałoby, Richard GrossPsychologia ogrodnictwa, Harriet GrossPsychologia mózgu nastolatka, John ColemanPsychologia pamięci, Megan Sumeracki, Althea Need KaminskePsychologia sztucznej inteligencji, Tony PrescottPsychologia traumy, Shanti Farrington, Alison Woodward
Książka zawiera 24 artykuły dotyczące sztuki Łodzi z okresu od początku przemysłowej kariery miasta w latach dwudziestych XIX w. do lat sześćdziesiątych XX w. Dwadzieścia z nich zostało wybranych z dorobku naukowego autora pochodzącego z ostatnich blisko 35 lat, cztery zostały napisane z myślą o publikacji książkowej. Dotyczą one głównie problematyki architektury miasta – architektury mieszkaniowej, rezydencjonalnej, sakralnej i przemysłowej, ale także sztuki witrażowniczej, rzeźby architektonicznej i cmentarnej oraz wystroju wnętrz. Zwracają uwagę na bogactwo i różnorodność sztuki miasta XIX i XX wieku, obecność konwencji stylowych znamiennych dla tego okresu: historyzmu, secesji, neoklasycyzmu oraz modernizmu. Podkreślono widoczne tutaj wpływy płynące z ważnych centrów sztuki europejskiej, takich jak Berlin, Wiedeń i Sankt Petersburg. W książce zaakcentowano rolę licznych twórców, zarówno miejscowych, jak i obcych. Pracowali tutaj architekci wykształcenie głównie w Sankt Petersburgu i Rydze. Charakterystycznym dla Łodzi zjawiskiem było jednocześnie zamawianie przez tutejszych przemysłowców planów wielu wznoszonych przez siebie budowli u artystów i firm z innych ośrodków: Berlina, Warszawy, Wrocławia, Żytawy, Wiednia, Sankt Petersburga, Wenecji, a także z islandzkiego Reykjaviku. Znajdowali się wśród nich znani twórcy, jak Franz Schwechten, Carl Seidl, Valentino Casale, Otto Lessing, Einar Jonsson, Jan Styka, zakład Antonia Salviatiego. Wśród miejscowych twórców wyróżniony został zakład rzeźbiarsko-kamieniarski Antoniego Urbanowskiego oraz tacy architekci jak: Hilary Majewski, Gustaw Landau-Gutenteger, Adolf Zeligson, Piotr Brukalski oraz Wiesław Lisowski.
Jakich skutków emocjonalnych, fizycznych i psychologicznych mogą doznawać osoby, które doświadczyły traumatycznych zdarzeń? W jaki sposób neuroróżnorodność, kultura i indywidualne doświadczenia wpływają na sposób reagowania na tragiczne wydarzenia? Jak można wspierać kogoś, kto doświadcza objawów potraumatycznych? Łącząc wiedzę i badania z obszaru praktyki klinicznej i neuronauki, autorki Psychologii traumy proponują naukowe podejście do rozumienia i leczenia objawów traumy. Obalają mity i uprzedzenia dotyczące terapii skoncentrowanej na traumie, zmieniając popularne pytanie: Co się z tobą dzieje? na Co ci się przydarzyło?. Dostarczają przeglądu różnych koncepcji i podejść terapeutycznych, które są najbardziej odpowiednie w leczeniu traumy. Analizują także, jak neuroróżnorodność, różnice kulturowe oraz uwarunkowania społeczne wpływają na sposób reagowania na zdarzenia traumatyczne. Autorki badają, jak podejście kliniczne może pomóc rodzinie i otoczeniu społecznemu we wspieraniu osoby straumatyzowanej w jej drodze do wyzdrowienia. Książka zawiera przegląd kluczowych tematów dotyczących praktyki i zasad terapii skoncentrowanej na traumie oraz przedstawia nowe wyłaniające się metody leczenia traumy. Dr Shanti Farrington jest psycholożką, członkinią British Psychological Society, doradczynią integracyjną i członkinią British Association for Counselling and Psychotherapy. Pracuje na Wydziale Psychologii w Bournemouth University oraz w Acquired Brain Injury and Rehabilitation Services, Dorset HealthCare University Foundation Trust. Jest współzałożycielką organizacji charytatywnej Sheetal Astitva w Indiach oraz organizacji pożytku publicznego The Trauma-Informed Practice Services założonej, by oferować tanią terapię dla osób dotkniętych traumą i dostępne szkolenia dla tych, którzy z nimi pracują. W przeszłości pracowała jako doradczyni w organizacjach zajmujących się traumą wykorzystania seksualnego. Alison Woodward jest akredytowaną psychoterapeutką należącą do United Kingdom Council for Psychotherapy i certyfikowaną terapeutką analizy transakcyjnej (CTA) w Metanoia Institute w Londynie. Obecnie pracuje, prowadząc prywatną praktykę oraz jako starszy wykładowca w Bournemouth University. Jest współzałożycielką organizacji pożytku publicznego The Trauma-Informed Practice Services założonej, by oferować tanią terapię dla osób dotkniętych traumą i dostępne szkolenia dla tych, którzy z nimi pracują. W przeszłości pracowała w organizacjach zajmujących się traumą wykorzystania seksualnego, współprowadząc kliniczną opiekę terapeutyczną. W SERII UKAZAŁY SIĘ:Psychologia sztuki, George MatherPsychologia prześladowań w szkole, Peter K. SmithPsychologia teorii spiskowych, Jan-Willem van ProoijenPsychologia diety, Jane OgdenPsychologia poradnictwa terapeutycznego, Marie PercivalPsychologia żałoby, Richard GrossPsychologia ogrodnictwa, Harriet GrossPsychologia mózgu nastolatka, John ColemanPsychologia pamięci, Megan Sumeracki, Althea Need KaminskePsychologia sztucznej inteligencji, Tony Prescott
Życie codzienne chrześcijan na Wschodzie w późnym antyku wciąż pozostaje przedmiotem wnikliwego zainteresowania nie tylko badaczy zajmujących się dziejami tego okresu czy historyków Kościoła i archeologów, lecz jest także przedmiotem zwykłej ciekawości wielu pasjonatów oraz tych, dla których wiara chrześcijańska jest żywą rzeczywistością. W niniejszej książce autor podejmuje próbę ukazania wyobrażeń twórców kościelnych źródeł normatywnych, redagowanych w IV i V w., na temat ideałów życia codziennego ówczesnych chrześcijan. Stawali oni przed problemem, jak łączyć wyznawaną religię z codzienną egzystencją. Z pomocą przychodzili im kościelni pisarze i moraliści, którzy tworzyli normy określające, jakie postępowanie było właściwe, a czego czynić nie należało.
Prezentowana książka stanowi znacznie rozszerzoną i uzupełnioną o wyniki najnowszych badań wersję rozprawy doktorskiej, przygotowanej w Katedrze Historii Bizancjum Uniwersytetu Łódzkiego pod kierunkiem dr hab. Teresy Wolińskiej, prof. UŁ.
*
Książka dr. Andrzeja Hołaska stanowi wszechstronne studium dotyczące ideału norm obyczajowych lansowanych we wczesnobizantyńskich kościelnych tekstach normatywnych. Rozprawa oparta została na gruntownej analizie źródłowej oraz najnowszej literaturze przedmiotu.
Z recenzji prof. Ireneusza Milewskiego
Uniwersytet Gdański
Tytuł publikacji Metafilozofia i epistemologia. Studia i szkice z filozofii współczesnej znakomicie oddaje jej treść. Książka składa się z dziewięciu rozdziałów i poświęcona jest w całości tytułowym zagadnieniom. Są to artykuły i szkice koncentrujące się na kwestii tego, czym jest filozofia i jak powinna być uprawiana (R. Ingarden, B. Russell, K. Popper, P. Strawson) oraz dyskusjom epistemologicznym poświęconym racjonalności (L. Kołakowski, Szkoła Lwowsko-Warszawska). [...] Problematyka monografii jest bardzo ciekawa, gdyż niewiele jest publikacji podejmujących kwestie metafilozofii, a tematyka ta zdaje się w obecnych dyskusjach filozoficznych nabierać coraz większego znaczenia. Omówienie w tym kontekście czołowych myślicieli XX wieku jest niezwykle potrzebne dla lepszego zrozumienia, czym jest filozofia współczesna. Podobnie jest z problemem racjonalizmu, zwłaszcza w kontekście współczesnych sporów o to, czy pozaracjonalne lub irracjonalne możliwości poznania mogą mieć w filozofii jakieś znaczenie.Prof. Ryszard Mordarski (Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy) Publikacja opracowana jest starannie i wnikliwie, co gwarantuje jej naukowy charakter. Wywody są klarowne, a tezy dobrze uzasadnione. Książka stanowi kompendium wiedzy na temat rozumienia filozofii przez wybranych znaczących autorów filozofii XX wieku (R. Ingardena, B. Russella, K. Poppera i P. Strawsona) oraz poglądów (dyskusji) dotyczących racjonalności w środowisku polskiej Szkoły Lwowsko-Warszawskiej oraz późniejszych autorów (np. L. Kołakowskiego).Prof. Marek Lechniak (Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II)
Publikacja pt. Medycyna w Europie w XIX wieku jest kontynuacją wcześniejszych książek, które ukazały się w 2020 i 2023 r. i zostały zatytułowane: Medycyna w czasach antycznych i średniowiecznych oraz Medycyna w Europie w XVI, XVII i XVIII wieku, a zgodnie z zamiarem autora miały charakter podręcznika dla studentów medycyny. Prezentowana książka ma podobny profil i cel poznawczy. Jej treść obejmuje zagadnienia medyczne i związane z nimi wydarzenia, które przypadły w wieku XIX oraz XX przed wybuchem I wojny światowej. Tylko niektóre wątki rozważań przekraczały wspomniane ramy chronologiczne, mając na celu objaśnienie problemów występujących w stuleciu XVIII i dalszych latach XX, a powiązanych z głównym tematem książki.W XIX w. wystąpiło w Europie przyspieszenie rozwoju nauk przyrodniczych. Powstała nowoczesna fizyka, z osiemnastowiecznej alchemii wyrosła chemia nieorganiczna i organiczna, olbrzymi postęp wkroczył do szeroko rozumianej biologii. Medycyna była kształtowana i tworzona przez plejadę wybitnych uczonych, odkrywców i wynalazców. Ich nazwiska, krótkie biogramy i zasługi zostały przypomniane i syntetycznie przedstawione przez autora pracy. Książka przybliża czytelnikowi ówczesną organizację ochrony zdrowia, jej stopniowe przekształcenia i rozwój, trudności związane z jej tworzeniem oraz niewątpliwe sukcesy. Ukazuje osiągnięcia w zakresie bakteriologii, higieny, medycyny zabiegowej i nowych specjalizacji lekarskich.
wydaje im się, że mają swojego poetę.A ja odczekuję ironiczną, gorzkąchwilę, krzywię sięi tryumfalnie zaprzeczam.Marcin Świetlicki, Polska, z tomu Zimne kraje 1992 Literatura służy Świetlickiemu nie tyle do utwierdzania własnej tożsamości, ile raczej do przekształcania, poprawiania i przepisywania własnego życia w wielu równoległych wariantach. Pozwala zwielokrotniać możliwości, których pozbawia życie, gdy każe wybierać coś, kosztem czegoś innego. Rekompensuje stratę, która w porządku egzystencji jest nie do odkupienia.Z rozdziału I kto to mówi? Autor opowiada o twórczości Marcina Świetlickiego, omawiając kolejne książki poety, które czyta jak rozdziały rozpisanej na setki wierszy historii, niezwykle konsekwentnej lirycznej autobiografii. Kunz wydobywa dla Czytelnika tę tekstową biografię, pod wieloma względami niezależną od biografii pisarza. Lustro literatury autokreacyjnej nie ukazuje tu realnego twórcy, ale pewien projekt osobowości, zwielokrotniony i niemożliwy do jednoznacznego zdefiniowania. Opowieść o tej osobnej twórczości snuje autor na tle rekonstruowanego kulturowego i społeczno-historycznego kontekstu, analizy głosów krytyki, najważniejszych sporów toczonych wokół Świetlickiego i najbardziej rozpowszechnionych sposobów jego odbioru. Nie zapomina także o innogatunkowych odmianach jego działalności pisarskiej (powieściach, piosenkach czy mówionej autobiografii) ani o pozaliterackich, głównie muzycznych, formach jego aktywności twórczej. Wszystkie one składają się na jedyny w swoim rodzaju, fascynujący wizerunek łączący w sobie elementy quasi-autobiograficznej figury tekstowej, realnej osoby i medialnej kreacji. Projekt: Egzystencja i LiteraturaSeria poświęcona jest wybitnym polskim pisarzom i pisarkom ich twórczości ujmowanej przez nich samych i interpretowanej przez krytyków jako projekt egzystencjalny, jako próba ustanowienia i zapisania siebie i swojego sposobu odczytywania sensów rzeczywistości, indywidualnego oglądu różnych jej sfer społecznej, politycznej, etycznej, kulturowej, metafizycznej. Istotnymi kategoriami wyjaśniającymi pisarskie dzieło są w tym przypadku biografia, tożsamość oraz kształtujące je szeroko rozumiane doświadczenie: cielesne i zmysłowe, psychiczne i społeczne, historyczne i polityczne, etniczne i estetyczne, religijne i duchowe
W książce zostały przedstawione losy życia i sztuki Joanny Wiszniewskiej-Domańskiej. Idiomem dzieł tej łódzkiej artystki jest oryginalna formuła rysunku figuratywnego, stanowiącego kanwę jej grafik. Obrazowość tych prac oscyluje między „zakłóconą" realnością, ascetyczną, acz wyrazistą kreską a opowiadaną historią. Jej sztuka zawiera dyskretne nawiązania do surrealizmu pierwszej połowy XX wieku. Odnajdziemy w niej ślady fascynacji malarstwem René Magritte'a, Giorgio de Chirico, Jeana Jacques'a Folona, ale także echo obrazu Balthusa La rue (Ulica) z 1933 roku. Szacunek artystki dla twórczości wielkich mistrzów, a jednocześnie poczucie humoru i znajomość ludzkiej natury znalazły wyraz w serii kolaży, w których twarze obecnych w nich postaci „obdarowane" zostały wizerunkami arcydzieł malarstwa europejskiego.
Zaprzeczając powszechnym stereotypom o Łodzi jako mieście fabryk i kominów, Wiszniewska-Domańska życie i twórczość związała z Bałutami, którym nadała wizerunek „miasta surrealistycznego", miasta poetów i podróżnych bez paszportów ... – Papierowego miasta.
Artystka rozumie rolę sztuki jako swoiste „przeniesienie" wewnętrznych doświadczeń eksplorowanych przez pryzmat melancholii, obrazowanej w powtarzających się motywach: odległego horyzontu, odwróconego tyłem samotnego człowieka z bagażem podróżnym, porzuconych „emblematów" dzieciństwa. Jej prace wyrażają, nawiązujący do filozofii zen, zachwyt i zdumienie nad łącznością jednostki z jej habitatem. Artystka próbuje uchwycić zdarzenia, ciągi skojarzeń, myśli albo snu, które stanowią notatnik zawierający fragmenty autobiografii, obrazy powrotów do wydarzeń z przeszłości, do „sekretnej historii duszy".
Dr hab. Eleonora Jedlińska, prof. UŁ
Pracuje w Instytucie Historii Sztuki na Uniwersytecie Łódzkim. Wykłada historię sztuki nowoczesnej i współczesnej, teorię sztuki i krytyki artystycznej. Należy od 1996 roku do AICA, Łódzkiego Oddziału Polskiego Instytutu Studiów nad Sztuką Świata, współpracuje z European Association of Jewish Studies oraz World Union of Jewish Studies z siedzibą w Jerozolimie. Autorka książek: Sztuka po Holocauście (2001), Polska sztuka współczesna w amerykańskiej krytyce artystycznej w latach 1984-2002 (2005), Powszechna Wystawa Światowa w Paryżu w 1900 roku. Splendory Trzeciej Republiki (2015), Kształty pamięci. Wybrane zagadnienia sztuki współczesnej (2019), Zofia Lipecka. Labirynty sztuki (2023), oraz kilkudziesięciu artykułów poświęconych sztuce artystów żydowskich i pamięci Zagłady.
Publikacja zawiera klasyfikację i opis dominujących typów serialowej narracji. Autor, na przykładzie pierwszych sezonów takich produkcji, jak m.in. Rodzina Soprano, Mad Men, Prawo ulicy czy Breaking Bad, analizuje powtarzalne schematy i zasady współczesnego storytellingu oraz formalne aspekty fabuł serialowych.To nie tylko teoretyczna refleksja, lecz także praktyczne narzędzie dla scenarzystów, studentów szkół filmowych oraz wszystkich, którzy chcą świadomie oglądać i analizować seriale, a może nawet pisać własne ich scenariusze. Jeśli fascynuje Cię, jak jest skonstruowana narracja w najlepszych produkcjach ostatnich dekad ta książka jest dla Ciebie.
Życie ludzi pod przymusem narzuconym im z zewnątrz bez możliwości świadomego tworzenia wspólnoty z czasem przybrało formy, które były możliwe tylko w getcie. Codzienna egzystencja zbiorowości wymagała wypracowania pewnych norm współżycia polegających na stworzeniu własnej struktury, języka i terminologii. Nigdzie na świecie nie było takiej wspólnoty ludzi, którą można by porównać z tą z getta. Zmianie wszystkich funkcji społecznych, duchowych i ekonomicznych towarzyszyły przekształcenia znaczeniowe większości terminów. Dotychczasowe pojęcia, które wśród Europejczyków miały jednoznaczny sens, uległy całkowitej przemianie. Musiały zostać dopasowane do warunków panujących w getcie. Po tym, jak została utracona wolność przemieszczania się, nie mogło także słowo, przysłowie, sentencja być używane w dotychczasowym sensie. Zmiana form życia wymusiła zmianę form pojęciowych.[ ... ] Potrzeby intelektualne zawężono do bardzo wąskich ram. Do ich wyrażania wystarczyło niewiele słów, pojęć, związków wyrazowych. Getto musiało zrzec się technicznych środków cywilizacji. Wykluczone zostały polityczne i metafizyczne aspiracje. Funkcje religijne zawężono do wąskiego kręgu. I tak ostatecznie pozostał tylko obszar wyżywienia i pracy w resortach, skromna pożywka do rozwoju języka. Oskar Rosenfeld, 1 grudnia 1943 roku
Książka jest poświęcona problematyce zmiany klimatu oraz współpracy międzynarodowej na rzecz jego ochrony. Rozważania obejmują szerokie spektrum uwarunkowań związanych z rozwojem wiedzy, kształtowaniem polityki i postaw społecznych. Osadzone zostały na gruncie ekonomii, zwłaszcza ekologicznej i instytucjonalnej, ale nawiązują także do wyników badań nauk przyrodniczych i humanistycznych. Celem dociekań było zdiagnozowanie, dlaczego pomimo ponad trzech dekad współpracy na rzecz ochrony klimatu nadal rosną emisje gazów cieplarnianych, a destabilizacja ziemskiego ekosystemu staje się coraz bardziej zauważalna. Zidentyfikowane przyczyny są natury ekonomicznej, społecznej, instytucjonalnej i politycznej. Na rynku instytucji ochrony klimatu strona popytowa i podażowa tego rynku „nie widzą się” wzajemnie. Popyt na stosowne instytucje zarówno ze strony aktywistów klimatycznych, jak i progresywnego biznesu w niewielkim stopniu przekłada się na podaż instytucji formalnych skrojonych na miarę potrzeb wynikających z długofalowych uwarunkowań przyrodniczych. Istniejące rozwiązania są za słabe, by skutecznie walczyć z globalnym ociepleniem, ale wystarczająco dobre, aby poprawić samopoczucie ich twórców.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
