„Strażnik umysłu” to duchowa podróż do wnętrza siebie. Bohaterowie powieści w tajemniczy sposób przenoszą się w zaświaty, gdzie toczą wewnętrzną walkę, odkrywając zakamarki swojej duszy. Ich życie jest pasmem nieszczęśliwych zdarzeń, które w tajemniczy sposób łączy bohaterów. Jest to książka z przesłaniem, trzymająca w napięciu opowieść o ludziach, których podobne przykłady nieraz spotkaliśmy w swoim życiu.
Inspiracją do wyrwania się z tak zwanej mojej strefy komfortu – wyznaje autorka w komentarzu do „Strażnika umysłu” – stały się książki, dzięki którym mój umysł doznał olśnienia. Zmiana nie nastąpiła od razu. Niejeden raz powracałam do starego, utartego sposobu myślenia. Za każdym razem, kiedy się na tym przyłapałam, wiedziałam, że natychmiast muszę to zmienić. Bohaterowie mojej powieści również zmagają się z panoszącym się w ich umysłach negatywnym myśleniem, a co z tego wyniknie?
Miłość z nienawiścią potrafią się spleść w najbardziej nieoczekiwane figury, mogą z życia uczynić sielankę, ale też równie łatwo – otworzyć piekielne wrota. Alicja Flis stworzyła historię, która od początku do końca trzyma w napięciu. Pisarka bowiem zdaje sobie sprawę, jak potężnym kreatorem ludzkich losów jest przypadek. On zrządził, że Julia, młoda lekarka z Polski, trafi na ten sam oddział szpitala we Florencji, co jej włoska rówieśnica Sandra. Ten sam przypadek ułoży bieg zdarzeń tak, że nieznane sobie wcześniej kobiety zaprzyjaźnią się, podejmując heroiczną walkę ze złem, objawiającym się tym razem pod pozorami miłości czułej i wrażliwej. Dość! Nie zdradzę więcej ni słowem przebiegu ekscytującej akcji. Nie chcę Czytelnikom i Czytelniczkom odbierać przyjemności, której z pewnością doświadczą, dając się – niczym na skrzydłach tajemniczej, szmaragdowej ważki – przenieść do słonecznej Toskanii.
Alicja Flis kocha podróże, bo to dzięki nim powstają jej książki. Autorkę urzekają miejsca, ludzie i niezwykłe historie. Wyprawa do Asyżu zaowocowała wydaniem tomiku poetyckiego „Nie będę przepraszać za miłość...". Rzym zainspirował Alicję Flis do napisania powieści „Złudzenia", a wyprawa do Val di Sole stała się miejscem akcji „Cieni w Dolinie Słońca”. Podróż do najbardziej romantycznego miasta na świecie natchnęła autorkę do napisania „Weneckiej mgły". Potem była „Wyspa najdłuższych nocy", czyli pełna wielkich namiętności powieść, której akcja toczy się na Gran Canarii. W powieści Pocałunek Boga" zabrała swoich czytelników na wyspę wiecznej wiosny, na Maderę. W najnowszej książce pt. „Szmaragdowa ważka” powróciła do Włoch, do fascynującej krainy malowniczych wzgórz, cyprysów, winnic i gajów oliwnych, do niezwykłej i tajemniczej Toskanii.
"Armia cieni" jest książką wielopiętrową. Dziewięćdziesięcioletni Piotr Nałęcz, weteran Powstania Warszawskiego, zmagań z komuną, postkomuną, miłością, samotnością i swoimi słabościami, wspomina w dniu urodzin niesamowite wydarzenia, jakich był świadkiem, swoich bliskich, przyjaciół i wrogów. Wszyscy oni przenieśli się już na tamten świat, ale w jego pamięci są wciąż żywi i aktywni. Dzięki ich głosom bohater próbuje zrozumieć swój los, Polskę i Boga, wiarę w którego boleśnie utracił. Ta wiara wydaje mu się kluczowym problemem czasów i miejsca, w jakich mu przyszło żyć. Znajomość z wielkimi przywódcami Kościoła i z tymi, którzy mu się sprzeniewierzyli, zmusza go do rachunku nie tylko swojego sumienia, ale też tych bliźnich, którzy ofiarowali Bogu swój los i mimo wiary nie uzyskali odpowiedzi na najważniejsze pytania. Powieść staje się labiryntem pytań bez odpowiedzi. W ich poszukiwaniu Piotr Nałęcz decyduje się opisać losy swego przyjaciela, jakim stał się dla niego jeden z najwierniejszych synów Kościoła, szlachetnego i cierpiącego z powodu wielu wątpliwości księdza Karola. Jego życie i śmierć stają się drugim filarem powieści, a zawarte w historii księdza zapisy losów kolejnych bohaterów dają szansę wsłuchania się w ich niekończącą się dyskusję z Bogiem i domagania się od niego znaku dającego pewność, że istnieje. Takich bohaterów jest w tej opowieści bardzo wielu. Część nich to postacie historyczne, znane, kochane, a czasem znienawidzone. Część to osoby fikcyjne, ale różnica między nimi zaciera się w świadomości narratora, który traktuje je wszystkie jako naznaczone wspólnym losem narodu doświadczonego przez Boga czy Historię nazbyt okrutnie.
Tomik wierszy Renaty Skórnickiej to emocjonalna uczta, podczas której można zasmakować słodyczy miłości i cierpkości strachu. W ciszy, w uspokojeniu lub przeciwnie - w wybuchu witalności i upojeniu bliskością ukochanej osoby obserwujemy w "Uśpionych" świat zewnętrzny i świat duszy. Poetka pokazuje nam na wpół baśniową Warszawę, żywiołową Hiszpanię, czarowną Japonię, a wraz z nimi - swoje intymne spotkania i sny. Oniryczne wizje skłaniają do refleksji nad życiem. W pokoju na piętrze, w zatrzymanym kadrze letniego dnia, w codziennym widoku zachodzącego nad blokami słońca łapiemy chwile szczęścia, godzimy się ze światem i sobą. Jednocześnie możemy sobie uświadomić, że szczęście to nie tylko cisza i kontemplacja To także zapomnienie się w miłości, tańcu, to otwieranie drzwi domu i zapraszanie znajomych, przyjaciół, kochanków Z przyjemnego uśpienia wybudzamy się do pełni życia na barcelońskiej plaży, w kawiarni "La frutti di mare", wchodzimy "w taniec miasta/co knajpami w noc obrasta".
Ta książka to owoc zamiłowania autorów i już ponad trzydziestoletniej pracy nad ostatecznym ustaleniem wszystkich „oryginalnych” stanowisk kamiennych kręgów, jakie znajdują się lub znajdowały na Pomorzu, ale nie tylko. Celem autorów było przedstawienie wszystkich historycznych stanowisk kręgów kamiennych znajdujących się na terenie współczesnej Polski, ich jak najdokładniejszej lokalizacji - tak, aby kolejni badacze i pasjonaci mogli odnaleźć nie tylko kręgi, które są znane, kręgi, po których zostało niewiele, ale także te miejsca, gdzie po kręgach nie pozostało zupełnie nic. Co jeszcze istotne, przedstawione są tutaj również stanowiska jeszcze formalnie nieodkryte, gdzie kręgi spoczywają pod warstwą ziemi i czekają czasu, gdy ktoś odważny poważnie potraktuje zawarte w tym przewodniku informacje i postanowi je sprawdzić empirycznie.
Ten przewodnik ma dwojaki charakter. Z jednej strony podane są dokładne lokalizacje wszystkich stanowisk, opis tras dojazdu i dojścia, mapy z dokładnym wskazaniem lokalizacji oraz zdjęcia ze stanowisk, które ocalały, a nawet takie, z których ocalał choćby jeden głaz, załączone są też szkice wszystkich stanowisk wykonane przez autorów za pomocą taśmy mierniczej i busoli. Z drugiej strony, tak się złożyło, że autorzy potrafili zlokalizować, zweryfikować i „odtworzyć" wygląd wszystkich stanowisk kręgów kamiennych, jakie oryginalnie zostały zbudowane na terenie współczesnej Polski. To wszystko też zamieszczają w tym przewodniku, łącznie z mapami i szkicami wszystkich stanowisk, po których nie pozostał żaden ślad.
Na koniec autorzy weryfikują stanowiska, które były wzmiankowane historycznie jako „kamienne kręgi”, a w rzeczywistości nimi nie były, gdyż mylnie tak określono inne formacje kamienne.
Przewodnik zawiera opis 28 + 2 stanowisk oryginalnych kamiennych kręgów w Polsce. Autorzy chcieliby podkreślić, że ten przewodnik to jedyne tak kompleksowe i pełne opracowanie wszystkich stanowisk kamiennych kręgów istniejących w Polsce.
Bez względu na to, w co człowiek wierzy i jak pojmuje siły wyższe rządzące światem i ludzkim losem, miłość i miłosierdzie wydają się wartościami, które postrzegane są przez wszystkich jednakowo: jako pełnia, jedność, wolność. Warto zatem pielęgnować je jako najważniejsze w życiu – są bowiem kwintesencją człowieczeństwa, swoistym darem dla jednostki. Czy jednak ofiarowanym na zawsze i bezwarunkowo?
Mieczysław Jacek Skiba, mistyk będący kolejną inkarnacją Archanioła Michała, podkreśla, że świat w obecnej formie jest zagrożony przez siły ciemności i może ulec zagładzie, zaś jedynym ratunkiem dla niego jest podążanie za naukami i wskazówkami zawartymi na kartach niniejszej publikacji – głoszonymi przez jednostkę oświeconą, której dane było doświadczyć i nieba, i piekła. Nie trzeba w nie bezrefleksyjnie wierzyć, ale warto poznać prawdę, by móc zmienić ten świat na lepsze. Mieć świadomość zagrożenia i umiejętnie z nim walczyć.
"Droga do uśmiechu" to zbiór wierszy opisujących w humorystyczny sposób różne życiowe sytuacje. W poezji autorki jest m.in. miejsce na takie tematy, jak: upływ czasu, przemijanie, śmierć, samotność, dyskryminacja, odnajdywanie się w nowej rzeczywistości, wolna wola i postępowanie zgodnie z samym sobą oraz radość z podejmowanych aktywności. Tematyka wierszy jest momentami poważna, jednak znaczna ich część to przy tym zabawne, nonszalanckie limeryki, dosadne w swojej formie, o humorystycznym, czasem absurdalnym tonie, co sprawia, że czyta się je naprawdę z zaciekawieniem i przyjemnością. Zabierają nas w ekscytującą podróż w krainę nonsensu, gdzie słowa tańczą walca z logiką, kpiąc sobie z konwencji i rozśmieszając czytelnika. W wierszach wyraźnie daje się wyczuć nacechowanie emocjonalne. Szczególne miejsce zajmują tam bowiem emocje, uczucia. Książka ta może popchnąć czytelnika do refleksji nad ludzkimi sprawami, a jednocześnie pobudzać jego wyobraźnię poprzez swą nietuzinkową formę.
Kasia jest ciekawą życia dziewczynką. Razem z rodziną i przyjaciółmi poznaje tajemnice otaczającego ją świata. Opisane w książce przygody stanowią ciąg przyczynowo-skutkowy, pokazując, jak wygląda rok życia małego dziecka, dla którego niemal wszystko jest nowe i ciekawe.
„Kolorowy świat małej Kasi” to książka, która ma niezwykły wymiar edukacyjny. Może stanowić inspirację do pracy z dzieckiem: zarówno w domu, jak i w placówce edukacyjnej (przedszkole, żłobek).
„Panienki. czyli szesnaście opowiadań erotycznych” to tekst, którego erotyzm nie jest medycznie dosadny, ale też nie wstrzymuje się przed wstydliwym niedopowiedzeniem. Cielesność nie jest obok uczuciowości - mankament konstrukcyjny zbyt wielu polskich pisarzy; jest ona tak oczywista jak uczucia i, tak samo jak one, uskrzydlająca, a dla uważnego czytelnika - wzbogacająca.
Od redakcji
Dwaj bracia, pisarz i rysownik, pochylają się nad urodą i tajemnicą kobiecości. Sylwetki, opisane i narysowane, kuszące i romantyczne, otoczone podziwem dla ich powabu i uroku, mają jednak więcej niż jedno oblicze. W postaci kobiety, choć elegancko wygiętej i pełnej obietnic, jak klepsydry wypełnionej pokusami w miejsce piasku, bracia odkrywają-ukrywają niedoskonałości, które pospołu z pięknem tworzą fascynującą całość.
Franciszek Maśluszczak
Jak to się dzieje, że znawca i tłumacz poezji amerykańskiej, wielbiciel beatników i nauczyciel akademicki wykładający informatykę, pisze erotyczne opowiadania? Ten podtytuł wprowadza w błąd i w błąd nie wprowadza. Książka jest jakby utopią szczęśliwej zmysłowości i są w niej niemal wyłącznie momenty – tak w pokoleniu autora i moim nazywano sceny erotyczne w filmach. Gdyby jakiś purytanin dopatrzył się w niej pornograficzności, to by przyznał, że to pornograficzność poczciwa. Żadnej tu brutalności, żadnych obscenicznych słów, sama dobra energia, a „panienka” i „nagusek” wzbogacają ubogie polskie nazewnictwo. Będąc hymnem sławiącym kobiecość, a trochę gawędą w duchu oświeceniowym, opowiadania te zarazem mocno zakorzenione są w patriarchalności. Feministki powinny rozszarpać Zalewskiego jak Menady Orfeusza, choć jego narratorowi (i bohaterowi) na myśl by nie przyszło wyrzekanie się kobiet. „Panienki” albo pisane są serio i wówczas można im zarzucić naiwność i parę innych rzeczy, albo są dość przewrotnym żartem, o czym mogłyby świadczyć frazy takie jak „precyzyjnie ułożony bukiet konwalii” czy „butelka grolscha poprawiła mi krążenie krwi w mózgu i zacząłem myśleć”.
Bohdan Zadura
Jan jest mężczyzną w dojrzałym wieku, który najlepsze lata swojego życia ma już za sobą. Tak przynajmniej mu się wydaje, a jego samotną codzienność ubarwiają sporadyczne rozmowy z córką. Nagle wszystko w życiu Jana się zmienia, gdy dołącza do klubu seniora. Budzą się w nim drzemiące i niespełnione marzenia oraz pragnienia. Mimo konserwatywnych przekonań, łamie swoje zasady. Angażuje się w relacje damsko-męskie, których finał mocno zaskoczy czytelnika. Jednak nie losy Jana zdają się być główną fabułą. Autorka wplotła w nie, wybijający się na pierwszy plan, wątek polityczny Polski, który ma duży wpływ na decyzje i losy wszystkich przedstawionych w książce postaci.
Ewa Oleksiuk w swojej poezji opowiada o codziennych uczuciach. O miłości, tęsknocie, rozczarowaniu. Porusza kwestię przemijania i podkreśla, jak ważną rolę w ludzkim życiu pełni czas. Prostym językiem pisze o tym, co dla niej najważniejsze: rodzinie i wierze, bez której życie traci sens."Natchnienie" to debiutancki tomik wierszy autorki książki dla dzieci "Trzy baśnie".
"Simulacrum" Andrzeja Pytlaka przywodzi na myśl rzeczywistość doświadczoną przez poetę w jego niezwykle żywym i zaangażowanym poszukiwaniu środków, za pomocą których dałoby się pochwycić i zatrzymać na jak najdłużej to, co migotliwe, chwiejne i ulotne. W najnowszym tomiku poetyckim symulacja zagwarantowania trwałości (ale nie metafizycznej wieczności, by nie nadwyrężyć delikatnej sfery sacrum) dokonuje się w muzyce i poprzez muzykę. Uderzmy na próbę w akord słów, które autor już na początku zbioru wierszy angażuje do rydwanu pamięci. "A to lando Potockich / W zaprzęgu kasztanki / W nim Muzyka Poezja i Taniec / Jadą te trójjedyne wspaniałe kochanki ()." Muzyka rozbrzmiewa z każdego zaułka wierszy. Pyszni się w tytułach (Canzonetta, Ballada, Obertas, Serenada), wirtuozersko przechodzi z konwencji w konwencję, posługując się literackimi i muzycznymi środkami dostępnymi tylko dla tych, co mają dobrze opanowany warsztat (że przywołam dla przykładu ciekawy wiersz "Tu" ze zmysłowymi oksymoronami, których urokowi trudno nie ulec: "jasność flażoletu / drży w jaśminów bieli / zapach lipy przenika / dźwięki wiolonczeli" itd.). Zapraszamy do tych przeżyć, przemierzając krainę sztuki z poetą jak z klasycznym przewodnikiem. Czujemy to przez całą tę podróż, że możemy mu zaufać, bo ma do tego zaczarowanego ogrodu właściwy klucz.
Nigdy nie wiadomo, co przyniesie los… Lucas postanawia opuścić swoją partnerkę i, pozorując wypadek samochodowy, wyjeżdża w poszukiwaniu prawdziwej miłości. Czy jego dotychczasowe wyobrażenia o nowym życiu pokryją się z rzeczywistością? Czy uda mu się ponownie rozkochać dawną ukochaną? Czy Emma i Lucas mają szansę na stworzenie szczęśliwego związku? Jak w nowej sytuacji odnajdzie się jego syn, William? „Rozrzucone kwiaty” to powieść, w której jawa miesza się ze snem. Wszystko jest możliwe i tak naprawdę nikt nie może przewidzieć, co los szykuje jej bohaterom.
Żyjemy w świecie, który nastawiony jest na przekaz informacji. Słowa są nośnikiem wielu różnych wydarzeń, sytuacji i uczuć. Dzięki nim możemy wyrażać to, kim i jacy jesteśmy, co dzieje się w naszym życiu i co skrywają nasze serca. Debiutancki tomik wierszy ks. Dawida Wojdowskiego pozwala zanurzyć się w oceanie słów. Może być okazją do poszukiwania odpowiedzi na najbardziej nurtujące pytania. Pomaga w duchowych rozważaniach. Odkrywa, że prawdziwe szczęście jest jeszcze przed nami.
„Nieświadome istnienie” to książka, która narodziła się z potrzeby połączenia wszystkich istniejących energii, pulsujących w nas i wokół nas, tworzących tym samym niepowtarzalny rytm życia. Autorka dzieli się w niej swoją wiarą w to, że każdy z nas jest niezwykłym źródłem właśnie tych energii, a niedoskonałe piękno każdego człowieka stanowi jego największą siłę.
Pasja motocyklowa uratowała Olgę przed konsekwencjami złamanego serca. Jej kochanek Kaszub zaraził ją wielką miłością do motocykli i obudził uzależnienie od adrenaliny oraz skłonność do podejmowania ryzyka. Kiedy zostawił ją bez słowa pożegnania nie wiedziała, że kiedyś będzie mu za to ogromnie wdzięczna. Swoją decyzją otworzył jej bowiem drogę do mrocznego świata, w którym pojawił się Kruszyna. Ten seksowny motocyklista wyzwolił drzemiące w kobiecie instynkty, o których istnieniu nie miała pojęcia. Dzięki niemu poczuła, że ma ochotę na więcej, mocniej, odważniej. I zrozumiała, że erotyka ma granice wytyczone wyłącznie w jej głowie.
"Urlop od cierpienia" Luizy Tarnowieckiej to zagadkowa książka. Nie jest napisana dla sprostania przyjętym zasadom jakiejś konwencji literackiej. Przeciwnie: wciąż się wymyka, jakby bawiła się z czytelnikiem w ciuciubabkę. Z wdziękiem, krotochwilnie, ale i z powagą osoby, która - jak sama mówi - "doświadcza myślenia". To "doświadczanie myślenia" nie jest "myśleniem po prostu". Ono towarzyszy najprostszym, codziennym obowiązkom kobiety, utrzymującej swoją krzątaniną porządek Wszechświata, bo z pozornie rutynowymi czynnościami harmonizuje głos, o którym autorka pisze: "Mamy w głowie takiego gadułę". To, co jej powie w swoim monologu, ona natychmiast notuje, jak pilna studentka wieczorowego kursu filozofii. Jej luźne notatki układają się w skrypt, o którym powiada sama do siebie: "Czytaj swoją książkę, jest napisana dla ciebie".W tych zapiskach następuje nieoczekiwanie przełom. O ile część pierwsza inspirowała, skłaniała do przemyśleń i poszukiwań na własną rękę, o tyle druga - Między wymiarami - zabiera nas w niezwykłą podróż. Warto się jej poddać, by przeżyć coś, co w "normalnym wymiarze" jest nie do uchwycenia.
"Betonowa mgła" to 24-godzinna podróż po Sosnowcu w czasie czterech pór roku napisana wierszem. Autor w barwny sposób opisuje swoje wrażenia i spostrzeżenia, pochyla się on nad różnymi miejscami miasta. W utworze spotkamy się z nietuzinkowymi opisami ulic, sklepów i osiedli. Ciekawy i dowcipny język oraz styl z pewnością przykują uwagę czytelnika. Książka ta to wyjątkowe wspomnienia z podróży po wyjątkowym dla autora mieście, które go wychowało. Sam autor pisze natomiast: "Chciałem napisać poemat, który byłby jak to miasto - zaklęte i przeklęte w swojej wieczności i efemeryczności. Wszystko zaczęło się od oślepienia światłem, kiedy wychodziłem z mojej klatki schodowej. Idea spłynęła nagle i wiedziałem już, że muszę to zrobić. Nie sądziłem jednak, że zajmie mi to sześć lat (z przerwami) i okaże się tak intensywnym przeżyciem, którego pokłosiem chciałbym się dzisiaj podzielić z czytelnikiem".
Janusz Sipkowski urodził się w 1943 roku w Łukowie, prawnik. Od 45 lat tworzy satyrę. Pisze przede wszystkim fraszki, ale również wiersze satyryczne, limeryki i aforyzmy. Na swoim koncie ma udział w trzech antologiach, fraszki, publikacje w kilkunastu tytułach prasowych, m.in. w „Szpilkach”, „Karuzeli” i „Przekroju” oraz nagrody w kilkudziesięciu konkursach literackich o zasięgu ogólnopolskim.
Wydał 3 tomiki fraszek:
„Pęk ostów” (2012 r.),
„Czar kąkoli” (2016 r.)
oraz „Łechtanie pokrzyw” (2020 r.).
Tomik „Przebieżka po grzeszkach” zawiera wybór fraszek z lat 2020-2023.
Gizela była zwykłą nastolatką ze Szczecina. Miała rodzinę, przyjaciół, chodziła do szkoły i wydawało jej się, że tak będzie już zawsze. Do czasu, kiedy ktoś inny postanowił zdecydować o jej dalszym życiu. Porywacz stworzył dla niej inny świat, który z czasem Gizela zaczęła nazywać rodziną i domem. Nie sądziła, że pewnego dnia za to nowe życie będzie musiała przelać krew. Jednak kiedy wrogowie atakują jej przybranego ojca, Gizela nie waha się ani sekundy i wyciąga nóż. Przysięgała przecież, że zawsze będzie go bronić.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
