Jeśli czasem się martwisz, że mówisz od rzeczy - nie przejmuj się; możesz sięgnąć po tę książkę i pomówić do rzeczy. Możesz także posłuchać, co one mają do powiedzenia sobie nawzajem - bez strachu, że będzie to niedorzeczne: rzeczy bowiem, nie tylko w tej książce, mówią bardzo do rzeczy."To ja, grzebień, panie i panowie,Lubicie, jak was głaszczę po głowie?Panie czeszą się zapamiętale,A panowie za to często wcale.Panowie nierzadko z tej przyczyny,Że im czupryny przeszły w łysiny.Natomiast jest tak z pań całą rzeszą,Iż panie się cieszą, gdy się czeszą.Ciebie też uczeszę, mój kochany,Bowiem jesteś strasznie rozczochrany."
"Przeistoczone dziedzictwo" to zbiór wierszy, który nie tylko jest hołdem dla tradycji - ale też aktem twórczego przeistoczenia. Autor, konfrontując swoje doświadczenia życiowe z głosami wybitnych poetów, których poznał m.in. dzięki antologiom przygotowanym przez Jerzego Illga, Jerzego Jarniewicza i Karla Dedeciusa, tworzy poezję głęboko zakorzenioną w dziedzictwie, ale jednocześnie osobistą i świeżą. Każdy wiersz staje się próbą dialogu z przeszłością, reinterpretacją emocji i idei, które ukształtowały literacką wrażliwość pokoleń."Przeistoczone dziedzictwo" to poetycki cykl, w którym różnorodne tonacje - od chirurgicznej precyzji po lunatyczną miękkość - splatają się w celebrację języka i wyobraźni. Wiersze o zróżnicowanej tematyce - od zmysłowych po filozoficzne - układają się w wielowarstwową całość, w której to, co osobiste, dojrzewa na gruncie literackiego dziedzictwa. Ten zbiór to nie tylko eksploracja formy, ale także afirmacja twórczej wolności, bogactwa poetyckiego wyrazu, pulsującej autentyczności i głębi w oryginalnej parafrazie.
"Refleksy i rezonanse" to trzecia książka dra Łukasza Kaczmarka - psychologa i muzykologa. Po wcześniejszych publikacjach: powieści i biografii muzycznej, autor tym razem proponuje cykl małych utworków - czasem krótkich opowiadań, częściej luźnych zapisków, a niekiedy nawet wierszyków. To wyraz inspiracji: historiami zarówno własnymi, jak też innych ludzi, odbytymi i zasłyszanymi rozmowami, teoriami psychologicznymi i koncepcjami naukowymi, sztuką i naturą."Refleksy i rezonanse" można odczytywać jako osobisty hołd złożony mentorom, kobietom, a także różnym przejawom życia - tym wzniosłym i tym najzwyklejszym. To książka pisana w rytmie zachwytu i namysłu, łącząca emocjonalną wrażliwość z literacką swobodą.
Na początku II wojny światowej, podczas okupacji Litwy przez Sowietów, w Ponarach pod Wilnem rozpoczęto budowę podziemnych magazynów paliwa lotniczego. Powstałe wówczas ogromne okrągłe doły wykorzystali następnie Niemcy przy współudziale litewskich kolaborantów - jako miejsce masowych egzekucji. Choć dokładna liczba ofiar nie jest znana, szacuje się, że w latach 1941-1944 zamordowano tam około sto tysięcy osób, z czego ponad siedemdziesiąt tysięcy stanowili Żydzi, głównie pochodzący z obu zlikwidowanych gett w Wilnie.O zbrodni w Ponarach, dokonanej na mieszkańcach Dużego Getta, ale też o swoim dalszym, trudnym życiu, opowiada tajemnicza żydowska dziewczyna, cudownie ocalona z pogromu, a następnie spotkana przypadkowo w wirtualnym lesie przez drwala poszukującego znaczenia słów "diament" i "źdźbło".Czy będąc w dzieciństwie świadkiem tak traumatycznych wydarzeń, tracąc jednocześnie rodzinę i tożsamość, można mieć nadzieję na spokojne i w miarę normalne życie? Czy bestialstwo i nienawiść mają jakieś granice? I czy poznanie historii dziewczyny pozwoli mitycznemu drwalowi odnaleźć odpowiedzi na swoje pytania?
Makabryczna scena zbrodni. Na podłodze, w salonie zrujnowanego domu, leżą zwłoki młodej kobiety. Na chwiejnym stoliku spoczywa starannie wypreparowane serce. Tuż obok niego, na blacie, widnieje krwawy łaciński napis: "Sursum Corda". Wszystko to wskazuje na nieludzki rytuał. W opuszczonym budynku panuje zaś cisza tak gęsta, jakby wchłonęła w siebie wszelkie dźwięki.To zbrodnia, która wstrząśnie całym miastem i zapoczątkuje bezprecedensowe śledztwo. Nadkomisarz Zofia Zawadzka, doświadczona szefowa laboratorium kryminalistycznego, musi zmierzyć się z zagadką, jakiej jeszcze nie spotkała w swojej karierze. Gdy pojawia się druga ofiara, potraktowana równie okrutnie, staje się jasne, że to tylko początek serii.Wraz z zespołem ekspertów Zawadzka próbuje odczytać znaczenie chorych symboli i precyzyjnych rytuałów zbrodni, podczas gdy zabójca z satysfakcją obserwuje rozwój wydarzeń. Krok po kroku odsłania się przed czytelnikiem przerażająca prawda - o człowieku, który zabija dla idei.
„Nazywam się Adam Mos. To imię ani nazwisko nie jest prawdziwe, ale pod takim znają mnie wszyscy od Iraku po Egipt i wiele osób w Polsce. Ukończyłem studia na Uniwersytecie Warszawskim, ale byłoby przesadą twierdzić, że tak naprawdę się stało. W indeksie uzyskałem wszystkie zaliczenia, zdałem egzaminy, lecz nie przystąpiłem do obrony pracy dyplomowej. Wydawało mi się, że tytuł magistra nie jest mi potrzebny, ale wtedy wiele wydawało się dwudziestokilkulatkowi, jakim byłem.
Zafascynowany historią Lawrence’a z Arabii marzyłem o przygodach, które były jego udziałem. Sądziłem, że mogę odegrać podobną rolę na Bliskim Wschodzie, wcielając się w postać kogoś na miarę sławnego awanturnika, podróżnika, wojskowego, dyplomaty, z wykształcenia archeologa. Ogromne wrażenie wywarł na mnie film Lawrence z Arabii w reżyserii Davida Leana, w którym główną rolę zagrał niezapomniany Peter O'Toole, z przejmującą, epicką muzyką Maurice'a Jarre'a. Tak wiele razy obejrzałem to arcydzieło kinematografii, że z zamkniętymi oczami, słuchając tylko muzyki filmowej, widziałem Lawrence’a z Arabii, szarifa Ali Ibn El Kharisha i szejka Auda Abu Taji atakujących fort w Akabie, mknących na wielbłądach po piaskach pustyni i walczących z Turkami. Pragnąłem takiego życia, marzyłem o nim, ale jakoś umknęło mi zakończenie tej niesamowitej historii.”
Akcja powieści rozgrywa się na Bliskim Wschodzie, w Iraku, Syrii, a głównie w Bejrucie, stolicy Libanu, ale też w Jordanii, Izraelu i na Cyprze. Zaczyna się w Polsce od spotkania autora z Adamem Mosem, byłym agentem polskiego wywiadu. Mos opowiada mu o kilku latach swojego życia, zaczynając od momentu, gdy po skończeniu studiów został zwerbowany przez Agencję Wywiadu, aż do tragicznego końca jego służby, gdy w An-Nabatijji w południowym Libanie zginęli dwaj polscy agenci uczestniczący razem z nim w akcji.
Krystian Klekot (rocznik 99) od trzynastego roku życia mieszka i w Polsce, i we Francji. W Paryżu ukończył polonistykę i anglistykę na Sorbonie. Na co dzień jest tłumaczem, nauczycielem, a ostatnio poświęca się pracy naukowej.
„Księgi Hiobowe” to drugi tomik poezji Krystiana Klekota. Wyrasta on z inspiracji biblijną historią Hioba, a także z osobistych doświadczeń i obserwacji autora. Zbiór ten jest swoistym dialogiem podmiotu lirycznego z Bogiem. Młody mężczyzna, zagubiony w dzisiejszym świecie, stara się zrozumieć, co tak faktycznie leży u podstaw zła. Czy za wszystkim, co nas spotyka, stoją Bóg, los, a może to my sami jesteśmy źródłem własnego cierpienia? Z tych kluczowych pytań, oskarżeń, przemyśleń wyłania się obraz człowieka XXI wieku. Autor pyta „Unde malum?" i zastanawia się, czy w naszym życiu wiara zwycięży tak, jak stało się u Hioba.
Wyobraź sobie, że pewnego dnia umierają psy i koty.
Wyobraź sobie, że je odzyskujesz… w pewnym sensie.
I wyobraź sobie, że całe postrzeganie, kto jest zwierzęciem, a kto człowiekiem, ulega całkowitemu zawirowaniu.
„Kagańce i obroże 2.0” to kronika rozpoczynająca się z początkiem XXI wieku, gdy świat opanowuje tajemnicza Epidemia. W jej wyniku giną początkowo wszystkie psy i koty, a później, niestety, obejmuje ona swoim zasięgiem również inne zwierzęta. Naukowiec Kurt Carlberg opracowuje technologię genetyczną, która prowadzi do stworzenia ludzko-zwierzęcych hybryd, zwanych pupilami. Ich powstanie budzi u ludzi radość, nadzieję na lepsze jutro, staje się formą rekompensaty za poniesioną stratę, lecz z czasem zaczynają oni odczuwać nienawiść. Reszta to już teraźniejszość…
„Kagańce i obroże 2.0” to rozszerzona wersja zbioru z 2023 roku, przedstawiającego alternatywną wizję po apokalipsie, gdzie cywilizacja człowieka pozostaje nienaruszona, ale zagłada przychodzi z najmniej oczekiwanej strony.
„Człowieka pełnego obaw o jutro, gotowego na każdą ewentualność, dosięga mała apokalipsa. Nie czuje jej obecności, póki nie ujawnia bezbronności wobec wyroków Opatrzności. Mała, ledwo dostrzegalna zagłada, której ludzie doświadczyli w charakterze widza.” (fragment opowiadania „Wczoraj, dziś bądź jutro”)
Warszawa - blokowiska, brudne ulice, ogólna znieczulica i gabinet weterynaryjny, w którym, zamiast zapachu leków i środków dezynfekujących, unosi się dusząca woń gnijących wspomnień.Julian Bejos - samotny, zgorzkniały weterynarz - zna to doskonale. A dodatkowo słyszy głosy Nie ludzkie, tylko zwierzęce. Psy, koty, szczury, ptaki Wszystkie mówią do niego i powtarzają jedno słowo: "sprawiedliwość!".W mieście, które udaje, że nie widzi cierpienia, Julian zmienia się w sędziego i kata. Stając w obronie zwierząt, tropi ich oprawców i wymierza karę - tę ostateczną. Tyle że granica między misją a obłędem oraz sprawiedliwością i zbrodnią zaciera się coraz bardziej, rozmazując się szybciej niż krew na bruku"Weterynarz" to powieść brudna, mroczna i brutalna, ale też na wskroś realistyczna i jednocześnie okraszona sarkazmem. Jest to historia człowieka, który chciał być wybawcą, a stał się własnym koszmarem.Od autora:"Pisząc tę książkę, miałem wrażenie, że stoję w bramie starej kamienicy na Hożej i patrzę, jak Warszawa rozkłada się od środka. Chciałem napisać coś o miłości do zwierząt, ale wyszło o nienawiści do ludzi. Może to to samo?Jeśli szukasz bohatera, którego można podziwiać - odłóż tę książkę. Ale jeżeli poszukujesz lustra, w którym zobaczysz mrok, gniew i kłamstwa - zapraszam! Pamiętaj tylko o jednym: czasem pies, który patrzy Ci w oczy, widzi więcej, niż kiedykolwiek chciałbyś przyznać"
„Złudzenia” to sensacyjna opowieść o mrocznych zakamarkach ludzkiej duszy, namiętności, trudnej drodze do wewnętrznej przemiany i odkrywaniu prawdziwego sensu istnienia. „Złudzenia” są opowieścią o losach trzech kobiet, które w przeszłości zostały ze sobą rozdzielone. Żadna z nich nie ma pojęcia o tym, iż to los sprawił, że ich życie stało się iluzją, że żyją życiem zaplanowanym przez przeznaczenie. Kto odkryje prawdę, a kto przekona się, że tylko dzięki prawdziwej miłości życie przestaje być złudzeniem?
Alicja Flis – autorka debiutanckiego tomiku poetyckiego pt. „Nie będę przepraszać za miłość…”, w którym poprzez pryzmat miłości szuka prawdy o człowieku. Tomik, z oryginalnymi grafikami Rzymu, został wydany przez Warszawską Firmę Wydawniczą. Autorka została dwukrotnie wyróżniona w Ogólnopolskim Konkursie Literackim „Pomorskie Klimaty”. Jest również współautorką kilku tomików poetyckich, w których znajdują się jej utwory liryczne i opowiadania.
"Tomik poezji Alicji Flis pt. Nie będę przepraszać za miłość jest zbiorem utworów dotykających najczulszych strun ludzkiej egzystencji: miłości, oczekiwania, spełnienia, ale też rozstań, powrotów, dalekich podróży w głąb kobiecej duszy: wrażliwej i czułej, czasami przekornej i zbuntowanej; stanowczej i zdecydowanej w życiu, ale bezradnej wobec uczucia.Autorkę do napisania utworów zainspirowała podróż do Rzymu i Asyżu. Piękno włoskiego świata pobudziło wyobraźnię poetycką. Opowiada więc historię miłości, za którą tęsknią wszyscy zakochani, bez względu na wiek, czas i miejsce, bo na miłość nigdy nie jest za późno i za miłość nigdy nie należy przepraszać Ale czy ta miłość wydarzyła się naprawdę? W przedostatnim wierszu poetka napisała:Zrozumiałam/Gorzką prawdę: nigdy ciebie nie było/ Nocą upalną na Moście Westchnień ! - zatem przeczucia i refleksje należy pozostawić czytelnikom."Renata Król"Utwory zawarte w tomiku Nie będę przepraszać za miłość są pierwszą odsłoną poetyckiej duszy autorki. Dzięki jej wyobraźni twórczej smakujemy miłość jej oczyma, razem z nią przeżywamy radość kochania, ból oczekiwania, rozstania i powroty. Wiersze zilustrowane zostały pięknymi grafikami młodej malarki ze Szczecina, Oli Kiściów. Nastrój utworów podkreślają miejsca, które zwiedziła poetka w czasie podróży po Wiecznym Mieście. Spotkała tam Przyjaciół, którzy pozostaną w jej życiu bardzo ważni na zawsze. Czas więc zajrzeć w duszę Alicji. Może i nam dane będzie zostać w niej na dłużej?"Małgorzata Stachowiak"Miłość można wyrażać na wiele sposobów: barwą obrazów, dźwiękiem muzyki, smakiem potraw Pięknie jest wyrażać miłość wierszem. Wielką sztuką jest umieć pisać o uczuciach, namiętnościach, pragnieniach. Umieć zatrzymać ulotność pięknych chwil w słowie, nie pozwalając tym samym, aby zostały zabrane przez upływający czas W tomiku Nie będę przepraszać za miłość każdy może odnaleźć cząstkę siebie"W.
Krzysztof Jaźwiec: urodzony w 1963 roku w Warszawie. Do 2005 roku mieszkał w Warszawie i podwarszawskich Starych Babicach. Absolwent Politechniki Warszawskiej, magister inżynier, wieloletni szef firmy produkcyjnej. Około piętnaście lat zmagał się z własnym alkoholizmem. Trzeźwienie rozpoczął od własnej terapii i uczestnictwa w spotkaniach grup samopomocowych. Po zatrzymaniu własnego nałogu zaczął zgłębiać tajniki uzależnienia, aby od 2008 roku rozpocząć pracę w zupełnie nowym zawodzie – terapeuty uzależnień. Przeprowadził się na stałe do Zabierzowa k/Krakowa, gdzie w wieku czterdziestu pięciu lat, wraz z nową partnerką, rozpoczął nowe życie, zarówno na gruncie rodzinnym, jak i zawodowym.
W ramach zdobywania kwalifikacji w nowej profesji, ukończył Studium Umiejętności Psychologicznych w Czarnym Borze, uczestniczył w Studium Terapii Uzależnień w Warszawie, ukończył Studium Terapii Uzależnień i Współuzależnienia w Krakowie i obronił certyfikat PARPA, uczestniczył w wielu konferencjach naukowo–szkoleniowych. W 2012 roku wraz z partnerką otworzyli własny ośrodek terapii uzależnień „Strefa Trzeźwości", gdzie pracuje do dziś, pomagając osobom uzależnionym i ich rodzinom pokonać uzależnienie i rozpocząć nowe, trzeźwe życie. W swojej pracy potrafi połączyć zdobytą wiedzę z własnym doświadczeniem w pokonywaniu uzależnienia, przez co jest skutecznym, a jednocześnie wiarygodnym terapeutą. W 2023 roku wydał książkę „Esencja Alkoholizmu. Deficyt Bliskości" (WFW), w której łączy własne doświadczenia, jako niepijącego piętnaście lat alkoholika, z wieloletnim doświadczeniem terapeuty uzależnień. Jest to forma osobistej historii, przeplatana refleksjami, pozwalająca poznać i zrozumieć alkoholizm na wielu płaszczyznach.
Każda podróż rozpoczyna się od pierwszego, nieśmiałego kroku i nigdy nie jest równo wybrukowana pewnością. Tomik wierszy Ryszarda Bieleckiego jest zaproszeniem do wspólnego wędrowania przez pejzaże codzienności, pełne zarówno mglistych rozdroży, jak i świetlistych odkryć. Powstał z doświadczeń poety: tych codziennych i tych niezwykłych, z chwil zwątpienia i momentów triumfu - z czułością oswaja ból i z cichą radością celebruje każdy nieoczywisty wybór. W jego utworach życiowa droga nie jest tylko metaforą - to rzeczywistość pulsująca w każdym wersie. Autor prowadzi czytelnika przez labirynty dorastania, pożegnań i powrotów, przez szelest wspomnień i szept przyszłości. Każdy wiersz to przystanek, punkt widokowy lub ukryta ścieżka, na której można się zatrzymać, zachwycić, zatęsknić, a czasem odnaleźć siebie na nowo. Na drodze życia nie ma mapy uniwersalnej: każda osoba błądzi po swojemu, czasem zbacza na manowce, innym razem z odwagą wybiera nieznane. Słowa utkane są tu z pytań, które zadaje każdy, kto choć raz zapuścił się w podróż poza granice wygody - o sens, o relacje, o dojrzałość, o dom. Pośród tych refleksji pobrzmiewa delikatna melodia nadziei, która, choć nie zawsze głośna, nigdy nie milknie. To wiersze dla tych, którzy idą, mimo że nie wiedzą, dokąd prowadzi ścieżka. Dla poszukujących znaczenia w codziennych gestach, dla zbieraczy świateł i cieni, dla niepokornych i dla pogodnych. Wiersze te nie udzielają łatwych odpowiedzi, ale zapraszają do zamyślenia i dotknięcia własnej prawdy - bo podróż każdej osoby jest opowieścią wartą wysłuchania.Niech ten tomik stanie się Waszym towarzyszem - w chwilach zwątpienia i w trakcie świętowania małych zwycięstw. Niech otuli Was słowem, doda odwagi do stawiania kolejnych kroków i pozwoli zatrzymać się na moment, by wsłuchać w rytm własnej drogi. Wchodząc między wersy, znajdziecie tu ślady cudzych tęsknot i własnych marzeń, echo dawnych rozstań i obietnicę nowych początków. Bo każda droga - choćby najbardziej kręta i nieprzewidywalna - prowadzi ku sobie.
Pracując nad kolejnymi tomami książki "Apokalipsa - Dobra Nowina dla Ciebie", zwracaliśmy uwagę na tematy i obrazy nawiązujące do objawienia spisanego w Księdze Ezechiela. Dlatego uznaliśmy, że dzieło proroka Ezechiela warte jest przynajmniej przeczytania ze zrozumieniem. Zauważyliśmy pewne prawidłowości, ukazane w dynamicznych obrazach i wizjach oraz wypowiedziach prorockich, i uznaliśmy, że dotyczą one również naszych czasów, naszego doświadczenia i naszego stanu duchowego. Chętnie więc dzielimy się z czytelnikiem naszymi obserwacjami, lecz chcemy od razu zastrzec, że niniejsza publikacja nie jest studium treści Księgi Ezechiela. W naszych poszukiwaniach skupiliśmy się na zagadnieniach, dotyczących wyjątkowej grupy 144 000 osób, o których wspomina św. Jan (Ap 7,4; 14,1-5). Mieliśmy poczucie, że ten temat nie został rozwinięty, a oprócz tego pozostawał niedosyt dotyczący związków Apokalipsy Jana z proroctwami Ezechiela. Zapraszamy więc czytelnika do wspólnej przygody poznawania Słowa Bożego, byśmy mogli razem zmienić swoje patrzenie na historię i teraźniejszość.
Ten tomik wierszy to poetycki zapis dojrzewania - duchowego, intelektualnego i twórczego - będący literackim debiutem zainicjowanym w cieniu pandemii. Stanowi refleksję nad tożsamością osobistą i społeczną jednostki, a także nad przemijaniem i poszukiwaniem swojego miejsca w świecie.Tytułowy kamień nie jest martwym ciężarem, lecz żywym symbolem - przestrzenią wrażliwości, z której wyrastają zalążki czegoś nowego i nieoczywistego. To on, jako literacki topos, prowadzi czytelnika przez subtelną równowagę między emocjami a rozumem, stając się duchowym przewodnikiem w cykliczności istnienia.W poetyckich strofach czytelnik odnajdzie piękno języka oraz ślad współczesnego ducha - niepokój, nadzieję i twórczy buntu wobec rzeczywistości. Znajdzie też prawdę - trudną, nieoczywistą, czasem bolesną, lecz zawsze autentyczną i poruszającą.
Na warszawskiej giełdzie samochodowej, w bagażniku porzuconego auta, policja odnajduje ciało kilkuletniego chłopca. Komisarz Adam Chrust, funkcjonariusz naznaczony własną tragedią sprzed lat, zostaje wciągnięty w śledztwo, które okazuje się znacznie większe i bardziej przerażające niż wszystko, z czym dotychczas miał do czynienia.Kolejne tropy prowadzą do rozległej i brutalnej siatki przestępczej. Dochodzenie szybko przeradza się w obsesję. Adam wie, że nie może pozwolić, by kolejne dziecko zniknęło na zawsze. Każdy krok przybliża go do prawdy, ale także wystawia na śmiertelne niebezpieczeństwo. Okazuje się, że niepojęte zło, z którym walczy komisarz, jest rozproszone i odradza się na nowo jak hydra."Cisza w bagażniku" to mroczna, poruszająca opowieść o granicach odwagi, sile traumy i uporze, który potrafi ocalić, choć nigdy nie daje gwarancji zwycięstwa. To też historia o bolesnej drodze do pogodzenia się z własnym poczuciem winy i stratą oraz o tym, że ciemność nigdy nie znika całkowicie - tak samo jak nadzieja.
"Trzy wymiary" to zbiór dwudziestu ośmiu krótkich opowiadań. Choć każde prezentuje innych bohaterów, a przedstawione wydarzenia i sytuacje różnią się między sobą, łączy je jedna rzecz - niepełnosprawność oraz wynikające z niej problemy przedstawione zarówno w realiach PRL-u, jak i współczesnych. Trudne relacje damsko-męskie, rodzinne i towarzyskie, niedostosowane przepisy, kłopoty zawodowe, często też ignorancja innych - to rzeczywistość osób z niepełnosprawnościami, mimo przemian ustrojowych oraz zmian, jakie zachodzą w mentalności społecznej. Nie oznacza to jednak, że niepełnosprawni nie mogą znaleźć miłości i szczęścia. I nawet jeśli jest to trudne, zawsze pozostaje nadzieja"Parę lat temu pan Zbigniew zapytał, czy nie napisałabym jego historii. Poradziłam, by zrobił to sam, skoro ma potrzebę podzielenia się opowieścią, a ja mu będę kibicować. I tak uczynił w Trzech wymiarach. Pisanie Zbigniewa Michurskiego należy do gatunku autobiografikcji, czyli życiopisania i wypływa właśnie z potrzeby opowiedzenia swojej historii. Niektóre teksty mają formę wspomnień, inne zbliżają się w stronę opowiadania, a wszystkie łączy temat życia z niepełnosprawnością. Michurski pisze o życiu z niepełnosprawnością, byciu z nią wśród przyjaciół i nieprzyjaciół, o dojrzewaniu, miłości, seksie, samotności, tęsknocie. Autorowi udaje się uniknąć niebezpieczeństwa egocentryzmu, a jego spokojny, delikatny głos, pozbawiony niepotrzebnych ozdobników i pretensjonalności, tchnie zaskakującym optymizmem mimo wszystko. Ten pogodny ton i żywotność opowiadającego czyni lekturę miłą i budującą. Życiopisanie Michurskiego to wielowątkowa opowieść snuta przy ognisku albo przy stole w gronie przyjaciół, do których dołączyć może też obca osoba. Nie jest to ani powieść, ani zbiór opowiadań, ani autobiografia, ale właśnie gawędziarska historia życia kogoś, kogo warto poznać."Joanna Bator
Ponad trzydzieści dni spędzonych za murami szpitala psychiatrycznego. Z własnymi myślami, lękami, demonami. Wśród szeptów, czasem krzyków, spojrzeń, niejasnych pytań. Gdzie każdy jest tylko kolejnym przypadkiem do omówienia, a nie człowiekiem z krwi i kości. Pamiętnik schizofreniczki to szczere, pełne emocji wspomnienia pokazujące różne oblicza walki ze schizofrenią paranoidalną. To opowieść o strachu, samotności, ale też o sile i nadziei, która pozwala przetrwać kolejne momenty. To pamiętnik, który porusza i otwiera oczy na to, jak naprawdę wygląda życie z chorobą psychiczną. Nie jest to wyłącznie historia choroby. To próba odnalezienia światełka w najciemniejszych chwilach, gdy wszystko, co znane, zdaje się bezpowrotnie znikać, próba dostrzeżenia go pomimo bólu i dezorientacji.
Norbert Myszkiewicz przenosi czytelnika z pustynnych piasków "Acyklowiru" na skute lodem pustkowie. To tom pisany w klimacie nocy polarnej - na biegunie, gdzie czas płynie inaczej, a człowiek staje się badaczem własnego istnienia. Tutaj stacja badawcza mieści się w duszy, a materia doświadczeń poddawana jest prześwietleniom, rozszczepiana niczym promienie w ciemni. To poezja rodząca się wśród śnieżyc, zorzy polarnej i absolutnej ciszy - surowa, zimna, a jednocześnie błyszcząca ukrytym światłem. Człowiek jawi się tu jako ciało doskonale czarne - pochłaniające wszystkie fale, całą widzialną rzeczywistość, by odbić ją w sobie w zupełnie nowej postaci. "W mojej doskonałej czerni" to zbiór wierszy o prześwietlaniu istnienia niczym rentgenem, o samotności wśród lodu i o świetle, które pojawia się tam, gdzie kończy się dzień. Co znajdziemy w tej czerni? Pustkę czy odbicie? A może kolory, których nie widać w oślepiającym blasku dnia?
Andrzej Karbownik urodził się w 1947 r. w Orzeszu. Jest profesorem nauk technicznych, a zarazem specjalistą do spraw górnictwa węgla kamiennego. W latach 2002-2008 był dziekanem Wydziału Organizacji i Zarządzania Politechniki Śląskiej w Gliwicach, a w latach 2008-2016 rektorem tej uczelni. Przez pięć lat pełnił również funkcję prezesa zarządu Państwowej Agencji Restrukturyzacji Górnictwa Węgla Kamiennego w Katowicach oraz był wiceministrem gospodarki w rządzie Jerzego Buzka. Obecnie, mimo możliwości przejścia na emeryturę, nadal prowadzi zajęcia na politechnice, dzieląc się wiedzą i doświadczeniem ze studentami, a także stoi na czele rady Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii im. prof. Zbigniewa Religi w Zabrzu.
Na początku 2024 r. – jak sam mówi: „z długo dojrzewającej w nim potrzeby wewnętrznej” – rozpoczął pisanie dziennika, którego celem była dokumentacja życia codziennego w otoczeniu rodziny, przyjaciół i znajomych, ale też próba dodania własnego, subiektywnego komentarza do aktualnych wydarzeń w Polsce oraz podjęcia polemiki z osobami z tzw. „świecznika”. Wyważone, choć czasami cięte i dowcipne oraz zabarwione ironią przemyślenia, nieraz w odniesieniu do felietonów i artykułów innych, znanych autorów, stanowią silny głos w przetaczającej się przez kraj dyskusji na tematy zarówno polityczno-gospodarcze, jak i światopoglądowe. Swoje zapiski Andrzej Karbownik nazwał „Dziennikiem harnasia”. Dlaczego tak? Bo „harnaś to mężczyzna ślebodny”, czyli niezależny i wolny. A takim właśnie czuje się autor niniejszej publikacji.
„Wielkimi zaletami książki, poza wciągającymi opisami codzienności, przybliżeniem ludzi i miejsc bliskich autorowi oraz dosadnymi komentarzami na temat polityki, gospodarki czy świata akademickiego, są jej styl i walory literackie. Andrzej Karbownik wyróżnia się wyjątkową umiejętnością snucia narracji – pisze dynamicznie, z wyczuciem języka, nie unikając ostrych sądów i opinii. Jego oceny są jednoznaczne, bezpośrednie, czasem bezkompromisowe… Język, jakim operuje, jest barwny, wartki i pełen sarkazmu, co sprawia, że »Dziennik harnasia« czyta się gładko i z dużym zainteresowaniem. Obok rozbudowanej warstwy dotyczącej życia publicznego, czytelnik uzyskuje wgląd w intymny świat autora, który nadaje książce wyjątkowy charakter”.
z recenzji Iwony Flanczewskiej-Rogalskiej
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
