Warszawa - blokowiska, brudne ulice, ogólna znieczulica i gabinet weterynaryjny, w którym, zamiast zapachu leków i środków dezynfekujących, unosi się dusząca woń gnijących wspomnień.Julian Bejos - samotny, zgorzkniały weterynarz - zna to doskonale. A dodatkowo słyszy głosy Nie ludzkie, tylko zwierzęce. Psy, koty, szczury, ptaki Wszystkie mówią do niego i powtarzają jedno słowo: "sprawiedliwość!".W mieście, które udaje, że nie widzi cierpienia, Julian zmienia się w sędziego i kata. Stając w obronie zwierząt, tropi ich oprawców i wymierza karę - tę ostateczną. Tyle że granica między misją a obłędem oraz sprawiedliwością i zbrodnią zaciera się coraz bardziej, rozmazując się szybciej niż krew na bruku"Weterynarz" to powieść brudna, mroczna i brutalna, ale też na wskroś realistyczna i jednocześnie okraszona sarkazmem. Jest to historia człowieka, który chciał być wybawcą, a stał się własnym koszmarem.Od autora:"Pisząc tę książkę, miałem wrażenie, że stoję w bramie starej kamienicy na Hożej i patrzę, jak Warszawa rozkłada się od środka. Chciałem napisać coś o miłości do zwierząt, ale wyszło o nienawiści do ludzi. Może to to samo?Jeśli szukasz bohatera, którego można podziwiać - odłóż tę książkę. Ale jeżeli poszukujesz lustra, w którym zobaczysz mrok, gniew i kłamstwa - zapraszam! Pamiętaj tylko o jednym: czasem pies, który patrzy Ci w oczy, widzi więcej, niż kiedykolwiek chciałbyś przyznać"
„Złudzenia” to sensacyjna opowieść o mrocznych zakamarkach ludzkiej duszy, namiętności, trudnej drodze do wewnętrznej przemiany i odkrywaniu prawdziwego sensu istnienia. „Złudzenia” są opowieścią o losach trzech kobiet, które w przeszłości zostały ze sobą rozdzielone. Żadna z nich nie ma pojęcia o tym, iż to los sprawił, że ich życie stało się iluzją, że żyją życiem zaplanowanym przez przeznaczenie. Kto odkryje prawdę, a kto przekona się, że tylko dzięki prawdziwej miłości życie przestaje być złudzeniem?
Alicja Flis – autorka debiutanckiego tomiku poetyckiego pt. „Nie będę przepraszać za miłość…”, w którym poprzez pryzmat miłości szuka prawdy o człowieku. Tomik, z oryginalnymi grafikami Rzymu, został wydany przez Warszawską Firmę Wydawniczą. Autorka została dwukrotnie wyróżniona w Ogólnopolskim Konkursie Literackim „Pomorskie Klimaty”. Jest również współautorką kilku tomików poetyckich, w których znajdują się jej utwory liryczne i opowiadania.
"Tomik poezji Alicji Flis pt. Nie będę przepraszać za miłość jest zbiorem utworów dotykających najczulszych strun ludzkiej egzystencji: miłości, oczekiwania, spełnienia, ale też rozstań, powrotów, dalekich podróży w głąb kobiecej duszy: wrażliwej i czułej, czasami przekornej i zbuntowanej; stanowczej i zdecydowanej w życiu, ale bezradnej wobec uczucia.Autorkę do napisania utworów zainspirowała podróż do Rzymu i Asyżu. Piękno włoskiego świata pobudziło wyobraźnię poetycką. Opowiada więc historię miłości, za którą tęsknią wszyscy zakochani, bez względu na wiek, czas i miejsce, bo na miłość nigdy nie jest za późno i za miłość nigdy nie należy przepraszać Ale czy ta miłość wydarzyła się naprawdę? W przedostatnim wierszu poetka napisała:Zrozumiałam/Gorzką prawdę: nigdy ciebie nie było/ Nocą upalną na Moście Westchnień ! - zatem przeczucia i refleksje należy pozostawić czytelnikom."Renata Król"Utwory zawarte w tomiku Nie będę przepraszać za miłość są pierwszą odsłoną poetyckiej duszy autorki. Dzięki jej wyobraźni twórczej smakujemy miłość jej oczyma, razem z nią przeżywamy radość kochania, ból oczekiwania, rozstania i powroty. Wiersze zilustrowane zostały pięknymi grafikami młodej malarki ze Szczecina, Oli Kiściów. Nastrój utworów podkreślają miejsca, które zwiedziła poetka w czasie podróży po Wiecznym Mieście. Spotkała tam Przyjaciół, którzy pozostaną w jej życiu bardzo ważni na zawsze. Czas więc zajrzeć w duszę Alicji. Może i nam dane będzie zostać w niej na dłużej?"Małgorzata Stachowiak"Miłość można wyrażać na wiele sposobów: barwą obrazów, dźwiękiem muzyki, smakiem potraw Pięknie jest wyrażać miłość wierszem. Wielką sztuką jest umieć pisać o uczuciach, namiętnościach, pragnieniach. Umieć zatrzymać ulotność pięknych chwil w słowie, nie pozwalając tym samym, aby zostały zabrane przez upływający czas W tomiku Nie będę przepraszać za miłość każdy może odnaleźć cząstkę siebie"W.
Krzysztof Jaźwiec: urodzony w 1963 roku w Warszawie. Do 2005 roku mieszkał w Warszawie i podwarszawskich Starych Babicach. Absolwent Politechniki Warszawskiej, magister inżynier, wieloletni szef firmy produkcyjnej. Około piętnaście lat zmagał się z własnym alkoholizmem. Trzeźwienie rozpoczął od własnej terapii i uczestnictwa w spotkaniach grup samopomocowych. Po zatrzymaniu własnego nałogu zaczął zgłębiać tajniki uzależnienia, aby od 2008 roku rozpocząć pracę w zupełnie nowym zawodzie – terapeuty uzależnień. Przeprowadził się na stałe do Zabierzowa k/Krakowa, gdzie w wieku czterdziestu pięciu lat, wraz z nową partnerką, rozpoczął nowe życie, zarówno na gruncie rodzinnym, jak i zawodowym.
W ramach zdobywania kwalifikacji w nowej profesji, ukończył Studium Umiejętności Psychologicznych w Czarnym Borze, uczestniczył w Studium Terapii Uzależnień w Warszawie, ukończył Studium Terapii Uzależnień i Współuzależnienia w Krakowie i obronił certyfikat PARPA, uczestniczył w wielu konferencjach naukowo–szkoleniowych. W 2012 roku wraz z partnerką otworzyli własny ośrodek terapii uzależnień „Strefa Trzeźwości", gdzie pracuje do dziś, pomagając osobom uzależnionym i ich rodzinom pokonać uzależnienie i rozpocząć nowe, trzeźwe życie. W swojej pracy potrafi połączyć zdobytą wiedzę z własnym doświadczeniem w pokonywaniu uzależnienia, przez co jest skutecznym, a jednocześnie wiarygodnym terapeutą. W 2023 roku wydał książkę „Esencja Alkoholizmu. Deficyt Bliskości" (WFW), w której łączy własne doświadczenia, jako niepijącego piętnaście lat alkoholika, z wieloletnim doświadczeniem terapeuty uzależnień. Jest to forma osobistej historii, przeplatana refleksjami, pozwalająca poznać i zrozumieć alkoholizm na wielu płaszczyznach.
Każda podróż rozpoczyna się od pierwszego, nieśmiałego kroku i nigdy nie jest równo wybrukowana pewnością. Tomik wierszy Ryszarda Bieleckiego jest zaproszeniem do wspólnego wędrowania przez pejzaże codzienności, pełne zarówno mglistych rozdroży, jak i świetlistych odkryć. Powstał z doświadczeń poety: tych codziennych i tych niezwykłych, z chwil zwątpienia i momentów triumfu - z czułością oswaja ból i z cichą radością celebruje każdy nieoczywisty wybór. W jego utworach życiowa droga nie jest tylko metaforą - to rzeczywistość pulsująca w każdym wersie. Autor prowadzi czytelnika przez labirynty dorastania, pożegnań i powrotów, przez szelest wspomnień i szept przyszłości. Każdy wiersz to przystanek, punkt widokowy lub ukryta ścieżka, na której można się zatrzymać, zachwycić, zatęsknić, a czasem odnaleźć siebie na nowo. Na drodze życia nie ma mapy uniwersalnej: każda osoba błądzi po swojemu, czasem zbacza na manowce, innym razem z odwagą wybiera nieznane. Słowa utkane są tu z pytań, które zadaje każdy, kto choć raz zapuścił się w podróż poza granice wygody - o sens, o relacje, o dojrzałość, o dom. Pośród tych refleksji pobrzmiewa delikatna melodia nadziei, która, choć nie zawsze głośna, nigdy nie milknie. To wiersze dla tych, którzy idą, mimo że nie wiedzą, dokąd prowadzi ścieżka. Dla poszukujących znaczenia w codziennych gestach, dla zbieraczy świateł i cieni, dla niepokornych i dla pogodnych. Wiersze te nie udzielają łatwych odpowiedzi, ale zapraszają do zamyślenia i dotknięcia własnej prawdy - bo podróż każdej osoby jest opowieścią wartą wysłuchania.Niech ten tomik stanie się Waszym towarzyszem - w chwilach zwątpienia i w trakcie świętowania małych zwycięstw. Niech otuli Was słowem, doda odwagi do stawiania kolejnych kroków i pozwoli zatrzymać się na moment, by wsłuchać w rytm własnej drogi. Wchodząc między wersy, znajdziecie tu ślady cudzych tęsknot i własnych marzeń, echo dawnych rozstań i obietnicę nowych początków. Bo każda droga - choćby najbardziej kręta i nieprzewidywalna - prowadzi ku sobie.
Pracując nad kolejnymi tomami książki Apokalipsa – Dobra Nowina dla Ciebie, zwracaliśmy uwagę na tematy i obrazy nawiązujące do objawienia spisanego w Księdze Ezechiela. Dlatego uznaliśmy, że dzieło proroka Ezechiela warte jest przynajmniej przeczytania ze zrozumieniem. Zauważyliśmy pewne prawidłowości, ukazane w dynamicznych obrazach i wizjach oraz wypowiedziach prorockich, i uznaliśmy, że dotyczą one również naszych czasów, naszego doświadczenia i naszego stanu duchowego. Chętnie więc dzielimy się z Czytelnikiem naszymi obserwacjami, lecz chcemy od razu zastrzec, że niniejsza publikacja nie jest studium treści Księgi Ezechiela. W naszych poszukiwaniach skupiliśmy się na zagadnieniach, dotyczących wyjątkowej grupy 144 000 osób, o których wspomina św. Jan (Ap 7,4; 14,1–5). Mieliśmy poczucie, że ten temat nie został rozwinięty, a oprócz tego pozostawał niedosyt dotyczący związków Apokalipsy Jana z proroctwami Ezechiela. Zapraszamy więc Czytelnika do wspólnej przygody poznawania Słowa Bożego, byśmy mogli razem zmienić swoje patrzenie na historię i teraźniejszość.
Ten tomik wierszy to poetycki zapis dojrzewania - duchowego, intelektualnego i twórczego - będący literackim debiutem zainicjowanym w cieniu pandemii. Stanowi refleksję nad tożsamością osobistą i społeczną jednostki, a także nad przemijaniem i poszukiwaniem swojego miejsca w świecie.Tytułowy kamień nie jest martwym ciężarem, lecz żywym symbolem - przestrzenią wrażliwości, z której wyrastają zalążki czegoś nowego i nieoczywistego. To on, jako literacki topos, prowadzi czytelnika przez subtelną równowagę między emocjami a rozumem, stając się duchowym przewodnikiem w cykliczności istnienia.W poetyckich strofach czytelnik odnajdzie piękno języka oraz ślad współczesnego ducha - niepokój, nadzieję i twórczy buntu wobec rzeczywistości. Znajdzie też prawdę - trudną, nieoczywistą, czasem bolesną, lecz zawsze autentyczną i poruszającą.
Na warszawskiej giełdzie samochodowej, w bagażniku porzuconego auta, policja odnajduje ciało kilkuletniego chłopca. Komisarz Adam Chrust, funkcjonariusz naznaczony własną tragedią sprzed lat, zostaje wciągnięty w śledztwo, które okazuje się znacznie większe i bardziej przerażające niż wszystko, z czym dotychczas miał do czynienia.Kolejne tropy prowadzą do rozległej i brutalnej siatki przestępczej. Dochodzenie szybko przeradza się w obsesję. Adam wie, że nie może pozwolić, by kolejne dziecko zniknęło na zawsze. Każdy krok przybliża go do prawdy, ale także wystawia na śmiertelne niebezpieczeństwo. Okazuje się, że niepojęte zło, z którym walczy komisarz, jest rozproszone i odradza się na nowo jak hydra."Cisza w bagażniku" to mroczna, poruszająca opowieść o granicach odwagi, sile traumy i uporze, który potrafi ocalić, choć nigdy nie daje gwarancji zwycięstwa. To też historia o bolesnej drodze do pogodzenia się z własnym poczuciem winy i stratą oraz o tym, że ciemność nigdy nie znika całkowicie - tak samo jak nadzieja.
"Trzy wymiary" to zbiór dwudziestu ośmiu krótkich opowiadań. Choć każde prezentuje innych bohaterów, a przedstawione wydarzenia i sytuacje różnią się między sobą, łączy je jedna rzecz - niepełnosprawność oraz wynikające z niej problemy przedstawione zarówno w realiach PRL-u, jak i współczesnych. Trudne relacje damsko-męskie, rodzinne i towarzyskie, niedostosowane przepisy, kłopoty zawodowe, często też ignorancja innych - to rzeczywistość osób z niepełnosprawnościami, mimo przemian ustrojowych oraz zmian, jakie zachodzą w mentalności społecznej. Nie oznacza to jednak, że niepełnosprawni nie mogą znaleźć miłości i szczęścia. I nawet jeśli jest to trudne, zawsze pozostaje nadzieja"Parę lat temu pan Zbigniew zapytał, czy nie napisałabym jego historii. Poradziłam, by zrobił to sam, skoro ma potrzebę podzielenia się opowieścią, a ja mu będę kibicować. I tak uczynił w Trzech wymiarach. Pisanie Zbigniewa Michurskiego należy do gatunku autobiografikcji, czyli życiopisania i wypływa właśnie z potrzeby opowiedzenia swojej historii. Niektóre teksty mają formę wspomnień, inne zbliżają się w stronę opowiadania, a wszystkie łączy temat życia z niepełnosprawnością. Michurski pisze o życiu z niepełnosprawnością, byciu z nią wśród przyjaciół i nieprzyjaciół, o dojrzewaniu, miłości, seksie, samotności, tęsknocie. Autorowi udaje się uniknąć niebezpieczeństwa egocentryzmu, a jego spokojny, delikatny głos, pozbawiony niepotrzebnych ozdobników i pretensjonalności, tchnie zaskakującym optymizmem mimo wszystko. Ten pogodny ton i żywotność opowiadającego czyni lekturę miłą i budującą. Życiopisanie Michurskiego to wielowątkowa opowieść snuta przy ognisku albo przy stole w gronie przyjaciół, do których dołączyć może też obca osoba. Nie jest to ani powieść, ani zbiór opowiadań, ani autobiografia, ale właśnie gawędziarska historia życia kogoś, kogo warto poznać."Joanna Bator
Ponad trzydzieści dni spędzonych za murami szpitala psychiatrycznego. Z własnymi myślami, lękami, demonami. Wśród szeptów, czasem krzyków, spojrzeń, niejasnych pytań. Gdzie każdy jest tylko kolejnym przypadkiem do omówienia, a nie człowiekiem z krwi i kości. Pamiętnik schizofreniczki to szczere, pełne emocji wspomnienia pokazujące różne oblicza walki ze schizofrenią paranoidalną. To opowieść o strachu, samotności, ale też o sile i nadziei, która pozwala przetrwać kolejne momenty. To pamiętnik, który porusza i otwiera oczy na to, jak naprawdę wygląda życie z chorobą psychiczną. Nie jest to wyłącznie historia choroby. To próba odnalezienia światełka w najciemniejszych chwilach, gdy wszystko, co znane, zdaje się bezpowrotnie znikać, próba dostrzeżenia go pomimo bólu i dezorientacji.
Norbert Myszkiewicz przenosi czytelnika z pustynnych piasków "Acyklowiru" na skute lodem pustkowie. To tom pisany w klimacie nocy polarnej - na biegunie, gdzie czas płynie inaczej, a człowiek staje się badaczem własnego istnienia. Tutaj stacja badawcza mieści się w duszy, a materia doświadczeń poddawana jest prześwietleniom, rozszczepiana niczym promienie w ciemni. To poezja rodząca się wśród śnieżyc, zorzy polarnej i absolutnej ciszy - surowa, zimna, a jednocześnie błyszcząca ukrytym światłem. Człowiek jawi się tu jako ciało doskonale czarne - pochłaniające wszystkie fale, całą widzialną rzeczywistość, by odbić ją w sobie w zupełnie nowej postaci. "W mojej doskonałej czerni" to zbiór wierszy o prześwietlaniu istnienia niczym rentgenem, o samotności wśród lodu i o świetle, które pojawia się tam, gdzie kończy się dzień. Co znajdziemy w tej czerni? Pustkę czy odbicie? A może kolory, których nie widać w oślepiającym blasku dnia?
Andrzej Karbownik urodził się w 1947 r. w Orzeszu. Jest profesorem nauk technicznych, a zarazem specjalistą do spraw górnictwa węgla kamiennego. W latach 2002-2008 był dziekanem Wydziału Organizacji i Zarządzania Politechniki Śląskiej w Gliwicach, a w latach 2008-2016 rektorem tej uczelni. Przez pięć lat pełnił również funkcję prezesa zarządu Państwowej Agencji Restrukturyzacji Górnictwa Węgla Kamiennego w Katowicach oraz był wiceministrem gospodarki w rządzie Jerzego Buzka. Obecnie, mimo możliwości przejścia na emeryturę, nadal prowadzi zajęcia na politechnice, dzieląc się wiedzą i doświadczeniem ze studentami, a także stoi na czele rady Fundacji Rozwoju Kardiochirurgii im. prof. Zbigniewa Religi w Zabrzu.
Na początku 2024 r. – jak sam mówi: „z długo dojrzewającej w nim potrzeby wewnętrznej” – rozpoczął pisanie dziennika, którego celem była dokumentacja życia codziennego w otoczeniu rodziny, przyjaciół i znajomych, ale też próba dodania własnego, subiektywnego komentarza do aktualnych wydarzeń w Polsce oraz podjęcia polemiki z osobami z tzw. „świecznika”. Wyważone, choć czasami cięte i dowcipne oraz zabarwione ironią przemyślenia, nieraz w odniesieniu do felietonów i artykułów innych, znanych autorów, stanowią silny głos w przetaczającej się przez kraj dyskusji na tematy zarówno polityczno-gospodarcze, jak i światopoglądowe. Swoje zapiski Andrzej Karbownik nazwał „Dziennikiem harnasia”. Dlaczego tak? Bo „harnaś to mężczyzna ślebodny”, czyli niezależny i wolny. A takim właśnie czuje się autor niniejszej publikacji.
„Wielkimi zaletami książki, poza wciągającymi opisami codzienności, przybliżeniem ludzi i miejsc bliskich autorowi oraz dosadnymi komentarzami na temat polityki, gospodarki czy świata akademickiego, są jej styl i walory literackie. Andrzej Karbownik wyróżnia się wyjątkową umiejętnością snucia narracji – pisze dynamicznie, z wyczuciem języka, nie unikając ostrych sądów i opinii. Jego oceny są jednoznaczne, bezpośrednie, czasem bezkompromisowe… Język, jakim operuje, jest barwny, wartki i pełen sarkazmu, co sprawia, że »Dziennik harnasia« czyta się gładko i z dużym zainteresowaniem. Obok rozbudowanej warstwy dotyczącej życia publicznego, czytelnik uzyskuje wgląd w intymny świat autora, który nadaje książce wyjątkowy charakter”.
z recenzji Iwony Flanczewskiej-Rogalskiej
Marcin - porucznik marynarki, dowódca okrętu, późniejszy kapitan żeglugi wielkiej, kochający mąż i ojciec - w jednej chwili traci wszystko. Potężny sztorm na wodach Oceanu Indyjskiego kończy się tragedią: wypadek, utrata pamięci, a potem Kim sięstaje, gdy nie pamięta, kim był?Czy w świecie pełnym przemocyi iluzji można odnaleźć miłość, nadzieję i siebie samego? Tajemnica goni tajemnicę. Nagłe zwroty akcji, warstwa po warstwie, odsłaniają mroczne sekrety i dramatyczne wybory. Prawda jest ukryta głęboko - a każdy krok w jej stronę to walka o przetrwanie.Czy ta historia może mieć szczęśliwe zakończenie? Przekonaj się sam.
Ta opowieść jest szczera do bólu, ostra jak wypity po nieprzespanej nocy grzaniec i do tego zaskakująco czuła.
To nie jest książka, która nauczy Cię, jak żyć. Ale może sprawić, że coś w Tobie zadrży – ze śmiechu i z tęsknoty. Może przyniesie Ci ulgę, że ktoś wreszcie odzwierciedlił w słowach to, co czujesz. Bo przecież każdy z nas choć raz próbował poskładać się na nowo, trochę krzywo, ale po swojemu.
Trzy kobiety, trzy historie i jedno wspólne pytanie: czy da się kochać bez strachu i nie zgubić przy tym samej siebie?
Inga ogarnia życie po serii emocjonalnych katastrof. Jagna – twardzielka z wyboru – odczuwa wewnętrzną potrzebę, żeby ktoś wreszcie się o nią zatroszczył. Matylda próbuje uciec przed przeszłością, która postanawia przypomnieć o sobie dokładnie wtedy, gdy wszystko zaczyna się układać. Kobiece losy splatają się w starym domu pod Lublinem, gdzie wspomnienia skrzypią pod podłogą, a listy pachną nieopowiedzianymi historiami.
To opowieść o tym, co dzieje się pomiędzy – miłością a stratą, złością a czułością, dnem kieliszka a próbą trzeźwego spojrzenia na własne życie. Z domieszką tajemnicy, szczyptą magii i emocjami tak gęstymi, że można kroić je nożem.
Nieidealna. Prawdziwa. Twoja.
Weź ją ze sobą i przyłóż słowa tam, gdzie boli najbardziej.
„Oblicza śmierci” to trzecia część trylogii rzucająca wyzwanie do zmierzenia się z jednym z najbardziej tabuizowanych tematów w naszej kulturze – śmiercią. Autorki zabierają czytelnika
w podróż przez różnorodne obszary ludzkiego doświadczenia, zachęcając do namysłu nad własnym stosunkiem do tego nieuchronnego etapu. To nie jest zwykła książka o końcu życia – to refleksja nad sensem istnienia, próba zrozumienia
i akceptacji tego, co nieuniknione, oraz przewodnik pomagający w procesie żałoby i radzeniu sobie z utratą.
Autorki stawiają pytania, które dręczą każdego z nas: Co tak naprawdę oznacza życie? Jak przygotować się do śmierci i czy jest to w ogóle możliwe? Czy istnieje życie po śmierci? Jak radzić sobie z lękiem przed końcem? Autorki nie boją się poruszać trudnych tematów, pokazując, jak ważne jest, abyśmy spojrzeli na śmierć z otwartym umysłem i sercem. Ta książka to wezwanie do refleksji nad tym, jak chcemy żyć, aby nie żałować i z akceptacją przyjąć to, co jest integralną częścią naszej egzystencji.
„Oblicza śmierci” to lektura dla tych, którzy chcą zmierzyć się
z własnym lękiem, odnaleźć spokój w świadomości przemijalności, zyskać głębsze zrozumienie własnych emocji oraz mieć odwagę, by rozmawiać o tym, co najtrudniejsze.
Agnieszka Leszczyńska – coach, death doula, autorka książek o tematyce prozdrowotnej, masażystka, seksuologiczna terapeutka ciała i behawioralnych technik antystresowych, absolwentka studiów podyplomowych na kierunkach: seksuologia kliniczna, seksuologia praktyczna i coaching z elementami psychologii, uczestniczka szkoleń szeroko rozumianej ezoteryki.
Ilona Lis – coach, death doula, seksuologiczna terapeutka ciała
i behawioralnych technik antystresowych, trenerka sensoryczna, użytkowniczka neurografiki, instruktorka masażu, absolwentka szkoleń, takich jak m.in.: praca z traumami, oddechem, wewnętrznym dzieckiem, praca z parami, Access Bars, masaż Lomi Lomi Nui, maderoterapia, facemodeling, masaż chustami Rebozo, polarity, refleksoterapia.
Policjantka Alison trafia do niezwykłego Układu Trójkątnego, gdzie planety łączą w sobie utopię i zagadkę. Czy zamach w kościele na Uqbarze to tylko początek serii niepokojących zdarzeń?
Czy koty naprawdę potrafią miauczeć jak Dostojewski?
Czy guma do żucia smakuje jak myśli?
Czy humanista może się załamać na widok liczby Pi?
I kto naprawdę stoi za mrocznym spiskiem?
Zanurz się w świat, gdzie fizyka, biologia i literatura splatają się z kryminalną intrygą i filozoficznymi rozważaniami. To podróż, która zmieni twoje spojrzenie na czas, przestrzeń i słowa.
Planety nawiązują do:
1. Uqbar – do miejsca z „Fikcji” Jorge’a Borgesa.
2. Rosalind – do biolożki Rosalind Franklin (tej od helisy).
3. Lawrence – do noblisty z fizyki, Ernesta Lawrence’a, wynalazcy cyklotronu.
Resztę nawiązań, Drogi Czytelniku, odkryj sam!
Drogi Czytelniku, przed Tobą druga odsłona opowiadań Edwarda Knapczyka. To barwna podróż przez historię, wspomnienia i lokalne legendy Dolnego Śląska - przedstawiona z humorem i nostalgią.Autor z charakterystycznym dla siebie ciepłem i ironią przywołuje dzieciństwo w PRL-u i pierwsze miłości, które jego bohater przeżywa w Wałbrzychu lat 60. i 70. minionego stulecia. Znajdziemy tu również opowiadanie o kultowym Fiacie 126p, będącym dla ówczesnych Polaków symbolem zmiany, otwarcia na świat, nowoczesności. Zaobserwujemy, jak bardzo świat poszedł naprzód, czytając o rewolucji komputerowej, w wyniku której dziś biuro projektowe może być jednoosobową działalnością zdalną, podczas gdy jeszcze trzydzieści lat temu mieściło się w kilku pokojach i obejmowało cały zespół ludzi.W zbiorze mamy zarówno opowieści zakorzenione w codzienności, jak i te z pogranicza historii i mitu, przez opowiadanie o niesłusznie zapomnianej postaci poety Eduarda Bechera, po tajemnicze Afrykańskie przekleństwo, sięgające czasów kolonialnych.To książka o przemijaniu, pasji, miejscach oraz ludziach. Napisana z miłością do Wałbrzycha i jego nieoczywistego, bogatego dziedzictwa kulturowego.
Ta książka nie ma jednej wersji - to Ty ją tworzysz i decydujesz, jak ją przeczytasz. Możesz podążać rozdziałami po kolei lub zanurzyć się w wybraną kolumnę tekstu i układać historię po swojemu. To opowieść, którą współtworzysz - każda decyzja zmienia jej kształt i znaczenie.Dziennikarka Sonia Biszof wiedzie zwyczajne życie - do czasu, gdy zostaje zaproszona na wernisaż bardzo cenionego malarza. To dla niej znakomita szansa na przeprowadzenie wywiadu z artystą i przełom w karierze. Podczas wystawy widzi na obrazach coś, czego inni nie są w stanie dostrzec. Od tego momentu w jej życiu zaczynają dziać się dziwne rzeczy, giną ludzie, słyszy rozmowy, w których nie powinna uczestniczyć, a przede wszystkim ciągle czuje się obserwowana przez mężczyznę w długim płaszczu i eleganckim kapeluszu. I te jego oczy groźne, przenikliwe spojrzenie, którego nie może zapomnieć
Kiedy świat w jednej chwili rozpada się jak domek z kart, a całe życiowe doświadczenie nagle wydaje się niekompletne i wysoce niewystarczające, gdy prawda o sobie okazuje się zupełnie inna, zaś traumatyczne wydarzenia z dzieciństwa wracają i domagają się głosu - czy to już ten moment, by poddać się i zniknąć? Czy może jednak gdzieś tam tli się jakaś nadzieja?Tomasz Malicki, dla przyjaciół "Tommy" (bo ponoć brzmi to bardziej nowocześnie), jest pogrążonym w rozpaczy i depresji mężczyzną tuż przed czterdziestką. Przed rokiem stracił żonę, po czym zaszył się w mieszkaniu, odcinając się od rodziny i znajomych. Gdy jednak, nieoczekiwanie dla samego siebie, zgadza się na wyjazd w delegację do Warszawy, wszystko ulega diametralnej zmianie. Właśnie tam poznaje osobę, która wstrząśnie jego życiem i wywróci do góry nogami to, co do tej pory o sobie sądziłCo może się wydarzyć, gdy światło dzienne ujrzą instynkty i pragnienia, skrzętnie skrywane nie tylko przed wszystkimi wokoło, ale też przed nami samymi? Co się stanie, gdy przestaniemy z nimi walczyć? I jak przetrwać, kiedy okaże się, że szansa na odnalezienie siebie postawi nas na kursie kolizyjnym z resztą świata?Powieść "Niewłaściwe pytanie" jest pierwszym tomem cyklu Poza nawiasem. To historia o poszukiwaniu własnej tożsamości, będąca jednocześnie sprzeciwem wobec dominującej w Polsce atmosfery nietolerancji, braku zrozumienia dla "inności" i przyzwolenia na agresję, zwłaszcza w kierunku tych, którzy odstają od ogólnie przyjętej "normalności" i podążają własną drogą.
W tomiku wierszy "Na dobrej drodze" Anna Hayder zaprasza nas w intymną podróż po zakamarkach wyobraźni, ale też zwykłej, choć wcale nie szarej codzienności. Uważnym okiem poetki zagląda do pracowni scenarzysty, opisuje życie rodzinne, zachęca do ćwiczeń językowych, a jednocześnie nieśmiało zerka za zasłonę utkaną z marzeń sennych, by po chwili zastanowić się nad różnicami pokoleniowymi. A to tylko pierwsza część - ta "na fotel". Bo jest i druga, przeznaczona "na scenę". A tam więzi, związki, rozwiązki, podwiązki - czyli gotowy scenariusz spektaklu o relacjach, w nieco satyrycznym wydaniu, przyprawiony limerykami i okraszony komentarzami konferansjera. Które rozmowy są trudniejsze? Te z dziećmi, czy te z partnerami? A może z przyjaciółmi? Autorka uchyla nieco rąbka tej tajemnicy
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
