Do rąk czytelnika oddajemy publikację, w której autorka przedstawia "X wieków historii Polski" w sposób nietypowy - za pomocą poezji prezentuje najważniejsze wydarzenia oraz osoby z dziejów naszego państwa. Ta liryczna podróż przez wieki, uzupełniona obszernym kalendarium, przeznaczona jest dla czytelnika w każdym wieku.
„Klementynka na ratunek” to niezwykła historia o tym, jak bardzo narzekanie i marudzenie mogą być zaraźliwe i jak destrukcyjnie wpływają na ludzi i ich otoczenie. Jak niszczą radość i fascynację światem, przyrodą, drobnostkami, które na co dzień umilają życie i sprawiają, że nabiera ono szczególnego wyrazu. Jednocześnie to opowieść o tym, że negatywne emocje da się jednak przezwyciężyć, doceniając zwykłe rzeczy i wartości, a także kierując się w swoich wyborach sercem i pozytywnym nastawieniem do rzeczywistości. Bo dobra energia też bywa zaraźliwa. I choć nierzadko trudniej ją dostrzec i się jej poddać, warto nieustannie próbować!
Mam na imię Kamila i od niemal 33 lat mieszkam w Szczecinie, a w zasadzie na skraju lasu w niewielkiej dzielnicy Szczecina. Z zawodu, ale i z zamiłowania jestem nauczycielem edukacji wczesnoszkolnej i pedagogiem szkolnym, a obecnie pracuję jako wychowawca w świetlicy środowiskowej. W pracy z dziećmi od zawsze stawiam na literaturę i zabawy językowe: staram się zachęcić uczniów do samodzielnego pisania wierszy i opowiadań – do wyrażania w ten sposób swoich emocji, przeżyć, oczekiwań, marzeń i zainteresowań.
Książka Marcina Skrzypka "O bałwanku na przystanku" to pełna ciepła opowieść o świecie widzianym oczami dzieci. Autor - szczęśliwy ojciec dwóch córek, z myślą o których pisze - zaprasza nas do inspirującej krainy niczym nieskrępowanej dziecięcej wyobraźni. W trakcie tej pełnej niezwykłości podróży opowiada małym czytelnikom o tym, co najważniejsze: o odpowiedzialności, przyjaźni, bólu rozstania. Całości dopełniają piękne ilustracje autorstwa Anny Andrzejewskiej.Warto wybrać się w tę niezwykłą przygodę razem z najmłodszymi i chociaż na chwilę przenieść się do świata dziecięcej wyobraźni.
Książka ta jest ostatnim tomem naszej przygody z Apokalipsą św. Jana, z której wspólnie z Apostołem dowiadujemy się, jak trafnie jego księga opisuje realia naszego życia. Chodzi raczej o to, byśmy wzięli udział w jego doświadczeniu niż poprzestali na wiedzy o treści przekazu. W tym tomie zobaczymy konflikt pomiędzy Jerozolimą a Babilonem i przekonamy się, że nie ma równowagi między dobrem i złem, oraz że dobro i zło nie funkcjonują razem na wieki. Zło – Babilon – jest nieudolną próbą małpowania dobra – Jerozolimy – przy czym próbą skazaną na samozagładę przez własną nieudolność i wewnętrzną obrzydliwość. Upadek Babilonu niesie za sobą rozwiązanie wszystkich problemów każdego człowieka, a oferta Boga ukazuje się w pełni swojej wspaniałości i atrakcyjności jako nowe miasto, mające życie w sobie.
Ostatecznie przekonujemy się, że Apokalipsa nie jest traktatem o nieszczęściach, katastrofach i uciskach, tylko wiarygodnym świadectwem Jezusa Chrystusa (Ap 1,2), ukazującym Syna Bożego w nowych odsłonach i działaniach, o których inne księgi jedynie wzmiankują. To On nadaje nową perspektywę historii, teraźniejszości i naszym osobistym doświadczeniom, zabezpieczając naszą przyszłość.
Św. Hieronim mówił: „Nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa”. Poznajmy więc Apokalipsę i dzięki niej poznajmy Chrystusa.
Dr hab. inż. Mirosław Rucki, prof. UTH Radom, przez wiele lat pracował na Politechnice Poznańskiej, gdzie zdobył tytuły magistra inżyniera, doktora oraz doktora habilitowanego. Ukończył studia podyplomowe: pedagogiczne kształcenia zawodowego (Politechnika Poznańska), nauk o rodzinie (Papieski Wydział Teologiczny w Poznaniu) oraz biblijne (PWT we Wrocławiu). Obronił też doktoraty z nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa aramejskiego (Uniwersytet im. A. Mickiewicza w Poznaniu) oraz z nauk społecznych w zakresie nauk o rodzinie (Uniwersytet Opolski). Autor lub współautor trzech książek recenzowanych i ponad 200 artykuł w naukowych oraz referat w wygłoszonych na konferencjach z dziedziny budowy i eksploatacji maszyn, a także trzech książek i ponad 30 artykuł w naukowych z dziedziny biblistyki. Należy do Stowarzyszenia Biblistów Polskich, Society of Biblical Literature oraz Forum Chrześcijańskich Pracowników Nauki.
Mgr Karol Szymański, absolwent Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej, zajmuje się badaniem tekst w Pisma św. i odniesieniem ich do życia chrześcijańskiego. Autor dwóch książek o tematyce biblijnej i kilku artykuł w naukowych.
Czy takie zwykłe codzienne czynności jak sprzątanie, pranie albo oglądanie telewizji mogą okazać się pobudzającymi wyobraźnię i wyjątkowymi wydarzeniami w życiu? Czy mogą zainspirować i pobudzić do twórczego działania? Oczywiście! Zwłaszcza jeśli jest się kilkuletnią dziewczynką, przed którą niczego ze świata dorosłych nie da się ukryć i która nie cierpi słowa nuda!"Lusia" to wyjątkowy pamiętnik zawierający przemyślenia dziecka rozpoczynającego dopiero swoją drogę ku poznaniu świata i jego zależności. To zapis unikatowych doświadczeń, które nierzadko wywołują uśmiech na twarzy dorosłego, ale jednocześnie poszerzają horyzonty, ukazując nieznaną lub niedostrzeganą wcześniej perspektywę dziecka, i otwierają na nowe doznania, pomijane w codziennym pośpiechu drobnostki. To wspaniała okazja do zgłębienia odmiennej percepcji, lepszego zrozumienia dziecięcych marzeń, pragnień, obaw, ale i przewartościowania własnych priorytetów i czerpania większej radości ze zwykłych rzeczy. A przy okazji wspaniała i pełna humoru podróż w odmęty dosłowności i niezwykłej pomysłowości!Ilustracje: Marta Maja Wichrowska
"Bez standardu złota nie ma żadnej możliwości ochrony oszczędności przed wywłaszczeniem w wyniku inflacji To jest nikczemny sekret najbogatszych działających przeciwko złotu. Deficyt budżetowy jest prostym oszustwem konfiskującym majątek. Standard złota, przeciwnie do tego podstępnego procesu, stoi jako obrona praw własności. Każdy, kto to załapie, nie będzie miał problemu ze zrozumieniem działania antagonistów standardu złota []. Polityka finansowa państwa opiekuńczego wymaga, aby właściciele majątku nie mieli się czym bronić. To jest nikczemny sekret tyrad orędowników państwa opiekuńczego przeciwko złotu. Wydawanie przez rząd pożyczonych pieniędzy jest prostym schematem konfiskaty majątku. Złoto stoi na przeszkodzie tego podstępnego procesu. Stoi na straży prawa własności".Alan Greenspan, Złoto i wolność gospodarcza (1966)"Przyszła wojna będzie wojną niewidzialną. Dopiero, gdy dany kraj zauważy, że jego plony uległy zniszczeniu, jego przemysł jest sparaliżowany, a jego siły zbrojne są niezdolne do działania, zrozumie nagle, że brał udział w wojnie i tę wojnę właśnie przegrywa".Frederic Joliot-Curie
Hroswita z Gandersheim jest z pewnością najbardziej znaną dramatopisarką średniowiecza. Jej teksty są świadectwem połączenia żarliwej pobożności oraz znakomitego wykształcenia. W jej dziełach nowatorstwo przeplata się z wtórnością. Dla dzisiejszych czytelników stanowi przykład wyjątkowej jednostki: kobiety przekraczającej granice swoich – i nie tylko – czasów.
Autorka bardzo interesująco przybliża tę niezwykłą postać. Opisuje ją z zachowaniem pełnego warsztatu naukowego, ale w sposób zachęcający do lektury nie tylko badaczy, ale wszystkich sympatyków literatury.
Aleksandra Araszkiewicz – doktor nauk humanistycznych, absolwentka filologii klasycznej i polskiej UAM w Poznaniu, nauczycielka, tłumaczka. Uczestniczyła w wielu ogólnopolskich i międzynarodowych konferencjach. Jest autorką przekładu i obszernego opracowania pt. „Chrześcijański Terencjusz na scenie” (2013). Publikowała artykuły zarówno dotyczące teatru średniowiecznego, jak i wynikające z jej doświadczeń jako nauczycielki języka polskiego. Od pierwszego spotkania z Hroswitą z Gandersheim w czasie stypendium na Universita del Salento w Lecce we Włoszech zgłębia tajniki nie tylko życia, ale i twórczości tej fascynującej kobiety.
Życie tworzące powieść, a nie powieść opisująca życie.
Lucian Coon jest pisarzem, który postanawia w swojej najnowszej książce przedstawić zbeletryzowany kawałek swojego życia. Podejmuje to wyzwanie, starając się być obiektywnym, na ile obiektywny może być zarówno autor, jak i główny bohater powieści. Nieoczekiwane spotkania, rozmowy, problemy do rozwiązania przywodzą na myśl świetnie opracowaną fikcję literacką, która okazuje się prawdziwym życiem Luciana. Jak sam określa swoją powieść: Jest to raczej otwarta powieść autobiograficzna pisana na bieżąco, bez określonego celu i wizji całości.
Historia nieco skomplikowana i przewrotna - niezwykle połączenie aktu literackiego tworzenia z życiem, które także samo przez się układać może się w powieść. Skomplikowane relacje uczuciowe ukazane w opowieści doskonale obrazują złożoność ludzkiej natury. Lektura powieści zachęca do zastanowienia nad tym, w jakim stopniu dzieła literackie są fikcją, a w jakim opisywaną rzeczywistością. A życie? Czy przypadkiem nie nabiera kształtu powieści? Nie brakuje w nim przecież fikcyjnych uczuć, czy starannie zaplanowanej fabuły .
Marek Machura – mieszka w Wielkiej Brytanii, w swoim dorobku ma powieści psychologiczno-obyczajowe pt. ,,Konstelacja" (2017) oraz „Oakmore House" (2019). Publikował także w Twórczości.
Ostatnimi czasy Janek najchętniej wypisałby się ze swojego życia. Wszystko za sprawą otaczających go toksycznych ludzi. Nie dość, że podczas dwunastogodzinnych zmian w sklepie sieci Płaz musi znosić lubującego się w mobbingu szefa i donoszących na wszystko kolegów, to jeszcze los obdarzył go iście polską rodziną. Niedosłysząca, cierpiąca na chroniczne zawroty głowy babcia Genowefa na co dzień nie przebiera w słowach i próbuje zeswatać go z każdą napotkaną dziewczyną. Janek zniósłby zapewne nestorkę rodu, jak i płaczliwą babcię Czesię, nudnych rodziców czy przyklaskującą uprzedzeniom ciotkę Grażynę, ale czarę goryczy przelewa wuj Kajetan, katolik z krwi i kości, arbitralny i samozwańczy ekspert od wszystkiego, który między flakami a keksem wyjaśni niepytany zasady rządzące wszechświatem. Sprawy nie ułatwiają tendencyjni i nieuczciwi rekruterzy oraz pracownicy infolinii banku, z którymi musi toczyć absurdalne rozmowy, by ostatecznie spłacić kredyt za zepsuty samochód. W głowie Janka mnożą się więc zasadnicze pytania o sens istnienia, choć na pierwszy plan wysuwa się jedno: a może by tak to wszystko rzucić i polecieć na Jamajkę?
„Pozytywka” jest jedną z wielu bajek Danuty Kujawińskiej składających się na cykl „Opowieści Myszki Pisarki”. Ta wyjątkowa książka o charakterystycznej kompozycji szkatułkowej przenosi nas w świat dawnej Polski - pełnej królów, książąt, rycerzy, dam dworu, wypełnionej zamkami i bogatej w wydarzenia, które obecnie znamy już tylko z lekcji historii. Wykorzystuje przy tym nie tylko na pól prawdziwe i na pół legendarne podania, ale też prastare mity, ukazując ich ponadczasowy charakter. A wszystko to opisane przystępnym językiem, niekiedy z żartem, z wyraźną wrażliwością, tak aby nie tylko uczyć i wychowywać, ale też uwrażliwiać.
Danuta Kujawińska – scenarzystka filmowa i teatralna, choreograf. Autorka scenariuszy filmów fabularnych i teatralnych. Choreograf i reżyser spektakli Teatru Tańca wystawianych w kraju i za granicą. Autorka wielu bajek wystawianych na deskach teatralnych.
Ironia, dystans do siebie i innych - tych jakże potrzebnych cech próżno szukać u wielu autorów (i ich czytelników!). Nie dotyczy to jednak Włodzimierza Sojki. Dekonstruuje patos, tworzy "z niczego". Bawi się słowem, nie tylko polskim, pokazuje paradoksy - języka, systemu, świata. Opowiada z zapałem, za moment dystansuje się tak bardzo, że znika, by po chwili powrócić z kolejną historią. Z humorem nierzadko absurdalnym - czyli uniwersalnym.
Człowiek jest zagadką dla samego siebie, co powiedzieć zatem o poznaniu jego jestestwa przez innego człowieka, tym bardziej o zrozumieniu, co mu tam w duszy gra. Psychika każdego z nas zawiera w sobie takie otchłanie, że pochylenie się nad którąkolwiek z nich może budzić jedynie przerażenie. Im wrażliwsza natura człowieka, tym bardziej skomplikowana jest jego psychika, tym głębiej bowiem przeżywa on rzeczywistość. Jak zatem znaleźć porozumienie z drugim człowiekiem? Koniecznością staje się opracowanie jakiegoś zdroworozsądkowego kodu. Ale to droga pełna wykrotów, potknięć, zatem niewolna od cierpienia i poczucia samotności. Tych właśnie ludzkich problemów dotyka ten utwór. Nie jest to dziełko optymistyczne, ale czy pozbawione gorzkiej prawdy o nas samych, zamykających się oportunistycznie w swoim egoizmie, niezdolnych do postaw altruistycznych?
Wypadek samochodowy całkowicie odmienia nudne i poukładane życie Beaty. Wierząc, że los dał jej drugą szansę, wraz z chłopakiem kupuje bilety w jedną stronę do Irlandii. Bez znajomości języka, mając zaledwie pięćset euro w kieszeni, wyruszają w podróż po marzenia. Dzięki trudom emigracji Beata odkrywa siebie na nowo. Poznaje, co to głód, tęsknota, samotność i ciężka praca fizyczna, od zmieniania pieluch seniorom w domu opieki po witanie pasażerów na pokładzie samolotu. Mimo wielu obaw i chwil zwątpienia zrywa z dotychczasowymi ograniczeniami i spotyka ludzi, którzy dodają jej skrzydeł. Nowa rzeczywistość pozwala jej dostrzec, że to, co dla innych wciąż jest niedoskonałe, dla niej okazuje się idealne.
Jadwiga Skibińska–Podbielska pochodzi z rodziny wywodzącej się z Kresów Wschodnich. Rodzice jej, jako Wołyniacy, obdarzyli ją wiarą w siłę i piękno kultury I i II Rzeczypospolitej. W tej atmosferze autorka rozpoczęła i odbyła studia języków starożytnych na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie. W tym okresie poznała urok i uniwersalną wartość kultury antycznej.
Dziedzictwo przodków jest wszechstronne, rzetelne i odradzające, uczy języka i wzbogaca umiejętności pisarza. Ze względu na niesprzyjające okoliczności życiowe Jadwiga Skibińska–Podbielska rozpoczęła swoją działalność literacką dopiero po 30. roku życia. Były to Opowiadania i Aforyzmy drukowane w lubelskim tygodniku „Kamena”. Pierwszą dużą powieść Epopeja prowincjonalna napisała w latach 1987–89 na kanwie wielkich wydarzeń historycznych, jakimi były wybór polskiego papieża i powstanie „Solidarności”. Książka ta wypełnia lukę w literaturze polskiej o tych wydarzeniach. Kolejna duża powieść to Epopeja wołyńska. 1913–1945, w której opisuje udział mieszkańców Wołynia w walce o niepodległość Polski, dwudziestolecie międzywojenne i tragedię II wojny światowej, w tym również sojusz Ukraińców z Niemcami, diaboliczny w swojej treści i skutkach. Powieść ta została powtórnie opublikowana przez Wydawnictwo „Zysk i S-ka” pod zmienionym tytułem W krainie dębów i krwi. Ponadto wydała w lubelskim „Norbertinum” Dziennik z prowincji polskiej. 1981–2014 oraz obszerny zbiór aforyzmów Aforyzmy i myśli osobliwe cieszący się dużym uznaniem czytelników. W tym samym wydawnictwie opublikowała dwa obszerne tomy opowiadań: Posadzisz mi narcyzy oraz Napój miłości Księżnej Teresy. Żywi głębokie przekonanie, że literatura modernistyczna i „ponowoczesna” już się wyczerpała, „zwietrzała”. Ludzie jej nie rozumieją, jest dla nich coraz bardziej odległa. Teraz człowiek poszukuje prawdopodobieństwa wydarzeń, szczerości uczuć i ważnej prawdy o sobie, która by go poruszyła, a nawet wstrząsnęła i czegoś mądrego nauczyła.
Ciemność
Światłość
Podróże
Anioł
Teraz
Bóg
Autorka zmaga się z codziennością współczesnego człowieka, poszukuje, rozważa, uspokaja duszę. Walczy, cieszy się i kocha życie, cierpi, podróżuje, rozmyśla i ciężko pracuje. Poezja bardzo osobista. Odważna w wyrażaniu esencji bycia w niedoskonałej cywilizacji i pragnienie idealnego, alternatywnego świata. Takie sobie zwykłe wiersze dla niezwykłych.
Dla wszystkich tych, którzy kochają, szanują i troszczą się o najpiękniejszy ze światów – planetę ziemię.
Gdzieś w dalekim świecie są magiczne lasy, góry i pagórki pełne przyjaznych zwierząt, kolorowych stworzeń, szepczących drzew oraz cudownych roślin. Właśnie w jednym z tych magicznych miejsc żył bardzo odważny chłopiec.Ta książka zabierze was w niezwykłą podróż. Poznacie Oktawiana, młodzieńca o wielkim sercu i niespotykanej odwadze, dla którego rodzina jest najważniejsza. Na swojej drodze spotka wyjątkowych przyjaciół, ale o tym przekonajcie się sami.Ilustracje: Anna Andrzejewska
Mieć otwarte oczy, by patrzeć, uszy, by słuchać, i serce, by współczuć. Tyle wystarczy, by wnikliwy obserwator rozpoznał w danej sytuacji literacki potencjał. Lucjusz Leski w mistrzowski sposób potrafi dojrzeć te aspekty codzienności, które potrafią poruszyć, skłonić do refleksji. Krótkie formy, po które sięga – opowiadanie i jednoaktowy dramat – wypełnia treścią bardzo wyrazistą, by pokazać czytelnikowi niezwykle barwny świat różnorodnych historii i emocji.
W poszukiwaniu tych, do których los uśmiecha się jakby rzadziej, zaglądamy przez okna mieszkań, pracowni malarskich i hotelowych restauracji, wędrujemy przez szpitalne korytarze i cmentarne alejki, dociekając przyczyn ich nieszczęść – w niezgodzie na niezawinioną krzywdę.
Lucjusz Leski, ur. 1942. Dotychczas wydał: „Wybrani przez los”, „Pamiętnik studenta”, „Mazurki w tempie rubato”. Mieszka w ziemi łódzkiej.
Refleksja w bezrefleksyjnym świecie. Intertekstualność w dobie autocytowania. Wejście w głąb siebie w erze hiperpowierzchowności. Paradoksy w epoce niby - oczywistości. Określenie kierunku zawarte w tytule tomiku, uderzające wieloznacznością, to zaledwie wstęp do mnogości odczytań każdego utworu. Wiersze są podróżą w przeszłość, teraźniejszość, przyszłość. W myśli świadome i w podświadomość. Czasem podróżą samotną, czasem - grupową. Są podróżą przez życie.
Zuza, jako dziecko odtrącona przez rodzinę, znajduje schronienie, miłość i zrozumienie u starszej pani z sąsiedztwa – Janiny. Dzięki uporowi i ciężkiej pracy zdobywa wykształcenie i pracę. Mimo trudności wciąż wierzy, że urodziła się pod szczęśliwą gwiazdą. Tylko czy Zuza może pomóc szczęściu? Czy trudne dzieciństwo determinuje to, jacy jesteśmy w życiu dorosłym? Jak nie pogubić się w wielkim świecie i budować dobre relacje z ludźmi, gdy już ta najbliższa część, rodzina, jest obca?
„Szczęściara to właśnie ja” to ciepła i klimatyczna opowieść o dążeniu do spełnienia marzeń, odwadze i szczęściu, któremu czasem trzeba, choć to trudne, pomóc. O przyjaźni międzypokoleniowej, szacunku, miłości, zrozumieniu drugiego człowieka bez oceniania go. O tym, że tak naprawdę to, czy będziemy szczęśliwi, zależy od naszego nastawienia do ludzi i świata.
„Jak nie wysłuchasz drugiej strony, to tak naprawdę nie wiesz, co ona czuje. Bardzo często źle osądzamy, nie znamy i nawet nie dociekamy prawdy.
(…) brak oczekiwań to balsam dla duszy i serca.
(…) trzy proste zasady zawsze się sprawdzają: nie osądzaj, nie krytykuj i nie narzekaj. Staraj się najpierw sama kogoś zrozumieć, a dopiero potem oczekuj od niego zrozumienia."
Ona - specjalistka realizująca się w poradni życia rodzinnego, doświadczona okropną tragedią, żyjąca wspomnieniami, pozbawiona nadziei, dla której jedynym sensem istnienia jest pomaganie innym. On - zdolny i ambitny architekt odnoszący sukcesy, ale rozczarowany życiem prywatnym, poprzednimi związkami, nieco zagubiony, maskujący to arogancją, wciąż szukający własnej drogi w życiu. Czy przypadkowe spotkanie takich nieszczęśliwych, ale niezwykle dumnych jednostek może odmienić ich rzeczywistość? Czy dwa tak różne, na pierwszy rzut oka, żywioły mogą nie tylko ze sobą nie walczyć, ale i współistnieć, a nawet się uzupełniać, tworząc harmonijną i spójną całość? To bardzo skomplikowane, zważywszy na duży bagaż ich doświadczeń. Co jednak począć, gdy niewidzialna siła zdaje się przyciągać do siebie tak odmienne osobowości, krusząc ich skorupy i powoli udowadniając, że los może się w każdej chwili odmienić? Czy warto zaryzykować, wystawiając się na niebezpieczeństwo przeżycia kolejnego zawodu, czy jednak lepiej tkwić we względnie bezpiecznej, choć niedającej pełni szczęścia i przewidywalnej rzeczywistości? To zależy, ile ma się do stracenia
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
