"Ty u siebie wchodzisz do drogerii na przykład i masz dylemat. Nie wiesz, jaki kupić papier toaletowy, widzisz dwadzieścia rodzajów, więc możesz jego kolor i wzór dopasować do wystroju twojej łazienki. U nas takiego problemu nie ma, bo nie ma papieru toaletowego na półkach, a jak jest - to szary, rozumiesz? Szary"Lisa Laurenti w swojej najnowszej książce zabiera nas do czasów, które jedni znają z autopsji, a inni z opowieści rodziców lub dziadków. Niech pierwszy rzuci kamień ten, kto nie nosił swetrów po starszym rodzeństwie albo nie słyszał o Peweksie! Milena jest studentką romanistyki. Na co dzień uczy się, pracuje, a w wolnych chwilach snuje plany mające odmienić jej monotonne i odrobinę smutne życie. Pewnego dnia dostaje propozycję, która może pomóc w rozwiązaniu wszystkich jej kłopotów. Czy odważy się skoczyć na głęboką wodę? Czy jednak pozwoli życiu toczyć się swoim torem, nie biorąc losu we własne ręce?
Drogi Czytelniku, bliski mojemu sercu, przed napisaniem i opublikowaniem mojego świadectwa przeżywałem wiele obaw i wątpliwości. Jednak jakiś czas po tym czego doświadczyłem, często słyszałem wyraźny Głos: „Napisz książkę”.
Wtedy dopiero uświadomiłem sobie, że jestem jedynie marnym narzędziem w rękach Wszechmogącego Boga, który chce się mną posłużyć, jeśli zgodzę się wypełnić Jego wolę. Mam nadzieję, że moje świadectwo przyczyni się do pogłębienia Twojej relacji z Panem Bogiem i Maryją.
Do każdego więc, który przyzna się do
Mnie przed ludźmi, przyznam się i Ja
przed moim Ojcem, który jest w niebie.
(Mt 10,32)
„Narodziny i śmierć to dwa jedyne i niepowtarzalne momenty w życiu człowieka, między którymi występuje czasem krótsza, a niekiedy dłuższa droga pełna najrozmaitszych zdarzeń. Większość z nas przeżywa takie etapy życia jak: dzieciństwo, młodość, wiek dojrzały, podeszły i starość. Towarzyszą nam przy tym najróżniejsze przeżycia: poznawanie świata, obcowanie z przyrodą i ludźmi, miłosne rozterki, smutki i radości, choroby, nauka, praca, przyjaźń i wiele innych. Wszystkiego tego doświadczamy na swój własny, indywidualny sposób. O tym, jak ja to przeżywam osobiście oraz obserwując innych, traktuje właśnie ta książka.”
Wiesława Szymańska – urodziła się 12 kwietnia 1966 roku w Bydgoszczy, gdzie mieszka do dziś. Od dzieciństwa fascynowały ją książki, które „pochłaniała” w ogromnych ilościach. Swój pierwszy wiersz Podróż w krainę przyrody napisała w wieku 12 lat. Tworzyła też opowiadania. Jest autorką tomiku wierszy dla dzieci Od marzenia do spełnienia. Jej utwory powstałe z myślą o najmłodszych czytała w radiowej dobranocce bydgoskiego radia PIK Iwona Żelaźnicka. Część tekstów autorki ukazała się w prasie. Kocha dzieci, lubi zwierzęta i przyrodę. Czytanie i pisanie są największymi pasjami jej życia.
Wymarzona praca - czym tak naprawdę jest? Spełnieniem pragnień i oczekiwań? Nagrodą za lata spędzone w szkolnych ławach, na kursach, zajęciach dodatkowych? Celem, do którego się zmierza, mającym zapewnić komfortowe życie i ciekawe wyzwania zawodowe? Tym z pewnością powinna być. Co jednak, gdy staje się prawdziwą udręka, niszczy każdy przejaw indywidualizmu, ogranicza samorozwój i wtłacza w karby korporacyjnych norm i zasad stworzonych na potrzeby regulacji relacji międzyludzkich, będących komponentem szeroko pojętego nadzoru? Wówczas zaczyna się koszmarPrzekonuje się o tym boleśnie główny bohater opowieści Michała Jurczyńskiego "Suchy Ganges" - młody, ambitny i oczytany człowiek, który w końcu zostaje zatrudniony w wymarzonej firmie i w wyuczonym zawodzie. Początkowo próbuje chronić swoje ideały, walczyć o siebie, ale z czasem, w pewnym stopniu świadomie, ulega presji i zaczyna uczestniczyć w wyścigu szczurów - pogoni za czymś nieuchwytnym, nieosiągalnym celem, który stopniowo pozbawia świat uroku, a codzienność - najdrobniejszych nawet uciech. W jego głowie nieustannie pobrzmiewa pytanie, czy warto tak żyć. No właśnie: czy warto?
Alkoholiczka. Pijaczka. Pijanica.W naszej tradycji i kulturze kobieta nadużywająca alkoholu to wciąż poniekąd temat tabu - alkohol od zawsze był i nadal jest domeną mężczyzn. Alkoholiczki do dziś kojarzą się natomiast z osobami rozwiązłymi, upadłymi, z nizin społecznych i ekonomicznych. Czy rzeczywiście tak jest? A co z tymi inteligentnymi, zadbanymi, zamożnymi? Czy ich ten problem nie dotyczy?Autorka udowadnia, że alkohol, często niepostrzeżenie i podstępnie, wkracza zarówno w życie kobiet, również tych bogatych, dobrze usytuowanych, pozornie mających wszystko, pozornie szczęśliwych. Niczym najlepszy przyjaciel staje się powiernikiem sekretów, doradcą życiowym, pocieszycielem w trudnych momentach. Jego największą zaletę stanowi obecność. Zawsze JEST, podczas gdy inni zawodzą, odchodzą, zajmują się sobą i swoimi sprawami. Każdy bowiem potrzebuje bliskości, nawet jeśli jest ona pozorna, i wielu jest w stanie poświęcić dla tej ułudy wszystko. A nawet wszystkich.
Siedziałam w kawiarni, tuż przy oknie. Miałam doskonały widok na główny rynek miasteczka. Uśmiechałam się, a w głębi siebie czułam spokój. Wiedziałam, że to tylko chwilowe, cieszyłam się więc tym stanem, dopóki mogłam. Po drugiej stronie stolika siedział Szymon, przystojny szatyn. Patrzył na mnie radośnie i opowiadał o swojej kolejnej podróży. Słuchałam go z ożywieniem i troszkę zazdrościłam mu tych wojaży po świecie. Nie raz chciał mnie zabrać ze soba na jedną z wypraw, ale zawsze odmawiałam. Wymówek miałam wiele a to egzaminy końcowe na studiach, a to praca, a teraz przygotowania do wesela. Zawsze coś. I tak siedziałam w tym małym miasteczku, mierząc się każdego dnia z wątpliwościami, decyzjami i problemami. Nie było łatwo. A ostatnio szczególnie nie było mi do śmiechu, bo miałam wrażenie, że moje życie komplikuje się coraz bardziej.
„Włodkowic” opowiada o czasach średniowiecznych wojen z Krzyżakami. Postać tego skromnego polskiego kapłana znana jest niewielu, lecz gdyby nie on, zwycięstwo grunwaldzkie mogłoby zmienić się porażkę, zupełnie odmieniając bieg dziejów Europy.
Marian Grotowski – pisarz i poeta, urodzony 8 września 1956 roku. Był członkiem i przewodniczącym Literackiej Grupy PONAD. Jest współtwórcą i wiceprzewodniczącym Towarzystwa Patriotycznego Radomsko, członkiem Klubu Gazety Polskiej w Radomsku oraz Stowarzyszenia Autorów Polskich. Był twórcą wielu koncertów o tematyce patriotycznej. Za swoją działalność dla krzewienia patriotyzmu w 2020 roku został odznaczony Krzyżem Służby Niepodległości.
Dotychczas ukazały się jego książki „Lesko” i „Szewc”
Daniel Fiołkiewiski zostaje zatrudniony w dużym przedsiębiorstwie architektonicznym. Szybko odkrywa, że w tym samym miejscu ma rozpocząć pracę jego dawna przyjaciółka ze studiów, bardzo atrakcyjna Katarzyna Kwiatostan. Kobieta jest w trudnej sytuacji. Jej syn choruje na rdzeniowy zanik mięśni. Dziewczyna decyduje się przyjąć etat kelnerki w nocnym klubie, aby zdobyć pieniądze na kosztowną operację dziecka. Okazuje się jednak, że w rzeczywistości klub to dom publiczny, a dziewczyna staje się pionkiem w rozgrywce przestępców. Czy nieświadoma niebezpieczeństwa zdoła się uchronić? Komu zaufa, a kto wystawi to zaufanie na próbę? I w jaki sposób jej odnowiona przyjaźń z Danielem wpłynie na jej życie prywatne?
Każdy powie, że „Fiolet” został napisany tak jak wszystkie książki: piórem, długopisem czy na klawiaturze komputera.
A ja napisałem ją po prostu smutkiem i tęksnotą.
Kochać - to łatwo powiedzieć. Napisać też nie jest trudno. Ale napisać o miłości pięknie, szczerze, uroczo, za to bez patosu i powtarzania utartych schematów - to już sztuka. Udała się ona Andrzejowi Pytlakowi. Do swoich poetyckich opowieści o miłości zarówno metafizycznej, jak i fizycznej zaprasza w równym stopniu osoby zakochane, miłości szukające, jak i wspominające odejście jej w niebyt. W tomiku nie ma recept na wszystko, gotowych rozwiązań. Jest miłość. Czy może być więcej?
Święty Augustyn mówił: "Wierzę, że rozumiem. Rozumiem, aby wierzyć." Andrzej Pytlak nie tylko wierzy, ale tę wiarę pokazuje. Skromny człowiek silny siłą Najwyższego. Do przeczytania, refleksji nad tym, co duchowe
Różaniec i Droga Krzyżowa są niezwykle ważne dla osób wierzących. Każdy szuka sam drogi do Stwórcy, ale warto podążać szlakiem zaproponowanym przez Andrzeja Pytlaka. Prawdą bowiem zawsze warto się inspirować.
„Cyberapostoł”. Tom drugi sagi pt. „Piąta siła”.
Aleksander i Olga po powrocie z wodorowej planety poddają się niezwykłemu eksperymentowi. Tylko w ten sposób mogą ostrzec Zero Drugiego, binarną osobliwość z czarnej dziury, przed zaplanowaną na nim zemstą. Para śmiałków podczas tego heroicznego przedsięwzięcia mierzy się z surrealistycznym wrogiem, który w każdej sekundzie swojego bytu rośnie w siłę niespotykaną wcześniej w całym Wszechświecie.
Samotność. Pojęcie – w teorii – bardzo powszechne i ogólnie zrozumiałe. Trudne, ale dość jednoznaczne. Ale czy na pewno? Wydaje się, że jednak nie do końca… Samotność, jak się okazuje, ma bowiem bardzo różne oblicza.
Bohaterowie zbioru opowiadań Christiana Kobluka mierzą się na co dzień właśnie z poczuciem wyobcowania, inności. Każdy przeżywa to w odmienny sposób, każdy ma ku temu inne powody, łączy ich natomiast niemożebny pragnienie uwolnienia się od tego swoistego zniewolenia, które nie tylko utrudnia czerpanie radości z życia, ale i nie pozwala na rozwinięcie skrzydeł i realizowanie marzeń, celów, pragnień. Samotność bowiem, choć najdotkliwiej odczuwana jest właśnie w tłumie, gdyż unaocznia się za sprawą ludzi i ich zachowań, pozostaje najczęściej przez nich niezauważona. Zlekceważona. Zbagatelizowana. Czy słusznie?
Cykl wierszy poświęconych Polsce.
O naszych cechach, wadach i zaletach.
O tym, co było, jest i będzie. Może o tym ostatnim najmniej.
O naszej przeszłości, postaciach, bohaterach narodowych.
Opcjach i nawykach politycznych, kulturalnych i obyczajowych.
O tym, co jest chwalone i co jest naganne.
Moich obawach, co dalej. O zawierzeniu ojczyźnie mojego losu.
I wierzę, że dobry duch narodu
Zwycięży. Oby nie popaść w głupotę czy zaściankowość.
O wszystkich cechach wpisanych w karmę Polaków.
O złych i dobrych decyzjach.
Słowo „Światłocień” – jakkolwiek nie brzmiałoby znajomo lub oryginalnie – jest w książce Krzysztofa Jakuba Nadratowskiego synonimem skrótu w dorosłość, zaułku, w którym przestał istnieć morał („Metoda”). W precyzyjnie skomponowanym zbiorze czterdziestu czterech wierszy, zorganizowanych w cztery rozdziały i zatytułowanych tak, jak kluczowe w nich utwory, autor układa poetycka opowieść inicjacyjną. Młody wrażliwy mężczyzna przygląda się światu, próbuje go po swojemu i zrozumieć i opisać, poszukuje znaków, […] nasłuchuje szelestu gwiazd („Noc”). Ma świadomość odrębności, swoistego niedopasowania do rzeczywistości, w której konformizm, dyktowany wdzierającą się w każdą sferę życia wszechobecna cyfryzacją, każe rówieśnikom powielać banalny schemat „małej stabilizacji”: wszyscy moi przyjaciele / za dwa lata / wcielał w życie boski plan / dwójkę dzieci i psa („Moi przyjaciele”). We wszystkim, co budzi w podmiocie lirycznym bunt, frustrację, co prowadzi go na krawędź depresji, ocalającą moc wydaje się mieć jedynie miłość. To ona sprawia, że przewartościowaniu ulegają dotychczasowe priorytety i normy, bieg życia nabiera innego tempa i zaciera się granica / między jasnością a cieniem („Światłocień”).
Książka zawiera 20 ilustracji autorstwa Marysi Rękawek.
„Nie zabijaj wszystkiego…” to powieść, która rozsadza umysł i łamie serca. Fabułę utkało życie, a inspiracją stały się historie wyrwane ze współczesnej rzeczywistości. Powieść jest splotem ekscytujących zdarzeń i zjawisk, zarówno tragicznych, jak i groteskowych. Ilustruje moc i grozę rodzicielstwa. Dla wielu wrażliwców, szczególnie kobiet, może być hipnotyzująca i mroczna. Jeśli chcecie zatrzymać się w biegu codzienności, a może zatrzymać się… żeby nie wpaść w przepaść, żeby nie zrobić tego nieodwracalnego kroku w mrok, a jednak w porę odnaleźć właściwą drogę i uchwycić pomocną dłoń… jeśli chcecie poczuć szybsze bicie serca… przeczytajcie… Książka wzrusza i porusza do głębi.
Jolanta Gasińska – matka, żona, teściowa, pedagog, terapeutka, kobieta z przeszłością i… po przejściach też… Dotknęła życia w tak różnych odcieniach, że mogła malować obrazy, ale tylko słowami, bo od dzieciństwa marzyła o pisaniu powieści, które swoją prostotą, prawdą i emocjonalnością porwą serca czytelników. Pisanie stało się dla niej pasją, źródłem radości i spełnieniem marzenia. Już w pierwszej powieści „Zatrzymać błękit” zaprosiła czytelników na karuzelę przeżyć i emocji.
„W ósmym kolorze tęczy” to pełna ciepła opowieść o miłości, przyjaźni i niezwykłej wrażliwości. O tym, jak wielkim wsparciem może stać się drobny niepozorny gest, zwykły codzienny rytuał, który urasta, najczęściej w trudnych momentach, do rangi symbolu – troski i zaangażowania w życie innych – pozwalającego nie tylko podnieść na duchu, a otwarty umysł i dobre serce stają się kluczem do spełnienia marzeń i realizowania najskrytszych pragnień.
Anita Pawlak – urodzona w Ostrowie Wielkopolskim. Od blisko dwóch dekad jej utwory pojawiają się na oficjalnych spotkaniach poetyckich i w towarzyszących im publikacjach. Laureatka i jurorka licznych konkursów literackich (również jako interpretatorka). W roku 2020 ukazał się jej debiutancki tomik „Symfonia Duszy” wydany przez Dolnośląski Oddział ZLP we Wrocławiu.
Zarówno w twórczości literackiej, jak i w życiu prywatnym fascynuje się metodami rozwoju duchowego i wpływem, jaki na międzyludzkie relacje ma ta sfera naszej egzystencji. Duchowość i jej odmiany w tekstach Anity Pawlak stanowią często kanwę lirycznej refleksji, a jednocześnie poezja pełni tam funkcję narzędzia kształtującego i opisującego obszar ludzkiego doświadczenia, który skutecznie wymyka się naukowemu uporządkowaniu.
Irmina to kilkunastoletnia dziewczyna, która stoi na pograniczu dwóch światów - z jednej strony wyrasta już z etapu bycia dzieckiem, z drugiej powoli wkracza w przestrzeń dorosłych. Balansując na styku tych dwóch rzeczywistości, będąc i tu, i tu, a tak faktycznie żyjąc w pewnym rozdarciu, stara się samookreślić i znaleźć miejsce, w którym poczuje się kochana, bezpieczna i akceptowana.Paulina Piasecka, autorka tej alegorycznej opowieści o Irminie, przenosi nas w trudny świat dorastającej młodzieży. Pokazuje, że pod pancerzem szorstkości i dystansu kryje się niekiedy niezwykła wrażliwość, która wręcz woła o miłość i ciepło drugiego człowieka. Jest przy tym tak delikatna, że łatwo ją bezpowrotnie stracić, wystarczy chwilaCzy Irmina zawalczy o samą siebie? Czy przed czasem nie zrezygnuje z tego, co najważniejsze? Czy matka usłyszy jej wołanie i w porę na nie zareaguje? Czy wystarczy im miłości, aby odzyskać to, co wydaje się stracone
Kajetan Herdyński – ur. w 1980 r. w Zamościu. Ukończył filozofię na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Autor książki poetyckiej Późny karnawał (Instytut Mikołowski, 2012), za którą otrzymał trzecią nagrodę w Ogólnopolskim Konkursie Literackim Złoty Środek Poezji w 2013 roku. Mieszka i pracuje w Krakowie. „Racza dżuma” jest jego drugim zbiorem zawierającym wiersze z lat 2013 – 2021.
Życie to pasmo chwil – ułamków życia – ważnych i niepowtarzalnych. Chwilą jest wszystko, czego doświadczamy: miłość, radość, smutek, żal… Nie da się ich chwycić i zatrzymać, przemijalność jest nie tylko trudna do zaakceptowania, ale jeszcze trudniejsza do opisania, gdyż każda próba stop-klatki kończy się zniekształceniem treści. Można więc – jak Agnieszka Świderska – pisząc, znosić ulotność i pytać, ile mamy czasu na realizację marzeń, spotkanie i bliski kontakt z drugim człowiekiem, wypowiedzenie ważnych słów, uchwycenie myśli…
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
