Nowe uaktualnione i poprawione wydanie listów Witkacego do żony.oprawa miękka ze skrzydełkami, ilustracje czarno-białeTom 1 zawiera 238 listów z lat 19231927 oraz kilkanaście pism i listów od różnych osób, które Witkacy przesyłał żonie do lektury lub na odwrocie których pisał listy do niej. Wszystkie listy zostały opatrzone szczegółowymi przypisami, wszystkie tomy bogato ilustrowane.
Drugi tom Utworów zebranych Mirona Białoszewskiego dokumentuje działalność Teatru Osobnego, awangardowego teatru domowego, który powstał jesienią 1955 roku, jeszcze przed oficjalnym ogłoszeniem końca socrealizmu. W ciągu ośmiu lat istnienia wystawił pięć programów. Tylko jeden z nich stanowił adaptację fragmentów tekstów klasycznych, cztery wcześniejsze – każdy złożony z kilku osobnych krótkich utworów – były inscenizacjami oryginalnych sztuk, scenariuszy scenicznych tworzonych dla tej sceny.
Pisze autor: „Zamierzam opowiadać nie tyle o swoich własnych losach, ile o losach całego pokolenia współczesnej mi generacji, tak obarczonej brzemieniem historycznych przeznaczeń jak mało która w dziejach świata. My wszyscy, nawet ci najbardziej skromni i maluczcy, doznawaliśmy głębokich wstrząsów, spowodowanych nieustannymi prawie wulkanicznymi erupcjami naszej ziemi europejskiej. [Wstrząsy te] trzy razy wywracały mi dom i burzyły życie, odrywały od przeszłości, i od tego, co posiadałem, z dramatyczną siłą rzucały mnie w pustkę i stawiały przed tak dobrze mi znanym: «Nie wiem, co dalej»”. „Z całej przeszłości pozostało mi więc tylko tyle, ile zachowałem w pamięci, wszystko inne jest dla mnie w tej chwili albo nieosiągalne, albo utracone. Lecz pokolenie nasze nauczyło się gruntownie zacnej sztuki nieopłakiwania tego, co utracone, możliwe więc, że brak dokumentacji i szczegółów wyjdzie nawet mojej książce na dobre. Uważam bowiem pamięć naszą nie za żywioł przypadkowo zatrzymujący j e d n e i przypadkowo gubiący i n n e elementy, ale za siłę, która świadomie porządkuje jedne i mądrze eliminuje drugie. To wszystko, co uchowało się samo, ma prawo ocaleć dla innych”. Warto spojrzeć oczami Zweiga na „świat wczorajszy”, kiedy to teraźniejszy chylił się ku upadkowi, a nowy, który powstawał, wbrew nadziejom wszystkich Europejczyków na lepsze życie, okazał się czarną nocą nazizmu.
Unikatowy album, ukazujący się w setną rocznice urodzin ks. Twardowskiego, zawierający niepublikowane zdjęcia z wnętrza Klasztoru Wizytek w Warszawie oraz z dawnego mieszkania ks. Twardowskiego, mieszczącego się na terenie tego klasztoru a także niepublikowany wywiad z nieżyjącym już księdzem Janem Twardowskim. Czesław Czapliński – artysta fotograf, dziennikarz i autor filmów dokumentalnych, urodzony w 1953 roku w Łodzi. Od 1979 roku mieszkającym w Nowym Jorku i Warszawie. Jan Twardowski – (1915-2006) poeta, który mówił o sobie „jestem księdzem piszącym wiersze”.
Nowy tom Utworów zebranych Mirona Białoszewskiego zawiera kilkadziesiąt większych i mniejszych tekstów rozproszonych oraz nigdy niepublikowanych. Część utworów rozproszonych była drukowana w prasie literackiej za życia autora, część pośmiertnie, spora liczba tekstów jest udostępniona czytelnikom po raz pierwszy. Niektóre opowiadania wyeliminowano z Donosów rzeczywistości i Szumów, zlepów, ciągów podczas redakcji, inne usunęła cenzura (np. Obóz ZMP, Stalin umarł), jeszcze innych nie dawał do druku sam Autor, przekonany, że nie mają szans na akceptację urzędu kontroli. Czasem o zachowaniu tekstu w maszynopisie decydowały motywy towarzyskie lub obyczajowe. Kilka publikowanych tu krótkich tekstów to fragmenty drukowanych większych całości. Autor usunął je, kierując się względami kompozycyjnymi; mogą one stanowić odrębne miniopowiadania. Zdarzało się, że Białoszewski zachowywał jakieś utwory w rękopisie, uważając je za niezbyt udane, ale oglądane z perspektywy czasu, stanowią istotne protokoły z epoki, dokumentujące życie osobiste, środowiskowe, społeczne. Impresje, migawki, zanoty, robione w biegu, w drodze, na gorąco, notatki z lektur i obszerne dzienniko-prozy tworzą niepowtarzalny, niezafałszowany obraz minionego czasu. Osobną część tomu stanowią komentarze do twórczości własnej i innych. Teksty zebrane w tomie pochodzą z różnych źródeł: z redakcyjnego archiwum, z Muzeum Literatury, ze zbiorów prywatnych.
Od placu Żelaznej Bramy, od placu Bankowego, od Elektoralnej, Chłodną po naszej stronie pod murem lecieli i lecieli ludzie, kobiety, dzieci, wszyscy schyleni, szarzy, posypani czymś. Pamiętam, że zachodziło słońce. Paliło się. Ludzie lecieli i lecieli. Potokiem. Ze zbombardowanych domów.
Alejandro Jodorowsky – legendarny artysta awangardowy, pisarz z kręgu ruchu panicznego, twórca kultowych filmów i niepokojących komiksów tym razem objawia się jako autor haiku. Zanurzenie w dalekowschodniej tradycji poetyckiej ma u niego wymiar nie tylko twórczy, ale i duchowy – pięćset zgromadzonych w tomie haiku to zapis pięćsetdniowego ćwiczenia intelektualno-medytacyjnego. Jak wyjaśnia sam autor we wstępie: „W ciągu pięciuset dni, każdego poranka szukałem sposobu, by opisać jak najmniejszą liczbą słów jakieś uczucielub myśl, co pomogłoby mi lepiej znosić szturm tego nieprzejednanego snu, który nazywamy rzeczywistością”. Powstałe w ten sposób zapisy, sytuujące się między wierszem a aforyzmem, łączą doskonałość formy i kondensację sensu – każdy z nich to kamień-klejnot, błyszcząca linia w mroku, prowadząca przez życie. Życie zamknięte w słowach Jodorowsky’ego pulsuje też w niezwykłym opracowaniu graficznym, dzięki któremu wiersze – dosłownie – przenikają się, a ich lektura zyskuje charakter mistycznego doświadczenia.
W 1952 roku Oficyna Poetów i Malarzy w Londynie ogłosiła drukiem "Stację Abbesses", a trzy lata później nakładem Społeczności Akademickiej Uniwersytetu Stefana Batorego w Londynie ukazała się "Ofiara". Obie mikropowieści Stefanii Zahorskiej (1889 –1961) znalazły dziś miejsce w tej oto książce. Jest to pierwsze krajowe wydanie. Futuro-katastroficzna "Stacja Abbesses" to migotliwa proza, której bohaterowie, stłoczeni w najgłębszej stacji paryskiego metra, będącej schronem przeciwatomowym, czekają na ratunek. Symboliczno-filozoficzna "Ofiara" jest trochę baśnią, trochę przypowieścią. Na nowo odczytaną historią Abrahama i jego syna Izaaka, Konfrontacją dwóch różnych wizji opowieści o poświęceniu. Dla Abrahamama, piekarza z podgórskiego miasteczka, ofiara to część transakcji.Dla Klary, tajemniczej bohaterki, ofiara jest miłością, która nie boi się poświęcenia.
Autor nie odważył się tych tekstów nazwać wierszami. Raz mówi o nich jako o notatkach, raz jako o uwagach. Zebrane w tomik, który miał się nazywać „Byty intencjonalne”, a w końcu stał się „Gromką niedzielą”, usiłują opisać to, co nas otacza, w mikroskali – jednego tylko miejsca. Przedmiotem opisu jest sam opisujący i ludzie wokół niego. Podpatruje się tu z okna samochodu zwykłych przechodniów, głaszcze się liska i odkrywa truchło ryjówki pod zlewem. Prześwieca przez te notatki nienachalna metafizyka codzienności, ruch chmur przemienia się tu w mit, proste czynności prowokują do egzystencjalnych wniosków.Krzysztof Koehler – autor dziesięciu tomów wierszy, jeden z redaktorów legendarnego czasopisma „brulion”, eseista, autor powieści, librecista, tekściarz, wydawca, badacz kultury staropolskiej, profesor nauk humanistycznych, autor scenariuszy programów telewizyjnych, scenarzysta i współreżyser filmów dokumentalnych, laureat kilku nagród literackich. Jego wiersze tłumaczone były na francuski, węgierski, hiszpański, czeski, rumuński, arabski.
Przekrojowe omówienie dziejów literatury polskiej od czasów średniowiecza, przystępnie omawiające najważniejsze nurty literackie, ich przedstawicieli i dzieła kanoniczne. Całość jest podzielona na części według chronologii, autorka unowocześnia jednak prezentację, wprowadzając w chronologiczny nurt opowieści liczne i urozmaicone glosy, przedstawiające np. pisarzy, o których nie było jeszcze mowy czy wyjaśniające pojęcia charakterystyczne dla danej epoki. W kolejnych rozdziałach przewijają się m.in. wątki dotyczące wielokulturowości, słowiańszczyzny, stosunków polsko-żydowskich, feminizmu, tożsamości, związków z Europą nie tylko wschodnią, ale i zachodnią.
Mieszko II, ukochany syn Bolesława Chrobrego, został zapamiętany jako nieudolny następca swego ojca. Późniejsi kronikarze obarczyli go odpowiedzialnością za załamanie państwa po śmierci wybitnego poprzednika. Tymczasem panował w niezwykle trudnych warunkach politycznych. Nawet ożenek z bliską krewną cesarza oraz znakomite wykształcenie, które łączył z rycerskim rzemiosłem, nie wystarczyły, żeby zapobiec kryzysowi państwa. Mieszko II musiał stawić czoła sojuszowi niemiecko-ruskiemu, znieść utratę władzy, okaleczenie i poniżenie oraz zrezygnować z godności królewskiej. Mimo to nie poddał się i do końca życia pracował nad odbudową kraju. Biografia Mieszka II autorstwa Michała Tomaszka to solidna monografia historyczna z zacięciem popularyzatorskim. Autor nie stroni od osobistej refleksji nad kulturą i polityką czy naszymi wyobrażeniami na temat średniowiecza. Unika przy tym prostych schematów narracyjnych i przekonująco oddaje atmosferę epoki. Książka jest kolejnym tomem zainaugurowanej w 2025 roku przez Państwowy Instytut Wydawniczy kolekcji „Poczet Władców Polski”. W jej ramach najlepsi specjaliści nauk historycznych w Polsce piszą biografie władców w oparciu o najnowszy stan badań i szeroki zasób źródłowy, również z archiwów zagranicznych.„Poczet Władców Polski” to starannie przygotowane publikacje, które zapewniają najwyższy poziom merytoryczny, wysokiej jakości szatę edytorską z kolorowymi ilustracjami i staranne wykonanie. Projekt graficzny serii otrzymał nagrodę Red Dot.
Autorski wybór wierszy Janusz Drzewuckiego, poety i krytyka literackiego. Wybór tworzy pewną historię, wiersze dialogują ze sobą i wzajemnie się oświetlają. „Ruch od początku towarzyszył Drzewuckiemu i konstytuował jego poezję na wielu poziomach. Podróżom, spacerom, przemieszczaniu się «ja» lirycznego po ulicach Kruszwicy, Krakowa, Warszawy i różnych miast europejskich, a wreszcie także – w najnowszych utworach – bieganiu odpowiadał ruch po stronie formy. Nigdy nie był bowiem Drzewucki twórcą zadomowionym w jednej poetyce – z wiersza białego przechodził do rymowanego, a minimalistyczne obrazowanie chętnie porzucał na rzecz frazy migoczącej od środków stylistycznych. To także nieustanna podróż w głąb historii i codzienności, dostojny marsz wśród pomników (dawniej), ale także przebieżka ulicą (obecnie). Słowem: pielgrzym, flaneur i coureur, czyli biegacz właśnie”. (Z Posłowia Marcina Orlińskiego)
Kartezjusz – ojciec nowożytnej filozofii – to jeden z najbardziej przełomowych i oryginalnych myślicieli europejskich, którego prace wpłynęły też na historię teologii, matematyki oraz nauk przyrodniczych. Rozmówca wszystkich wybitnych intelektualistów XVII wieku i koronowanych głów. Niekwestionowany geniusz intelektu, a przy tym barwna postać: naukowiec i żołnierz, pobożny katolik podejrzewany o bycie jezuickim szpiegiem, ale i o zniszczenie scholastyki.Wszystkie te wątki podejmuje w swojej książce A.C. Grayling – świetny filozof oraz ceniony pisarz i krytyk – tworząc erudycyjną i wszechstronną biografię francuskiego uczonego.
W II tomie „Dzieł zebranych” Juliusza Słowackiego w opracowaniu Marka Troszyńskiego znajdują się poematy z lat 1829–1839: „Szanfary”, „Mnich”, „Arab”, „Ojciec zadżumionych”, „Anhelli”, „Godzina myśli” i „W Szwajcarii. Tom został przygotowany przez dr Ewę Mirkowską.Jest to pierwsze w historii tak kompleksowe ujęcie wszystkich tekstów Juliusza Słowackiego, a także jego rysunków i zapisków, dokonane przez wybitnych badaczy spuścizny tego wielkiego romantyka. Dotychczasowe edycje, oparte na nieco archaicznych sposobach myślenia o procesie twórczym i o samej kategorii „dzieła”, nie uwzględniały nieuporządkowanych, luźnych i pokreślonych przez Słowackiego kart, których walorem dla dzisiejszego badacza jest właśnie ich niekoherentność, fragmentaryczność i otwartość.
Święty Grzegorz Palamas – określany mianem „ostatniego ojca Kościoła” i działający w okresie renesansu Paleologów – to jeden z najbardziej rozpoznawalnych współcześnie teologów kojarzonych z szeroko rozumianym prawosławiem.Jego traktat „150 rozdziałów przyrodniczych, teologicznych, etycznych i ascetycznych, oczyszczających z barlaamowej zarazy” – którego pierwszy kompletny przekład polski wraz z obszernym wprowadzeniem zawdzięczamy Łukaszowi Leonkiewiczowi – to dojrzałe dzieło bizantyjskiego teologa, obejmujące całokształt jego myśli. Napisane pod koniec drugiego etapu sporów hezychastycznych w XIV wieku, nie jest jedynie traktatem polemicznym o charakterze apologetycznym, lecz stanowi kompletny, dojrzały manifest chrześcijańskiego światopoglądu, łączący naukę o stworzeniu z mistyczną teologią przebóstwienia. Palamas porusza w nim tematykę teologiczną, ale również etyczną, a nawet przyrodniczą. Traktat „150 rozdziałów…” można określić mianem syntezy myśli bizantyjskiej – teologia ascetyczna łączy się w nim z teologią dogmatyczną, nie brakuje też odwołań do wcześniejszej tradycji intelektualnej ojców Kościoła i ojców pustyni.
Znakomita analiza psychiki kobiecej, niezwykle sugestywny portret-biografia należący do szczytowych osiągnięć realizmu psychologicznego Dwudziestolecia.
Akcja powieści "Całe życie Sabiny" Heleny Boguszewskiej z 1934 roku rozgrywa się na dwóch planach czasowych: w teraźniejszości i w subiektywnym czasie wspomnień. Czas teraźniejszy obejmuje paromiesięczny okres ostatniego stadium nieuleczalnej choroby bohaterki. Czas wspomnień natomiast rozciąga się na całe życie Sabiny. To przedśmiertny obrachunek z własnym życiem, który przywodzi na myśl film autobiograficzny, wyświetlający się w pamięci człowieka w chwili jego śmierci. Sabina to szara, niekochana żona, która zmienia się w wyemancypowaną, zawsze jednak doświadczaną przez los, nauczycielkę.
Nic tu jednak nie jest takie, jakim się jawi. Sabina jest postacią niejednoznaczną, a jej historia wyłania się z fragmentów, tworząc jeden z ciekawszych portretów wielokrotnych w polskiej literaturze.
Czy istnieje w literaturze norweskiej piękniejsza powieść o śmierci? Nie. napisał Stein Roll o książce Dzień, w którym umarł Nils Vik. Ale nie tylko o śmierć tu chodzi, choć to ona ustawia dekoracje tej historii. Uhonorowana w 2023 roku prestiżową norweską nagrodą Brage i przetłumaczona dotąd na 20 języków proza Frode Gryttena jest pozbawionym sentymentalizmu hołdem oddanym miłości i surowemu życiu na fiordach. Ta prosta historia to również wielkie zwycięstwo literatury: Nils Vik jest nie tylko wiarygodny, on staje się nam bliski. Wierzymy jego tęsknocie za zmarłą żoną, uśmiechamy słuchając rozmów z nieżyjącą psinką, widzimy wyraźnie pasażerów promu, choć są tylko duchami.
Najnowsza powieść Wojciecha Chmielewskiego jest misterną, staranną, ale też prowokującą konstrukcją. Opowieść o Jacku, niepełnosprawnym studencie historii, osadzona w latach 19881993, uzupełniona została futurystyczną wizją badań historyczki Nadii Chabrowej, żyjącej w XXIII wieku. Dwa wątki, dwa czasy, dwie płaszczyzny fabularne, zjednoczone przez magiczne miejsce, którym jest Warszawa miłość Wojciecha Chmielewskiego. Z jednej strony osobista i poniekąd znana historia wrażliwego, zbuntowanego bohatera, który próbuje odnaleźć się w czasie transformacji, z drugiej nieskłaniająca do optymizmu wizja przyszłości, w której groteska miesza się z rozpaczą, humor przesłania beznadzieję, a śmiech przeobraża się w grymas. Dystopijny Księżyc ma zapach Warszawy nie jest książką jedynie o marnym życiu studentów w PRL-u, ale przede wszystkim rozliczeniem z postkomunizmem, a także refleksją nad przyszłością Polski.
"Kobieta z wydm" w tłumaczeniu Mikołaja Melanowicza to wydana w 1962 roku najbardziej znana na świecie powieść Kobo Abe, która doczekała się również adaptacji filmowej. Niniejsze wydanie jest przedrukiem pierwszego polskiego wydania (PIW, 1968). Głównym bohaterem tej utrzymanej w kafkowskim klimacie powieści jest Niki Jumpei, nauczyciel i entomolog amator, który podczas wakacji wyrusza na wyprawę badawczą na wydmy. Jeszcze nie wie, że nigdy z niej nie wróci. Zostaje uwięziony w domu pułapce, z którego desperacko próbuje uciec. Magnetyczna siła tajemniczej kobiety, z którą z konieczności mieszka, sprawia jednak, że to, co dotąd było przekleństwem, staje się sensem jego życia. Walka z niszczycielską potęgą piasku, bezsensowny wysiłek, prowokujące zachowanie kobiety i skomplikowane relacje między nią a bohaterem bardziej przypominają senne majaki niż rzeczywistość. Czy można jeszcze wrócić do normalnego świata?
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
