Wznowienie tekstów literaturoznawczych dotyczących twórczości Adama Mickiewicza pióra jednej z najsłynniejszych i najwybitniejszych badaczek literatury polskiego romantyzmu (wyd. I – PIW, 1976). Większość studiów z tego tomu stała się dla podejmowanych w nich zagadnień podstawowym punktem odniesienia, nie tracącym nic z aktualności: bliskość tekstowi, głęboka znajomość kontekstu kulturowego epoki, precyzja filologiczna połączona z przenikliwością i odwagą badawczą sprawiają, że studia te mają charakter uniwersalny. Studia te pozbawione są prezentystycznych odniesień, dalekie od interpretacyjnych mód i ideowych ukłonów w kierunku panujących trendów i ideologii.
Edycja wydana w setną rocznicę urodzin autorki.
"Listy urodzinowe" to legendarny tom wierszy Teda Hughesa w tłumaczeniu Juliusza Pielichowskiego i Tomasza Kunza. Opublikowany w 1998 roku tom stał się z miejsca sensacją wydawniczą zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Stanach Zjednoczonych i do dziś pozostaje jednym z najgłośniejszych, i najbardziej kontrowersyjnych tomów poetyckich ostatnich dziesięcioleci. To rzadki przypadek poezji narracyjnej, w której forma liryczna służy opowiedzeniu losów burzliwego związku dwojga wybitnych artystów. Po ponad trzydziestu pięciu latach, które upłynęły od śmierci żony autora – wybitnej poetki Sylvii Plath – Hughes postanowił w cyklu obszernych, narracyjnych wierszy opowiedzieć historię ich tragicznego związku.Rozpisując swoją poetycką narrację na 88 tekstów, składających się na spójny, znakomicie skomponowany cykl, posiadający swoją wewnętrzną dramaturgię, Hughes tworzy rodzaj epickiego poematu, który do końca trzyma czytelnika w napięciu. Przekład książki jest ewenementem we współczesnej polskiej praktyce poetyckiej. Przekładu całości podjęli się doświadczeni tłumacze literatury anglojęzycznej.
„Gen marzenia” to swoiste silva rerum o o charakterze quasi-dziennika, w którym zacierają się granice formalne literatury wysokiej na rzecz niezwykle osobistego, by nie rzec – potocznego, codziennego języka. Jest to także poetycka próba autobiografii. Ten nietypowy dziennik, a raczej zapiśnik, w wielu momentach przypomina raczej „Myśli nieuczesane” Stanisława Jerzego Leca, niż klasyczny dziennik intymny. To prawdziwy konglomerat gatunkowy prozatorsko-poetycki: jest w nim i fikcja, i dokument, poezja i aforyzmy, a także osobista korespondencja (np. z wnuczką).Lekki styl autora, znany z jego licznych publikacji, świetnie koresponduje z osobistym wygłosem zbioru, co sprawia, że lektura nawet tak rozbudowanej wypowiedzi staje się prawdziwą ucztą.
W swoim antropologiczno-kulturowym eseju brytyjska antropolog Mary Douglas bada kategorie ładu i nieładu, czystości i zmazy, pokazując, jak unikanie tego, co zakazane, służy ochronie uzgodnionych w danej kulturze poglądów na to, jak zorganizowany jest świat. W tym kontekście każde tabu jest uzasadnione i racjonalne, trzeba jedynie zrozumieć, skąd się wzięło. Każde społeczeństwo dąży bowiem do ochrony tego, co uważa za czyste, przed tym, co uważa za brudne, a więc zakłócające porządek. Książka uznawana za jedną z najważniejszych publikacji wydanych po drugiej wojnie światowej, wywarła ogromny wpływ na rozwój nie tylko antropologii, ale i innych dziedzin humanistyki.
Znakomita analiza psychiki kobiecej, niezwykle sugestywny portret-biografia należący do szczytowych osiągnięć realizmu psychologicznego Dwudziestolecia. Akcja powieści "Całe życie Sabiny" Heleny Boguszewskiej z 1934 roku rozgrywa się na dwóch planach czasowych: w teraźniejszości i w subiektywnym czasie wspomnień. Czas teraźniejszy obejmuje paromiesięczny okres ostatniego stadium nieuleczalnej choroby bohaterki. Czas wspomnień natomiast rozciąga się na całe życie Sabiny. To przedśmiertny obrachunek z własnym życiem, który przywodzi na myśl film autobiograficzny, wyświetlający się w pamięci człowieka w chwili jego śmierci. Sabina to szara, niekochana żona, która zmienia się w wyemancypowaną, zawsze jednak doświadczaną przez los, nauczycielkę. Nic tu jednak nie jest takie, jakim się jawi. Sabina jest postacią niejednoznaczną, a jej historia wyłania się z fragmentów, tworząc jeden z ciekawszych portretów wielokrotnych w polskiej literaturze.
Dziesiąty tom „Opowieści niesamowitych” ułożył Miron Białoszewski. W papierach poetki Jadwigi Stańczakowej, przyjaciółki Białoszewskiego, zachował się projekt antologii opowieści niesamowitych, jaki w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku poeta ułożył i nagrał na kasety magnetofonowe dla biblioteki Związku Niewidomych. Tom wypełniają opowiadania autorów anglojęzycznych, m.in. Edgara Allana Poego, Hectora Munro, Richarda Connela, Malcolma Jamesona, Dorothy Leigh Sagers, Grahama Greene'a, oraz opowiadanie Stanisława Lema. Odnalazł się także krótki tekst, parodia opowieści grozy, napisany przez Białoszewskiego i Stańczakową. W książce znajduje się kod QR, który odsyła do nagrań: zgromadzone w tomie niesamowitości czyta dla nas Miron Białoszewski.
Zbiór scenariuszy Ingmara Bergmana, które z różnych powodów nie doczekały się sfilmowania. Jest to pierwsze polskie wydanie tych dzieł. Wydanie zawiera posłowie przetłumaczone z wydania szwedzkiego autorstwa Maaret Koskinen. Autorem tłumaczenia jest Tadeusz Szczepański, autor monografii o Ingmarze Bergmanie.Spis zawartości tomu: Kaspers död (Śmierć Kaspra), Om varför gangstern skriver vers (O tym, dlaczego gangster pisze wiersze), Matheus Manders fjärde berättelse eller om en mördare (Matheusa Mandersa czwarte opowiadanie albo o mordercy), Staden (Miasto), Fisken. Fars för film (Ryba. Farsa filmowa), Spela pjäs (Zagrać sztukę), Trämalning (Malowidło na drewnie), Falskspelet (Fałszywa gra), Sixtiofyra minuter med Rebecka (64 minuty z Rebeką), Utkast till TV-film om Jesu död och uppstandelse och om nagra mänskor som deltog i dessa händelser (Szkic do telewizyjnego filmu o śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa i o kilku ludziach, którzy uczestniczyli w tych wydarzeniach), Jack hos skadespelarna (Kuba u aktorów).
Bolesław Kędzierzawy aż przez dwadzieścia siedem lat panował jako polski książę. Rządził w czasie rozbicia dzielnicowego, okresie średniowiecznej Polski, który nadal skrywa wiele tajemnic. Autor monografii, z wykorzystaniem wszystkich dostępnych źródeł, kreśli nie tylko obraz księcia Bolesława, ale także postaci mu współczesnych, m.in. księżnej Salomei, księcia Słowian połabskich Jaksy z Kopanicy czy biskupa płockiego Aleksandra z Malonne. Książka składa się z siedmiu rozdziałów dotyczących kolejnych etapów życia księcia od lat młodości, przez wykonanie testamentu jego ojca Bolesława Krzywoustego, wojnę domową, lata senioratu, relacje z cesarstwem, po schyłek panowania. Mimo że Bolesław Kędzierzawy nie miał w swoim dorobku wielkich osiągnięć politycznych, to widoczną do dzisiaj spuścizną jego panowania są najwspanialsze zabytki sztuki romańskiej w Polsce.Książka jest kolejnym tomem zainaugurowanej w 2025 roku przez Państwowy Instytut Wydawniczy kolekcji „Poczet Władców Polski”. W jej ramach najlepsi specjaliści nauk historycznych w Polsce piszą biografie władców w oparciu o najnowszy stan badań i szeroki zasób źródłowy, również z archiwów zagranicznych. „Poczet Władców Polski” to starannie przygotowane publikacje, które zapewniają najwyższy poziom merytoryczny, wysokiej jakości szatę edytorską z kolorowymi ilustracjami i staranne wykonanie. Rafał Rutkowski (ur. 1986), doktor, pracuje w Instytucie Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk, a także w Instytucie Historii PAN. Zajmuje się historią średniowiecznej Skandynawii i Słowiańszczyzny (do XIII w.). W polu jego zainteresowań badawczych znajdują się: historia historiografii średniowiecznej, chrystianizacja krajów „Młodszej Europy”, średniowieczna kultura intelektualna.
Wznowienie doskonałej, mało znanej powieści Leopolda Buczkowskiego, wydanej po raz pierwszy w 1947 roku. Obserwujemy jej bohaterów, zanim przeistoczą się w „tropione zwierzęta”, w ścigających i ściganych. Już tu widoczna jest jednak ich postępująca dehumanizacja, zbrodnicze predyspozycje, które w czasie okupacji znajdą podatny grunt. „Wertepy” to cykl impresyjnych epizodów, które w szczególny sposób tworzą zwartą całość. Makabryczne, lecz niepozbawione liryzmu, stanowią w dorobku Buczkowskiego, bezkompromisowego eksperymentatora, dzieło osobne. To bezlitosny portret podolskiej wsi doby międzywojnia – dotkliwej nędzy, która popycha ludzi do zbrodni. Znajdziemy tu nie tylko charakterystyczne dla autora „Czarnego potoku” mroczne wyimki z wojennej apokalipsy czy opis degradacji człowieka, którego niszczą nienawiść i zło. Kłębią się tu i mieszają ludzie, ich gesty, obrazy przyrody. Łachy, smród, błoto, gnój, wszy. A równocześnie… ileż tu przebłysków autentycznej poezji! Niniejszej edycji, skrupulatnie opracowanej, towarzyszy obszerny słownik objaśniający zawiłości języka, którym posługiwano się na Podolu.
Powieść indonezyjskiej pisarki Siti Rukiah opowiada o losach młodej kobiety z klasy średniej, rozdartej między miłością a powinnościami wobec rodziny; między osobistymi pragnieniami a powinnościami wobec ojczyzny i toczącej się walki o niepodległość. Jest to jedno z nielicznych dzieł w historii literatury indonezyjskiej, które ukazuje negatywny wpływ wojny na życie młodych kobiet, skupiając się na przedstawieniu ich myśli, emocji, uczuć i dylematów, przed którymi stoją. Twórczość Rukiah wyprzedziła swoją epokę, niezwykle krytycznie analizując nierówności, z którymi boryka się bohaterka, chcąc wyzwolić się spod ograniczających ją tradycji i oczekiwań rodziny oraz społeczeństwa.
Magnus Florin to współczesny pisarz szwedzki o bardzo specyficznym charakterze pisma.Jego proza jest lakoniczna i powściągliwa, pełna niedomówień.Podczas lektury nasuwa się wiele nieoczywistych skojarzeń: Walser, Kafka, Perec, Nabokov, szwedzkie książki dla dzieci z serii „Nusia” – pokłosie Astrid Lindgren. „Drobne owady" to dwie mikropowieści. Pierwsza z nich, „Rodzeństwo” z 1998 roku, to opowieść o dziesięciorgu braciach i siostrach. Opowieść o najstarszym bracie, który uczy rodzeństwo mówić, przygotowuje do zawodu aptekarza, przywiązuje do siebie, a wreszcie od siebie uzależnia.„Córka Kartezjusza” (2023) rozgrywa się podczas ostatniej podróży filozofa, miesięcznego rejsu z Holandii do Sztokholmu jesienią 1649 roku. Wiezie on skrzynię i wyobraża sobie, że mieszka w niej jego córka, która zmarła w wieku pięciu lat.
Prawdopodobnie każdy byłby w stanie opowiedzieć jakąś grimmowską fabułę – czy to opierając się na przekładach z oryginału, czy też na licznych przeróbkach i adaptacjach. Tymczasem biografia tych dziewiętnastowiecznych uczonych stoi niejako w cieniu spisanych przez nich historii. Jacob i Wilhelm przez większość swojego życia byli skromnymi bibliotekarzami, a u jego schyłku nobliwymi profesorami. Ich biografia jest jednak zaskakująco bogata, pełna zwrotów akcji, wpisana w historię Europy i Niemiec. Jacob i Wilhelm cale życie mieszkali razem, pracowali w sąsiadujących ze sobą gabinetach, dzielili bibliotekę, a gdy któremuś zdarzyło się wyjechać, pisali do siebie obszerne listy. Grimmowie w swojej ojczyźnie są postaciami pomnikowymi – to nie tyle baśniopisarze, ile założyciele filologii germańskiej, badacze i zbieracze zabytków kultury, a nawet politycy zaangażowani w obronę liberalnej konstytucji i pierwszy oddolny niemiecki parlament w roku 1848.
Biografia braci Grimm pióra Hansa-Georga Schedego wprowadza czytelnika w zawiłości historii Niemiec w XIX wieku, wszechstronnie ukazując na tym tle życie braci. Szczególną wartość mają liczne źródła, które cytuje autor, m.in. listy i dzieła naukowe, a także ilustracje, w tym portrety wykonane przez młodszego brata Jacoba i Wilhelma. Przekład przygotowała Eliza Pieciul-Karmińska, badaczka i tłumaczka baśni braci Grimm, która również opatrzyła edycję posłowiem i przypisami, dodatkowo przybliżającymi bohaterów polskim czytelnikom.
Najnowsza powieść Wojciecha Chmielewskiego jest misterną, staranną, ale też prowokującą konstrukcją. Opowieść o Jacku, niepełnosprawnym studencie historii, osadzona w latach 19881993, uzupełniona została futurystyczną wizją badań historyczki Nadii Chabrowej, żyjącej w XXIII wieku. Dwa wątki, dwa czasy, dwie płaszczyzny fabularne, zjednoczone przez magiczne miejsce, którym jest Warszawa miłość Wojciecha Chmielewskiego. Z jednej strony osobista i poniekąd znana historia wrażliwego, zbuntowanego bohatera, który próbuje odnaleźć się w czasie transformacji, z drugiej nieskłaniająca do optymizmu wizja przyszłości, w której groteska miesza się z rozpaczą, humor przesłania beznadzieję, a śmiech przeobraża się w grymas. Dystopijny Księżyc ma zapach Warszawy nie jest książką jedynie o marnym życiu studentów w PRL-u, ale przede wszystkim rozliczeniem z postkomunizmem, a także refleksją nad przyszłością Polski.
Jak poruszać się po „ziemi niczyjej” między publicystyką a literaturą? Tajemnice swojej „kuchni” zdradzają tytani polskiego reportażu: Krzysztof Kąkolewski, Ryszard Kapuściński i Hanna Krall. Książka została napisana autorską techniką kolażową, docenioną przez wykładowców dziennikarstwa Columbia University (oprócz wywiadów przeprowadzonych specjalnie do tej publikacji wykorzystano także inne rozmowy z bohaterami). Wydawnictwo wzbogacają nagrania (dostępne poprzez kody QR), przeprowadzone przez Laboratorium Reportażu, którego Miller jest twórcą i animatorem. Marek Miller (ur. 1951) jest reporterem z wieloletnim doświadczeniem. Ma na swoim koncie wiele reportaży książkowych, m.in. "Kto tu wpuścił dziennikarzy?", "Europa wg Auschwitz. Litzmannstadt Ghetto", "Co dzień świeży pieniądz, czyli dzieje Bazaru Różyckiego" i obszernego wywiadu z Ryszardem Kapuścińskim "Pisanie".
Zapomniane to najnowsza książka często nagradzanego i chętnie przekładanego na różne europejskie języki Rafała Wojasińskiego. W skład tego tomu wchodzą dwie nowele, których głównymi bohaterami są kobiety znikome, właściwie z marginesu. Można uznać je za jednostki niszowe, ale ich wyjątkowość objawia się w sprawczości werbalnej, w mocy języka, która pozwala im przekroczyć swój własny niepewny i nieszczęśliwy byt. Czytelnik tej książki przejmuje rolę cichego słuchacza wykładu o filozofii życia osób na co dzień niewidzialnych i niemych: kobiety, która opowiada o losach dwojga ludzi, którzy wyprowadzili się na odludne miejsce, i sparaliżowanej dziewczyny, która kontaktuje się ze swoją matką za pomocą listów. Wojasiński, wybitny prozaik i dramaturg, kolejny raz udowadnia istotę literatury, znaczenie każdego pojedynczego słowa oraz to, że śledzenie pięknie napisanych analiz, rozliczeń, podsuZapomniane to najnowsza książka często nagradzanego i chętnie przekładanego na różne europejskie języki Rafała Wojasińskiego. W skład tego tomu wchodzą dwie nowele, których głównymi bohaterami są kobiety znikome, właściwie z marginesu. Można uznać je za jednostki niszowe, ale ich wyjątkowość objawia się w sprawczości werbalnej, w mocy języka, która pozwala im przekroczyć swój własny niepewny i nieszczęśliwy byt. Czytelnik tej książki przejmuje rolę cichego słuchacza wykładu o filozofii życia osób na co dzień niewidzialnych i niemych: kobiety, która opowiada o losach dwojga ludzi, którzy wyprowadzili się na odludne miejsce, i sparaliżowanej dziewczyny, która kontaktuje się ze swoją matką za pomocą listów. Wojasiński, wybitny prozaik i dramaturg, kolejny raz udowadnia istotę literatury, znaczenie każdego pojedynczego słowa oraz to, że śledzenie pięknie napisanych analiz, rozliczeń, podsumowań, refleksji może doprowadzić do przewartościowania intelektualnego i do samodzielnych poszukiwań filozoficznych.mowań, refleksji może doprowadzić do przewartościowania intelektualnego i do samodzielnych poszukiwań filozoficznych.
Heikki Kanno uznawany za jednego z najznakomitszych współczesnych pisarzy fińskich, z wykształcenia artysta malarz stworzył w Wyspie Snów niepokojącą, na poły magiczną opowieść o demonach cudzej przeszłości, egzorcyzmowanych dziełem pisania. Potężne dzieło wyobraźni zasilają tu autentyczne postacie i wydarzenia, lecz nad wszystkim unosi się duch realizmu magicznego. Oto pisarz, Izaak Severin, jest owładnięty potrzebą spisania dziejów rodziny Bergerów rodziny niezwykłej, pełnej artystów, łowców lwów, poetów, członków tajnych stowarzyszeń, konfabulantówLecz czy na pewno? Rekonstrukcja losów rodu Bergerów wymaga od bohatera zanurzenia się w wydarzenia mistyczne i tragiczne, porywające i przerażające, prowadzi go w mrok Konga, do Niemiec, Austrii, Szwecji i oczywiście na wysepkę Smn, gdzie niepojęte staje się rzeczywiste i na odwrót. Ustalenie granicy między tym, co prawdziwe, a co wyobrażone, tym, co historyczne i tym, co magiczne okazuje się niemożliwe, tu zwycięzca jest jeden i jest nią wyobraźnia. I to jej zawdzięczamy tę wyjątkową ucztę literacką, uhonorowaną Nagrodą Runeberga.
Lao She, syn ubogiej rodziny mandżurskiej i ofiara rewolucji kulturalnej, jest powszechnie uznawany za jednego z najwybitniejszych pisarzy chińskich, którego utwory należą do kanonu literatury XX wieku. Jedenaście opowiadań składających się na ten tom - powstałych w latach 30., a teraz po raz pierwszy dostępnych w polskim tłumaczeniu - to przykład kunsztu, który po latach lśni jeszcze jaśniejszym blaskiem. Pełne nieokiełznanego humoru teksty potrafią bawić do łez, ale też - w znakomicie oddanych portretach ludzi zepchniętych na margines - zawierają przejmujący smutkiem obraz starań o przetrwanie i zachowanie człowieczeństwa. Lao She traktuje swoich bohaterów z tym większą czułością, im bardziej odrzuca ich świat, zachowuje jednak ostrze ironii dla tych, którzy pozostają ślepi na swoje wady. W małych formach, eksplodujących bogactwem języka, wielki pisarz podarowuje nam salwy śmiechu, ale i zwierciadło odbijające ludzką naturę.
Pianistę bez palców, nową książkę Wojciecha Rohatyna Popkiewicza, można nazwać wręcz powieścią historyczno-muzyczną. Akcja rozpoczyna się w Wigilię 1943 roku w Warszawie, kończy w sierpniu 1980, we Wrocławiu w słynnej zajezdni MPK, w której rozpoczął się strajk wspierający robotników Wybrzeża. Wydarzenia historyczno-polityczne Polski wyznaczają los Tadeusza, młodego, zdolnego pianisty, przedstawiciela pokolenia Kolumbów, który po wojnie brał udział w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, a w wyniku przesłuchania przez bezpiekę pozbawiony zostaje możliwości dalszej gry
W "Czerwonym ołówku" Elżbieta Isakiewicz po raz kolejny sięga po niezwykłą, a praktycznie nieznaną historię z okresu II wojny światowej. Jej bohater, Henryk Sławik, delegat rządu londyńskiego, uratował życie prawie 30 tysiącom polskich uchodźców, w tym około 5000 Żydów. 23 sierpnia 1944 roku "polski Schindler" przypłacił to życiem. Nowe wydanie książki zostało przez autorkę gruntownie przejrzane i uzupełnione.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
