Nowy tom Utworów zebranych Mirona Białoszewskiego zawiera kilkadziesiąt większych i mniejszych tekstów rozproszonych oraz nigdy niepublikowanych. Część utworów rozproszonych była drukowana w prasie literackiej za życia autora, część pośmiertnie, spora liczba tekstów jest udostępniona czytelnikom po raz pierwszy. Niektóre opowiadania wyeliminowano z Donosów rzeczywistości i Szumów, zlepów, ciągów podczas redakcji, inne usunęła cenzura (np. Obóz ZMP, Stalin umarł), jeszcze innych nie dawał do druku sam Autor, przekonany, że nie mają szans na akceptację urzędu kontroli. Czasem o zachowaniu tekstu w maszynopisie decydowały motywy towarzyskie lub obyczajowe. Kilka publikowanych tu krótkich tekstów to fragmenty drukowanych większych całości. Autor usunął je, kierując się względami kompozycyjnymi; mogą one stanowić odrębne miniopowiadania. Zdarzało się, że Białoszewski zachowywał jakieś utwory w rękopisie, uważając je za niezbyt udane, ale oglądane z perspektywy czasu, stanowią istotne protokoły z epoki, dokumentujące życie osobiste, środowiskowe, społeczne. Impresje, migawki, zanoty, robione w biegu, w drodze, na gorąco, notatki z lektur i obszerne dzienniko-prozy tworzą niepowtarzalny, niezafałszowany obraz minionego czasu. Osobną część tomu stanowią komentarze do twórczości własnej i innych. Teksty zebrane w tomie pochodzą z różnych źródeł: z redakcyjnego archiwum, z Muzeum Literatury, ze zbiorów prywatnych.
Indie w ,,Pastwisku świętych byków"" to nie tylko obraz wielkiego terytorialnie i duchowo kraju, to także metafora współczesnej ludzkiej egzystencji, bo czyż nie mieścimy w sobie, jako ludzie, tych wszystkich wielkości i małości, jakie w Indiach dostrzegł autor? Tę książkę powinno się przeczytać choćby dlatego, że warto czasem szczerze pogadać z samym sobą. W masce Kogoś Innego, kogoś, kto zwiedza, za Mroziewiczem, Indie, jest łatwiej. Łatwiej o .... Prawdę. Także o prawdę o sobie.
Jerzy Kamil Weintraub (1916–1943) był przyjacielem Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, który dedykował mu wiersz „Jesienny spacer poetów”. Indywidualna stylistyka wierszy Weintrauba rozwijała się w cieniu choroby i w trakcie wojny – dojrzała w obliczu grozy śmierci i zniszczenia. To poezja pełna antytetycznych i melancholijnych napięć, co podkreślali już pierwsi recenzenci debiutanckiego tomu, m.in. Leo Lipski.Można w niej znaleźć i kontemplację pejzaży, i przeżywanie ekstazy, i chorobliwą gonitwę myśli. Poezja Weintrauba, odwołująca się do wielu rozmaitych tradycji (romantycznej, młodopolskiej czy metafizycznej), ma w sobie przede wszystkim aurę elegijności, z której pod koniec życia poety wyłoniły się tanatyczne widma.
Zbiór sztuk teatralnych jednej z najoryginalniejszych polskich dramatopisarek. Mocne, bardzo współczesne teksty sceniczne, w których Malina Prześluga z charakterystyczną wrażliwością i językową precyzją podejmuje tematy samotności, wojny, rodzicielstwa, kobiecości i kryzysu tożsamości, wreszcie siły i pułapek komunikacji. Autorka łączy liryzm z groteską, a intymność z uniwersalnym przesłaniem. Jej dramaty są wielogłosowe, odważne formalnie i głęboko zakorzenione w naszej codzienności – tej medialnej, rodzinnej, politycznej i emocjonalnej.Dramaty Prześlugi można czytać lub oglądać (mamy tu nawet coś na kształt dramatu wizualnego!) jako przejmującą opowieść o żałobie, monolog ciała, buntu i dojrzewania. Słychać w nich też kobiecy głos z wnętrza wojny. Utwory na głosy, które zapisała Prześluga, wyrastają z tradycji teatru absurdu.Autorka eksponuje perspektywę kobiecą, która staje się perspektywą ogólnoludzką. Dramaty, napisane ze świetnym wyczuciem dzisiejszego języka, nie są jedynie scenariuszami, ale stanowią odważną próbę przełożenia języka współczesnego teatru na obszar literacki.
Książka eseistyczna Aliny Kowalczykowej, wybitnej badaczki romantyzmu polskiego, przedstawia rozwój w Warszawie pierwszej połowy XIX wieku zjawiska, które autorka nazywa „świadomością romantyczną”. Kojarzone zwykle z tym buntownicze przekonania, niepokorność umysłów, konflikty moralne rodziły się tu nie tyle pod wpływem nowej literatury, gdyż Warszawa nie miała swojego Mickiewicza, lecz wynikały z bezpośrednich i bolesnych związków z historią współczesną: z rozczarowania sytuacją Królestwa Polskiego, ze ścisłego nadzoru policyjnego, z atmosfery spisków i patriotycznych manifestacji poprzedzających powstanie listopadowe. To, choć nie wyłącznie, decydowało o kształtowaniu się nowego oblicza miasta, które za swój brak pokory zostało surowo ukarane. „Warszawa romantyczna”, mimo upływu niemal czterdziestu lat, od pierwszego wydania, pozostaje wciąż książką nowatorską i jedyną w swoim rodzaju, jak podkreśla w posłowiu prof. Olaf Krysowski. Jest też znakomicie napisana, językiem dalekim od akademickiej oschłości, mocno osadzonym w obszernie cytowanych źródłach z epoki.
W esejach składających się na książkę „Odkrywanie powieści” mistrz współczesnej prozy chińskiej Yan Lianke przedstawia swoje poglądy na literaturę, najważniejsze dzieła, które zmieniły jej bieg, oraz historię realizmu w Chinach. Zestawia dyskusje na temat pisarstwa realistycznego spod znaku Lwa Tołstoja i Lu Xuna z modernizmem Franza Kafki oraz realizmem magicznym Gabriela Garcíi Márqueza, ukazując związek między przyczynowością, prawdą (a raczej różnymi poziomami prawdy) i rodzajami realizmu. Bezpardonowo opisuje „prawdę sterowaną” – co tłumaczka Joanna Krenz w swoim znakomitym posłowiu określa jako „z pewnością najodważniejszy, nieomal kaskaderski element Yanowej opowieści o powieści” – i czyni to nie tylko w ujęciu historycznym. Obnaża bowiem również mechanizmy gospodarki kapitalistycznej, wprzęgnięte w służbę socjalistycznej ideologii i skutkujące cenzurą tyleż subtelną, co skuteczną. Omawia w końcu swoje podejście do pisania, które nazywa „mitorealizmem” – sposobem uchwycenia ukrytej prawdy o rzeczywistości i człowieku poprzez oparcie się na mitach, snach i poszukiwaniu wewnętrznej przyczynowości. Ta odkrywcza i pouczająca książka daje czytelnikom wyjątkowy wgląd w umysł i sztukę literackiego giganta, a jego manifest literacki pozwala odczytywać także jako akt wiary w zdolność ludzkości do przetrwania szaleństwa świata.
Zbiór felietonów Adama Poprawy, krytyka literackiego i profesora literaturoznawstwa, publikowanych w „Nowych Książkach” w latach 2019–2023. Tytuł tomu, „pożyczony” od Roberta Musila, oznacza różne dziwne, śmieszne, niepokojące czy groźne sytuacje, które z innej strony mogą wyglądać całkowicie inaczej. Felietony zawarte w tej książce są zatem krytyką rozmaitych aberracji, widocznych w różnych obiegach kultury. Adam Poprawa sięga do literatury mniej i bardziej znanej, proponując często nieoczekiwane zestawienia ze sprawami najbardziej aktualnymi, zbliżając w ten sposób swoje felietony w kierunku eseistycznej refleksji.
"Listy urodzinowe" to legendarny tom wierszy Teda Hughesa w tłumaczeniu Juliusza Pielichowskiego i Tomasza Kunza. Opublikowany w 1998 roku tom stał się z miejsca sensacją wydawniczą zarówno w Wielkiej Brytanii, jak i w Stanach Zjednoczonych i do dziś pozostaje jednym z najgłośniejszych, i najbardziej kontrowersyjnych tomów poetyckich ostatnich dziesięcioleci. To rzadki przypadek poezji narracyjnej, w której forma liryczna służy opowiedzeniu losów burzliwego związku dwojga wybitnych artystów. Po ponad trzydziestu pięciu latach, które upłynęły od śmierci żony autora – wybitnej poetki Sylvii Plath – Hughes postanowił w cyklu obszernych, narracyjnych wierszy opowiedzieć historię ich tragicznego związku.
Rozpisując swoją poetycką narrację na 88 tekstów, składających się na spójny, znakomicie skomponowany cykl, posiadający swoją wewnętrzną dramaturgię, Hughes tworzy rodzaj epickiego poematu, który do końca trzyma czytelnika w napięciu. Przekład książki jest ewenementem we współczesnej polskiej praktyce poetyckiej. Przekładu całości podjęli się doświadczeni tłumacze literatury anglojęzycznej.
„Gen marzenia” to swoiste silva rerum o o charakterze quasi-dziennika, w którym zacierają się granice formalne literatury wysokiej na rzecz niezwykle osobistego, by nie rzec – potocznego, codziennego języka. Jest to także poetycka próba autobiografii. Ten nietypowy dziennik, a raczej zapiśnik, w wielu momentach przypomina raczej „Myśli nieuczesane” Stanisława Jerzego Leca, niż klasyczny dziennik intymny. To prawdziwy konglomerat gatunkowy prozatorsko-poetycki: jest w nim i fikcja, i dokument, poezja i aforyzmy, a także osobista korespondencja (np. z wnuczką). Lekki styl autora, znany z jego licznych publikacji, świetnie koresponduje z osobistym wygłosem zbioru, co sprawia, że lektura nawet tak rozbudowanej wypowiedzi staje się prawdziwą ucztą.
W swoim antropologiczno-kulturowym eseju brytyjska antropolog Mary Douglas bada kategorie ładu i nieładu, czystości i zmazy, pokazując, jak unikanie tego, co zakazane, służy ochronie uzgodnionych w danej kulturze poglądów na to, jak zorganizowany jest świat. W tym kontekście każde tabu jest uzasadnione i racjonalne, trzeba jedynie zrozumieć, skąd się wzięło. Każde społeczeństwo dąży bowiem do ochrony tego, co uważa za czyste, przed tym, co uważa za brudne, a więc zakłócające porządek. Książka uznawana za jedną z najważniejszych publikacji wydanych po drugiej wojnie światowej, wywarła ogromny wpływ na rozwój nie tylko antropologii, ale i innych dziedzin humanistyki.
Znakomita analiza psychiki kobiecej, niezwykle sugestywny portret-biografia należący do szczytowych osiągnięć realizmu psychologicznego Dwudziestolecia. Akcja powieści "Całe życie Sabiny" Heleny Boguszewskiej z 1934 roku rozgrywa się na dwóch planach czasowych: w teraźniejszości i w subiektywnym czasie wspomnień. Czas teraźniejszy obejmuje paromiesięczny okres ostatniego stadium nieuleczalnej choroby bohaterki. Czas wspomnień natomiast rozciąga się na całe życie Sabiny. To przedśmiertny obrachunek z własnym życiem, który przywodzi na myśl film autobiograficzny, wyświetlający się w pamięci człowieka w chwili jego śmierci. Sabina to szara, niekochana żona, która zmienia się w wyemancypowaną, zawsze jednak doświadczaną przez los, nauczycielkę. Nic tu jednak nie jest takie, jakim się jawi. Sabina jest postacią niejednoznaczną, a jej historia wyłania się z fragmentów, tworząc jeden z ciekawszych portretów wielokrotnych w polskiej literaturze.
Dziesiąty tom „Opowieści niesamowitych” ułożył Miron Białoszewski. W papierach poetki Jadwigi Stańczakowej, przyjaciółki Białoszewskiego, zachował się projekt antologii opowieści niesamowitych, jaki w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku poeta ułożył i nagrał na kasety magnetofonowe dla biblioteki Związku Niewidomych. Tom wypełniają opowiadania autorów anglojęzycznych, m.in. Edgara Allana Poego, Hectora Munro, Richarda Connela, Malcolma Jamesona, Dorothy Leigh Sagers, Grahama Greene'a, oraz opowiadanie Stanisława Lema. Odnalazł się także krótki tekst, parodia opowieści grozy, napisany przez Białoszewskiego i Stańczakową. W książce znajduje się kod QR, który odsyła do nagrań: zgromadzone w tomie niesamowitości czyta dla nas Miron Białoszewski.
Najnowsza powieść Wojciecha Chmielewskiego jest misterną, staranną, ale też prowokującą konstrukcją. Opowieść o Jacku, niepełnosprawnym studencie historii, osadzona w latach 19881993, uzupełniona została futurystyczną wizją badań historyczki Nadii Chabrowej, żyjącej w XXIII wieku. Dwa wątki, dwa czasy, dwie płaszczyzny fabularne, zjednoczone przez magiczne miejsce, którym jest Warszawa miłość Wojciecha Chmielewskiego. Z jednej strony osobista i poniekąd znana historia wrażliwego, zbuntowanego bohatera, który próbuje odnaleźć się w czasie transformacji, z drugiej nieskłaniająca do optymizmu wizja przyszłości, w której groteska miesza się z rozpaczą, humor przesłania beznadzieję, a śmiech przeobraża się w grymas. Dystopijny Księżyc ma zapach Warszawy nie jest książką jedynie o marnym życiu studentów w PRL-u, ale przede wszystkim rozliczeniem z postkomunizmem, a także refleksją nad przyszłością Polski.
Jak poruszać się po „ziemi niczyjej” między publicystyką a literaturą? Tajemnice swojej „kuchni” zdradzają tytani polskiego reportażu: Krzysztof Kąkolewski, Ryszard Kapuściński i Hanna Krall. Książka została napisana autorską techniką kolażową, docenioną przez wykładowców dziennikarstwa Columbia University (oprócz wywiadów przeprowadzonych specjalnie do tej publikacji wykorzystano także inne rozmowy z bohaterami). Wydawnictwo wzbogacają nagrania (dostępne poprzez kody QR), przeprowadzone przez Laboratorium Reportażu, którego Miller jest twórcą i animatorem. Marek Miller (ur. 1951) jest reporterem z wieloletnim doświadczeniem. Ma na swoim koncie wiele reportaży książkowych, m.in. "Kto tu wpuścił dziennikarzy?", "Europa wg Auschwitz. Litzmannstadt Ghetto", "Co dzień świeży pieniądz, czyli dzieje Bazaru Różyckiego" i obszernego wywiadu z Ryszardem Kapuścińskim "Pisanie".
Zapomniane to najnowsza książka często nagradzanego i chętnie przekładanego na różne europejskie języki Rafała Wojasińskiego. W skład tego tomu wchodzą dwie nowele, których głównymi bohaterami są kobiety znikome, właściwie z marginesu. Można uznać je za jednostki niszowe, ale ich wyjątkowość objawia się w sprawczości werbalnej, w mocy języka, która pozwala im przekroczyć swój własny niepewny i nieszczęśliwy byt. Czytelnik tej książki przejmuje rolę cichego słuchacza wykładu o filozofii życia osób na co dzień niewidzialnych i niemych: kobiety, która opowiada o losach dwojga ludzi, którzy wyprowadzili się na odludne miejsce, i sparaliżowanej dziewczyny, która kontaktuje się ze swoją matką za pomocą listów. Wojasiński, wybitny prozaik i dramaturg, kolejny raz udowadnia istotę literatury, znaczenie każdego pojedynczego słowa oraz to, że śledzenie pięknie napisanych analiz, rozliczeń, podsuZapomniane to najnowsza książka często nagradzanego i chętnie przekładanego na różne europejskie języki Rafała Wojasińskiego. W skład tego tomu wchodzą dwie nowele, których głównymi bohaterami są kobiety znikome, właściwie z marginesu. Można uznać je za jednostki niszowe, ale ich wyjątkowość objawia się w sprawczości werbalnej, w mocy języka, która pozwala im przekroczyć swój własny niepewny i nieszczęśliwy byt. Czytelnik tej książki przejmuje rolę cichego słuchacza wykładu o filozofii życia osób na co dzień niewidzialnych i niemych: kobiety, która opowiada o losach dwojga ludzi, którzy wyprowadzili się na odludne miejsce, i sparaliżowanej dziewczyny, która kontaktuje się ze swoją matką za pomocą listów. Wojasiński, wybitny prozaik i dramaturg, kolejny raz udowadnia istotę literatury, znaczenie każdego pojedynczego słowa oraz to, że śledzenie pięknie napisanych analiz, rozliczeń, podsumowań, refleksji może doprowadzić do przewartościowania intelektualnego i do samodzielnych poszukiwań filozoficznych.mowań, refleksji może doprowadzić do przewartościowania intelektualnego i do samodzielnych poszukiwań filozoficznych.
Heikki Kanno uznawany za jednego z najznakomitszych współczesnych pisarzy fińskich, z wykształcenia artysta malarz stworzył w Wyspie Snów niepokojącą, na poły magiczną opowieść o demonach cudzej przeszłości, egzorcyzmowanych dziełem pisania. Potężne dzieło wyobraźni zasilają tu autentyczne postacie i wydarzenia, lecz nad wszystkim unosi się duch realizmu magicznego. Oto pisarz, Izaak Severin, jest owładnięty potrzebą spisania dziejów rodziny Bergerów rodziny niezwykłej, pełnej artystów, łowców lwów, poetów, członków tajnych stowarzyszeń, konfabulantówLecz czy na pewno? Rekonstrukcja losów rodu Bergerów wymaga od bohatera zanurzenia się w wydarzenia mistyczne i tragiczne, porywające i przerażające, prowadzi go w mrok Konga, do Niemiec, Austrii, Szwecji i oczywiście na wysepkę Smn, gdzie niepojęte staje się rzeczywiste i na odwrót. Ustalenie granicy między tym, co prawdziwe, a co wyobrażone, tym, co historyczne i tym, co magiczne okazuje się niemożliwe, tu zwycięzca jest jeden i jest nią wyobraźnia. I to jej zawdzięczamy tę wyjątkową ucztę literacką, uhonorowaną Nagrodą Runeberga.
Lao She, syn ubogiej rodziny mandżurskiej i ofiara rewolucji kulturalnej, jest powszechnie uznawany za jednego z najwybitniejszych pisarzy chińskich, którego utwory należą do kanonu literatury XX wieku. Jedenaście opowiadań składających się na ten tom - powstałych w latach 30., a teraz po raz pierwszy dostępnych w polskim tłumaczeniu - to przykład kunsztu, który po latach lśni jeszcze jaśniejszym blaskiem. Pełne nieokiełznanego humoru teksty potrafią bawić do łez, ale też - w znakomicie oddanych portretach ludzi zepchniętych na margines - zawierają przejmujący smutkiem obraz starań o przetrwanie i zachowanie człowieczeństwa. Lao She traktuje swoich bohaterów z tym większą czułością, im bardziej odrzuca ich świat, zachowuje jednak ostrze ironii dla tych, którzy pozostają ślepi na swoje wady. W małych formach, eksplodujących bogactwem języka, wielki pisarz podarowuje nam salwy śmiechu, ale i zwierciadło odbijające ludzką naturę.
Pianistę bez palców, nową książkę Wojciecha Rohatyna Popkiewicza, można nazwać wręcz powieścią historyczno-muzyczną. Akcja rozpoczyna się w Wigilię 1943 roku w Warszawie, kończy w sierpniu 1980, we Wrocławiu w słynnej zajezdni MPK, w której rozpoczął się strajk wspierający robotników Wybrzeża. Wydarzenia historyczno-polityczne Polski wyznaczają los Tadeusza, młodego, zdolnego pianisty, przedstawiciela pokolenia Kolumbów, który po wojnie brał udział w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, a w wyniku przesłuchania przez bezpiekę pozbawiony zostaje możliwości dalszej gry
W "Czerwonym ołówku" Elżbieta Isakiewicz po raz kolejny sięga po niezwykłą, a praktycznie nieznaną historię z okresu II wojny światowej. Jej bohater, Henryk Sławik, delegat rządu londyńskiego, uratował życie prawie 30 tysiącom polskich uchodźców, w tym około 5000 Żydów. 23 sierpnia 1944 roku "polski Schindler" przypłacił to życiem. Nowe wydanie książki zostało przez autorkę gruntownie przejrzane i uzupełnione.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
