Do adwokata Mieczysława Ruszyńskiego zgłasza się nietypowy klient. Przedstawia się jako Stanisław Wróblewski, twierdząc jednocześnie, że pod tym nazwiskiem się urodził, przeżył wojnę, przy okazji zdobywając odznaczenia za bohaterską walkę, oraz założył rodzinę. W ostatnich dniach w pracy spotyka się z ostracyzmem z powodu książki, w której znajduje się zdjęcie gestapowca przesłuchującego więźnia. Ów oprawca wygląda identycznie jak Stanisław Wróblewski, ponadto obaj mają dużą nietypową bliznę czy też znamię na policzku. Ruszyński doradza zgłoszenie się na milicję, która i tak niebawem zainteresuje się Wróblewskim. Adwokat jest pewien, że mężczyzna kłamie i faktycznie jest ukrywającym się esesmanem. Niebawem rusza proces o zbrodnie wojenne, a Ruszyński zostaje przydzielony z urzędu jako obrońca Wróblewskiego.
Klasyczna już dziś praca omawiająca życie trzech osób blisko związanych z XIX wiecznym Zakopanem. Pierwsze wydanie tej książki ukazał się w 1922 roku. Do dziś praca ta cieszy się dużym zainteresowaniem.
W jednym z warszawskich mieszkań dochodzi do potwornej zbrodni. Podczas nieobecności rodziców trzyletnia Ela zostaje uduszona we własnym łóżeczku, dodatkowo pośmiertnie otrzymuje kilkanaście ciosów nożem. Milicja szybko wpada na trop sprawcy. To była żona ojca dziewczynki, chorobliwie zazdrosna o swego męża i jego nową partnerkę, matkę Elżbiety. Proces opierałby się jedynie na poszlakach, gdyby nie zeznania jedynego świadka, sąsiada z naprzeciwka, który feralnego wieczoru widział w oknie morderczynię i rozpoznał ją bez najmniejszego wahania. Anna Teresa zostaje skazana na śmierć, a wyrok podtrzymują wszystkie sądowe instancje zostaje już tylko decyzja Rady Państwa. Wtedy właśnie Antoni Cielentniewski zostaje po raz kolejny wezwany do prokuratury. Skazana nadal utrzymuje, że jest niewinna. Emeryt postanawia po raz ostatni przemyśleć swoje zeznania. Czy na pewno widział w oknie właśnie Annę Teresę?
Akcja powieści rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych, gdzie przebywa Jacek Bandera, aby odebrać spadek po zamordowanym stryju. Aby osiągnąć swój cel Jacek musi wyjaśnić zbrodnię i doprowadzić do ukarania winnych śmierci stryja.
W Zakopanem przebywa mała grupka Szwedów: dwa małżeństwa bogatych przedsiębiorców: Ostermanowie i Perssonowie, asystentka pierwszego z nich oraz sekretarz drugiego, Polak, służący także za tłumacza i opiekuna. Zagraniczni goście każdego wieczoru bawią na dansingu w Nosalu. Towarzystwa regularnie dotrzymuje im młody przystojny przewodnik górski, Andrzej, który spędza nieustannie czas na parkiecie z panią Persson, ponieważ jej mąż nie lubi tańczyć. Sielska atmosfera pryska w jednej chwili, gdy w damskiej toalecie zostaje znalezione ciało kobiety. Ofiarą zabójstwa pada właśnie pani Persson. Pierwszym tropem jest motyw rabunkowy, gdyż z jej ręki zniknęła cenna bransoletka. Okazuje się jednak, że na śmierci żony najwięcej zyskuje mąż. Do pomocy w śledztwie oddelegowany zostaje ze stolicy podpułkownik Janusz Kaczanowski.
Rządy Szwecji i Polski podpisują umowę, na mocy której szwedzka agencja atomowa udostępni Polakom formułę katalizatora, znacznie usprawniającego pozyskiwanie uranu. Warunkiem jest użycie receptury wyłącznie w celach pokojowych. Do Sztokholmu udaje się dwóch polskich naukowców, którzy przez kilka tygodni będą pozyskiwać stosowną wiedzę od szwedzkich kolegów. Polski kontrwywiad wysyła z nimi, oczywiście pod przykryciem, swojego człowieka, by ochraniał zarówno uczonych, jak i bezcenny przepis na katalizator. To samo czynią także obce wywiady: amerykański, niemiecki, brytyjski, które nie przepuszczą okazji na nielegalne przechwycenie formuły. Wytworny „Minerva-Palace-Hotel”, który gościł w swoich podwojach wiele znakomitości, całkowicie przypadkowo stanie się sercem rozgrywki agentów, którzy gotowi są na wszystko, aby spełnić swoje zadanie.
Wielkie damy, patriotki, kolekcjonerki, filantropki, strażniczki ognisk domowych i tradycji, posażne córki magnatów, z biegiem lat zmieniające się w dostojne matrony panie na kresowych włościach. Spoglądają na nas milcząco z portretów zdobiących ściany muzeów. Ich wspaniałe domostwa w Pietniczanach na Podolu, Szpanowie na Wołyniu, legendarnych Antoninach, Wierzchowni, Białej Cerkwi, Nieświeżu, Połoneczce i wielu innych malowniczych miejscach albo istnieją dziś tylko na fotografiach w sepii zmiecione podmuchem rewolucji i wojen, albo pełnią całkiem inne funkcje, jakże dalekie od domowego zacisza. To one kresowe damy i ich rezydencje są bohaterkami zbioru szkiców biograficznych pt. Panie kresowych siedzib. Przenieśmy się więc w czasie za sprawą tej książki i sprawdźmy, czy zechcą uchylić rąbka dawnych swych tajemnic Lektor: Ewelina Stepanczenko
Róża z Potockich Raczyńska (1849-1937) jako działaczka społeczna i kulturalna, ale przede wszystkim osoba obdarzona nadzwyczajnym zmysłem politycznym, cieszyła się ogromnym autorytetem. Swe koncepcje niepodległościowe kształtowała w rozmowach z Romanem Dmowskim, Władysławem Studnickim oraz Józefem Piłsudskim. Chrześnica gen. Józefa Chłopickiego, w pierwszym małżeństwie Władysławowa Krasińska, synowa Zygmunta Krasińskiego, znała i przyjaźniła się z niemal wszystkimi wielkimi artystami i myślicielami jej czasów. Stanisław Mackiewicz pisał o niej:Gdyby p. Róża Raczyńska żyła w XVII, w XVIII wieku, zapewne by inspirowała jakieś potężne stronnictwo w tej Rzeczypospolitej, wpływałaby na elekcje, na wojny, rozdawnictwo buław i pieczęci. Gdyby przyszła na świat o 50 lat później, już w epoce równouprawnienia kobiet i w warunkach innych niż w Polsce, zapewne kierowałaby frakcją w parlamencie, zapewne doszłaby do władzy. Oto z obowiązku dziennikarskiego stykam się z wielu ludźmi wybitnymi, znanymi i znakomitymi. I muszę powiedzieć, że była to jedna z największych, o ile nie największa, inteligencja, jakie w życiu spotkałem. Lektor: Edward Raczyński
Światowy bestseller lat trzydziestych XX wieku, książka demaskatorska, zdzierająca maskę rewolucji październikowej i odsłaniająca prawdziwe oblicza jej przywódców oraz mechanizmy ich postępowania, a jednocześnie dogłębna analiza i surowa ocena systemu komunistycznego. Uznano ją za antyradziecki paszkwil.Obraz rewolucji "od kuchni" zapada w pamięć tym bardziej, że jest to zapis wnikliwych oberwacji naocznego świadka wydarzeń.Niniejsza książka jest nowym wydaniem tego skutecznego remedium na nieznajomość kulis narodzin sowieckiej państwowości. Lektor: Witold Bieliński
Sięgając do pokładów swej fotograficznej pamięci Autor buduje bez nostalgicznej ckliwości prozopograficzny portret zbiorowy Czortkowa, ludzi, miejsc i świata bezpowrotnie utraconego, Atlantydy zalanej przez dziejowy potop. Nadaje tej jak sam pisze kresowej dziurze barwę, smak i zapach. Małą anegdotą opowiada o wielkich sprawach, o wspólnym życiu czortkowskich Polaków, Żydów i Ukraińców. bo anegdota daje niekiedy większą wiedzę niż długi artykuł o np. przysłowiowej galicyjskiej biedzie i zacofaniu. Powołanie wiejskiego rekruta do wojska niebotycznie zwiększa jego status w jego własnych oczach, bo oto on, na co dzień chodzący boso, teraz dumnie paraduje w wyglancowanych żołnierskich butachSpostrzeżenia nastolatka siłą rzeczy nie były jeszcze skażone żadnym szaleństwem XX wieku, czy to powszechną wówczas pośród międzywojennej akademickiej młodzieży ideologią endecji czy przeciwnie, ideologią marksistowską.Pamiętnik kończy się beztroskim akordem Autor jako ułan kawalerzysta w dzień Wojska Polskiego 15 sierpnia 1939 r. wygrywa gonitwę na zawodach jeździeckich w Trembowli. Patriotyczne święto, owacje towarzystwa, lśniące konie, szable, lampasy były już tylko zabawą na Titanicu, którego pasażerowie jeszcze nawet nie wiedzą, że zaraz najadą na górę lodową.
Stając na wysokości swego powołania autor biografii Władysława Andersa napotyka na niejedną przeszkodę. Jest zobowiązany trafnie rozpoznać działalność generała, oddzielając prawdę od mitów oplatających jego osobę. Mając prawo pozostać z uznaniem dla decyzji, które podejmował nie może ich oceniać, a zrozumieć i wyjaśnić motywy, jakimi się kierował. Nie mając wyboru musi dostrzec w Andersie nie tylko dowódcę, ale i polityka, skazywanego na poszukiwanie rozwiązań, jeśli nie najlepszych, takie nie zawsze były możliwe, to ocalających wartości uznane przezeń za niezbywalne. Książka Pawła Ziętary spełnia wszystkie te wymogi. Jest świetnie napisaną, udokumentowaną zgodnie z zasadami sztuki opowieścią o newralgicznym fragmencie biografii generała Andersa. Czasach, w których splatają się najważniejsze wyzwania, jakim musiał sprostać, chcąc pozostać wierny powinnościom nakładanym przez historię.Prof. Rafał Habielski, Uniwersytet Warszawski Generał Władysław Anders, jedna z najważniejszych postaci polskiej 20-wiecznej historii, nie doczekał się jak dotąd pełnej biografii. Okres emigracyjny, wydaje się szczególnie zaniedbany. Książka Pawła Ziętary to pierwszy krok w kierunku wypełnienia tej luki. Napisana z pasją, pieczołowicie rekonstruuje działania, wypowiedzi i przemyślenia generała z okresu włoskiego, kiedy jeszcze dowodzi II Korpusem, ale też kiedy, podobnie jak i wielu jego podkomendnych, z uchodźcy wojennego walczącego o powrót do ojczyzny, przeistacza się w emigranta. Znakomity styl sprawia, że jest to wciągająca lektura, a klarowna argumentacja i bogata dokumentacja dają pewność obcowania z historiografią najwyższej próby.dr hab. Sławomir Łukasiewicz, prof. KUL
W zakopiańskiej willi „Carlton” wypoczywa grupa osób, od kilku lat zjeżdżających w Tatry na październikowy urlop, kiedy pogoda dopisuje, a na szlakach nie ma tłoku. Praktycznie wszyscy się dobrze znają właśnie z tych sezonowych spotkań. Sielską atmosferę psuje gwałtowne wydarzenie: jeden z gości, jubiler, przygotowujący kunsztowną biżuterię na pokaz we Włoszech, zostaje napadnięty, niemal cudem uchodzi z życiem, a kosztowności oczywiście znikają. Wszystko wskazuje na to, że przestępcą jest jeden z gości, a podejrzanych jest wielu: nisko opłacany malarz, mający rodzinę na utrzymaniu, początkująca aktorka, dążąca do zrobienia kariery za wszelką cenę, przedstawicielka amerykańskiego koncernu, potrzebująca sporej gotówki na budowę willi – a to dopiero początek listy. Ta jedna noc w „Carltonie” będzie pamiętna dla wszystkich wczasowiczów, a także dla milicji.
Bohaterem tej satyry jest – jak twierdzi autor – Marek, autentyczny diabeł dziewiątej kategorii. Swego bohatera umieszcza Piasecki w Polsce w latach 1945–1946. Dla podkreślenia „autentyczności” przygód Marka, „dokumentuje” je wycinkami z ówczesnej prasy krajowej. Pierwsze wydanie powieści zostało opublikowane w 1948 roku w Londynie i spotkało się z dużym zainteresowaniem czytelników. Jak pisał na łamach londyńskich „Wiadomości” Ferdynand Goetel: „jako lektura książka bawi, zajmuje i śmieszy”.Diabeł Marek zasypia podczas swojego dyżuru, co skutkuje wygaśnięciem ognia pod kotłami i śmiercią gotujących się tam grzeszników. W ramach kary Lucyfer wysyła go na rok na ziemię. Diabeł, wyposażony w tytułowych siedem pigułek o magicznej mocy (m.in. niewidzialności, talentu literackiego, jasnowidzenia), trafia do Polski, gdzie najpierw przystaje do bimbrowników, a potem rusza na ziemie odzyskane.
W romansie, którego akcja rozgrywa się na Wileńszczyźnie w 1939 roku, autor ukazał, jak system polityczny zabija szczęście wartościowych jednostek. Adam, utalentowany plastyk, przybywa do Wilna, gdzie jego akwarelami zainteresował się miejscowy antykwariusz i pasjonat sztuki. Na miejscu poznaje Ewę, studentkę pełną życzliwości i niespożytej energii. Między nimi szybko zawiązuje się silne uczucie, przerwane powrotem Ewy do rodzinnego domu na okres wakacji. Młodzi utrzymują kontakt listowy. Gdy do Polski wkraczają wojska sowieckie, Adam wyrusza w niebezpieczną podróż do Białegostoku, aby odnaleźć ukochaną. Lektorką audiobooka jest Zuzanna Lipiec.
Do kapitana Janusza Naciejewskiego dzwoni doświadczony i znany w światku przestępczym i milicyjnym ślusarz Kolanko, aby poinformować, że najęto go do przedziwnej roboty. Miał włamać się do kasy pancernej w fabryce na ul. Podleskiej i zabrać stamtąd dwie żółte koperty z pieniędzmi. Po skoku okazało się, że w jednej były nędzne grosze, a w drugiej jakieś papiery. Niezadowolony kasiarz otrzymał od swojego zleceniodawcy dziesięć tysięcy złotych za fatygę. Cała ta akcja wydała mu się na tyle podejrzana, że postanowił zawiadomić znanego sobie milicjanta. Naciejewski odkrywa, że nikt nie zgłosił włamania i kradzieży, a we wskazanym miejscu nie ma nawet fabryki. Postanawia jednak zaufać zarówno złodziejowi, jak swojej intuicji i przyjrzeć się tej dziwnej sprawie.
Jesteśmy świadkami prawie całkowitego upadku dobrych obyczajów, kultury osobistej, szacunku dla tradycji czy miłości Ojczyzny – a wszystko to podsyca właśnie nienawiść. Satysfakcja z tzw. zaorania przeciwnika, wulgarne i obrażające słowa, brak współczucia dla ludzkiego cierpienia, topniejąca wrażliwość i delikatność, nawet u kobiet i dzieci – wszystko to już nas nie uszlachetnia, a tylko bardziej deprawuje i ogłupia. Współczucie dla ofiary nienawiści czy zemsty z nienawiści jest więc zazwyczaj krótkotrwałe i mało pasjonuje świat internautów i mediów. Zdecydowanie bardziej intrygująca i interesująca staje się dziś przemoc i nienawiść, ale też brutalność i pogarda do starych, chorych, a nawet tych jeszcze nienarodzonych, choć już poczętych istot ludzkich, nienawiść do mięsa, do tradycji, do sztuki klasycznej, do autorytetów, obyczajów, do kościoła, ale też do mężczyzn lub kobiet, do instytucji rodziny, do patriarchatu, ale i matriarchatu, no i oczywiście przede wszystkim do Boga.
Książka Wielcy i dziwacy to zbiór opowiadań Wojciecha Wiśniewskiego o tym, dlaczego i jakich okolicznościach prowadził swoje wywiady z pisarzami. Kim byli, jakie mieli poglądy, zachowania i reakcje, przyzwyczajenia i nawyki, a nawet dziwactwa, których wcale nie ukrywali. Dygat, Redliński, Bryll, Świrszczyńska, Marian Brandys, Juliusz Wiktor Gomulicki, ale też Erwin Kruk i Bogdan Wojdowski – to i tak nie wszyscy bohaterowie. A każdy z nich widziany jest oczami Wojciecha Wiśniewskiego, czasami z zachwytem, innym razem z dystansem i ironią. Na pewno z bardzo osobistej perspektywy, co jest szczególną zaletą jego najnowszej opowieści.
Magdalena Jastrzębska w porywającym stylu opowiada barwną historię o nietuzinkowych kobietach Jadwidze z Zamoyskich i Jadwidze z Sanguszków Sapieżynach. Opierając się na archiwalnej korespondencji, wspomnieniach i zapiskach, próbuje odtworzyć życie dwóch niebanalnych kobiet na tle XIX stulecia.Pisze o miłości, trudnych wyborach i niezłomnych charakterach, ale także o pokusach życiowych, wielkich fortunach i wspaniałej renesansowo-manierystycznej rezydencji w Krasiczynie, w której murach do dziś odnajdziemy ślady bohaterek tej książki.
Podpułkownik Krzyżewski przybliża historię swojego kolegi po fachu, Jana Siatki, który zaczynał jako stróż prawa, a skończył w szemranym środowisku. Elementem przewijającym się przez opowieść jest as trefl karta, z której kiedyś Cyganka wywróżyła Siatce ponury koniec. Sześciu pasażerów podróżuje nocnym pociągiem do Szczecina. Po krótkiej pogawędce o nowej marce papierosów Maracho, połączonej z ich degustacją, wszyscy udają się na drzemkę. Po kilku godzinach drogi zagląda do nich konduktorka, zaniepokojona nienaturalnymi pozycjami, w jakich zasnęli. Z przerażeniem stwierdza, że nie może żadnego z podróżnych dobudzić. Na szczęście w sąsiednim wagonie jedzie milicjant, których natychmiast rozpoczyna śledztwo okazuje się bowiem, że w przedziale doszło do kradzieży.
Inżynier Adam Wojciechowski jak zwykle wraca do domu z pracy. Dziwi się nieco, że w mieszkaniu nikogo nie ma. Na kuchence czeka częściowo przygotowany obiad, ale jego żona jest nieobecna. Elżbieta nie pracuje, nie ma rodziny ani przyjaciół, których Adam by nie znał, nie zostawiła też dla niego wiadomości. Adam dzwoni na milicję, tam jednak każą mu czekać przynajmniej jedną dobę zanim rozpoczną poszukiwania. Na razie ustalają jedynie, że nie ma jej w żadnym areszcie ani szpitalu. Wojciechowski zwraca się po pomoc do przyjaciela z dawnych lat, pułkownika Jareckiego, pracującego w Ministerstwie Obrony Narodowej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
