Opracowanie pod redakcją Danuty Wajsprych można odczytać na wiele sposobów. Znajdą w niej coś dla siebie nauczyciel, przedstawiciel samorządu terytorialnego. Może ono także wywołać zadumę i autorefleksję wśród młodzieży, w tym również młodzieży studenckiej, wśród nauczycieli akademickich, zwłaszcza kształcących pedagogów. Dobrze byłoby, gdyby przeczytali ją urzędnicy administracji, aby wsparcie finansowe kierowali do najuboższych i zaniedbanych kulturowo.
W opracowanie i jego treść wprowadza Danuta Wajsprych, wskazując na tło gospodarcze i społeczne, które spowodowało m.in. rozwarstwienie społeczne, ubóstwo, w tym także kulturowe. [...]
Całość opracowania posiada dużą wartość poznawczą i pragmatyczną. Nie sposób sobie wyobrazić, aby poruszana problematyka nie mogła liczyć na zainteresowanie pedagogów, nauczycieli i pracowników naukowo-dydaktycznych. To opracowanie bowiem [...] wywołuje refleksję nad współczesną kulturą. Stanowi też ciągle aktualny przykład myślenia innowacyjnego nad stanem współczesnego ubóstwa i jego skutkami. W tej interesującej pozycji jest miejsce dla wszystkich, którym bliska jest problematyka minimalizacji ubóstwa kulturowego.
Z recenzji prof. zw. dr hab. Eugenii Malewskiej
W pierwszej połowie XIX wieku na rynku wydawniczym zaczęło pojawiać się coraz więcej pozycji mających charakter porad, dyrektyw, kierowanych do coraz szerszego kręgu odbiorców. Pozycje te miały najczęściej formę książkową, choć zdarzały się też broszurki czy nawet kilkustronicowe utwory wierszowane (...).
Zdecydowana większość poradników złożona była z rad i dyrektyw, w niektórych jednak były same zakazy i upomnienia. Na ich podstawie można wnioskować, jakie zachowania uznawane były za „nieobyczajne”. Natomiast rady zawarte w tego typu piśmiennictwie były swego rodzaju odpowiedzią na społeczne zapotrzebowanie (...). Prawdopodobnie największym powodzeniem wśród młodych dziewcząt cieszyły się poradniki savoir-vivre’u. W takich pozycjach zamieszczane były wszystkie możliwe porady dotyczące poprawnego zachowania się w towarzystwie. Każda młoda panienka chciała „zabłysnąć”, być akceptowana, podobać się. Opanowanie zaś „sztuki podobania się” miało przynieść konkretne efekty – w przypadku młodych dziewcząt chodziło o zdobycie upragnionego, wymarzonego męża. Inne cele przyświecały kobietom dojrzałym, sięgającym po kodeksy obyczajowe. Mężatki szukały w nich rad, jak stworzyć szczęśliwą rodzinę, utrzymać miłość męża na wysokim poziomie, zapewnić sobie jego dozgonną wierność
i troskliwość, odpowiednio wychować dzieci; gospodynie zaś – jak stworzyć idealne, dobrze funkcjonujące gospodarstwo domowe. Znaczna część poradników poświęcona była zagadnieniom związanym z troską o zdrowie, higienę ciała i zawierała wskazówki kosmetyczne oraz konkretne przepisy na poprawienie urody.
Książka składa się z pięciu rozdziałów. Rozdział pierwszy stanowi próbę ukazania życia kobiet w pierwszej połowy XIX wieku. W kolejnych czterech rozdziałach przedstawiono ideał kobiety pierwszej połowy XIX wieku. Rozdziały te powstały na podstawie poradników wydanych w języku polskim w latach 1800-1863. W książce zamieszczono dużo oryginalnych cytatów oddających klimat epoki.
Książka ?Domowe narodziny. Fanaberia szaleńców czy powrót do normalności?? pod red. Ewy Janiuk
i Emilii Lichtenberg-Kokoszka powstała ponieważ uznałyśmy, że skoro wbrew nakazom i zakazom, pomimo negatywnego stosunku lekarzy i części położnych porody domowe mają miejsce, to pora, by ta prawda ujrzała światło dzienne.
Na stronie tytułowej niniejszej publikacji widnieją nasze nazwiska, można jednak powiedzieć, że książkę tę napisało jednak samo życie. Jest ona zbiorem wspólnych przemyśleń i refleksji wielu ludzi ? rodziców, którzy gotowi są podjąć pełną odpowiedzialność za siebie, swoje zdrowie, a także powołane przez siebie nowe życie. Poród domowy to nie kilka, kilkanaście godzin, podczas których dziecko wyłania się z ciała kobiety. To proces, który trwa tygodniami, miesiącami, latami, sięgając czasem aż do poprzednich pokoleń. To prawda, że prezentowane tu wypowiedzi rodziców nie są w pełni reprezentatywne, w domu dowiem rodzą tylko wyjątkowi, wysoce uświadomieni i dokształceni rodzice. Posiadający ogromną wiedzę na temat psychicznych i fizycznych, społecznych i duchowych elementów porodu. To, co chcą nam przekazać, to ich wiedza i doświadczenie ? doświadczenie, które podarowało im życie. Posłuchajmy, co mają do powiedzenia. Ja, naukowiec, nie mam wątpliwości, że warto.
Nie jest to książka naukowa czy tym bardziej poradnik. To próba przybliżenia tematu, który budzi mnóstwo emocji ? niestety najczęściej negatywnych.
(?) W szkole nauczono mnie, jak wychwytywać patologię, jak należy ją leczyć. Z pewnością nie nauczono mnie fizjologii porodu i tego, jak ją chronić. Tego nauczyli mnie właśnie moi domowi rodzice.
Ewa Janiuk, Emilia Lichtenberg-Kokoszka
Prace dedykowane Panu Profesorowi
Henrykowi Machelowi
Jubileusz zasłużonego i ważnego dla społeczności akademickiej członka zwykło się zgodnie z tradycją uniwersytecką upamiętniać ofiarowaniem mu specjalnie z tej okazji przygotowanej Księgi Jubileuszowej. Prace dedykowane Profesorowi Henrykowi Machelowi zostały przez wzgląd na swoją zróżnicowaną tematykę przyporządkowane poszczególnym częściom niniejszej Księgi. Począwszy od działań zaradczych i profilaktycznych, przez analizę patologicznych form zachowania, ich resocjalizację oraz skuteczność po możliwości i utrudnienia resocjalizacyjnych oddziaływań penitencjarnych. Pracę wieńczą probacyjne i alternatywne formy oddziaływań resocjalizacyjnych.
Pierwszą część Księgi pt. Profilaktyka problemów społecznych otwiera artykuł, który wskazuje na innowacyjne formy zapobiegania przestępczości w Polsce. Poruszane jest również zagadnienie kapitału społecznego i jego animacji jako alternatywy dla zachowań w środowisku życia współczesnego Polaka, a także zostały opisane wybrane strategie oporu społecznego.
Druga część Księgi pt. Norma a resocjalizacja patologicznych form zachowania podejmuje próbę odpowiedzi na pytanie, czy normalność jest wartością. Porusza także problematykę alkoholizmu i etapów jego uzależnienia, przedstawiając działania psychologicznych mechanizmów uzależnienia, jakie występują u osób podejmujących stacjonarne leczenie psychoterapeutyczne. W tej części Księgi zostały również zamieszczone artykuły przedstawiające genezę zachowań tworzących sytuacje kryminogenne u osób niepełnosprawnych psychicznie oraz efektywności i skuteczności resocjalizacji osób o psychopatycznej strukturze osobowości. Zamieszczono tu również prace oscylujące wokół seksualizacji młodzieży. Z jednej strony zostały zasygnalizowane zmienne psychologiczne warunkujące seksualizację dzieci i młodzieży, z drugiej wpływ Internetu na aktywność seksualną młodzieży.
Trzecią część Księgi pt. Resocjalizacja ? o skuteczności podejmowanych działań otwiera artykuł, w którym autor ukazuje drogę resocjalizacji od korekcji do rozwoju. Poruszona jest tu również kwestia emocjonalnego przesilenia w oddziaływaniach resocjalizacyjnych, nowe tendencje w resocjalizacji w odniesieniu do działań podejmowanych przez instytucje resocjalizacyjne dla nieletnich, a także zagadnienie kary, tolerancji i dobroczynności w odniesieniu do charyzmy i charyzmatyczności, jaką powinien posiadać wychowawca. Ostatnią część tej pracy wieńczy artykuł prezentujący czynniki determinujące efektywność w zespołowych grach sportowych.
Rozważania zaprezentowane w prezentowanej publikacji koncentrują się wokół wątku penitencjarnego. Pierwszoplanowym zjawiskiem jest podkultura więzienna, która nie jest sformalizowanym zjawiskiem występującym w zakładzie karnym, ponieważ stoi w opozycji do jego oficjalnych przepisów. Podkultura dzieli się na ?grypsujących?, ?niegrypsujących? i ?cweli?. Ten ukryty nurt ma destruktywny wpływ na proces resocjalizacji, a cały tajemny ?więzienny kodeks? niewątpliwie jest usytuowany w opozycji do procesu naprawy człowieka ? więźnia.
Zakłady karne to nie tylko osoby osadzone i personel pilnujący, to także wiele sytuacji tworzących tamtejszą atmosferę i wpływających na świat znajdujący się za wielkim murem. W związku z tym istnieje potrzeba ukazywania autentycznych relacji i zjawisk istniejących w środowisku więziennym.
Książka niewątpliwie przyczyni się do rozwoju myśli resocjalizacyjnej w wydaniu penitencjarnym.
Leksykon obejmuje łącznie ponad 1 200 haseł rzeczowych, w zdecydowanej większości dotyczących kwestii medycznych, społecznych, ekonomicznych, pedagogicznych, psychologicznych i prawnych - współczesnej gerontologii oraz nauk i dyscyplin z nią współdziałających. Jest to nowość na polskim rynku wydawniczym, poprawiony i zaktualizowany Leksykon gerontologii, wyrażający indywidualny punkt widzenia autora. Wśród haseł znajdziemy precyzyjne charakterystyki takich pojęć i określeń, jak np. andropauza, choroba Alzheimera, dyskryminacja z powodu wieku, feminizm a starzenie się, gerontologia w Internecie, medialny obraz starości i osób starszych, menopauza, religijność w starszym wieku, starość w mitologii, symbolika starości, uniwersytet trzeciego wieku, upadki, Viagra, wychowanie do starości. Adresatami publikacji są osoby zainteresowane gerontologią, w szczególności - geriatrzy, gerontopsycholodzy, gerontosocjolodzy, pielęgniarki geriatryczne, pracownicy socjalni, opiekunowie społeczni, studenci kierunków medycznych, społecznych i pedagogicznych.
Wzrost populacji ludzi w starszym wieku powoduje, że w wielu krajach obserwuje się rosnące zainteresowanie tą generacją. Sytuacja życiowa i problemy ludzi starych stały się przedmiotem badań oraz rozważań teoretycznych pedagogów, psychologów, socjologów, polityków, ekonomistów, demografów. Starzejące się społeczeństwo i zaspokajanie jego potrzeb jest wyzwaniem dla służb społecznych.
Zwrócenie uwagi na wybrane problemy osób w starszym wieku, było przesłaniem niniejszego opracowania, które składa się z trzech uporządkowanych problemowo części.
Pierwszą część poświęcono biologicznym, psychologicznym i społecznym aspektom starzenia się i starości. W drugiej części znajdują się rozważania na temat funkcjonowania osób starszych w różnych środowiskach (rodzina, dom pomocy społecznej) oraz ról społecznych oraz związanych z tym trudnościami. W trzeciej części przedstawiono problematykę dotyczącą wybranych form aktywności i terapii ludzi starych.
Celem książki jest przedstawienie roli edukacji uniwersyteckiej w kreowaniu elit społecznych. Wydaje się, że zamieszczone w niej rozważania można umiejscowić na pograniczu dwóch dyscyplin nauk o edukacji, jakimi są socjologia edukacji i pedagogika porównawcza. Autorka omawia więc z jednej strony społeczne funkcje uniwersytetu w kontekście zawartego w tytule publikacji problemu (z uwzględnieniem takich kategorii, jak: selekcja, stratyfikacja społeczna, kapitał społeczny etc.), a z drugiej – kluczowym komponentem analiz autorki są studia przypadków odnoszące się do sześciu – pretendujących do miana elitarnych – Uniwersytetów: Harvarda, w Oksfordzie, Tokio, Heidelbergu, Kapsztadzie i Buenos Aires. Jednocześnie autorka próbuję socjologiczno-porównawczymi wywodami umieścić na tle rekonstrukcji zarówno tradycyjnych akademickich ideałów, jak i współczesnych dyskusji na temat zmian społecznej roli uniwersytetu (np. komercjalizacji, ograniczenia wolności akademickiej, nowego pojęcia ideału człowieka wykształconego).
Jaki jest współczesny uniwersytet? Jakie zadania w dobie zmieniającego się gwałtownie społeczeństwa stoją przed tą instytucją o wielowiekowej tradycji? W jaki sposób powinien funkcjonować, aby mógł z jednej strony pozostać niezależny, wierny tradycji i odwiecznym sposobom kształcenia, a z drugiej – być otwarty na zmiany, jakie niesie ze sobą współczesny świat? Co musi uczynić, aby zasłużyć na miano prestiżowej uczelni wyższej? W jaki sposób, jeśli w ogóle, uniwersytet przyczynia się do kształcenia elity społecznej? Czy edukacja uniwersytecka powinna być ukierunkowana na tworzenie elit czy ma służyć celom egalitarnym? Na jakich zasadach społeczeństwo rekrutuje elity społeczne? W niniejszej publikacji autorka próbowała odpowiedzieć na te pytania, odwołując się do „rzeczywistości edukacyjnej” wymienionych uniwersytetów. Materiały i źródła do publikacji były gromadzone przez autorkę między innymi podczas pobytów naukowych na University of London, Humboldt-Universitat zu Berlin oraz Universitat Heidelberg.
Inspiracją do napisania tej pracy był interesujący Autora od początku jego pracy naukowej problem samowychowania jako kategorii pedagogicznej, która wciąż jest traktowana marginalnie. Autor zwrócił uwagę na to, że ta problematyka nie doczekała się tak w naszym kraju jak i poza jego granicami należytego opracowania.
Pierwsza część niniejszej pracy jest poświęcona ekonstrukcji logicznej definicji samowychowania, jakie sformułowali na użytek własnych badań empirycznych zarówno polscy, jak i zagraniczni naukowcy. Dorobek empiryczny nauk społecznych w odniesieniu do tego zagadnienia obejmuje prace, które były podejmowane w różnym okresie czasu, miejscu i przez różnych autorów.
Autor zwrócił uwagę na bariery i trudności, które utrudniają nadawanie sensu empirycznego, a co za tym idzie i możliwości badania, samowychowania. Interesowało go zatem to, jakie czynniki zdeterminowały w konkretnych badaniach określony sposób operacjonalizacji pojęcia samowychowanie oraz jakie były przyjęte przez autorów założenia teoretyczne.
W drugiej części niniejszej rozprawy przedstawiono dociekania nad istotą samowychowania, bazujące na refleksji filozoficzno ? pedagogicznej. Kryterium porządkującym je uczyniono trzy rodzaje sytuacji, w jakich może przebiegać samowychowanie. Każdej z nich poświęcono odrębny rozdział, gdyż rozpatrywanie samowychowania w kategorii intraakcji, samosprzężenia, w relacjach interpersonalnych oraz w interakcjach grupowych może stanowić właściwy punkt wyjścia do opisywania i wyjaśniania tego pojęcia.
Główną intencją niniejszej rozprawy było podjęcie się próby wyjaśnienia sensu pojęcia samowychowanie poprzez krytyczną analizę jakże bogatego dorobku wielu naukowych pokoleń. Autor nie zamierzał jednak surową w niektórych miejscach krytyką eliminować określonych prac badawczych z kumulowanej w naukach społecznych wiedzy o samowychowaniu, nadając im tam, gdzie to było możliwe i potrzebne nową interpretację oraz rozszerzając punkty widzenia. Być może takie właśnie podejście do tego zagadnienia sprawiło, że trudno jest o sformułowanie wniosków natury ogólnej.
Stosunkowo wiele miejsca poświęcił Autor w rozważaniach semantycznemu aspektowi samowychowania, starając się nie tyle dopracować własnej definicji, ile wykazać różne znaczenia tego wyrazu, w jakich mniej lub bardziej powszechnie jest używany.
Niniejsze opracowanie ma na celu przybliżenie ważnej, lecz niedostatecznie uwzględnianej lub wręcz pomijanej w kształceniu przyszłych nauczycieli problematyki. Niedostateczna wiedza nauczycieli o trudnościach oraz możliwościach uczniów o innych prawidłowościach rozwojowych, o ich problemach psychologicznych i społecznych, błędne przekonania i postawy dotyczące roli integracji społecznej, brak odpowiedniego przygotowania metodycznego powodują liczne nieporozumienia w kontaktach z nimi i ograniczają efektywność oddziaływań dydaktycznych, terapeutycznych i wychowawczych.
Analizie zagadnień teoretycznych i wynikających z niej wnioskom są poświęcone trzy rozdziały opracowania. W rozdziale pierwszym zostały omówione zagadnienie niepełnosprawności w aspekcie społecznym oraz postrzeganie osób niepełnosprawnych i postawy społeczeństwa wobec nich. Rozdział drugi jest poświęcony problemom edukacyjnym. Analizie zostały poddane wiedza i postawy nauczycieli i rówieśników wobec uczniów niepełnosprawnych oraz został omówiony stan obecny i tendencje w kształceniu specjalnym (tj. kształceniu uczniów potrzebujących specjalnej pomocy) w Polsce i w Europie. W rozdziale trzecim są przedstawione zalety, trudności i warunki efektywnej realizacji idei integracji oraz sugestie dotyczące kształcenia nauczycieli.
Kolejny rozdział jest próbą przybliżenia nauczycielom języków obcych i kandydatom do tego zawodu problemów uczniów niepełnosprawnych (z rożnymi deficytami i zaburzeniami) w zależności od rodzaju niepełnosprawności.
Analizie poddane zostały te niepełnosprawności, z którymi najczęściej się może spotkać nauczyciel w szkołach masowych. W każdym z siedmiu podrozdziałów zostały nakreślone zarys niepełnosprawności oraz przyczyny, objawy i charakterystyczne zachowanie uczniów, skutki niepełnosprawności i trudności psychologiczne, dydaktyczne i społeczne, a także są sformułowane wskazania dydaktyczne w odniesieniu do nauczania języków obcych.
Niepełnosprawność, deficyty rozwojowe, zaburzenia i trudności mają jednak bardzo indywidualny charakter, rożny zakres i głębokość, mogą dotyczyć rożnych aspektów, mogą być sprzężone, dlatego ich opis został ograniczony do najczęściej występujących problemów.
Pojęcie dysleksji, jej rodzaje i przyczyny
Trudności w uczeniu się uwarunkowane zaburzeniami spostrzeżeń wzrokowych
Dysortografia - definicja, symptomy, terapia
Uczeń z zaburzeniami orientacji przestrzennej
Rola ruchu w procesie nauczania i terapii dziecka
Dzieci zahamowane psychoruchowo
Przyczyny trudności w uczeniu się matematyki
W jednej ze swoich książek Janusz Korczak zauważył: "Nie znamy młodzieży, gorzej: znamy ją z przesądów". Podobny pogląd wyraziła niedawno Hanna Świda-Ziemba, stwierdzając: "Nasze myślenie o młodzieży jest pełne stereotypów - fałszywych, prawdziwych, wielokroć sprzecznych. Co mówią te stereotypy?
Autorka [...] niniejszej pracy rozwija problematykę egzystencji człowieka, odwołując się do różnych koncepcji naukowych i licznych badań, oraz przekazuje wiele wartościowych informacji o możliwościach i szansach osiągnięcia poczucia sensu życia przez osoby niepełnosprawne ruchowo. Wychodzi z założenia, że niepełnosprawność na ogół obniża poziom odczuwanego sensu życia i zadaje sobie pytanie o determinanty tej zmiennej zależnej. W oparciu o dobrze przemyślane badania poszukuje związku pomiędzy poziomem odczuwanego sensu życia osób niepełnosprawnych ruchowo a takimi czynnikami, jak: płeć środowisko zamieszkania, stopień niepełnosprawności i okres jego rozpoznania, aktywność zawodowa i uczestnictwo w rehabilitacji. Autorka bada również zależność między poziomem poczucia sensu życia a czynnikami wzmacniającymi jego afirmację ? akceptacja niepełnosprawności, optymizm życiowy, poziom poczucia własnej skuteczności.
Z recenzji dr. hab. Stanisława Korczyńskiego, prof. UO
Opracowany przez Autorkę program wychowawczo-terapeutyczny [...] ma na celu nadanie innego wymiaru ludzkiemu cierpieniu, odkrywanie utraconego poczucia sensu życia i chronienie przed niedostatkami wartości egzystencjalnych. Może on być realizowany przez różnych specjalistów zajmujących się problematyką wsparcia społecznego. Jego wykorzystanie ułatwia szczegółowy opis 28 scenariuszy zawartych w pięciu blokach tematycznych: sens egzystencji i doświadczanego cierpienia, akceptacja własnej niepełnosprawności, poczucie własnej skuteczności, wartości osobiste.
Autorka przeprowadziła eksperyment z wykorzystaniem opisanych scenariuszy i wykazała, że zmianie uległy niektóre składniki obrazu siebie, jak optymizm życiowy, poczucie własnej skuteczności i akceptacja niepełnosprawności. Wzbogaceniu uległ także system wartości niepełnosprawnych ruchowo.
Z recenzji dr. hab. Stanisława Korczyńskiego, prof. UO
Problematyka niedostosowania społecznego i przestępczości budzi ciągle zainteresowanie naukowców, praktyków oraz społeczeństwa w związku z nasilającą się falą przestępczości i brakiem skutecznych metod zapobiegania jej. Książka wychodzi naprzeciw tym zainteresowaniom, prezentując uwarunkowania zarówno zachowań prospołecznych, jak i antyspołecznych nieletnich na tle rówieśników ze szkół średnich i wolontariuszy.
Dotychczasowe badania nad zachowaniami pro i antyspołecznymi prowadzone były dwutorowo i niezależnie od siebie, na różnych grupach badanych. Stanowiło to nadmierne uproszczenie tej problematyki, wskazując, że jedni zachowują się dobrze, a inni źle. W rzeczywistości naszych zachowań nie można tak prosto klasyfikować. Uspołecznienie stanowi bowiem kontinuum, na krańcach którego znajdują się jednostki zarówno prospołeczne, jak i antyspołeczne. Autorka proponuje właśnie takie ujęcie przedstawionego problemu. Umożliwia ono nie tylko dokładną diagnozę zjawiska przestępczości nieletnich, ale także formułowanie działań profilaktycznych i resocjalizacyjnych, które powinny opierać się na wiedzy o pozytywnych cechach i zachowaniach badanych.
Część teoretyczna pracy przybliża prawne rozumienie pojęcia nieletni, zawiera także istoty zachowań prospołecznych i antyspołecznych oraz przegląd podstawowych teorii i badań poświęconych motywacji zachowań prospołecznych i antyspołecznych adolescentów.
Część empiryczna zawiera charakterystykę motywacji zachowań prospołecznych i antyspołecznych nieletnich na tle uczniów ze szkół średnich i wolontariuszy ze względu na podstawowe cechy procesu motywacyjnego – kierunek i natężenie motywacji, a także analizę osobowościowych, środowiskowych i sytuacyjnych czynników motywacyjnych. Analiza prowadzona jest dwutorowo – przez porównanie badanych grup (nieletni, uczniowie szkół średnich, wolontariusze) z uwzględnieniem płci badanych; na drodze porównania grup wyodrębnionych ze względu na częstotliwość zachowań prospołecznych i antyspołecznych (antyspołeczni, prospołeczni, impulsywni, konformiści).
Książka przeznaczona jest głównie dla psychologów, prawników, pedagogów zajmujących się w pracy naukowej i zawodowej problematyką niedostosowania społecznego, patologii społecznej, wychowania i resocjalizacji. Powinna ona zainteresować przede wszystkim pracowników: wymiaru sprawiedliwości, rodzinnych ośrodków diagnostyczno-konsultacyjnych, poradni psychologiczno-pedagogicznych, ośrodków wychowawczych i zakładów poprawczych. Książka skierowana jest także do pracowników naukowo-dydaktycznych i studentów psychologii, prawa, pedagogiki i socjologii.
Książka wpisuje się w nurt współczesnych koncepcji metodycznych w zakresie rozwijania umiejętności psychospołecznych dzieci i młodzieży. Umiejętności te wydają się być szczególnie istotne w świecie zdominowanym przez przemoc, świecie, w którym zatracane są prawidłowe relacje interpersonalne. Dlatego warto już od najmłodszych lat wyposażać w nie dzieci oraz wzmacniać w nich poczucie własnej wartości. W odpowiedzi na ten postulat, powstała niniejsza książka, której głównym celem jest prezentacja programu zajęć z dziećmi w młodszym wieku szkolnym, umożliwiającego rozwijanie ich poczucia własnej wartości.
Książka składa się z trzech części. W pierwszej z nich przedstawiono zagadnienie poczucia własnej wartości, odwołując się w znacznej mierze do teorii N. Brandena. W przystępny sposób omówiono czynniki mające wpływ na budowanie pozytywnego obrazu własnej osoby oraz opisano zachowania osób o prawidłowym i niewłaściwym poczuciu własnej wartości. W części drugiej Autorki zapoznają czytelnika z warsztatem metodycznym nauczyciela-wychowawcy, prezentując etapy, strategie i zasady pracy z grupą a także zagadnienia dotyczące ewaluacji programów profilaktyczno-wychowawczych. Najbardziej znacząca dla praktyki pedagogicznej jest trzecia część książki, w której przedstawiono autorski program rozwijania poczucia własnej wartości u dzieci w młodszym wieku szkolnym.
"Nie ulega dla mnie żadnej wątpliwości, że [...] najnowsza książka Aleksandra Nalaskowskiego ma wszelkie szanse na to, aby stać się częścią prywatnego kanonu wielu z nas - czytelników. To książka znakomita, która może przełamać >>bariery wyobraźni > scenariusze epistemologiczne >więcej światła >dzikości <<. On pojęcie to nobilituje i przywraca mu godność. Pokazuje, że jest ono ważną i integralną częścią życia codziennego, a także może stać się ściśle naukową i wartościową kategorią analityczną. W antropologicznych, socjologicznych i filozoficznych rozważaniach Aleksandra Nalaskowskiego dzikość staje się bohaterem naszej rzeczywistości".(z recenzji wydawniczej prof. Zbyszka Melosika)
Książka jest pierwszym opracowaniem na polskim rynku na temat zjawiska sponsoringu jako formy prostytucji dokonującego się m.in. w środowisku studenckim. Głównym celem książki jest zaprezentowanie przeprowadzonych badań, które potraktowane są dwukierunkowo. Z jednej strony przedstawia motywy i postawy kobiet decydujących się na sponsoring, zaś z drugiej strony charakteryzuje mężczyzn, którzy proponują związki sponsorskie.
Książka nie zachęca do uprawiania prostytucji ani do korzystania z niej. Nie napiętnowano w niej także osób prostytuujących się. Autorka umożliwia racjonalny wgląd w zjawisko, które istnieje w naszym społeczeństwie, a wokół którego nagromadziło się wiele opinii i poglądów , mimo że nie ma jeszcze przeprowadzonych badań naukowych na ten temat.
Prostytucja jest rzeczywistością społeczną, a zjawisko sponsoringu jest jej nową formą. Jako zjawisko społeczne istnieje niezależnie od tego, jak jest oceniane moralnie czy prawnie.
Omawiana w niniejszej pracy problematyka dotyczy ważnej sfery ludzkiego życia – seksu. Seks nie oznacza tylko reprodukcji i zaspokojenia popędu biologicznego. Związany jest integralnie z całą osobowością, wzbogaca rozwój człowieka, rozwija więzi międzyludzkie. Seks jest tym czymś, co każdy z nas ma, niezależnie od stopnia społecznej czy życiowej niesprawności. Wyniki badań umożliwiły głębsze poznanie seksualności osób niepełnosprawnych intelektualnie w stopniu umiarkowanym. Być może badania te przyczynią się do ukształtowania nowego spojrzenia na tę, zaniedbywana przez lata kwestię.
Niniejsza książka jest XV tomem serii Nauczyciele-Nauczycielom, a zarazem drugą, obszerną częścią opracowania Dziecko w świecie wartości. Tom ten składa się z pięciu części prezentujących bogactwo spojrzeń na problematykę wartości i wartościową edukację.Poszukiwanie ładu umysłu i serca jako drogi do wartości nad wartościami, którą jest szczęście stanowi główny wątek całej książki, a zarazem podstawę dociekań w rozdziale pierwszym. Szczególne miejsce w książce zajmuje prezentacja tzw. pedagogiki serca. Pozycja ta dowodzi, że pedagogika serca, oparta na miłości generuje wiele innych wartości takich jak: życzliwość, współdziałanie, tolerancja, prawdomówność.Część druga prezentuje istotę pedagogiki serca, określa jej program oraz relacje między dziećmi a dorosłymi, akcentuję, że analfabetyzm emocjonalny dorosłych stanowi wielkie zagrożenie dla wychowania dziecka w szacunku do wartości, zawiera także opisy działań wychowawczych nawiązujących do konkretnych sytuacji.Część trzecia odsłania głębszy wymiar edukacji i znaczenie humanistycznego kształcenia, ukazuje proces przezwyciężania instrumentalnego podejścia do przyrody i nauki o Ziemi na rzecz kształtowania całościowego obrazu świata.Część czwarta uzasadnia potrzebę humanizacji społeczeństwa informacyjnego, mówi o potrzebie odbudowy przystani, jaka jest rodzina, uzależnieniu od gazety, radia, telewizji i komputera. Część piąta kontynuuje tę tematykę w aspekcie informacyjnym i edukacyjnym.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
