Między młotem a kowadłem tak można określić sytuację Łotyszy podczas II wojny światowej. Po rocznej okupacji Łotwy przez Rosjan obfitującej w cały system represji, wielu z młodych Łotyszy uznało, że zrobią wszystko, żeby nie dopuścić do ponownej jej okupacji przez Sowietów.W styczniu 1943 r.rozpoczęto formowanie Legionu Łotewskiego w ramachWaffen SS, który stanowił podstawę dwóch łotewskich dywizji - 15. i 19. dywizji grenadierówSS.Vanceowi Huntowi udało się dotrzeć do tych Łotyszy, którzy przeżyli walki na Pomorzu w 1945 r. pod koniec ich życia. Ich relacje autor wplótł w swoją opowieść. Opowieść o ludziach bez Ojczyzny i bez przyszłości. Książka obala wiele mitów dotyczących jednostek łotewskich służących w armii niemieckiej.Autor przedstawia m.in. relacje świadków, które jednoznaczniepotwierdzają, że zbrodni wojennej w Podgajach napolskich żołnierzach nie dokonały broniące się tam z oddziałaminiemieckimi i holenderskimi, oddziały łotewskie. Książkaobrazuje drogę łotewskiej 15. dywizji grenadierów SS odŁotwy, przez terytorium Polski do Odry, m.in. walki o WałPomorski, Kołobrzeg i ucieczkę wzdłuż wybrzeża Bałtyku.
Między młotem a kowadłem tak można określić sytuację Łotyszy podczas II wojny światowej. Po rocznej okupacji Łotwy przez Rosjan obfitującej w cały system represji, wielu z młodych Łotyszy uznało, że zrobią wszystko, żeby nie dopuścić do ponownej jej okupacji przez Sowietów.W styczniu 1943 r.rozpoczęto formowanie Legionu Łotewskiego w ramachWaffen SS, który stanowił podstawę dwóch łotewskich dywizji - 15. i 19. dywizji grenadierówSS.Vanceowi Huntowi udało się dotrzeć do tych Łotyszy, którzy przeżyli walki na Pomorzu w 1945 r. pod koniec ich życia. Ich relacje autor wplótł w swoją opowieść. Opowieść o ludziach bez Ojczyzny i bez przyszłości. Książka obala wiele mitów dotyczących jednostek łotewskich służących w armii niemieckiej.Autor przedstawia m.in. relacje świadków, które jednoznaczniepotwierdzają, że zbrodni wojennej w Podgajach napolskich żołnierzach nie dokonały broniące się tam z oddziałaminiemieckimi i holenderskimi, oddziały łotewskie. Książkaobrazuje drogę łotewskiej 15. dywizji grenadierów SS odŁotwy, przez terytorium Polski do Odry, m.in. walki o WałPomorski, Kołobrzeg i ucieczkę wzdłuż wybrzeża Bałtyku.
"Legenda Ericha Toppa została utrwalona w wielu publikacjach, filmach i grach wojennych. Jego wspomnienia to swoista spowiedź asa U-bootwafffe. Topp odsłania przed nami nie tylko wydarzenia z wojny na Atlantyku, odsłania także swoją duszę. Przedstawia tok swoich myśli, w których często gości filozofia i literatura klasyczna. Kanwą tej opowieści jest dziennik wojenny autora. Ale pisząc tę opowieść Topp sięga także do innych, historycznych źródeł, zarówno niemieckich jak i angielskich. To uwiarygadnia jego wspomnienia i sprawia, że jest to jedna z najważniejszych książek dotyczących Bitwy o Atlantyk. Autor podczas drugiej wojny światowej zatopił 35 jednostek o tonażu 197 460 t. Po wojnie doszedł do stopnia admirała, pełniąc odpowiedzialne funkcje w Bundesmarine i siłach NATO. "
Jeden z żołnierzy, który wyleciał w powietrze na minie, ale przeżył, tyle że bez nóg, poprosił kolegów o spirytus, bo było mu zimno w nogi. Podano mu kubek. Wypił. Podano następny, chciałoby się rzec na drugą nóżkę, wypił. I tak zasnął na wieki z uśmiechem na ustach.W żadnej armii świata alkohol nie odgrywał takiej roli jak w Armii Czerwonej. Codzienny przydział żołnierza wynosił 100 gram wódki. Ale to było o wiele za mało na potrzeby rosyjskiego sołdata. Dlatego wódka stała się w Armii Czerwonej walutą wymienialną na wszystko. Za nią można było otrzymać wszystko, nawet zegarki pisze Szumlin. Tragiczna "pijana wojna", w której życie prostego żołnierza było najtańszym towarem. Wstrząsający obraz wojny autora, któremu udało się przeżyć na pierwszej linii frontu ponad trzy lata...
Podwodni kamikadze to fascynująca opowieść o ludziach, którzy zgłosili się na ochotnika do samobójczych jednostek, jako sternicy żywych torped.Żywe torpedy to jedna z najbardziej strzeżonych tajemnic Japończyków, broń mająca odwrócić losy wojny.Autor, który sam zgłosił się do samobójczej jednostki, wprowadza nas do tajnego ośrodka, opisuje codzienne życie podwodnych kamikadze, przebieg ich szkolenia i w końcu ataki z użyciem żywych torped. W swojej opowieści sięga często do relacji swoich kolegów, uczestników lub świadków wydarzeń, dzięki czemu opowieść jest niezwykle barwna, pełna emocji i dramatycznych chwil. To także opowieść o tym jak czasami łatwo jest umierać i jaktrudno powrócić do świata żywychYutaka Yokota - Japoński podoficer, który będąc w ośrodku szkolenia pilotów myśliwców zgłosił się do samobójczej jednostki żywych torped. Wziął udział w kilku operacjach, które przeżył z powodu awarii swojej torpedy albo zbyt odległego celu dla jej zasięgu.
Ostatni tom wielkiej, 14-tomowej Historii US Navy w drugiejwojnie światowej S. E. Morisona. Autor jak zwykle wplótł w swoją opowieść niewiarygodne wspomnienia uczestników walk. To klasyka literatury tematu. Morison ogranicza się jedyniedo opisu amerykańskiej strony inwazyjnej.Para Spitfireów ma za zadanie wykryć niemiecką obronę przeciwlotniczą i podać jej namiary na okręty, aby te swoją artylerią ją zniszczyły. Cały szkopuł polega na tym, że ta para Spitfireów jest przynętą, mającą uruchomić artylerię przeciwlotnicząstrzelającą do nich, aby ją zlokalizować!Rozmowa dwóch głównodowodzących, obserwującychwsiadających do samolotów spadochroniarzy, którzy mają lądowaćna tyłach wroga. Nagle jeden z nich mówi spokojnym głosem,tak jakby opowiadał o wyniku meczu rugby albo footballuamerykańskiego: 86 procent z nich zginie!Ze wstępu Andrzeja RybySAMUEL ELIOT MORISON(18871976)Kontradmirał, oficjalny historyk US Navy w II wojnie światowej,dwukrotny laureat Nagrody Pulitzera.
Ostatni tom wielkiej, 14-tomowej Historii US Navy w drugiejwojnie światowej S. E. Morisona. Autor jak zwykle wplótł w swoją opowieść niewiarygodne wspomnienia uczestników walk. To klasyka literatury tematu. Morison ogranicza się jedyniedo opisu amerykańskiej strony inwazyjnej.Para Spitfireów ma za zadanie wykryć niemiecką obronę przeciwlotniczą i podać jej namiary na okręty, aby te swoją artylerią ją zniszczyły. Cały szkopuł polega na tym, że ta para Spitfireów jest przynętą, mającą uruchomić artylerię przeciwlotnicząstrzelającą do nich, aby ją zlokalizować!Rozmowa dwóch głównodowodzących, obserwującychwsiadających do samolotów spadochroniarzy, którzy mają lądowaćna tyłach wroga. Nagle jeden z nich mówi spokojnym głosem,tak jakby opowiadał o wyniku meczu rugby albo footballuamerykańskiego: 86 procent z nich zginie!Ze wstępu Andrzeja RybySAMUEL ELIOT MORISON(18871976)Kontradmirał, oficjalny historyk US Navy w II wojnie światowej,dwukrotny laureat Nagrody Pulitzera.
Witold Biernacki jest pasjonatem historii wojskowości Jego dbałość o opisanie najmniejszych szczegółów wyposażenia militarnego armii i dogłębna charakterystyka taktyki sprawia, że jego książka nie może być traktowana jedynie jako opis wydarzeńhistorycznych dotyczących samej bitwy pod Białą Górą. To także skarbnica wiedzy o sztuce wojskowości epoki.To pierwsze tak szerokie opracowanie na naszym rynku dotyczące okresu początkowego Wojny Trzydziestoletniej, zwanego okresem pa-latynacko-czeskim (16181623), którego kulminacyjnym momentem jest bitwa pod Białą Górą w roku 1620.
" Peter Ali Cremer to jedna z najciekawszych postaci w niemieckiej U-bootwaffe. Fakt, że wyszedł obronną ręka z tylu tak niewiarygodnych sytuacji jako dowódca U-333 sprawił, że załoga zaczęła go nazywać swoją najlepszą polisą ubezpieczeniową na życie. Był jednym z najbardziej zaufanych ludzi Donitza, którego nie opuścił aż do jego aresztowania. "
""Czymże jest człowiek? Igraszką w rękach losu. Nie człowiek stwarza los, lecz los stwarza człowieka. Powstanie sztucznych legend nie potrzebuje. Z kilkoma takimi się rozprawiam - nawet o samym sobie. Rozmaitych ""upiększaczy"" wydarzeń jest wielu. Nie zamierzam powiększać ich grona. Próbowałem żyć - nie potrafię. Wszystkim, którzy mi choć trochę okazali serca - dziękuję. Zbigniew Blichewicz ""Szczerba"". To najbardziej prawdziwe wspomnienia z Powstania Warszawskiego, jakie kiedykolwiek się ukazały.
""Czymże jest człowiek? Igraszką w rękach losu. Nie człowiek stwarza los, lecz los stwarza człowieka. Powstanie sztucznych legend nie potrzebuje. Z kilkoma takimi się rozprawiam - nawet o samym sobie. Rozmaitych ""upiększaczy"" wydarzeń jest wielu. Nie zamierzam powiększać ich grona. Próbowałem żyć - nie potrafię. Wszystkim, którzy mi choć trochę okazali serca - dziękuję.Zbigniew Blichewicz ""Szczerba"". To najbardziej prawdziwe wspomnienia z Powstania Warszawskiego, jakie kiedykolwiek się ukazały.
"Mistrzowskie wykorzystanie materiału źródłowego w połączeniu z elegancją stylistyczną umożliwiło Englundowi napisanie książki, która jest nie tylko wspaniałą historią, ale i wybitną literaturą..." Lars-Arne Norborg, Sydsvenska Dagbladet "...Odnosi się wrażenie, że poddani zostaliśmy efektowi wehikułu czasu, że przenieśliśmy się z naszej teraźniejszości w to, co przeszłe. Lata wojen to bez wątpienia wielkie dzieło..." Krystian Petri, Dagens Nyheter
To jedne z najciekawszych wspomnień dotyczących pierwszej Wojny Światowej na morzu. Autor oddaje w nich hołd zapomnianej już dziś flocie Austro-Węgier, która znikła z mórz świata wraz z klęską monarchii w pierwszej wojnie światowej.
Zapiski W. W. Aramiliewa - wielka rzadkość, jeśli chodzi o rosyjskie frontowe relacje z okresu I wojny światowej - są swoistym zwierciadłem epoki, która przyniosła Rosji Romanowów wojnę światową i jej zgubne następstwa - rewolucję. Autor, ochotnik, wyruszający w 1914 roku na wojnę, w którą, jak sam przyznaje, nie wierzy, pozostawia nam wstrząsający opis carskiej Rosji, maszerującej w akompaniamencie hurrapatriotycznej histerii ku swojej zgubie. Wspomnienia Aramiliewa to nie tylko świadectwo brutalności i bezsensu wojny, frontowych masakr, niekompetencji dowództwa, obojętności na los żołnierzy i ludności cywilnej. Autor przechodzi zaskakującą metamorfozę od żołnierza gwardyjskiego pułku jego imperatorskiej mości do bolszewika. W swoim opisie pozostaje jednak szczery do końca - otwarcie opisuje dezercje, grabieże, gwałty i morderstwa czasu rewolucji.To jedna z najbardziej pasjonujących książek o Rosji w czasach pierwszej wojny światowej i rewolucji, pisana z pozycji prostego żołnierza.
"Fascynująca opowieść o drugiej części Bitwy o Atlantyk, czyli Samuel Eliot Morison o stopniowej klęsce U-bootów, od maja 1943 do maja 1945 roku. To opowieść o wyścigu technologicznym, który stwarzał przewagę to jednej to drugiej strony w różnych fazach bitwy, ale także o zmiennej taktyce stosowanej przez obie strony. A wszystko to przewija się w opisach bitew U-bootów z konwojami i polowaniach na U-booty przez specjalnie stworzone do tego grupy okrętów. Autor przedstawia szczegółowo najciekawsze wydarzenia tej najdłuższej w historii drugiej wojny światowej bitwy, która toczyła się ze zmiennym szczęściem od początku wojny do jej końca. "
"Tam musi byc piekło! Załoga "Scheera" pełna była podziwu i uznania dla tego, twardo odgryzającego się nieprzyjaciela, któremu w tym piekle płomieni i rozrywających się pocisków udawało się jeszcze z ostatniego zdatnego do użytku działa prowadzić celny ogień. Na "Scheerze" nikt nie znał nazwiska dowódcy krążownika pomocniczego. Jedno było pewne, że musiał być prawdziwym Brytyjczykiem i oficerem starej marynarskiej szkoły, którego osobowość była tak silna,że powierzeni mu ludzie jak opętani wykonywali wszystkie jego rozkazy, pomimo, że wiedzieli, że na wygranie tego pojedynku nie mają żadnych szans. Dla nich żaden z jego rozkazów nie był pozbawiony sensu - nawet jeśli oznaczał śmierć". fragment z "Admirala Scheera" opisujący pojedynek Z "Jervis Bay" "Rejs bojowy pancernika "Admiral Scheer" stanowi jeden z najwspanialszych czynów w historii wojen morskich". Wielki admirał Erich Raeder Jochen Brennecke - Uczestnik rejsu na "Admirale Scheerze" w 1940 roku, podczas którego okręt odniósł swój największy sukces, docierając na Ocean Indyjski i zatapiając 137 223 BRT alianckiego tonażu. Po wojnie uznany historyk Kriegsmarine, autor wielu monografii okrętów niemieckich.
Autor przebywał na U-bootach od 1941 do 1945 roku. Znakomicie napisane, dramatyczne wspomnienia człowieka, należącego do nielicznych, którym udało się przeżyć Bitwę o Atlantyk. "Jest to niewątpliwie najbardziej porywająca relacja z wojny toczonej na pokładzie U-boota. Pasjonująca historia..." Publishers Weekly "Wspomnienia Wernera przypominają czasami Na zachodzie bez zmian. Ta sama ironia szczegółu... Wraz z Wernerem w stęchłym powietrzu okrętu kulimy się na odgłos wybuchu każdej bomby głębinowej. Mistrzowsko napisany pamiętnik..." New York Time Book Rewiew "Żywy i bardzo osobisty opis trudów i grozy życia na U-bootach. Świetnie napisana książka jest czymś więcej niż tylko pamiętnikiem wojennym dzięki przesłaniu, które zawiera - przesłaniu o bezsensowności wojny..." Library Journal
Książka "Żelazne trumny" - Herbert A. Werner - oprawa twarda - Wydawnictwo Fundacja Historia PL. Książka posiada 472 stron i została wydana w 2023 r.
Przeszłość jest jak przedmiot zanurzony w wodzie: jest tam, ale w pewnym oddaleniu, nieuchwytna. Jej kontury są niewyraźne i płynne. Czy kiedykolwiek uda nam się zrozumieć ludzi, którzy żyli w tamtej epoce? Być może nie. Należy jednak podjąć taką próbę. Bo jakże moglibyśmy mieć inaczej nadzieję, że sami zostaniemy zrozumiani przez tych, którzy przyjdą po nas?"
Peter Englund
PETER ENGLUND - Absolwent filozofii, archeologii i historii, najpoczytniejszy współczesny pisarz szwedzki. W uznaniu jego zasług dla popularyzacji historii, został członkiem Akademii Szwedzkiej, przyznającej Nagrodę Nobla. Specjalizuje się w latach świetności Szwecji XVII wieku. Na polskim rynku ukazały się do tej pory dwa jego dzieła: Lata wojen i Połtawa.
Niezwyciężony to pierwsza tak pełna biografia króla Karola X Gustawa. Ale to nie tylko biografia jednego króla, to także próba ukazania obrazu całej epoki we wszelkich przejawach jej życia.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
