Monografia stanowi pogłębione studium przemian w zakresie bezpieczeństwa w państwie liberalno-demokratycznym. Autorka w sposób wnikliwy przedstawia, jak holenderskie instytucje, w tym Krajowy Koordynator ds. Zwalczania Terroryzmu i Bezpieczeństwa (Nationaal Cordinator Terrorismebestrijding en Veiligheid), a także Strategia Antyterrorystyczna Niderlandów na lata 2022-2026, łączą skuteczność działań z ochroną praw obywatelskich oraz budowaniem zaufania społecznego. Ukazując proces adaptacji, legitymizacji i współzależności międzynarodowej Autorka dowodzi, że Niderlandy stały się swoistym laboratorium europejskiej polityki bezpieczeństwa.Przypadek Niderlandów, łączących silne tradycje wolności obywatelskich z koniecznością podejmowania zdecydowanych działań wobec zagrożeń bezpieczeństwa, pozwala lepiej zrozumieć napięcia pomiędzy demokracją a bezpieczeństwem we współczesnych państwach liberalnych.Celem głównym monografii jest ukazanie, w jaki sposób różnorodne zagrożenia - zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne - wpływały na kształtowanie się polityki antyterrorystycznej Niderlandów od momentu pojawienia się pierwszych poważniejszych form terroryzmu aż po czasy współczesne. Monografia ma charakter interdyscyplinarny, łącząc podejście politologiczne, prawnicze i socjologiczne. Jej celem jest nie tylko rekonstrukcja procesu kształtowania się polityki antyterrorystycznej w Niderlandach, lecz także refleksja nad jej konsekwencjami dla systemu demokratycznego i społeczeństwa obywatelskiego. W ten sposób praca wpisuje się w szerszy nurt badań nad relacją między bezpieczeństwem a wolnością we współczesnych państwach europejskich.Monografia zasługuje na szczególne polecenie wszystkim badaczom problematyki bezpieczeństwa, polityki antyterrorystycznej oraz współczesnych wyzwań liberalnej demokracji.
Celem pracy jest zbadanie miejsca, które technologie cyfrowe zajmowały w polityce bezpieczeństwa USA w latach 2017-2024. Rozważania obejmują porównanie działań rządu federalnego w okresie urzędowania prezydentów Donalda Trumpa oraz Joe Bidena w przedmiotowym zakresie.
Dynamika rozwoju technologicznego wywiera wpływ na coraz więcej obszarów aktywności jednostek i społeczeństw, a w konsekwencji całych systemów politycznych. Dokonujące się przemiany można odmierzać kolejnymi przełomami i innowacjami. Są one rezultatem kaskadowości współczesnych procesów technologicznych i pojawiają się tak szybko, że mogą uchodzić uwadze opinii publicznej, która ma ograniczoną zdolność do uchwycenia ich znaczenia. To, co wyróżnia obecne zmiany to nie tylko tempo ich następowania, ale także potencjał transformacyjny. Jedną z płaszczyzn, na której rola technologii wzrasta jest polityka bezpieczeństwa. Na jej parametry oddziałują procesy zachodzące w otoczeniu międzynarodowym, a docelowo także kształtujący się nowy, globalny model dystrybucji siły, którego centralną osią jest rywalizacja USA i ChRL. Jednym z jej najistotniejszych elementów jest wyścig technologiczny, przybierający formę, która jest określana jako "technologiczna zimna wojna".
Szczególną zmienność środowiska bezpieczeństwa dostrzega się w wewnętrznym wymiarze państw wysokorozwiniętych. Odnotowywane tu zmiany są wielopłaszczyznowe i jakościowo bardziej zróżnicowane. Dotyczą one wielu sfer jak chociażby ekonomicznej, społecznej czy technologicznej. Bez wątpienia na zakres tych zmian istotny wpływ mają procesy o szerokim zasięgu, jak na przykład postępująca globalizacja życia społecznego i gospodarczego oraz niezwykle dynamiczny rozwój technologii informacyjno-komunikacyjnych.
Znaczna dynamika zmian zachodzących we wspomnianych obszarach powoduje, że sfera bezpieczeństwa publicznego poddawana jest silnym turbulencjom. Wydaje się, że system bezpieczeństwa państwa, przez wzgląd na swoją inercję, ale i brak pogłębionej wiedzy o wpływie nowych procesów społecznych na sferę bezpieczeństwa publicznego, funkcjonuje w tym wymiarze w większości w trybie reaktywnym, nie uruchamiając potencjału do działań o charakterze proaktywnym. W wyniku takich zmian kształtuje się sfera bezpieczeństwa publicznego, którą cechuje niepewność i nieprzewidywalność. Współcześnie poważnym wyzwaniem w sferze bezpieczeństwa publicznego, w zakresie zmieniających się zagrożeń, jest ich intensywność, różnorodność, zmienność i transgraniczny charakter, a zarazem trudność w ich identyfikacji.
Z dużą dozą prawdopodobieństwa można przyjąć, że obrany kierunek rozwoju wysokorozwiniętych społeczeństw będzie się utrzymywał, a rola zaawansowanych technologii informacyjno-komunikacyjnych będzie stale rosła, oferując coraz szerszy wachlarz możliwości. Nie przewiduje się zmniejszenia dynamiki trwających już i rozpoczynających się zmian. Trend ten jest widoczny w ujęciu globalnym jako pożądany kierunek rozwoju współczesnych społeczeństw. Znajduje także szeroką akceptację wśród państw członkowskich Unii Europejskiej. Mając na uwadze, że kształt bezpieczeństwa publicznego ma charakter zmienny, niezbędne jest stałe monitorowanie kluczowych dla społeczeństwa procesów właśnie w tym kontekście. Zdobywanie aktualnej wiedzy umożliwia racjonalne kształtowanie mechanizmów zapobiegania oraz minimalizowania pojawiających się zagrożeń, co przyczynia się do zracjonalizowanego doskonalenia systemu bezpieczeństwa państwa.
Książka to jedna z prób odpowiedzi na pytanie, dlaczego doszło do rozpadu Jugosławii w latach 90. XX wieku.
Od powstania Królestwa SHS do początku rozpadu Jugosławii minęło zaledwie 71 lat - okres jednego ludzkiego życia. Przez ten czas w państwie tym cały czas tlił się jeden wielki konflikt etniczny, wieloaspektowy, ale w centrum którego znalazły się stosunki jednego narodu z innymi, ościennymi. Tym narodem byli Serbowie, choć w żadnym wypadku nie oznacza to przypisywania im winy za tę sytuację, ani też żadnych złowrogich intencji imperialnych. Można wręcz pokusić się o nieco publicystyczne stwierdzenie, że padli oni ofiarą własnego sukcesu politycznego. Na ironię losu zakrawa fakt, że upadek Jugosławii zaczął się tam, gdzie zaczęła się jej budowa. Obszar wilajetu kosowskiego był przecież jednym z pierwszych nabytków terytorialnych Serbii podczas I wojny bałkańskiej. W niespełna 70 lat po jej wybuchu, studenckie rozruchy na tle ekonomicznym przerodziły się w eskalację konfliktu albańsko-serbskiego. Matematyki nie da się oszukać. Prowincja o największym dla Serbii znaczeniu symbolicznym, jej historyczna kolebka, była w tym czasie już etnicznie całkowicie zdominowana przez Albańczyków. Konieczność wprowadzenia stanu wyjątkowego, a osiem lat później, ograniczenie autonomii Kosowa, stało się początkiem końca Jugosławii. W ten sposób historia zatoczyła koło. Doktryny, idee i polityki, które doprowadziły do powstania państwa Słowian Południowych, ostatecznie okazały się przyczyną jego upadku, tytułowym mechanizmem autodestrukcji.
Autorka tej książki, prof. dr hab. Hanna Gosk, jest pomysłodawczynią i inicjatorką jednego z najciekawszych projektów rodzimej Nowej Humanistyki, realizowanego na przestrzeni ostatnich dwóch dekad. Są nimi zainspirowane krytyką postkolonialną badania nad obecnym w polskiej kulturze XX wieku dyskursem postzależnościowym, czyli nad obecnością w nim następstw różnorodnych historycznie treści opresjonujących polską zbiorowość oraz będących wynikiem relacji między podporządkowanym a dominującym.Książka Hanny Gosk to rzadki przypadek opowieści o narodzinach metody i instytucjonalnych pożytkach przez nią przyniesionych. Krótka historia pewnego projektu daje wgląd w genezę polskich badań postależnościowych Autorka dodaje w książce omówienie relacji między postkolonializmem i polską mutacją tej metody, przedstawia możliwości badawcze oraz sporządza charakterystykę sposobu doświadczania czasu w stanie postzależnościowymKsiążka Hanny Gosk to studia nad polską prozą współczesną. Jest nie tylko wiele dającym do myślenia zbiorem rozpoznań i ustaleń poczynionych na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat, ale także projektem kontynuacji badań na tym polu, szczególnie tych dotyczących problematyki posttransformacyjnej.
Podobnie jak poprzedni tom Orientalistów kognitywnie (2017), niniejsza książka jest zbiorem naukowych artykułów napisanych przez doktorantów Wydziału Kultur Azji i Afryki Uniwersytetu Warszawskiego. Autorzy są orientalistami, ale stosują wspólną metodę badawczą stosowaną w badaniach kognitywnych, a ściśle rzecz ujmując, w lingwistyce kognitywnej. Orientalista to humanista - w centrum jego zainteresowań leży człowiek jako istota tworząca kulturę. W zależności od swoich szczegółowych zainteresowań orientalista musi być również filozofem, antropologiem, religioznawcą, kulturoznawcą czy lingwistą. Ale u samego podłoża badań orientalistycznych leży pytanie, kim jest człowiek.Artykuły prezentowane w tej książce dotykają różnych aspektów człowieka i wyzyskują różne narzędzia bogatego instrumentarium lingwistyki kognitywnej. Należą do nich przede wszystkim trzy podstawowe modele, pozwalające analizować zależności pomiędzy myśleniem a znakiem. Zakłada się tutaj, iż znaki (werbalne i niewerbalne) wyrażają myślenie, przy czym, na ogół nie wprost, a dosłowna treść znaku jest znacznie uboższa niż jego pełne znaczenie, obecne w zamyśle nadawcy i aktywujące się w umyśle odbiorcy. Znajomość sposobu, w jaki nadawca kategoryzuje świat, jest pierwszym fundamentem zrozumienia nadawanego przez niego znaku zgodnie z jego intencją. Proponowane przez lingwistów kognitywnych modele pozwalają badaczowi na rekonstrukcję sposobu, w jaki nadawca tworzy znaczącą wypowiedź oraz sposobu, w jaki odbiorca może ją zrozumieć. Kolejnym założeniem lingwistyki kognitywnej jest wpływ doświadczenia, zarówno biologicznego, jak i kulturowego, na myślenie. Doświadczenie również uobecnia w myśleniu i ujawnia się w tworzonych znakach, a zatem jego znajomość jest również istotna dla powyższej rekonstrukcji.
Alcide De Gasperi (1881-1954) to bezspornie jedna z najważniejszych postaci w dziejach XX-wiecznych Włoch, niemal powszechnie czczony jako ojciec Ojczyzny, założyciel Republiki Włoskiej i wzorzec męża stanu. Kultura polityczna powojennych Włoch - liberalnej demokracji z dominującą rolą partii chadeckiej, osadzonej stabilnie we wspólnocie europejskiej i sojuszu atlantyckim - jest jego dziełem. De Gasperi zasługuje na uwagę również dlatego, że jest oficjalnie uznanym "pionierem Unii Europejskiej", obok postaci tak znanych jak Robert Schuman, Jean Monnet i Konrad Adenauer. Tymczasem autentyczna znajomość postaci i myśli De Gasperiego w Polsce jest bardzo ograniczona, nawet wśród specjalistów, gdyż bywa co najwyżej - błędnie - przywoływany jako zwolennik rzekomo łagodniejszej, innej niż współcześnie realizowana, wizji integracji europejskiej. Alcide De Gasperi - podobnie zresztą jak Schuman i Adenauer - był zaś, owszem, osobą głęboko religijną, katolikiem posiadającym dziś status kandydata na ołtarze, ale zarazem - przynajmniej na koniec życia - żarliwym zwolennikiem federacji europejskiej, który Europę nazywał "naszą Ojczyzną".Celem książki jest próba odtworzenia ewolucji myśli politycznej Alcide De Gasperiego w trzech okresach jego życia: jako przedstawiciela włoskiej mniejszości narodowej w imperium Habsburgów, jako katolika i rzecznika autonomii Trentino w ramach Włoch, przeciwstawiającego się faszystowskiemu mitowi narodu i wreszcie - jako autora nowoczesnej wizji narodu włoskiego w Europie, opartej na relatywnie pozytywnych doświadczeniach wielonarodowej monarchii austro-węgierskiej oraz traumatycznych - z czasów faszystowskiego totalitaryzmu. Cel wiąże się z odpowiedzią na kilka pytań badawczych:na ile myśl polityczna Alcide De Gasperiego w odniesieniu do idei narodu włoskiego była stała, a na ile zmienna, na różnych etapach jego biografii?;jakie konkretnie wydarzenia i doświadczenia stały się powodem ewentualnych zmian?;dlaczego i w jaki sposób Alcide De Gasperiemu udało się w swej myśli pogodzić głęboko przeżywaną wiarę katolicką z szacunkiem dla idei świeckiego państwa demokratycznego oraz liberalną wersją nacjonalizmu sprzyjającą integracji europejskiej w formie federacyjnej?;czy model ten mógłby być użyteczny we współczesnej Polsce?
Jest to V tom serii Spór o koncepcje samorządu gospodarczego w Polsce (1918-1939), dotyczący organizacji zawodowych rzemiosła. Koncepcje organizacji społeczno-zawodowych rzemiosła w okresie międzywojennym były skromne. W rozwoju zrzeszeń rzemiosła zasadnicza rola przypadła czynnikowi państwowemu. Była to kuźnia koncepcji. Czynnik społeczny miał znaczenie jedynie marginalne.Rzemiosło było dziedziną gospodarki, która w Polsce w XX wieku miała najlepiej rozwinięty samorząd gospodarczy w klasycznej postaci. Największe sukcesy w zakresie budowy struktur, aktywności na rzecz środowiska społeczno-zawodowego rzemieślników, a przede wszystkim stwarzania warunków do działalności stricte gospodarczej miał ten samorząd w okresie 1944/1945-1989. Rzemieślnicy w dobie gospodarki centralnie planowanej nie tylko utrzymali samorząd gospodarczy w klasycznej postaci, ale jeszcze go znakomicie rozwinęli w każdym aspekcie. W jaki sposób wiąże się to z okresem międzywojennym, wszak przedmiotem tej książki nie są organizacje zawodowe rzemiosła w dobie PRL, a w czasie II Rzeczypospolitej. Budowa organizacji zawodowych rzemiosła w okresie międzywojennym, ich przekształcanie wykreowało rzemieślników jako społeczność zawodową w skali ogólnopaństwowej. Zasadniczą rolę w tworzeniu ruchu zawodowego rzemieślników odegrało państwo. Czynnik państwowy nadawał kształt rozwojowi organizacji zawodowych rzemiosła, a rzemieślnicy wypełnili to konkretną działalnością. W ten sposób w okresie międzywojennym został stworzony i w pewnym zakresie rozwinięty zaczyn do samorządu tej dziedziny gospodarki w latach 1944/1945-1989.
W publikacji zaprezentowano wyniki badań własnych nad widocznością Unii Europejskiej w wybranych internetowych portalach informacyjnych (Onet, Wirtualna Polska, Interia i Niezależna) i widocznością polityki migracyjnej w wybranych tygodnikach opinii ("Gość Niedzielny", "Polityka" oraz "Do Rzeczy").Publikacja zawiera oryginalne empiryczne badania i wypełnia lukę istniejącą na polskim rynku publikacji naukowych. Dotyczy spraw istotnych i aktualnych w debacie publicznej, nie tylko w Polsce, ale także w całej UE, zwłaszcza w kontekście rosnącego znaczenia przypisywanego na poziomie organizacji dostępowi do rzetelnej informacji o działaniach UE jako warunkowi rozwoju nie tylko społeczeństwa obywatelskiego, ale także europejskiej sfery publicznej.Książka pokazuje w szerokiej panoramie wiedzę oraz argumentację polskich publicystów, nie zawsze zgadzających się ze sobą, na temat wspólnej Europy.
Kto chce zrozumieć współczesnych Europejczyków, powinien przyjrzeć się ich sporom o motywacje dżihadystów ginących w samobójczych zamachach na ulicach Londynu czy Paryża. Jedni widzą w nich prawowiernych muzułmanów, drudzy ofiary zachodniego imperializmu; trzeci wrogie postępowi siły zacofania, czwarci marionetki w rękach zachodnich rządów. Od pierwszych ataków we Francji lat 70., aż po rok 2024, w którym otwarte dotąd na migrantów Niemcy wprowadziły surowe kontrole na granicach, powołując się na ochronę bezpieczeństwa po serii zamachów, Europejczycy nie potrafią porozumieć się co do istoty problemu, z jakim się mierzą. Z czego wynika ta niezgoda, paraliżująca wspólne działanie? To ważne pytanie, któremu poświęcona jest niniejsza książka, wykracza daleko poza debatę nad dżihadystycznym terroryzmem i dotyka samych fundamentów współczesnych europejskich demokracji - tych szczególnych społeczeństw, których członkowie nie zgadzają się między sobą niemal co do niczego.
Przedmiotem analizy Autorki jest dyskurs polityczny w Polsce od momentu rozpoczęcia przekształceń systemowych. Problemem badawczym staje się obraz nurtu liberalnego w Polsce w dyskursie publicznym, jego spójność i tożsamość, zmiany, jakim podlegał sam dyskurs, jak i interpretacja liberalizmu, ale też polemiki i spory z nim związane, czyli relacje między dyskursem liberalnym, a innymi formami dyskursu, występującymi na polskiej scenie politycznej. Kolejnym elementem jest próba odnalezienia przyczyn, które spowodowały dekompozycję części wartości liberalnych.
Wspomnienia Profesora Stanisława Dubisza, wybitnego polskiego językoznawcy, przez 4 kadencje dziekana Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, redaktora Uniwersalnego słownika języka polskiego (WN PWN), wieloletniego redaktora naczelnego Poradnika Językowego. Jak pisał Andrzej Guzek:"Profesor Stanisław Dubisz prowadził Wydział Polonistyki przez trzynaście lat. W stuletniej historii zmieniającego się Wydziału (Filozoficzny, Humanistyczny, Filologiczny, Filologii Polskiej i Słowiańskiej, Polonistyki) był siódmym językoznawcą władającym dużym wydziałem Uniwersytetu, trzecim, po Szoberze i Haleckim, który po przerwie powrócił do gabinetu dziekańskiego. W językoznawczym ciągu był następcą Antoniego Adama Kryńskiego, Stanisława Józefa Leonarda Szobera, Wiktora Jana Porzezińskiego, Bronisława Wieczorkiewicza, Danuty Antoniny Buttlerowej i Jadwigi Puzyniny. Rozpoczynał swą pierwszą kadencję, kiedy to uczelnia oddychała jeszcze wolnością po upadku PRL-u. Był drugim, po 1990 roku, dziekanem wybranym w swobodnych, w pełni demokratycznych wyborach. W ciągu owych lat (1996 - 2012) obserwował narastające starcie między swobodą i wolnością uniwersytetów i ich wydziałów a biurokracją ograniczającą owe swobody".
Opracowanie jest faktycznie czwartym tomem "politologicznej sagi skandynawskiej" Autora. Wcześniejsze książki to: Prezydencjalizm skandynawski. Finlandia i Islandia. Studium ustrojowe, Dom Wydawniczy ELIPSA, Warszawa 2020, Parlamentaryzm skandynawski. Norwegia. Studium ustrojowe, Dom Wydawniczy ELIPSA, Warszawa 2021 (wyróżniona Nagrodą I stopnia im. Profesora Jana Baszkiewicza), Parlamentaryzm w historii politycznej Danii. Studium ustrojowe, Dom Wydawniczy ELIPSA, Warszawa 2022.Autor ukazuje szeroko rozumianą problematykę ustrojoznawczą w jej historycznym ujęciu. W opracowaniu występują głównie ujęcia charakterystyczne dla nauki o polityce, czyli obok wątków konstytucyjno-prawnych analizowana jest również praktyka ustrojowa oraz w miarę szerokie uwarunkowania gospodarcze, społeczne i kulturowe, mające oddziaływanie na procesy polityczne i ich wyraz w postaci dokumentów ustrojowych. Wynika to z wieloletniego przekonania Autora, iż genezy, ewolucji i istoty instytucji ustrojowych w państwie nie uda się wyjaśnić na gruncie jednej dyscypliny naukowej, nawet tak pojemnej, jak political science. Dlatego też odwołuje się poza pracami stricte politologicznymi, do opracowań z zakresu historii, prawa konstytucyjnego i administracyjnego, ekonomii, socjologii i prac filologicznych.
Autor opisuje bogactwo form współpracy międzynarodowej samorządów terytorialnych, od kontaktów partnerskich poszczególnych wspólnot terytorialnych, poprzez ich organizacje międzynarodowe oraz rządowe organizacje międzynarodowe, w ramach których współpracują samorządy terytorialne, po animujące tę współpracę programy Unii Europejskiej i Rady Europy oraz - fragmentarycznie - wykorzystywanie przez samorządy terytorialne funduszy unijnych. Przedstawia osadzone w specyfice konkretnej gminy, miasta, powiatu i województwa przyczyny i mechanizmy nawiązywania współpracy pomiędzy samorządami terytorialnymi, ewolucję i etapy rozwoju tej współpracy - od sformalizowanych kontaktów organów władzy samorządowej, poprzez współpracę rozmaitych organizacji i instytucji społecznych, kulturalnych i gospodarczych, prowadzące do bezpośrednich kontaktów grup i członków wspólnot terytorialnych, gminnych i miejskich czyli kontaktów obywatelskich. Zidentyfikowano dziedziny życia samorządowo-wspólnotowego, w ramach których ta współpraca się realizuje i których ona dotyczy, w powiązaniu z rozwojem współpracy międzynarodowej poszczególnych, lokalnych i regionalnych samorządów. Autor ukazuje także zachowanie omawianych wspólnot terytorialnych w czasie rozpoczętego otwarcie 24 lutego 2022 roku najazdu Rosji na Ukrainę, prezentując jak polskie samorządy zachowały się w ciągu pierwszych miesięcy tej agresji.
Autor jest nie tylko uznanym naukowcem, ale także doświadczonym praktykiem. Właśnie możliwość weryfikowania, konfrontowania teorii decydowania z jego praktyką gwarantuje dużą wartość poznawczą książki oraz pozwala uznać sformułowane w niej oceny i wnioski za wiarygodne, a także bardzo istotne dla naukowego poznania ważnego fragmentu otaczającej nas politycznej rzeczywistości. Decydowanie polityczne jest w tej książce rozpatrywane na trzech poziomach: po pierwsze, na poziomie makro - jako ogólna kategoria obejmująca swoją treścią ukierunkowane celowościowo zachowania w przestrzeni publicznej, na które składają się liczne, odbywające się równocześnie procesy decyzyjne o charakterze politycznym; po drugie, na poziomie analizy średniego rzędu - jako obszar wieloelementowej aktywności poszczególnych podmiotów polityki; po trzecie, na poziomie jednostkowych procedur decyzyjnych - potraktowanych jako wieloetapowe procesy. Zamiarem Autora było synergiczne zintegrowanie podejścia systemowego, funkcjonalnego i procesowego. Książka składa się z trzech powiązanych ze sobą części. Pierwsza część zawiera propozycję teoretycznego ujęcia decydowania politycznego, druga - jest próbą wykorzystania ustaleń teoretycznych do analizy i ewaluacji strategicznych procesów decyzyjnych w polityce w Polsce w latach 2015-2024, trzecia - obejmuje syntetyczną refleksję na temat możliwości zastosowania modeli teoretycznych do optymalizacji decyzji politycznych. Zawartość dzieła wzbogaca aneks, w którym Autor zamieścił własne projekty matryc do ewaluacji różnych etapów decydowania politycznego. Narzędzia tego typu umożliwią przyszłemu czytelnikowi prowadzenie samodzielnej oceny procesu decyzyjnego. Zaproponowane matryce mogą być wykorzystane przez decydentów, a także wykładowców do prowadzenia symulowanych działań decyzyjnych na zajęciach ze studentami, słuchaczami studiów podyplomowych i szkoleń. Z ustaleń Autora może (i powinien) skorzystać nie tylko akademik, ale i polityk, i urzędnik, i aktywista społeczny Nowatorstwo pracy polega na umiejscowieniu problematyki decydowania politycznego w kontekście porażek i sukcesów politycznych.
Celem niniejszej książki jest analiza stanu komunikacji Kościoła instytucjonalnego w Polsce na platformie Twitter (obecnie X) oraz opracowanie modelu komunikacji eklezjalnej, który - z uwzględnieniem specyfiki, funkcji i mechanizmów poszczególnych mediów - może zostać zastosowany również na innych platformach społecznościowych. Autor przeprowadził badania nad obecnością Kościoła w mediach społecznościowych, obejmujące analizę liczby prowadzonych kont, charakteru publikowanych treści, poziomu interakcji oraz zasad dwustronnej komunikacji, co pozwoliło na wypracowanie odpowiedniego modelu. Autor przedstawia model komunikacji - schemat obecności i formę komunikowania treści przez oficjalne konta diecezji w serwisie społecznościowym Twitter (X). Platforma ta, mimo że nie zajmuje pierwszego miejsca wśród najpopularniejszych platform społecznościowych w Polsce, notuje ciągły wzrost użytkowników. Jest najszybszym środkiem, jeśli chodzi o przekaz wiadomości, także jako oficjalny komunikator instytucji, firm czy polityków. Twitter ma cechy "eklezjalne". Można w nim komunikować się ze wszystkimi użytkownikami na całym świecie; jest to bardzo dobrze indeksowany serwis w najpopularniejszej wyszukiwarce internetowej Google. Twitter posiada kilka istotnych cech. Na tej platformie wszyscy użytkownicy są równi, niezależnie od tego, czy są wielką korporacją czy zwykłym użytkownikiem - nie ma podziału na status użytkownika. Jest to narzędzie proste w obsłudze, które daje wiele możliwości w komunikacji Kościoła instytucjonalnego.
Przedmiotem publikacji są zachowania i preferencje wyborcze młodych Polaków w 2019 r. oraz czynniki wpływające na decyzję tej grupy społecznej o udziale w wyborach. Celem jest przybliżenie problematyki partycypacji wyborczej młodzieży, analiza wyników autorskiego badania ilościowego dotyczącego czynników determinujących partycypację i sposobu głosowania młodzieży, a także szczegółowe omówienie zjawiska aktywności wyborczej młodych Polaków i wskazanie zależności między wyróżnionymi zmiennymi. Monografia przedstawia studium przypadku, tj. wyczerpującą analizę grupy młodzieży, jej aktywności politycznej i preferencji wyborczych, a także teorii racjonalnego wyboru i głosowania jako nawyku. O istocie i doniosłości problematyki pracy świadczy fakt, że jest ona związana z blisko 20-procentową częścią dorosłej populacji, która u progu nabywania samodzielności ekonomicznej kształtuje swoje postawy, stając się podmiotem socjalizacji politycznej i elementem kultury politycznej. Wyniki przeprowadzonego badania ilościowego pozwalają ustalić zależności między przyjętymi zmiennymi i ustalić relacje między wiekiem, płcią, wykształceniem, miejscem zamieszkania, poglądami politycznymi, sytuacją ekonomiczną a partycypacją w wyborach i postawami politycznymi młodych Polaków.
Książka jest interesującym poznawczo projektem teoretycznym o nachyleniu praktycznym skupionym wokół problematyki procesów transferu między kulturami, a przyjęta perspektywa interdyscyplinarna pogłębia istotę problemu. Książka ta stanowi ważny punkt widzenia na kwestie transferu przede wszystkim z kultury arabskiej do kultury polskiej. Ponadto jest źródłem informacji o relacjach między kulturami na przestrzeni wieków i współcześnie. Należy podkreślić i docenić ogrom pracy dokumentalistycznej wykonanej przez Autora, aby zgromadzić i przedstawić transfer kulturowy między kulturą arabską i polską. Pod tym względem praca jest niewątpliwie ciekawa, a różnego rodzaju szczegóły i ciekawostki dodają jej wartości.
Praca podejmuje niezwykle istotną problematykę funkcjonowania mediów publicznych w nowej rzeczywistości medialnej, której ton nadają technologie komunikacyjno-informacyjne. Za przedmiot badań Autorka obrała działalność brytyjskiego nadawcy publicznego British Broadcasting Corporation, co argumentuje we wprowadzeniu pisząc: "Nie bez znaczenia dla wyboru obszaru pracy jest fakt, iż BBC stanowi przykład swoistego fenomenu na rynku mediów publicznych, ponieważ stosując formy nadawania dozwolone dla PSM, przy zakazie emisji reklam, od wieku cieszy się wysoką popularnością zarówno w kraju, jak i poza jego granicami". Autorka dowiodła, że fenomen sukcesu BBC wynika z kilku kluczowych czynników: doświadczenia nadawcy, gwarancji finansowania ze środków publicznych, przemyślanego i konsekwentnego wdrażania nowych rozwiązań organizacyjnych i programowych, przede wszystkim jednak ze sposobu realizacji jej strategii cyfrowej i misji. Doprowadziło ją to do twierdzenia kończącego rozprawę, że "łącząc tę strategię z wypracowanymi, przez wiek istnienia, rozwiązaniami organizacyjnymi, programowymi, zapleczem technicznym, zasobami, a także talentem do innowacji, BBC ma szansę na długo zapewnić sobie pozycję nadawcy publicznego, jedynego w swojej wyjątkowości i jednocześnie wzorca do naśladowania".
Publikacja jest oryginalnym, niezwykle ciekawym interdyscyplinarnym studium i jednocześnie przestrzenią analizy dziedzictwa, pojęć pokrewnych, jak i różnych kontekstów jego ujęcia. Odwaga w formułowaniu wniosków, niezwykły talent nieszablonowych rozwiązań w prezentacji wyników analiz w postaci tabelarycznej, dar syntezy ważnych i trudnych w prezentacji zagadnień - to tylko niektóre cechy wyróżniające tę publikację. Ma ona cechy studium zmian wartości i postaw o charakterze tożsamościowym dokonujących się w polskim społeczeństwie. Jako taka wpisuje się w ważny nurt przemian świadomości, ale też w dowartościowany w ostatnich dekadach nurt badań potwierdzających głębokie powiązania między sferą polityki i szeroko rozumianej kultury, w tym zwłaszcza religii. Temat papieskiego dziedzictwa - w kontekście czasu oddalającego nas od momentu jego śmierci i zmieniających się nastrojów społecznych - stanowi zagadnienie niezwykle aktualne. Mimo licznych badań stan wiedzy można uznać za niezadowalający, wymagający pogłębienia. Początkowo temat ten był podejmowany w perspektywie jednoznacznie pozytywnego fenomenu oddziaływania Jana Pawła II na życie publiczne i na samych Polaków. Wówczas negatywne opinie o dziedzictwie Jana Pawła II niemal nie występowały, stanowiły absolutny margines. Jak obecnie, w obliczu negatywnych obecnych zjawisk w obszarze pamięci o papieżu, może wyglądać implementacja dziedzictwa Jana Pawła II do szczegółowych polityk czy strategii państwa? W niniejszej książce przykładem takiej strategii jest projekt polskiej marki narodowej. Tytułowy dylemat, sprowadza się do tego, czy i na ile dziedzictwo Jana Pawła II może być włączone do strategii marki narodowej Polski. Ważnym celem publikacji jest weryfikacja, jak przebiega w Polsce proces zarządzania dziedzictwem Jana Pawła II, jaka jest jego specyfika oraz co - w obliczu wielu nowych zjawisk związanych z osobą Jana Pawła II i pamięcią o nim - wpływa na rozumienie dziedzictwa. Z tej perspektywy autorka przedstawia nowe pogłębione spojrzenie na tytułowe dziedzictwo, uzupełnia dotychczasową lukę w badaniach naukowych.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
