Znakomita powieść autora międzynarodowego bestselleru „Ojciec Eliasz”.
Wiedziony bezgraniczną miłością do syna ojciec wędruje na drugi koniec świata… To współczesna parafraza przypowieści o „Dobrym pasterzu” oraz „Synu marnotrawnym”.
Życie kanadyjskiego księgarza Alexa Grahama, wdowca w średnim wieku, przewraca się do góry nogami, gdy jego syn znika bez śladu. Zaopatrzony w niewielkie fundusze ojciec rozpoczyna długą podróż, podczas której po raz pierwszy w życiu opuszcza swój bezpieczny, uporządkowany świat. Gdy natrafia na znikomy trop, idzie za nim w ślepej desperacji, co krok za krokiem prowadzi go do fascynujących miejsc oraz chwilami – przerażających ludzi i niebezpieczeństw.
Doświadczając niepewności i bólu, straty i tęsknoty, Graham wciągnięty zostaje w konflikty międzynarodowe oraz odwieczną walkę dobra ze złem. Docierając do granic wytrzymałości, powodowanych niewytłumaczalnym cierpieniem, którego jest świadkiem i którego sam doświadcza, odkrywa niespodziewane źródło siły i prze do przodu w nadziei odzyskania syna… i siebie samego.
O autorze:
Michael O’Brien – ikonograf, malarz i pisarz jest popularnym autorem wielu bestsellerowych powieści takich, jak: „Ojciec Eliasz”, „Zaćmienie słońca”, „Dom Sophii”, „Teofil” oraz „Wyspa Świata”. Mieszka w Kanadzie z żoną Sheilą i rodziną.
Autorka książki jest Polką z Pomorza, która w latach 80. ubiegłego wieku wyszła za Libijczyka studiującego w Polsce, a następnie wyjechała na stałe do jego kraju. Radykalnie odmienne obyczaje, prawo szariatu, jawna dyskryminacja kobiet podzieliły małżonków, zmieniając ich uczucie i codzienność w koszmar. Muchtar okazał się kameleonem – w Polsce delikatny i tolerancyjny, u siebie stał się panem i władcą, stawiającym za wzór żonie chrześcijance swoją jedynie słuszną religię oraz wyidealizowaną matkę muzułmankę. Zdecydowany bunt Nadii w obronie własnej godności i podmiotowości zrodził w końcu brutalną przemoc i... plan ucieczki z „islamskiego raju”.
Dramatyczne losy autorki – która tutaj ukrywa się pod pseudonimem, nadal obawiając się ingerencji w jej życie tamtej przeszłości – przeplatają się z ciekawymi obserwacjami. Oprócz wątków niemal kryminalnych „Gorzka pomarańcza” jest bogatym źródłem wiedzy o arabsko-muzułmańskiej mentalności oraz obyczajowości, a zwłaszcza o życiu rodzinnym – pokazywanym tu barwnie i różnorodnie. Dzięki temu książka ta ma także walory dobrego reportażu uczestniczącego.
Nadia odzyskała wolność w 1997 roku, a swoje pouczające wspomnienia spisała dziewięć lat później. Trafiają one w czas, kiedy zderzenie religii i cywilizacji staje się problemem Europy, a nie tylko nieostrożnych polskich dziewczyn zakochujących się w śniadych studentach z Afryki.
W tureckiej części Nikozji żona autora kupuje starą, drewnianą szkatułkę. Trzy miesiące później w kościele w Barcelonie zamordowany zostaje kapłan. Co łączy te dwa fakty? Jaki jest ich związek z wydarzeniami w Jerozolimie sprzed dwóch tysięcy lat? I dlaczego skutkują aktami terrorystycznymi we współczesnej Europie? Jaką rolę odgrywa w nich założony w 2012 roku w Hiszpanii Zakon Piłata i Judasza? Próba rozwiązania tych zagadek okaże się śmiertelnie niebezpieczna.
Autor - wzorem Dana Browna i Umberto Eco - po mistrzowsku prowadzi nas przez zaułki historii, pokazując, jak wydarzenia z przeszłości wpływają na jej bieg, wywołują tragiczne skutki w ciągu dwóch tysięcy lat i powodują śmiertelne zagrożenie dla współczesnych Europejczyków. Historia, sensacja i kryminał w jednym.
Tadeusz Biedzki – pisarz, podróżnik, przedsiębiorca. Autor powieści historyczno-sensacyjnych oraz książek podróżniczych, pełnych niesamowitych przygód z różnych kontynentów. W 2016 roku nagrodzony Bursztynowym Motylem im. Arkadego Fiedlera za książkę „W piekle eboli”.
Nadia zakochuje się w Libijczyku, wychodzi za mąż i wyjeżdża do Afryki. Radykalnie odmienne obyczaje, prawo szariatu, dyskryminacja kobiet zmieniają życie małżonków w koszmar. Nadii wraz z dziećmi udaje się uciec od męża i wrócić do Polski. Tak kończy się „Gorzka pomarańcza”, która podbiła serca czytelników. Odzyskanie wolności okazało się jednak tylko pozornym happy endem. Druga część tej historii to zderzenie bohaterki z brutalną rzeczywistością. Konsekwencje swoich decyzji, włączając w to rozwód, do którego doszło po kilku latach pobytu w Polsce, ponosi do dziś.
Książka ta jest oparta na autentycznych wydarzeniach. Świadczy o tym, jak jeden zły wybór dokonany w młodości może zaważyć na całym późniejszym życiu – również najbliższych osób. Niech będzie przestrogą dla wszystkich kobiet, które decydują się na związek z człowiekiem odmiennej kultury, wyznania, mentalności, bo to wiąże się także z innym postrzeganiem i rozumieniem spraw dotyczących małżeństwa oraz rodziny.
Choć autorzy „Rockowiska Trójmiasta” opatrzyli książkę podtytułem „Lata 70.”, swoją opowieść rozpoczynają kilka lat wcześniej, kiedy to trójmiejskie zespoły beatowe i muzycy z Trójmiasta stanowili ogólnopolską czołówkę rodzimej estrady. Stanisław Danielewicz i Marcin Jacobson byli świadkami, a przede wszystkim uczestnikami wydarzeń, które sprawiły, że big-beat przeistoczył się w muzykę rockową. Obaj autorzy przyglądali się tej transformacji z różnych pozycji, co doprowadziło do tego, że na kartach książki niejednokrotnie polemizują ze sobą, zarówno w odniesieniu do faktów, jak i ich interpretacji. Przyjęta przez nich metoda równoległych opisów, wzajemnych uzupełnień i polemik jest nowością w tego typu publikacjach, co czyni z tej książki wielobarwną, wielopoziomową opowieść wciągającą nawet osoby niezainteresowane tematem.
Autorzy prowadzą czytelnika przez fascynujące ówczesną młodzież miejsca: sopocki Non-Stop, który w lecie był najgorętszym miejscem w Polsce, przez kluby Rudy Kot, Żak czy Ster, gdzie hartowała się rockowa stal, po legendarny Teatr Letni czy pierwsze polskie dyskoteki.
Przede wszystkim jednak karty „Rockowiska Trójmiasta” dokumentują i przynoszą wspomnienie ludzi, którzy w dużej mierze zdecydowali o tym, jak stworzony przez Franciszka Walickiego ruch big-beatowy stał się ważną częścią popkultury, zarówno pod swą właściwą nazwą „rock”, jak i pod hasłem „Muzyka Młodej Generacji”.
Opis środowiska trójmiejskiego rocka uzupełniają sylwetki zespołów, artystów, rzadziej menedżerów, zarówno kręgu rocka, jak i związanych z gatunkami pokrewnymi: piosenką autorską, muzyką pop i jazzem. Dzięki temu ów świat równoległych, ale też często przeciwstawnych idei i dźwięków jest zrozumiały i interesujący dla współczesnego czytelnika w każdym wieku.
Bretońska paleta” jest kolejną publikacją Moniki Handke o Bretanii, w której autorka mieszka od lat i zna ten fascynujący region doskonale, zatem jej relacja jest naprawdę „z pierwszej ręki”.
Książka erudycyjna i kolorowa, bo pisze ją przecież malarka, szczególnie na barwy wrażliwa, nie tylko w obrazie, ale i w słowie. Odnajdziemy w „Bretońskiej palecie” wiele cennych refleksji osobistych, ale przede wszystkim zachętę do poznania tej nadmorskiej krainy, która potrafi oczarować. Kluczem jest historia i ludzkie charaktery, hartowane przez atlantyckie wiatry, drzemiące w mieszkańcach po dziś dzień zamiłowanie do legend i niesłabnący szacunek dla „opowiadaczy” przekazujących nadal ustnie dawne tradycje.
Pierwsza część książki to zbiór „obrazków”, historii zapisanych i przeżytych w dolinie Aven. Ich bohaterami są nie tylko ludzie, ale też zwierzęta, ptaki i rośliny składające się na bujny pejzaż magicznej krainy.
Dalsze części poświęcone są przede wszystkim twórcom zafascynowanym Bretanią. Począwszy od grupy amerykańskich malarzy realistów, pierwszych odkrywców malowniczego zakątka, poprzez Paula Gauguina i jego słynną „Szkołę Pont-Aven”, związanego z nim więzami przyjaźni Władysława Ślewińskiego, a potem innych naszych znamienitych rodaków, którzy w różnych okresach tworzyli w tym miejscu, opisując je piórem lub pędzlem.
Dom zamieniony na żaglówkę? Wygodne łóżko na bujającą się koję? Plac zabaw na bezludne wyspy i podwodny świat? Pół roku na morzu to dla trójki rodzeństwa czas kreatywnych zabaw oraz obcowania z niezwykłą fauną i florą tropikalnego morza. Spotkanie z rekinami to codzienne wydarzenia, podobnie jak holowanie przez żółwia czy pisanie atramentem z kalmara.
„Przygoda na rafie” to połączenie zwykłego codziennego życia w niezwykłym miejscu. To opowieść o dziecięcych przygodach w świecie ciekawych zwierząt. Opowieść o rodzinie spędzającej miesiące na jachcie i traktującej go jak własny dom.
Narratorem jest 6-letni Jack, który relacjonuje codzienne wydarzenia z życia na morzu. Spotkanie ze stadem wielkich płaszczek, wypchnięcie zaklinowanego w koralu rekina czy podglądanie kangurów to tylko niektóre z historii ujętych w książce. To niecodzienne, ale realne przygody w autentycznym świecie.
Okazuje się, że mimo braku zabawek, placów zabaw, telewizora i gier elektronicznych, wystarcza czysta kreatywność dzieci i otwartość na otaczający świat, by ciekawie spędzać czas.
Autorka Monika Bronicka jest żeglarką i podróżniczką. Niegdyś sportowcem startującym w Igrzyskach Olimpijskich, dziś globtroterem przemierzającym mile morskie po południowych wodach wraz rodziną. Trójka dzieci od urodzenia uczestniczy w wyprawach, a ich przygody opisuje autorka.
Wstrząsająca opowieść, snuta dzień po dniu przez ojca Ibrahima, franciszkanina i proboszcza z Aleppo. Poruszający dziennik, przeprowadzający nas przez najbardziej mroczne chwile syryjskiego konfliktu: od zaciekłych walk, bombardowań i śmierci niewinnych ofiar, po rozejm z grudnia 2016 roku.Drugie pod względem wielkości miasto w Syrii dziś nosi na sobie ślady bezdusznego konfliktu, który toczył się na jego ulicach i który w dalszym ciągu zbiera krwawe żniwo w innych częściach kraju. Wydaje się, że bombardowania ustały, ale ta wojna się nie skończyła przypomina ojciec Ibrahim. Łaciński kościół parafialny św. Franciszka z Asyżu oraz klasztor franciszkanów z Kustodii Ziemi Świętej przez długi czas znajdowały się tuż przy linii frontu między siłami rządowymi a oddziałami rebeliantów. W ciągu tych kilku lat stały się punktem odniesienia i miejscem schronienia dla setek rodzin. Rozdawanie wody, żywności i lekarstw, naprawianie uszkodzonych domów, uiszczanie opłat za studia i za naukę w szkole dla wielu dzieci, pocieszanie wdów i sierot to tylko nieliczne spośród mnóstwa przykładów solidarności, których bohaterami są ludzie z Aleppo.Wojna jeszcze się nie skończyła. Ale na pewno nie zwyciężyła.
Książka ""Polsko, Ojczyzno moja!"" podpowiada, aby w świetle wiary odczytywać historyczne zadania, jakie Bóg nakłada na ramiona narodu. Polakom - podpowiadają papieże - Pan historii wyznaczył misję ""przedmurza chrześcijaństwa"". Polska została też nazwana ""sercem Europy"", krajem tolerancyjnym i bez płonących stosów, bez którego ten kontynent nie może istnieć. Siłę do tej misji czerpali Polacy z krzyża Chrystusowego oraz od Maryi, Matki i Królowej narodu, która ich osłaniała i strzegła. Kult Chrystusowy i maryjny stał się elementem spajającym wspólnotę Polaków, gotową w każdej chwili stanąć do walki w obronie wiary, podobnie jak i Rzeczpospolitej. Fundamenty Polski odnajdujemy w rodzinie, Kościele, szkole oraz innych instytucjach służących formacji duchowej. W nich wzrasta człowiek-Polak, chrześcijanin, obywatel. W oparciu o te jakości duchowe chcemy budować jej przyszłość, by wierna tradycji nigdy od nich nie odstąpiła. Polscy mistycy i mistyczki doskonale rozumieją tę powinność wobec swej ojczyzny, stąd zachęcają, aby trwać w wierze ojców i przekazywać światło nadziei w trudnych czasach, w jakich przyszło żyć ludziom. Przypominają, że należy przekazywać ogień miłosierdzia, by rozpalił ludzkie serca, przyniósł szczęście i ukojenie. Dawała tego dowód św. Faustyna Kowalska oraz św. Jan Paweł II.
Paulina i Rafał, dwójka dobrze zapowiadających się obywateli ustrukturyzowanego społeczeństwa, goniąc za marzeniami, zostawia wszystko i rusza przed siebie. Dookoła świata. Bez planu. Jak taka podróż ich zmieni? Czego nauczy o otaczającej rzeczywistości?
Niezwykła ciekawość świata i nieokiełznany optymizm prowadzą tych współczesnych wagabundów do najodleglejszych zakątków naszej planety. Z wyjątkową wnikliwością obserwują świat, wyłapując absurdy podpatrywanej codzienności. Z dystansem do podróżniczego zadęcia, błyskotliwie, a przede wszystkim z humorem serwują czytelnikowi podróżniczy koktajl, który czyta się jednym tchem.
Cztery miesiące jachtostopu na Pacyfiku, własny minivan w Nowej Zelandii, a także ponad 150 tys. km wielkiej przygody z otwartym umysłem i wyczekiwaniem na nieznane. Poszukując sensu życia, Paula i Rafał podpatrują, jak archetyp wolności ma się dziś we współczesnym świecie.
Czy rzut monetą na Pacyfiku może zmienić plany podróżnicze na najbliższe pół roku? W jaki sposób współczesne kanały przerzutowe kokainy w Ameryce Łacińskiej wpływają na los Indian? A w jaki oddziałują na świat podróżników i turystów? Ile świń warta jest dobra żona w hierarchicznych kulturach klanowych na Pacyfiku? A ile można dać za żonę z „second handu”? Jak złapać jachtostop na Fidżi? Czy kolumbijscy sicarios na pewno już nie istnieją? Odpowiedzi na te pytania znajdą Państwo w książce „Pacyfik i jeszcze dalej”.
Bóg jest tajemnicą - tajemnicą miłości Trzech Osób: Ojca i Syna i Ducha Świętego. Z miłości pragnie On, abyś Jego tajemnicę poznał. Odsłania przed Tobą, Kim jest i jak bardzo Cię kocha. Bóg objawiając się zaprasza, abyś swoim rozumem i sercem odpowiedział Mu.Chcesz przylgnąć do Niego z miłości?Chcesz wyrazić zaufanie Jego Słowu?Skąd masz mieć pewność, że Pismo Święte, które czytasz, jest Słowem Bożym?Za kim masz iść, kogo słuchać, by dojść do Prawdy?To podręcznik dla uczniów Prawdy, którzy chcą się stać świadkami Miłości
Burek może być z mięsem, ze szpinakiem, świeżym serem, a w post z ziemniakami. Od spodu tłusty, w buzi gorący. Popity naturalnym jogurtem daje kopa na pół dnia. Każda piekarnia ma przynajmniej dwa stoliki, przy których rano można usiąść i spokojnie wsunąć trójkącik ciasta w usta. Burek kosztuje grosze, ale nie wstydzi się go zjeść żaden majętny Serb. Normalny obrazek - właściciel mercedesa, w obciętych dżinsach i w klapkach, ze złotą ketą na szyi, drepcze do pekary. Tam zajada gorące śniadanie, a obok to samo robi pracownik komunalki w brudnych ogrodniczkach, który za chwilkę wejdzie na śmieciarę i pojedzie czyścić Belgrad.
Dzięki burkowi podróżowanie po Serbii jest zarazem i tanie, i smaczne. A na obiad można zjeść równie tanią pljeskavicę. Mielone, grillowane mięso w bułce. Wygląda jak hamburger, ale każdy Serb wie, że to pljeskavica była pierwsza!
Największy kraj byłej Jugosławii nie ma nadmorskich plaż. Amatorzy smażalni pod słońcem nie znajdą tutaj swego miejsca, chyba że zdecydują się na piasek w którymś z naddunajskich kurortów. Amatorzy gór będą zaskoczeni Starą Planiną. Widoki jak w Bieszczadach. Wysokie, prawie dwukilometrowe góry porośnięte tylko trawą. Pomiędzy wierzchołkami przykucnęły wąwozy. Puste. Czasami przejdzie pasterz z owcami. Pionowe ściany i szum kaskad. Chillout do potęgi. Co kilkaset metrów taki nasz wąwóz Homole, tyle że bez tłumów i kas na wejściu.
W Serbii słychać ciągle muzykę graną na ulicach, dla zwykłych ludzi, a nie tylko pod turystów. Folk jest ciągle żywy. Największy na świecie festiwal trębaczy musiał narodzić się w tym kraju.
Ale najwspanialsi są Serbowie. Wystarczy zagadać w ogólnosłowiańskim języku, a już zapraszają na kawę i rakiję. Pamiętaj, że tutejszy alkohol pije się mikroskopijnymi łyczkami, a przy wznoszeniu toastu trzeba patrzeć swojemu towarzyszowi w oczy.
Dziewczęta i chłopcy, ta książka jest dla wasDziewczęta i chłopcy, którzy przygotowujecie się do udziału po raz pierwszy w sakramencie spowiedzi świętej, to wam jest dedykowana książka Ja też się spowiadam!, która nie jest podobna ani do podręczników szkolnych, ani nawet do katechizmu. Mam nadzieję, że będziecie do niej chętnie i z zaciekawieniem zaglądać. Została bowiem napisana tak, żebyście mogli jako uczniowie drugiej lub trzeciej klasy zrozumieć wszystko, co przeczytacie. Owszem, niektóre słowa lub informacje mogą być nieco trudniejsze, ale wystarczy trudniejszy fragment przeczytać ponownie i z większą uwagą, a wszystko będzie zrozumiałe.Książka Ja też się spowiadam! może być pomocna we wspólnym przygotowywaniu się do tego wielkiego dnia dnia pierwszej spowiedzi świętej z przyjaciółmi, katechetami i rodzicami. We współpracy z przyjaciółmi można pogłębiać i poszerzać niektóre sprawy, o których tutaj tylko krótko się wspomina. Można na przykład czytać razem całe wersety Pisma Świętego, które tutaj przytaczane są zaledwie w krótkich fragmentach.Po trzecie Ja też się spowiadam! to książka, którą można przepisać. Właśnie tak! Można ją napisać jeszcze raz! Kto ją ma napisać? Właśnie wy! Zauważcie, że wszystkie strony książki zawierają informacje, pytania, odpowiedzi, propozycje zajęć i rozważań, które mogą przydać się wszystkim. Ale przecież wy nie jesteście wszyscy. Wy jesteście: Marek, Andrzej, Martynka, Zosia, Klara... i każde z was jest inne, podobnie jak uczniowie waszej klasy są zupełnie inni niż uczniowie klas pozostałych. Przepisanie tej książki oznacza uzupełnienie niepełnych informacji, znalezienie odpowiedzi na zadane pytania, podjęcie sugerowanych w książce działań, rozważań ważnych zarówno dla każdego z was z osobna, jak i dla całej waszej grupy.Jeśli w ten sposób z książką Ja też się spowiadam! przygotujecie się do pierwszej spowiedzi świętej, to książka ta nie będzie już jak inne szkolne książki, które odkłada się raz na zawsze. O nie! To będzie raczej dziennik waszej pasjonującej podróży do jednego z najważniejszych celów w waszym życiu, mianowicie do pierwszej spowiedzi świętej. Przed wami szczególna podróż przejście od małych dzieci, które czasem nie wiedzą dobrze, co czynią, do bardziej dojrzałych, zdolnych odróżniać to, co dobre od tego, co złe. I w rezultacie potrafią wybierać dobro. A więc życzę wam udanej, dobrej podróży!
„Spotykam tylko dobrych ludzi” – z takim postanowieniem Anna Borecka zorganizowała drugą samotną wyprawę do Azji. Tym razem podróżowała autostopem przez Turcję, Iran, Turkmenistan, Uzbekistan, Tadżykistan, Kirgistan i ChRL. W drugim tomie „Alpinistki na autostopie”, zatytułowanym „Z Polski do Chin”, opowiada o pełnej wrażeń trzymiesięcznej eskapadzie. W tym czasie pokonała lądem około 20 tys. km, głównie na stopa.
Miłośnicy podróży będą zachwyceni. Znajdą tu m.in. relację z bezludnych Gór Kurdyjskich i baśniowej Kapadocji. Zwolennicy słońca odczują żar wielkich pustyń Kyzył-kum, Kara-kum i Takla Makan, zaś pasjonaci gór będą zdobywać wraz z autorką kolejne azjatyckie szczyty.
Boże miłosierdzie to miłość, która zniża się ku nam. Nie bardzo chcemy zniżającej się ku nam miłości ludzkiej. Zwłaszcza wtedy, kiedy wzrasta poczucie sprawiedliwości jako konieczność. Rozumiemy, że chodzi o ludzką dobroć, której wciąż jest za mało. Lubimy ludzi, kochamy ich, ale ze względu na Pana Boga. Jeżeli kochamy ich tylko ze względu na siebie, możemy ich skrzywdzić.ks. Jan Twardowski (1915-2006) Bądźcie miłosierni to wybór rozważań o tym, czym jest miłosierdzie Boga i rozważań o znaczeniu słów ,,Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny"" (Łk 6,36) w postawie człowieka. Na książkę składają się fragmenty homilii ks. Twardowskiego z kilkudziesięciu lat, które stanowiły komentarz do tekstów Ewangelii, mówiących o miłości Boga do człowieka i Bożym Sercu; miłosierdziu człowieka i ofierze, życiu miłosierdziem. Autor stawia tu pytania, na które szuka odpowiedzi: Co to znaczy, że Bóg jest miłosierny? Jak przejawia się Boża miłość? Jak mówić o Bożej miłości w świecie wojen i nienawiści? Czy człowiek potrafi być miłosierny? Na ile kierujemy się w życiu dobrocią, miłością, przebaczeniem? Książka Bądźcie miłosierni - wraz z dwoma innymi: Będziesz miłował (2015) i Wytrwajcie w miłości (2016) - ukazuje się dla uczczenia setnej rocznicy urodzin ks. Jana Twardowskiego, dla którego miłość była tematem najważniejszym. Trzy tomy wpisują się w Nadzwyczajny Rok Jubileuszowy: Rok Miłosierdzia oraz 1050. rocznicę Chrztu Polski.
Prezentowana książka To warto wiedzieć – o prawie Kościoła w pytaniach i odpowiedziach ma na celu przybliżenie podstawowych praw i obowiązków wierzących, dotyczących codziennego ich życia, wzajemnych relacji i dyscypliny sakramentów. Stanowi zbiór korespondencji z Czytelnikami, zamieszczany na łamach dwutygodnika „Pielgrzym”. Książka zajmuje się kolejno tematyką poszczególnych sakramentów, od chrztu świętego do sakramentu małżeństwa w aspekcie prawno-duszpasterskim. Podejmuje też problematykę związaną z sakramentaliami, kultem relikwii, prawem karnym i administracyjnym Kościoła, a także procesami o stwierdzenie nieważności małżeństwa.
Stanowi zatem praktyczny przewodnik kanoniczo-duszpasterski dotyczący dyscypliny sakramentów w Kościele. Niewątpliwie przyda się alumnom seminariów duchownych, książka kierowana jest również do szerokiego grona studentów teologii, także prawa kanonicznego, jako literatura uzupełniająca. Stanowi też niezbędną pomoc dydaktyczną dla nauczycieli religii w szkołach. Może okazać się również praktycznym przewodnikiem stosowania przepisów prawa kanonicznego dla duszpasterzy i wszystkich pracujących we wspólnotach parafialnych, w ramach przygotowania do przyjęcia sakramentów. Prezentowany zbiór odpowiedzi na pytania napisany jest dostępnym, prostym i komunikatywnym językiem.
Patronat medialny: Radio Głos, Pielgrzym
Miałem okazję wielokrotnie osobiście słuchać kazań Księdza Biskupa Jana. Nie bardzo wiedziałem, co bardziej podziwiać: czy kompetencję i głębię jego wyjaśnień, czy też piękno słowa, a przy tym prosty i bezpośredni sposób jego przekazywania. Tylko w ten sposób słowo to mogło stać się pokarmem i światłem na drodze chrześcijańskiego życia. Posiadał przy tym ogromną łatwość mówienia i wczucia się w sytuację słuchaczy. Z równym zainteresowaniem umiał mówić do środowisk uczonych, jak i prostego ludu Bożego.
Doskonałe, teoretyczne przygotowanie pozwalało jemu głęboko wnikać w myśl Autora natchnionego i dzięki temu docierać do zamysłu samego Boga. Jednocześnie przez wczucie się w sytuację słuchaczy znajdował drogę do ich serc. (…)
Wydany obecnie tom homilii pt. „Zamyślenia nad słowem Pana”, jak wskazuje na to podtytuł, nie jest zbiorem jednolitym. Książka zawiera 39 homilii, które w okresie dziesięciolecia, w latach 1988–1998, opublikował na łamach „Współczesnej Ambony”. (…)
Wartość obecnego tomu, opublikowanego przez Wydawnictwo „Bernardinum” polega na tym, że zawarte w nim homilie zostały w całościosobiście przygotowane przez samego Kaznodzieję. Stanowią one zatem najbardziej autorytatywne źródło do poznania nie tylko treści głoszonych homilii, ale także stylu, języka, duchowości i osoby czcigodnego Kaznodziei. Powiedziałbym, że właśnie w tych homiliach, pomimo śmierci, nadal żyje i ukazuje się najbardziej prawdziwy obraz człowieka, kapłana, biskupa i duszpasterza.
Abp Henryk J. Muszyński, Wstęp
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
