Książka "Samoleczenie w Medycynie Naturalnej" autorstwa Daniela Nowotczyńskiego to znakomity przewodnik po świecie medycyny naturalnej. Autor, z pasją i zaangażowaniem, wprowadza czytelników w szeroki wachlarz metod leczenia, które od wieków są stosowane na całym świecie. Jednym z największych atutów tej publikacji jest jej kompleksowość. Autor nie ogranicza się do opisania kilku popularnych metod, ale szczegółowo omawia takie techniki jak apiterapia, akupunktura, akupresura, reiki, a także różne formy jogi. Każda z tych metod jest starannie opisana, z uwzględnieniem jej historii, zasad działania oraz praktycznych wskazówek dotyczących samodzielnego stosowania. Daniel Nowotczyński zyskał uznanie jako propagator medycyny naturalnej. W swojej książce nie tylko przekazuje teoretyczną wiedzę, ale również dzieli się własnymi doświadczeniami i przemyśleniami, co czyni lekturę bardziej osobistą i zaangażowaną. Jego podejście do tematu jest pełne szacunku dla tradycji, ale jednocześnie otwarte na współczesne potrzeby czytelników poszukujących alternatyw dla konwencjonalnych metod leczenia. Książka napisana jest w sposób niezwykle przystępny, co sprawia, że nawet osoby, które nie miały wcześniejszej styczności z medycyną naturalną, z łatwością mogą zrozumieć i stosować przedstawione w niej metody. Struktura poradnika jest przejrzysta, co ułatwia nawigację i szybkie odnalezienie interesujących informacji. Każdy rozdział jest dobrze zorganizowany, z jasno wyodrębnionymi sekcjami poświęconymi poszczególnym metodom leczenia. Dzięki tej książce czytelnicy mogą dowiedzieć się, jakie schorzenia można leczyć za pomocą metod naturalnych, jak dokładnie je stosować oraz jakie efekty można osiągnąć. To nie tylko źródło wiedzy, ale także inspiracja do bardziej świadomego i zdrowego stylu życia. Daniel Nowotczyński stworzył wartościowe dzieło, które łączy w sobie bogatą tradycję medycyny naturalnej z praktycznymi poradami, jak wykorzystać te metody w codziennym życiu. Gorąco polecam "Samoleczenie w Medycynie Naturalnej" wszystkim zainteresowanym zdrowiem i naturalnymi metodami leczenia.Książka jest bogato ilustrowana zarówno zdjęciami czarno białymi jak i kolorowymi
Przed Państwem nowa powieść Jolanty Gębki pod tytułem Z PREMEDYTACJĄ. Swoją twórczość autorka przedstawia tak: Piszę, bo lubię. Wydaję, bo przecież nie będę pisać do szuflady. Napisałam kolejną książkę, w której znajdują się również osoby Żaneta i Szczepan (właściwie to jest druga część pierwszej powieści "Żaneta i Szczepan"). Nie przedstawiam w mojej książce żadnych faktycznych zdarzeń. Tak jak w poprzedniej powieści autorka ze spokojem i rozwagą opisuje codzienność małżonków, którym przyszło żyć w małym mieście. Ich życie pozornie jest nawet nudne, składa się z szeregu drobiazgów, które mają jednak duże znaczenie, wpływające się na całość ich egzystencji. Czytelnik z łatwością odnajdzie w tej powieści samego siebie. Stres, który towarzyszy każdemu z nas, praca, która jest konieczną, aby zapewnić sobie środki do życia, ale niekoniecznie jest tym, co bohaterowie kochają najbardziej. Autorzy coraz bardziej zdają sobie sprawę, że nie zatrzymają uciekającego czasu, zmian zachodzących nie tylko w ciele bohaterów, ale także w ich umyśle. To intrygująca i pobudzająca wyobrażnię kobieca powieść, do fabuły której czytelnik może dodać własne przeżycia i przemyślenia. Zapraszam do lektury! O Autorka o sobie: Urodziłam się 24 grudnia 1973 roku.To jest moja kolejna powieść wydana w polskim wydawnictwie. W powieści tej dosłowne wszystko jest wymyślone. Jeśli moja fikcja literacka znajdzie gdzieś jakąś zgodność z rzeczywistością, to znaczy, że trafiłam właśnie w taką sytuację. Stron 140 okładka kolorowa, oprawa miękka
Do rąk Państwa trafia książka dla dzieci pod tytułem "ZACZAROWANY POTOK. BAJKI I BAŚNIE DLA DZIECI" autorstwa Renaty Klamerus. To zbiór urokliwych i pełnych magii opowieści, które przenoszą młodych czytelników w świat niezwykłych przygód. Renata Klamerus, autorka o bogatym dorobku literackim, tworzy niezapomniane historie, które pobudzają wyobraźnię i uczą wartości. W tej książce spotykamy się z różnorodnymi bohaterami i niezwykłymi miejscami. W baśni "Chłopiec i koń" młody chłopiec i jego koń wyruszają w podróż przez zamarznięte jezioro, by odkryć tajemniczy, lśniący kamień. Kreatywność autorki przejawia się w magicznych opisach i nieoczekiwanych zwrotach akcji, które sprawiają, że każda opowieść wciąga i fascynuje czytelników. Inna baśń, "O Robaczku Lipaczku", przenosi nas na malowniczą łąkę w Lipnicy Wielkiej, gdzie mieszka sympatyczny robaczek. Jego przygody wśród traw i kwiatów uczą dzieci o przyjaźni, pracowitości i czerpaniu radości z małych rzeczy. Autorka w mistrzowski sposób oddaje piękno przyrody, co dodatkowo pobudza wyobraźnię młodych czytelników. Książka jest przeznaczona dla dzieci w wieku 6 do 9 lat, jednak to rodzice zdecydują, czy będzie odpowiednia również dla starszych dzieci w wieku 7 do 12 lat. Ilustracje Mirosława Trochanowskiego dodają książce dodatkowego uroku, sprawiając, że każda strona ożywa barwami i detalami. Piękne i szczegółowe ilustracje wspierają tekst, pomagając dzieciom lepiej zrozumieć i zanurzyć się w przedstawionych historiach. Renata Klamerus zadebiutowała jako autorka baśni dla dzieci książką "Tami z krainy pięknych koni". Książki spotkały się z entuzjastycznym przyjęciem blogerów i czytelników. Pierwszy tom został przetłumaczony na język niemiecki, a autorka opowiadała o swoich książkach na antenie Radia Kraków. Autorka jest aktywnym członkiem zakopiańskiego Klubu Literackiego "Trawers". Jej wiersze znalazły się w "Antologii Poetów Polskich na rok 2017 i 2018". Prywatnie jest mamą syna Bartosza-Sawy i córki Magdaleny-Sary oraz babcią trojga wnucząt. Na swoim blogu dzieli się twórczością i inspiracjami. Renata Klamerus zasługuje na uznanie za swoją kreatywność i umiejętność tworzenia pięknych i pouczających opowieści. ZACZAROWANY POTOK. BAJKI I BAŚNIE DLA DZIECI to idealny wybór zarówno dla młodszych, jak i dla starszych czytelników, którzy pragną zanurzyć się w świat magii i niesamowitych przygód. Zapraszam do lektury! O Autorce: Renata Klamerus urodziła się w Bydgoszczy. Przez pięćdziesiąt lat pozostawała w magicznym, sakramentalnym związku małżeńskim z Ryszardem Klamerusem - góralem, rzeźbiarzem, społecznikiem, twórcą wielu rzeźb, pomysłodawcą Festiwalu Legend i Baśni Karpackich oraz wielu imprez na terenie Podhala. Obecnie, od grudnia 2022, wdowa. Z wykształcenia farmaceutka, po łódzkiej Akademii Medycznej. W latach 1990-2012 właścicielka i kierownik Apteki w Spytkowicach k. Rabki. Z powodu braku czasu późno zajęła się swoją pasją - twórczością literacką. Wydała dwa tomiki poezji: "Zdziwiłam się oniemiałam" (wyd. 2004) i "Teatr złotej gałęzi" (wyd. 2019), a także trzytomową baśń przeznaczoną dla dzieci w wieku 10-13 lat: "Tami z krainy pięknych koni" (wyd. 2010), "Tami z Kapadoclandii" (wyd. 2014), "Magiczna Kapadoclandia" (wyd. 2018). W roku 2022 wydała krótkie opowiadanie pod tytułem "Zwierzenia Mufinka", opowiadania dla dzieci pod tytułem "Pindelek" oraz krótką powieść dla dwudziestolatków pod tytułem "Tajemnica starej walizki". Na portalu wszystkie trzy tomy mają wiele pozytywnych opinii. Mimo upływającego czasu nadal aktywna.
Mój Dom Rodzinny to kolejna książka Danuty Brodziak oparta na biografii autorki. Wcześniej, w Wydawnictwie ASTRUM, została wydana książka Pamiętajmy o Korzeniach napisana głównie wierszem, poświęcona rodzinie autorki i terenom, z którymi jest związana. W swoim dziele Danuta Brodziak przedstawia życie rzeczywistych osób. Autorka wie, że rodzina i bliscy oraz miejsca, w których przyszło jej żyć, będą cennym źródłem wiedzy o przeszłości jej pokolenia. Ma też nadzieję, że ta opowieść pozwoli na głębsze zrozumienie osób w jej otoczeniu, społecznych kontekstów, w jakich żyli. Autorka zaprasza czytelników do świata, w którym wartości rodzinne i przywiązanie do ziemi ojczystej są fundamentem egzystencji.Pisane z pasją i zaangażowaniem, powieści biograficzne mogą inspirować, edukować i dostarczać wglądu w ludzkie doświadczenia, które kształtują naszą historię.Danuta Brodziak z niezwykłą wrażliwością i dbałością o szczegół opisuje życie Polskiej Rodziny wiejskiej, która przez pokolenia pielęgnowała ojczyste wartości. W jej narracji odnajdujemy Polskę powojenną, zmaganie się z trudnościami życia codziennego, ale także niezłomność i determinację w obronie własnej tożsamości i ziemi. Autorka stawia czoła stereotypom, które narosły wokół ludzi ze wsi, zwłaszcza po II wojnie światowej. Przypomina o długu wdzięczności, jaki miasta mają wobec mieszkańców wsi, oraz o wspólnym dziedzictwie, które łączy obie te społeczności."Mój Dom Rodzinny" to nie tylko kronika życia rodzinnego, ale również opowieść o sile charakteru, pracy i wytrwałości, które pozwalają przetrwać nawet najcięższe czasy. To książka, która pokazuje, że historia każdej rodziny jest ważna i godna uwagi, a lekcje płynące z przeszłości mogą być inspiracją dla przyszłych pokoleń. Danuta Brodziak z niezwykłą wnikliwością i empatią odkrywa przed nami życie codzienne, marzenia oraz wyzwania, z jakimi musieli mierzyć się jej bohaterowie. To przede wszystkim opowieś o ludziach z krwi i kości, których losy splatają się z wielką historią Polski, to również hołd dla Polskiej Wsi i Jej Mieszkańców oraz przypomnienie o tym, że każdy ma swoje miejsce w historii, które warto pielęgnować i przekazywać dalej. Zachęcamy do lektury tej poruszającej opowieści, która nie tylko edukuje, ale także inspiruje i pozostawia trwały ślad w pamięci czytelnika.Autorka o sobie:Urodziłam się w 1957 roku w Kaliszu, gdzie spędziłam dzieciństwo i lata nauki. Pierwszą pracę podjęłam w pobliskim przedszkolu. Założyłam rodzinę i przed urodzeniem drugiego dziecka rozstałam się z pracą zawodową. Zakupiliśmy 5-hektarowe gospodarstwo rolne w Gminie Opatówek. Budując dwie szklarnie staliśmy się rolnikami z działami specjalistycznymi - ogrodnictwo. Prężny rozwój pozwolił na powiększenie zasobów szklarniowych, obszarowych, jak i rodzinnych. Mamy czwórkę dzieci oraz czwórkę wnuków. W 2008 roku uległam wypadkowi w pracy. Podczas dwuletniej rehabilitacji napisałam "Gniazdo", które nadal czeka na opublikowanie. Pochłonęły mnie wiersze, które z pękatej szuflady przelewałam do Internetu na różne strony poetyckie. Na stronie wiersze liryka proza poezja pl powstał obszerny tom z moim udziałem. Piszę pod pseudonimem "donata".Nawiązałam współpracę z Wydawnictwem ASTRUM, gdzie debiutowałam w 2020 roku w antologii poetów współczesnych "Miłość niejedno ma imię"(ed.4), "Zanim nadejdzie burza"(ed.4) i nadal biorę czynny udział w różnych antologiach. W roku 2021 ukazała się moja książka "Pamiętajmy o Korzeniach", a w roku 2023 tomik poetycki "Wędrówka po czterech porach roku".Czytającym życzę miłej refleksji i wypoczynku przy mojej pracy twórczej.Danuta BrodziakFormat A5, oprawa miękka, stron 196
Do rąk Państwa trafia książka wyjątkowa. To SZTUKI TEATRALNE. SCENARIUSZE. ŁATWE DO ODCZYTANIA autorstwa A. K. Sar. Scenariusze i teksty sztuk teatralnych od dawna są składnikami edukacji i badań. Sztuki teatralne z nich tworzone mają wiele zastosowań. Oprócz wystawiania ich na deskach teatrów, można ich użyć podczas wstępnych przesłuchań adeptów na aktorów do wykonania określonych w scenariuszu zadań. Tworzone z nich skrypty są również ważne w badaniach naukowych. Można je analizować i traktować jako materiał naukowy, akademicki na lekcjach ze studentami wydziałów aktorskich. Napisanie dobrych scenariuszy nie jest sprawą łatwą. W pierwszej kolejności należy rozważyć ich tematykę. Pochylić się nad ich formą. Czy mają to być klasyczne sztuki teatralne, łatwe do interpretacji, czy też ich wykonanie ma być trudne, niemal ryzykowne. Czy ich wystawienie na scenie wymaga rekwizytów, kostiumów, czy też budowania specjalnej monumentalnej scenografii. Treść scenariuszy A. K. Sar przedstawionych w tej książce broni się sama. Wydaje się, że autorka z tym niezwykle trudnym tematem poradziła sobie znakomicie. Tematyka scenariuszy, którymi dzieli się autorka, w przyszłości ma szansę stać się klasyką tego typu literatury. Utwory te skłaniają do refleksji na tematy bliskie każdemu człowiekowi od lat młodzieńczych do późnej starości. Prowokują również do zastanowienia się nad tym, co nowe, nie do końca poznane i akceptowane, dlatego powinny zainteresować osoby zajmujące się wystawianiem w sztuk teatralnych. Autorka ma też nadzieję, że Czytelnicy interesujący się poezją, szeroko pojętą literaturą, teatrem czy filmem także sięgną po jej dzieło. Zapraszam do lektury! O autorce: A. K. Sar - ur. 1979 r. w Łodzi, poświęciła swoje życie zarządzaniu oraz budowie unikalnych środowisk pracy. Terapeuta uzależnień, autorka pełnych refleksji pozycji, jak "KORPOFACE", "MOMENT" czy "AXIOMA". Poetka Wydawnictwa ASTRUM, gdzie zadebiutowała tomikiem poezji oraz swoimi pierwszymi haiku. A. K. Sar dzisiaj, to spełniona mama, córka, siostra i przyjaciółka otaczająca się przyrodą, książkami i rękodziełem. Nadal uwielbia pisać i regularnie wydaje swoją twórczość, wierząc, że ktoś gdzieś czeka, by właśnie to przeczytać.
KRZYŻACY, to powieść historyczna Henryka Sienkiewicza publikowana w latach 1897-1900 w "Tygodniku Illustrowanym", wydana w 1900 w Warszawie przez wydawnictwo "Gebethner i Wolff" (wydanie jubileuszowe), rękopis powieści przechowuje Biblioteka Narodowa. Powieść przedstawia dzieje konfliktu polsko-krzyżackiego, a akcja utworu toczy się od 1399 (rok śmierci królowej Jadwigi) do 1410 (bitwa pod Grunwaldem). W okresie publikacji powieść była protestem przeciwko germanizacji prowadzonej przez władze zaboru pruskiego. Henryk Sienkiewicz w swojej książce przywołał Polskę w okresie świetności jej oręża i skupił się na zwycięstwie nad zakonem krzyżackim. Tłem historycznym Krzyżaków jest fragment historii Polski przedstawiający konflikt jagiellońskiej Polski z zakonem krzyżackim. Przy pisaniu powieści autor korzystał z Kroniki Janka z Czarnkowa, Historii Jana Długosza, dzieł takich historyków jak Stanisław Smolka i Karol Szajnocha, niemieckich i francuskich opracowań historycznych, map, odpisów ksiąg itd. Na tle znaczących wydarzeń historycznych autor opisuje dzieje barwnych i wyrazistych postaci. Bohaterami powieści są: Jurand ze Spychowa i jego córka Danusia, a także polski rycerz Maćko i jego bratanek Zbyszko z Bogdańca. Tragiczna miłość Zbyszka i Danusi stanowi wątek melodramatyczny, a walka ze zdradzieckimi Krzyżakami miała podnosić ducha Polaków pod zaborami. Kulminacją powieści jest zwycięska bitwa pod Grunwaldem, przedstawiona jako tryumf oręża polsko-litewskiego. Przebieg bitwy Sienkiewicz odtworzył według Jana Długosza i pod wpływem obrazu Jana Matejki. Powieść opisuje wiele wydarzeń i postaci historycznych, choć nie wszystkie opisane są zgodnie z prawdą. Książkowe wydanie powieści w roku 1900 uwieńczyło jubileusz dwudziestopięciolecia pracy pisarza. Krzyżacy ze względu na antyniemiecką wymowę byli pierwszą książką wydaną w Polsce po zakończeniu II wojny światowej; powieść została wydana w sierpniu 1945 roku. Główni bohaterowie: - Danusia Jurandówna - Jagienka ze Zgorzelic - Jurand ze Spychowa - Maćko z Bogdańca - Zbyszko z Bogdańca Postacie historyczne - król Władysław Jagiełło - królowa Jadwiga Andegaweńska - wielki książę Witold - książę Janusz Mazowiecki - książę Siemowit IV - księżna Anna Danuta - Aleksandra Olgierdówna - Marcin z Wrocimowic - Mikołaj Powała z Taczewa - Zawisza Czarny - Zyndram z Maszkowic - wielki mistrz Ulrich von Jungingen - Kuno von Lichtenstein Postacie drugoplanowe: Anula Sieciechówna - służka Jagienki, zakochał się w niej Hlawa. Cztan z Rogowa - zabiegał wraz z Wilkiem z Brzozowej o względy Jagienki ze Zgorzelic, córki Zycha; bił się o nią ze Zbyszkiem z Bogdańca w gospodzie w Krześni; później walczył w bitwie pod Grunwaldem. Wilk z Brzozowej - zabiegał wraz z Cztanem z Rogowa o względy Jagienki ze Zgorzelic, córki Zycha; bił się o nią ze Zbyszkiem z Bogdańca w gospodzie w Krześni, zginął na Śląsku walcząc pod grodem. Fulko de Lorche - rycerz z Lotaryngii. Był gościem zakonu krzyżackiego, krewnym książąt z Brabancji. Przyjaźnił się ze Zbyszkiem z Bogdańca, który uratował go przed turem. Ożenił się z Jagienką z Długolasu. W bitwie pod Grunwaldem walczył po stronie wojsk polsko-litewskich. W wersji filmowej postać tę zagrał Leon Niemczyk. Hlawa (Głowacz) - pomocnik (giermek) Zbyszka z Bogdańca, z pochodzenia Czech. Sanderus - Niemiec, lubiący nieco fantazjować i użalać się nad sobą oszust sprzedający fałszywe relikwie i odpusty: całkowite, na 500, 300 lub 200 lat - jak również tańsze "aby i ubodzy ludzie mogli je nabywać i tym sposobem czyśćcowe męki sobie skracać".
Do rąk Państwa oddajemy dwie powieści Znachor i Profesor Wilczur w jednej książce jako całość losów Rafała Wilczura autorstwa Tadeusza Dołęgi-Mostowicza.
Znachor to„ten, kto zna”choroby. To osoba bez wykształcenia medycznego, zajmująca się leczeniem ludzi, Znachorstwo jest często związane z zabobonami.Stosuje się w nim metody irracjonalne, w tym praktyki rytualne, i magiczne, które są rozpowszechnione wśród ludzi niewykształconych,ale niekoniecznie.Sporadycznie w społeczeństwach cywilizowanych. Wiedzę znachor otrzymywał od wykształconych poprzedników i znawców medycyny ludowej.Medyczna wiedza ludowa oparta była i jest na korzystaniu z naturalnych właściwości leczniczych przyrody. Jej główny dział stanowi ziołolecznictwo.Dopiero lata 50. i 60. XX w. zmieniły sytuację, ponieważ na terenach wiejskich pojawili się lekarze. Powieść „Znachor” Tadeusz Dołęga-Mostowicz napisał w roku 1937. Dzieło to powstało początkowo jako scenariusz filmowy. Kiedy jednak scenariusz odrzucono, autor przerobił go na powieść.
Powieść Profesor Wilczur została wydana w roku 1939 i przedstawia dalsze losy tego,który „zna choroby”.
Rafał Wilczur,to osoba bez wykształcenia medycznego zajmująca się leczeniem ludzi.
Po odzyskaniu pamięci Rafał Wilczur powraca do swej dawnej pracy w klinice. Jednak intrygi jego dotychczasowego zastępcy Dobranieckiego doprowadzają Wilczura do zniechęcenia. W końcu postanawia opuścić stolicę i zamieszkać z powrotem na wsi, gdzie czuje się bardziej potrzebny. W 1936 roku pisarz przebywający w majątku Piwnickich w Sikorzu,odwiedził z gospodarzami w ramach wycieczki oddaloną o 10 km wieś Radostki, w której znajdował się młyn wodny. Przyjmował w nim pacjentów jeden z pracowników młyna, miejscowy zielarz i znachor nazwiskiem Różycki. Liczni pacjenci woleli leczyć się u znachora niż u drogich i mało skutecznych lekarzy.
Wątek pobicia doktora Wilczura mógł nawiązywać do przeżyć pisarza, który za krytykę władz został pobity w 1927 roku. Autor: Tadeusz Dołęga-Mostowicz urodził się 23 września 1900 roku w Głębokiem. Należy do najbardziej poczytnych polskich pisarzy okresu międzywojennego.Popularność przyniosły mu takie powieści jak Kariera Nikodema Dyzmy, Znachor, Doktor Murek czy Pamiętnik pani Hanki, na podstawie których powstały też chętnie oglądane filmy i seriale. Pisarz zmarł w roku 1939 w Kutach.
Źródło:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Znachor;
https://pl.wikipedia.org/wiki/Profesor_Wilczur
"Kuszenie świętego Antoniego" to jedno z najbardziej intrygujących i kontrowersyjnych dzieł Gustave'a Flauberta. Opublikowana w 1874 roku, powieść ta jest literackim studium na temat duchowych i umysłowych zmagań świętego Antoniego Wielkiego, pustelnika z IV wieku, który spędził lata na pustyni w Egipcie, poszukując Boga i walcząc z pokusami.
Flaubert spędził wiele lat na przygotowaniach i badaniach do tej powieści, zainspirowany zarówno tekstami religijnymi, jak i różnymi przedstawieniami sztuki. Książka łączy w sobie elementy mistycyzmu, filozofii i symbolizmu, tworząc bogaty i złożony obraz wewnętrznej walki człowieka z grzechem, wątpliwościami i pokusami.
Główny bohater, święty Antoni, staje w obliczu licznych prób i wizji, które wystawiają na próbę jego wiarę i determinację. Od demonów po fałszywe proroki, od zmysłowych pokus po filozoficzne rozważania, każda scena w powieści jest pełna głębokiej symboliki i alegorii. Flaubert maluje obraz człowieka rozdartego między swoją duchową misją a ludzkimi pragnieniami, co czyni książkę niezwykle aktualną nawet w dzisiejszych czasach.
"Kuszenie świętego Antoniego" to nie tylko literacka perła, ale również głęboka medytacja nad ludzką naturą, wiarą i poszukiwaniem sensu życia. Flaubert, poprzez swoje mistrzowskie pióro, prowadzi czytelnika przez labirynt duchowych rozterek i kuszeń, które każdy człowiek doświadcza na różnym etapie swojego życia.
To dzieło jest obowiązkową lekturą dla miłośników literatury klasycznej, filozofii oraz dla tych, którzy poszukują w literaturze głębszych refleksji na temat kondycji ludzkiej.
Potop.Tom 2-druga z powieści tworzących Trylogię Henryka Sienkiewicza wydana w 1886 roku (pozostałe części to Ogniem i mieczem i Pan Wołodyjowski), opowiadająca o potopie szwedzkim z lat 1655–1660.
Głównym bohaterem powieści jest młody chorąży orszański Andrzej Kmicic, który przybywa na Laudę, aby zgodnie z testamentem Herakliusza Billewicza poślubić jego wnuczkę Aleksandrę Billewiczównę. W tym też momencie rozpoczyna się powieść. Akcja przedstawia okres z lat 1655–1657.
Powieść była pierwotnie wydana w odcinkach w latach 1884–1886 w dzienniku krakowskim Czas i, z minimalnym opóźnieniem w stosunku do Czasu, także w warszawskim Słowie i Kurierze Poznańskim. Pierwsze wydanie książkowe w 1886 w Warszawie. Część rękopisu powieści przechowywana jest w Ossolineum we Wrocławiu.
Zaręczony z Oleńką Billewiczówną chorąży Andrzej Kmicic opowiada się początkowo po stronie Radziwiłłów – potężnego rodu magnackiego wspierającego Szwedów w ich najeździe na Rzeczpospolitą. Uznany przez szlachtę i narzeczoną za zdrajcę, postanawia się zrehabilitować. Pod przybranym nazwiskiem – Babinicz – bierze udział w obronie Jasnej Góry, własną piersią osłania króla Jana Kazimierza przed wrogami i bohatersko walczy z nieprzyjacielem do zakończenia wojny.
Pierwotnie "potop" miał oznaczać powszechne, zbrojne powstanie ludności polskiej, zalewające ze wszystkich stron wrogie wojska szwedzkie i wyzwalające w ten sposób ojczyznę[1].
Potop.Tom 1-druga z powieści tworzących Trylogię Henryka Sienkiewicza wydana w 1886 roku (pozostałe części to Ogniem i mieczem i Pan Wołodyjowski), opowiadająca o potopie szwedzkim z lat 1655–1660.
Głównym bohaterem powieści jest młody chorąży orszański Andrzej Kmicic, który przybywa na Laudę, aby zgodnie z testamentem Herakliusza Billewicza poślubić jego wnuczkę Aleksandrę Billewiczównę. W tym też momencie rozpoczyna się powieść. Akcja przedstawia okres z lat 1655–1657.
Powieść była pierwotnie wydana w odcinkach w latach 1884–1886 w dzienniku krakowskim Czas i, z minimalnym opóźnieniem w stosunku do Czasu, także w warszawskim Słowie i Kurierze Poznańskim. Pierwsze wydanie książkowe w 1886 w Warszawie. Część rękopisu powieści przechowywana jest w Ossolineum we Wrocławiu.
Zaręczony z Oleńką Billewiczówną chorąży Andrzej Kmicic opowiada się początkowo po stronie Radziwiłłów – potężnego rodu magnackiego wspierającego Szwedów w ich najeździe na Rzeczpospolitą. Uznany przez szlachtę i narzeczoną za zdrajcę, postanawia się zrehabilitować. Pod przybranym nazwiskiem – Babinicz – bierze udział w obronie Jasnej Góry, własną piersią osłania króla Jana Kazimierza przed wrogami i bohatersko walczy z nieprzyjacielem do zakończenia wojny.
Pierwotnie "potop" miał oznaczać powszechne, zbrojne powstanie ludności polskiej, zalewające ze wszystkich stron wrogie wojska szwedzkie i wyzwalające w ten sposób ojczyznę[1].
Źródło:https://pl.wikipedia.org/wiki/Potop_(powie%C5%9B%C4%87)#Tre%C5%9B%C4%87
Potop.Tom 3-druga z powieści tworzących Trylogię Henryka Sienkiewicza wydana w 1886 roku (pozostałe części to Ogniem i mieczem i Pan Wołodyjowski), opowiadająca o potopie szwedzkim z lat 1655–1660.
Głównym bohaterem powieści jest młody chorąży orszański Andrzej Kmicic, który przybywa na Laudę, aby zgodnie z testamentem Herakliusza Billewicza poślubić jego wnuczkę Aleksandrę Billewiczównę. W tym też momencie rozpoczyna się powieść. Akcja przedstawia okres z lat 1655–1657.
Powieść była pierwotnie wydana w odcinkach w latach 1884–1886 w dzienniku krakowskim Czas i, z minimalnym opóźnieniem w stosunku do Czasu, także w warszawskim Słowie i Kurierze Poznańskim. Pierwsze wydanie książkowe w 1886 w Warszawie. Część rękopisu powieści przechowywana jest w Ossolineum we Wrocławiu.
Zaręczony z Oleńką Billewiczówną chorąży Andrzej Kmicic opowiada się początkowo po stronie Radziwiłłów – potężnego rodu magnackiego wspierającego Szwedów w ich najeździe na Rzeczpospolitą. Uznany przez szlachtę i narzeczoną za zdrajcę, postanawia się zrehabilitować. Pod przybranym nazwiskiem – Babinicz – bierze udział w obronie Jasnej Góry, własną piersią osłania króla Jana Kazimierza przed wrogami i bohatersko walczy z nieprzyjacielem do zakończenia wojny.
Pierwotnie "potop" miał oznaczać powszechne, zbrojne powstanie ludności polskiej, zalewające ze wszystkich stron wrogie wojska szwedzkie i wyzwalające w ten sposób ojczyznę[1].
Do rąk Państwa oddajemy dwie powieści Znachor i Profesor Wilczur w jednej książce jako całość losów Rafała Wilczura autorstwa Tadeusza Dołęgi-Mostowicza.
Znachor to„ten, kto zna”choroby. To osoba bez wykształcenia medycznego, zajmująca się leczeniem ludzi, Znachorstwo jest często związane z zabobonami.Stosuje się w nim metody irracjonalne, w tym praktyki rytualne, i magiczne, które są rozpowszechnione wśród ludzi niewykształconych,ale niekoniecznie.Sporadycznie w społeczeństwach cywilizowanych. Wiedzę znachor otrzymywał od wykształconych poprzedników i znawców medycyny ludowej.Medyczna wiedza ludowa oparta była i jest na korzystaniu z naturalnych właściwości leczniczych przyrody. Jej główny dział stanowi ziołolecznictwo.Dopiero lata 50. i 60. XX w. zmieniły sytuację, ponieważ na terenach wiejskich pojawili się lekarze. Powieść „Znachor” Tadeusz Dołęga-Mostowicz napisał w roku 1937. Dzieło to powstało początkowo jako scenariusz filmowy. Kiedy jednak scenariusz odrzucono, autor przerobił go na powieść.
Powieść Profesor Wilczur została wydana w roku 1939 i przedstawia dalsze losy tego,który „zna choroby”.
Rafał Wilczur,to osoba bez wykształcenia medycznego zajmująca się leczeniem ludzi.
Po odzyskaniu pamięci Rafał Wilczur powraca do swej dawnej pracy w klinice. Jednak intrygi jego dotychczasowego zastępcy Dobranieckiego doprowadzają Wilczura do zniechęcenia. W końcu postanawia opuścić stolicę i zamieszkać z powrotem na wsi, gdzie czuje się bardziej potrzebny. W 1936 roku pisarz przebywający w majątku Piwnickich w Sikorzu,odwiedził z gospodarzami w ramach wycieczki oddaloną o 10 km wieś Radostki, w której znajdował się młyn wodny. Przyjmował w nim pacjentów jeden z pracowników młyna, miejscowy zielarz i znachor nazwiskiem Różycki. Liczni pacjenci woleli leczyć się u znachora niż u drogich i mało skutecznych lekarzy.
Wątek pobicia doktora Wilczura mógł nawiązywać do przeżyć pisarza, który za krytykę władz został pobity w 1927 roku. Autor: Tadeusz Dołęga-Mostowicz urodził się 23 września 1900 roku w Głębokiem. Należy do najbardziej poczytnych polskich pisarzy okresu międzywojennego.Popularność przyniosły mu takie powieści jak Kariera Nikodema Dyzmy, Znachor, Doktor Murek czy Pamiętnik pani Hanki, na podstawie których powstały też chętnie oglądane filmy i seriale. Pisarz zmarł w roku 1939 w Kutach.
Źródło:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Znachor;
https://pl.wikipedia.org/wiki/Profesor_Wilczur
Znachor to "ten, kto zna"choroby. To osoba bez wykształcenia medycznego, zajmująca się leczeniem ludzi, Znachorstwo jest często związane z zabobonami.Stosuje się w nim metody irracjonalne, w tym praktyki rytualne, i magiczne, które są rozpowszechnione wśród ludzi niewykształconych,ale niekoniecznie.Sporadycznie w społeczeństwach cywilizowanych. Wiedzę znachor otrzymywał od wykształconych poprzedników i znawców medycyny ludowej.Medyczna wiedza ludowa oparta była i jest na korzystaniu z naturalnych właściwości leczniczych przyrody. Jej główny dział stanowi ziołolecznictwo.Dopiero lata 50. i 60. XX w. zmieniły sytuację, ponieważ na terenach wiejskich pojawili się lekarze. Powieść " Znachor" Tadeusz Dołęga-Mostowicz napisał w roku 1937. Dzieło to powstało początkowo jako scenariusz filmowy. Kiedy jednak scenariusz odrzucono, autor przerobił go na powieść. Treścią jest historia renomowanego chirurga, profesora Rafała Wilczura, który pewnego dnia dowiaduje się, że jego ukochana żona Beata odeszła z kochankiem, zabierając ich córeczkę Marysię. Zrozpaczony włóczy się po mieście i pada ofiarą bandytów. Ciężko pobity doznaje amnezji. Nie wiedząc, kim jest, tuła się po wioskach, chwytając się dorywczych prac. W końcu przyjmuje go pod swój dach wiejski gospodarz i Wilczur, już jako Antoni Kosiba, rozpoczyna swoją znachorską działalność. Po udanej operacji kalekiego syna gospodarza zyskuje sławę wielkiego uzdrowiciela. Miejscowy lekarz, zazdrosny o sukces, grozi mu sądem za nielegalne wykonywanie praktyki lekarskiej... Sukces powieści zachęcił autora do napisania kontynuacji losów profesora Wilczura. W 1939 roku wydana została powieść "Profesor Wilczur" przedstawiająca jego dalsze losy. W 1936 roku pisarz przebywający w majątku Piwnickich w Sikorzu,odwiedził z gospodarzami w ramach wycieczki oddaloną o 10 km wieś Radostki, w której znajdował się młyn wodny. Przyjmował w nim pacjentów jeden z pracowników młyna, miejscowy zielarz i znachor nazwiskiem Różycki. Liczni pacjenci woleli leczyć się u znachora niż u drogich i mało skutecznych lekarzy. Krótko wcześniej, w 1935 w dzienniku " ABC", z którym Dołęga-Mostowicz współpracował, ukazała się notatka o lekarzu, doktorze Ferdynandzie Dolanim, absolwencie uczelni medycznej w Brukseli, który w małopolskiej wsi Borek został aresztowany za znachorstwo. Dolani zataił posiadanie dyplomu doktora medycyny, ponieważ znachorom powodzi się lepiej niż lekarzom. Historie te zainspirowały pisarza, a Radotki stały się pierwowzorem Radoliszek, które autor przeniósł jednak do północno-wschodniej Polski, na Wileńszczyznę i tereny białoruskie, skąd sam pochodził. Wątek pobicia doktora Wilczura mógł nawiązywać do przeżyć pisarza, który za krytykę władz został pobity w 1927roku.żródło Autor: Tadeusz Dołęga-Mostowicz urodził się 23 września 1900 roku w Głębokiem. Należy do najbardziej poczytnych polskich pisarzy okresu międzywojennego.Popularność przyniosły mu takie powieści jak Kariera Nikodema Dyzmy, Znachor, Doktor Murek czy Pamiętnik pani Hanki, na podstawie których powstały też chętnie oglądane filmy i seriale. Pisarz zmarł w roku 1939 w Kutach.
Do rąk Państwa oddajemy dwie powieści Znachor i Profesor Wilczur w jednej książce jako całość losów Rafała Wilczura autorstwa Tadeusza Dołęgi-Mostowicza.
Znachor to„ten, kto zna”choroby. To osoba bez wykształcenia medycznego, zajmująca się leczeniem ludzi, Znachorstwo jest często związane z zabobonami.Stosuje się w nim metody irracjonalne, w tym praktyki rytualne, i magiczne, które są rozpowszechnione wśród ludzi niewykształconych,ale niekoniecznie.Sporadycznie w społeczeństwach cywilizowanych. Wiedzę znachor otrzymywał od wykształconych poprzedników i znawców medycyny ludowej.Medyczna wiedza ludowa oparta była i jest na korzystaniu z naturalnych właściwości leczniczych przyrody. Jej główny dział stanowi ziołolecznictwo.Dopiero lata 50. i 60. XX w. zmieniły sytuację, ponieważ na terenach wiejskich pojawili się lekarze. Powieść „Znachor” Tadeusz Dołęga-Mostowicz napisał w roku 1937. Dzieło to powstało początkowo jako scenariusz filmowy. Kiedy jednak scenariusz odrzucono, autor przerobił go na powieść.
Powieść Profesor Wilczur została wydana w roku 1939 i przedstawia dalsze losy tego,który „zna choroby”.
Rafał Wilczur,to osoba bez wykształcenia medycznego zajmująca się leczeniem ludzi.
Po odzyskaniu pamięci Rafał Wilczur powraca do swej dawnej pracy w klinice. Jednak intrygi jego dotychczasowego zastępcy Dobranieckiego doprowadzają Wilczura do zniechęcenia. W końcu postanawia opuścić stolicę i zamieszkać z powrotem na wsi, gdzie czuje się bardziej potrzebny. W 1936 roku pisarz przebywający w majątku Piwnickich w Sikorzu,odwiedził z gospodarzami w ramach wycieczki oddaloną o 10 km wieś Radostki, w której znajdował się młyn wodny. Przyjmował w nim pacjentów jeden z pracowników młyna, miejscowy zielarz i znachor nazwiskiem Różycki. Liczni pacjenci woleli leczyć się u znachora niż u drogich i mało skutecznych lekarzy.
Wątek pobicia doktora Wilczura mógł nawiązywać do przeżyć pisarza, który za krytykę władz został pobity w 1927 roku. Autor: Tadeusz Dołęga-Mostowicz urodził się 23 września 1900 roku w Głębokiem. Należy do najbardziej poczytnych polskich pisarzy okresu międzywojennego.Popularność przyniosły mu takie powieści jak Kariera Nikodema Dyzmy, Znachor, Doktor Murek czy Pamiętnik pani Hanki, na podstawie których powstały też chętnie oglądane filmy i seriale. Pisarz zmarł w roku 1939 w Kutach.
Źródło:
https://pl.wikipedia.org/wiki/Znachor;
https://pl.wikipedia.org/wiki/Profesor_Wilczur
Znachor to „ten, kto zna”choroby. To osoba bez wykształcenia medycznego, zajmująca się leczeniem ludzi, Znachorstwo jest często związane z zabobonami.Stosuje się w nim metody irracjonalne, w tym praktyki rytualne, i magiczne, które są rozpowszechnione wśród ludzi niewykształconych,ale niekoniecznie.Sporadycznie w społeczeństwach cywilizowanych. Wiedzę znachor otrzymywał od wykształconych poprzedników i znawców medycyny ludowej.Medyczna wiedza ludowa oparta była i jest na korzystaniu z naturalnych właściwości leczniczych przyrody. Jej główny dział stanowi ziołolecznictwo.Dopiero lata 50. i 60. XX w. zmieniły sytuację, ponieważ na terenach wiejskich pojawili się lekarze. Powieść „ Znachor” Tadeusz Dołęga-Mostowicz napisał w roku 1937. Dzieło to powstało początkowo jako scenariusz filmowy. Kiedy jednak scenariusz odrzucono, autor przerobił go na powieść.
Treścią jest historia renomowanego chirurga, profesora Rafała Wilczura, który pewnego dnia dowiaduje się, że jego ukochana żona Beata odeszła z kochankiem, zabierając ich córeczkę Marysię. Zrozpaczony włóczy się po mieście i pada ofiarą bandytów. Ciężko pobity doznaje amnezji. Nie wiedząc, kim jest, tuła się po wioskach, chwytając się dorywczych prac. W końcu przyjmuje go pod swój dach wiejski gospodarz i Wilczur, już jako Antoni Kosiba, rozpoczyna swoją znachorską działalność. Po udanej operacji kalekiego syna gospodarza zyskuje sławę wielkiego uzdrowiciela. Miejscowy lekarz, zazdrosny o sukces, grozi mu sądem za nielegalne wykonywanie praktyki lekarskiej...
Sukces powieści zachęcił autora do napisania kontynuacji losów profesora Wilczura. W 1939 roku wydana została powieść „Profesor Wilczur” przedstawiająca jego dalsze losy. W 1936 roku pisarz przebywający w majątku Piwnickich w Sikorzu,odwiedził z gospodarzami w ramach wycieczki oddaloną o 10 km wieś Radostki, w której znajdował się młyn wodny. Przyjmował w nim pacjentów jeden z pracowników młyna, miejscowy zielarz i znachor nazwiskiem Różycki. Liczni pacjenci woleli leczyć się u znachora niż u drogich i mało skutecznych lekarzy.
Krótko wcześniej, w 1935 w dzienniku „ ABC”, z którym Dołęga-Mostowicz współpracował, ukazała się notatka o lekarzu, doktorze Ferdynandzie Dolanim, absolwencie uczelni medycznej w Brukseli, który w małopolskiej wsi Borek został aresztowany za znachorstwo. Dolani zataił posiadanie dyplomu doktora medycyny, ponieważ znachorom powodzi się lepiej niż lekarzom. Historie te zainspirowały pisarza, a Radotki stały się pierwowzorem Radoliszek, które autor przeniósł jednak do północno-wschodniej Polski, na Wileńszczyznę i tereny białoruskie, skąd sam pochodził.
Wątek pobicia doktora Wilczura mógł nawiązywać do przeżyć pisarza, który za krytykę władz został pobity w 1927 roku.
Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Znachor
Autor: Tadeusz Dołęga-Mostowicz urodził się 23 września 1900 roku w Głębokiem. Należy do najbardziej poczytnych polskich pisarzy okresu międzywojennego.Popularność przyniosły mu takie powieści jak Kariera Nikodema Dyzmy, Znachor, Doktor Murek czy Pamiętnik pani Hanki, na podstawie których powstały też chętnie oglądane filmy i seriale. Pisarz zmarł w roku 1939 w Kutach.
Ziemia Obiecana to jedna z najwybitniejszych powieści Władysława Reymonta, po Chłopach najczęściej tłumaczona na języki obce i filmowana. Materiały do niej autor zaczął zbierać w 1896, przebywając przez blisko rok w mieście Łodzi. Dzieło było publikowane w latach 1897–1898 na łamach Kuriera Warszawskiego (osobno książkę wydano w roku 1899). Bohaterem tego studium jest miasto kapitalistyczne, jakim wtedy stawała się Łódź. Władysław Reymont porównał ją do monstrum, niszczącego zwykłych ludzi, a z drugiej strony wykrzywiającego psychicznie właścicieli wielkich fortun. Tematem powieści jest mechanizm „robienia pieniędzy” przez jej trzech bohaterów, z których jeden jest Polakiem (Karol Borowiecki), drugi Niemcem (Max Baum), trzeci Żydem (Moryc Welt). Różnice pochodzenia i obyczajów nie dzielą ich, wręcz przeciwnie – przyjaciele wykorzystują je dla skutecznego działania i wygrywania z konkurencją. Razem zakładają fabrykę, łączy ich wspólny interes, wspólne poczucie, że należą do grupy Lodzermenschów.
Mimo zawartej krytyki społecznej Ziemia Obiecana jest nie tylko manifestem politycznym. Plastyczny i naturalistyczny obraz Łodzi i jej mieszkańców jest przykładem antyurbanizmu Reymonta, jego umiłowania przyrody oraz przeciwstawiania „naturalnego” środowiska chłopskiego i wiejskiego (jego obyczajów, systemu wartości) „patologicznemu” środowisku miejskiemu. Ironiczny tytuł tej powieści stał się w Polsce publicystycznym określeniem Łodzi, z czasem pozbawionym pejoratywnego odcienia.
O autorze:
Władysław Reymont urodził się 7 V 1867 w Kobielach Wielkich koło Radomska. Był synem wiejskiego organisty. Prawdopodobnie ok.1888 przekształcił sobie nazwisko na Reymont, tak bowiem od 1889 podpisywał listy. Pod koniec 1893 przeniósł się do Warszawy, żyjąc wyłącznie z prac literackich. Rozgłos zyskał studium środowiskowym Pielgrzymka do Jasnej Góry (1895; uczestniczył w chłopskiej pielgrzymce podczas obchodów 100. rocznicy powstania kościuszkowskiego 1794), w którym dał się poznać jako artysta o niezwykłej wrażliwości zmysłowej, ukazujący w plastycznych opisach bogactwo otaczającego świata. Twórczość Reymonta jest zróżnicowana pod względem tematyki, formy literackiej oraz nierówna pod względem swej wartości. W powieściach obyczajowych zawarł elementy krytyki społecznej. Władysław Reymont jest laureatem Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 1924. Otrzymał ją za powieść Chłopi. Zmarł 5 grudnia 1925 w swoim mieszkaniu w Warszawie.
Ze wstępu do reprintu:Kiedym został kucharzem w mojej młodości, nie roiłem sobie, że przyjdzie mi kiedyś napisać książkę kucharską. Wiek i doświadczenie ośmielają. Opuściłem Warszawę, zwiedziłem nadreńskie prowincye, Paryż, pracowałem tam dwa lata w moim zawodzie, a zebrawszy zasiłek na drogę, puściłem się do Londynu, gdzie poznałem znakomity porządek w kuchniach i siłę potraw angielskich,odpowiednią klimatowi i powołaniu m arynarskiem u narodu. Cztery więc poznałem kuchnie: polską, niemiecką, francuską i angielską. Korzystałem z tej znajomości i siłę jednych ze smakiem drugich starałem się pogodzić i zastosować do naszego klimatu. Objętość 300 stron;Wkładka 80 kolorowych ilustracji. oprawa miękka;format A4.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
