Fascynujące wspomnienia legendarnego mistrza brazylijskiego jiu-jitsu i MMA, Ricksona Graciego. Opowieść o jego oszałamiającej karierze splata się w nich z obszerną historią rodziny Gracie, odsłania też kulisy powstania Ultimate Fighting Championship.To miejscami brutalna, poruszająca opowieść o tym, jak połączenie sprawności umysłu i ciała przyczynia się do sukcesu zarówno na ringu, jak i poza nim.Rickson Gracie niepokonany od końca lat 70. aż do ostatniej walki w Tokyo Dome w 2000 roku odniósł setki zwycięstw na ulicy, na macie, na plaży i na ringu. Jako jeden z najsłynniejszych mistrzów sztuk walki XX wieku dołączył do grona takich postaci jak Bruce Lee, Chuck Norris czy Jackie Chan. Stworzony przez jego rodzinę styl walki brazylijskie jiu-jitsu jest dziś jednym z najbardziej znanych i popularnych na świecie. Vale tudo z kolei, wywodząca się z walk ulicznych formuła, w której jedyną zasadą był brak zasad, stała u podstaw stworzenia Ultimate Fighting Championship, największej organizacji mieszanych sztuk walki o międzynarodowym zasięgu. Nie ma przesady w twierdzeniu, że bez rodziny Gracie nie byłoby ani takiego sportu, jak MMA, ani wartego miliardy dolarów imperium spod znaku UFC czy szkół BJJ.Oddychaj to wyjątkowo osobisty manifest, w którym Rickson po raz pierwszy opowiada, w jaki sposób jego ojciec i wujowie zapoczątkowali rozwój brazylijskiego jiu-jitsu, a także jak wyglądało dorastanie wśród kilku pokoleń światowej sławy zawodników z ich klanu. Zdradza również, dzięki jakim zasadom i umiejętnościom ustanowił niepobity do dziś rekord.Od pierwszych walk na ulicach Rio, przez zdobycie sławy i honoru w Japonii, aż po tragiczne wydarzenia w życiu prywatnym oto historia o pokonywaniu przeciwności losu, znaczeniu uniwersalnych cnót i zagrożeniach, jakimi są pycha i wybujałe ego. Książkę zilustrowaną niepublikowanymi wcześniej zdjęciami wypełniają wnikliwe spostrzeżenia na temat sportu i stylu życia, które mogły zrodzić się jedynie w umyśle, kogoś, kto jeszcze za życia stał się legendą.
Piotr Faber (15061546) należał do grona pierwszych towarzyszy Ignacego Loyoli, z których wyłoniło się później Towarzystwo Jezusowe. Po studiach oddał się intensywnej pracy apostolskiej. Wędrował przez Italię, Niemcy, Francję, Hiszpanię i Portugalię. Służył jako doradca kardynałów, biskupów oraz dyplomatów. Bywał na dworze hiszpańskim i portugalskim. Głosił słowo Boże, prowadził wykłady, udzielał Ćwiczeń duchowych, spowiadał, podejmował się kierownictwa duchowego i zdobywał kandydatów do nowego zakonu.W ostatnich czterech latach życia zapisywał, zresztą nieregularnie, swoje refleksje i doświadczenia duchowe. Powstało z tych zapisków Memoriale, czyli Dziennik duchowy, który daje nam wgląd w duszę Piotra Fabera, w jego wewnętrzny świat przeżyć, w doświadczenie Boga, w patrzenie na zanurzoną w Nim rzeczywistość, w pragnienie służenia Kościołowi i człowiekowi.Papież Franciszek zapytany o to, dlaczego Piotr Faber jest mu tak bliski i co go uderza w jego postawie, odpowiedział: Dialog ze wszystkimi ludźmi, nawet z najbardziej zagorzałymi przeciwnikami, prosta pobożność i swego rodzaju naiwność, dyspozycyjność nieznosząca zwłoki oraz fakt, że w sposób stanowczy potrafił podejmować ważne i radykalne decyzje, a jednocześnie był bardzo łagodny.Bogusław Steczek SJ, Słowo od tłumacza
Niezwykła historia młodej arystokratki, która w niemieckim obozie pracy poznała prawdziwą miarę człowieczeństwa
Nonna Bannister spisywała pamiętniki jako młoda dziewczyna – na gorąco, podczas wojny. Jednak okropności holokaustu, których doświadczyła, niemal zabrała ze sobą do grobu. Jej zapiski, odkryte na nowo, gdy była już wiekową kobietą, odsłaniają tę niezwykła historię.
Nonna Lisowskaja pochodziła z bogatej rosyjskiej rodziny. Ze wszystkich krewnych tylko ona jedna przeżyła II wojnę światową. W 1950 roku przyjechała do Stanów Zjednoczonych, gdzie poślubiła Henry'ego Bannistera. Nigdy nie wspominała o swoich doświadczeniach holokaustu. Napomknęła o nich dopiero kilka lat przed śmiercią w 2004 roku. Wtedy ujawniła bliskim swoje pamiętniki, pierwotnie spisane w sześciu językach na skrawkach papieru, trzymane przez całą wojnę w poduszce przywiązanej do ciała.
Jako Rosjanka z rodziny cieszącej się przywilejami, młoda Nonna trafiła do niemieckiego obozu pracy, gdzie szybko poznała wartość ludzkiego życia i znaczenie przebaczenia.
Jej zapiski to niezwykłe spojrzenie na opresyjną naturę rosyjskiego komunizmu i okrutne zło nazistowskich Niemiec. Co jednak ważniejsze, zza przejawów ludzkiej deprawacji widocznej w przerażających aktach brutalności i mordach, przebijają promyki nadziei uosabiane przez ludzi: prawosławną babcię, wątłego żydowskiego chłopca czy grupę niemieckich katolickich zakonnic i księży. Za ich sprawą ten pamiętnik rozdziera serce, choć jednoczenie jest pełen nadziei, niezapomniany.
Dzięki współpracy autorek i syna Nonny, jej wspomnienia nabrały kształtu, który jeszcze głębiej przemawia do wyobraźni. Daje wgląd w osobiste i bolesne refleksje w najmroczniejszym okresie w dziejach ludzkości.
To historia o miłości i stratach, których nie da się zapomnieć. Jednak mimo trudnej tematyki czytelnicy poczują się umocnieni, przeczytawszy tę poruszającą i pełną nadziei opowieść o odwadze, wierze i przebaczeniu.
Denise George – autorka kilkudziesięciu książek publikowanych w dużych oficynach (Penguin Random House, Tyndale House, Zondervan, LifeWay, Bethany House itp.) oraz ponad 1500 artykułów w czasopismach i gazetach. Pisze o prawach obywatelskich, II wojnie światowa i życiu chrześcijańskim.
Carolyn Tomlin – autorka kilku książek, pisze comiesięczne felietony do kilku magazynów i gazet. Opublikowała ponad trzy tysiące artykułów. Uczy pisania.
John Bannister – syn Nonny, którzy postanowił niezwykłą historię matki upublicznić ku pamięci i przestrodze dla kolejnych pokoleń.
Izaak Babel wszedł do literatury rosyjskiej i światowej przede wszystkim jako autor Konarmii, która opowiada o kampanii bolszewickiej kawalerii przeciwko Polsce ostatniej, desperackiej próbie eksportu rosyjskiej rewolucji do Europy Zachodniej.Babel, jako korespondent gazety Czerwony Kawalerzysta, uczestniczył w pochodzie kozaków Siemiona Budionnego od maja do listopada 1920 roku od wycofywania się wojska polskiego po niepowodzeniu utrzymania Kijowa, konkretnie od przejścia 1 Armii Konnej przez rzekę Zbrucz, do operacji w rejonie Zamościa i Lublina.15 maja 1939 roku Izaak Babel został aresztowany przez NKWD. Oskarżony go o członkostwo w trockistowskiej organizacji terrorystycznej i szpiegostwo na rzecz zachodnich wywiadów, podczas śledztwa był torturowany, 26 stycznia 1940 roku został skazany na śmierć. Następnego dnia wyrok wykonano.
Korespondencja Jana Dantyszka (łac. Ioannes Dantiscus, 1485-1548), urodzonego w Gdańsku, pochodzącego zaś z osiadłej od kilku pokoleń w Prusach dolnoniemieckiej rodziny von Höfen, sekretarza królewskiego i dyplomaty w służbie Zygmunta I i Bony Sforzy, a następnie biskupa chełmińskiego oraz warmińskiego, wybitnego poety nowołacińskiego i członka europejskiej respublica litteraria, należy do najobszerniejszych zbiorów tego rodzaju, jakie zachowały się z epoki wczesnonowożytnej. Wśród kilkuset korespondentów Dantyszka – władców i mężów stanu, dyplomatów, kupców i bankierów, uczonych i ludzi pióra – były postaci tak wybitne i słynne jak Erazm z Rotterdamu, Hernán Cortés czy Mikołaj Kopernik.
Niniejsza książka stanowi kolejny tom drukowanej serii Corpus Epistularum Ioannis Dantisci, przygotowywanej w ramach wieloletniego projektu „Rejestracja i publikacja korespondencji Jana Dantyszka (1485-1548)”, obejmującego również internetową edycję całej jego spuścizny piśmienniczej.
Okres 1538-1539 to początek sprawowania przez Dantyszka urzędu biskupa warmińskiego, a zarazem przewodniczenia Radzie Pruskiej i sejmikowi generalnemu Prus Królewskich. Poza kilkoma wyjątkami zawarte w tomie listy publikowane są po raz pierwszy. Choć przede wszystkim poruszają one kwestie wewnętrzne, zarówno Królestwa Polskiego, jak i Prus, dając wgląd m.in. w życie elit społecznych i intelektualnych tego regionu, pojawiają się w nich także informacje ze świata, zwłaszcza dotyczące konfliktu chrześcijańskiej Europy z imperium osmańskim, oraz o sprawach prywatnych Dantyszka, a nawet jego twórczości poetyckiej. W gronie adresatów, oprócz pary królewskiej, ówczesnego sekretarza wielkiego, a następnie podkanclerzego Samuela Maciejowskiego czy Justusa Ludwika Decjusza, kupca, dyplomaty, historyka i ekonomisty, są głównie przedstawiciele elity pruskiej, jak biskup chełmiński Tiedemann Giese, członkowie kapituły warmińskiej czy też pierwszy rektor Gimnazjum w Elblągu, niderlandzki humanista Gulielmus Gnapheus.
******
The correspondence of Ioannes Dantiscus (1485-1548), coming from a burgher family in Gdańsk royal scribe and diplomat in the service of Sigismund I Jagiellon and Bona Sforza, Bishop of Kulm (Chełmno) and of Ermland (Warmia), Neo-Latin poet and member of the European respublica litteraria, is one of the largest early modern collections of this kind preserved until the present day. Among more than 650 Dantiscus’ correspondents – rulers, statesmen, diplomats, merchants, bankers, scholars and men of letters – there are such famous and outstanding personalities like Erasmus of Rotterdam, Hernán Cortés or Nicolaus Copernicus.
The present book is a subsequent volume of the printed series Corpus Epistularum Ioannis Dantisci, which is a part of a multi-year project „Registration and Publication of Ioannes Dantiscus’ Correspondence”, including also an on-line edition of his correspondence and other texts.
Most of the letters of this volume are published for the first time. As Dantiscus was recently appointed Bishop of Ermland and consequently also President of the Council and Diet of Royal Prussia, they mainly illustrated the domestic issues of Kingdom of Poland and Prussia, i.a. providing insight into the life of Prussian intelectual elites of the time, however, one may find there some information on Dantiscus’ private matters, his new literary works or even the international situation in the context of the conflict between the Christian West and the Ottoman Empire. Among the addressees, in addition to King Sigismund I and his wife, Samuel Maciejowski, at the time Grand Secretary and then Crown Vice-Chancellor, or Iustus Ludovicus Decius, merchant, diplomat and historian, reformer of the Polish monetary system, above all, there were eminent members of the Prussian elite – Tiedemann Giese, Bishop of Kulm, canons of Ermland, or e.g. Gulielmus Gnapheus, Dutch humanist, first rector of the Gymnasium in Elbing (Elbląg).
Wspomnienia jednej z najważniejszych postaci bohemy lat 70. Stanów Zjednoczonych. Legendarny list miłosny skierowany do Los Angeles, napisany przez najbardziej czarującą córkę tego miasta, wypełniony portretami gwiazd rocka w Chateau Marmont, surferów w Santa Monica, prostytutek na Sunset Boulevard oraz Rosie – ukochanej kotki autorki.
Zagadki obrazkowe. Koncentracja (69 lat) to bogato ilustrowana książeczka z zagadkami edukacyjnymi, które ćwiczą umiejętność skupiania uwagi i selekcjonowania informacji, rozwijają spostrzegawczość, a przy tym rozbudzają ciekawość świata. Zestaw zawiera niemal 100 zagadek opracowanych przez psychologa i trenerkę umiejętności społecznych. Zadania zostały dobrane tak, aby dzieci trenowały świadome i celowe kierowanie swojej uwagi po to, by w przyszłości lepiej zapamiętywać i szybciej się uczyć.Zabawy rozwijające koncentrację, pamięć i spostrzegawczośćKtóry pirat złowił najwięcej rybek? Z ilu kwadratowych płytek jest zbudowana skorupa żółwia Klemensa? Który wyraz nie pasuje do pozostałych?Książeczka Zagadki obrazkowe. Koncentracja zawiera niemal 100 wciągających zabaw o różnym stopniu trudności, polegających na dostrzeganiu zależności, oddzielaniu informacji ważnych od drugorzędnych, dekodowaniu szyfrów czy wskazywaniu niepasujących elementów w ciągu. Atrakcyjnym fabularnie poleceniom towarzyszą kolorowe ilustracje, dzięki którym zagadki szybko się nie nudzą i umożliwiają koncentrację na zadaniu. Na stronie znajdują się dwie zagadki, a na odwrocie każdej karty odpowiedzi do nich, aby można było samodzielnie sprawdzić rozwiązanie.Zagadki to inspirujący sposób na spędzenie wolnego czasu, a także zajmująca rozrywka w domu, w szkole czy w podróży.Rozwójkoncentracja, myślenie logiczne, spostrzegawczość, pamięćAutorzyMagdalena Trepczyńska psycholog, trenerka umiejętności społecznych. Zajmuje się wspieraniem rozwoju intelektualnego i emocjonalnego dzieci i młodzieży. Prowadzi m.in. treningi efektywnej nauki, warsztaty doskonalące umiejętności zapamiętywania, koncentracji, płynnego czytania oraz zajęcia stymulujące myślenie logiczne i kreatywność.W serii również:Zagadki obrazkowe Angielski 46 latZagadki obrazkowe Angielski. Find and match 57 latZagadki obrazkowe Angielski. 57 latZagadki obrazkowe Angielski 69 latZagadki obrazkowe Matematyka 69 latZagadki obrazkowe Koncentracja 69 lat
Eseje wybitnej pianistki odsłaniają nie tylko charakter jej relacji z wielkimi artystami – poczynając od matki (słynnej śpiewaczki) przez Witolda Lutosławskiego i Dang Thai Sona po Jerzego Maksymiuka – lecz także osobiste opinie i poglądy oraz nierzadko bardzo zabawne anegdoty. Czytelnik wyrusza z autorką w podróż z rodzinnego domu w gdańskiej Oliwie do sal koncertowych w odległych krajach Azji i obu Ameryk.
Ci, którzy czekają na dramatyczne opisy przekraczania własnych granic i dążenia do perfekcji za wszelką cenę będą rozczarowani. „Forte-piano” to ciepła, zabawna i wzruszająca opowieść kobiety, która czerpie z życia pełnymi garściami. Pobłocka stawia pytania, dzieli się rozważaniami i wspomnieniami. Empatyczny czytelnik z łatwością przejmie optykę autorki i dołączy do czołówki najwybitniejszych artystów muzyki klasycznej, by zanurzyć się w świecie pełnym zachwytów.
Dwieście milionów sprzedanych płyt.Dwanaście nagród Grammy.Tylko jedna Tina Turner!Bez dwóch zdań. Tina Turner to jedyna prawdziwa królowa rock'n'rolla oraz ikona lat osiemdziesiątych! Przez ponad 60 lat tworzyła piosenki, które rozbrzmiewają w stacjach radiowych na całym globie. Nieśmiertelna sława, pierwsze miejsca na światowych listach przebojów, tłum szalejących fanów Tak w skrócie wyglądała kariera jednej z najjaśniejszych gwiazd muzyki rozrywkowej. Choć Tina spędziła większość czasu w blasku fleszy, to jej życie nie zawsze było usłane różami.Zawodowy sukces okupiła cierpieniem w życiu prywatnym. Nieszczęśliwe dzieciństwo w patologicznej rodzinie, nieudane małżeństwo z pierwszym mężem, który w noc poślubną zabrał ją do burdelu, wreszcie samobójstwo najstarszego syna. Mało która gwiazda przeżyła tyle co ona.W My love story Tina jak nigdy przedtem otwiera się przed wielbicielami i szczerze opowiada zarówno o swoich wzlotach, jak i bolesnych porażkach w życiu osobistym.Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
Za jakie działanie podjęte dziś podziękujesz sobie w przyszłości?Może właśnie za to, że dzięki innym i sobie podjęłaś walkę z chorobą. Tak, czas w końcu powiedzieć, że zaburzenie odżywiania to schorzenie, które destabilizuje życie twoje i twoich bliskich.Zobacz, jak młoda czynna zawodowo kobieta była blisko, żeby zrezygnować z siebie, jak bardzo niszczycielską siłą jest anoreksja, która opanowuje nie tylko ciało, ale też psychikę. Ile wysiłku trzeba włożyć w pracę nad sobą, żeby przybyło kilka dodatkowych kilogramów.Masz przed sobą zapiski osoby, która przez to wszystko przeszła i pokonała. Kobiety, która z dużą determinacją i samozaparciem osiągnęła sukces w życiu zawodowym i prywatnym, a nie rozpoznała pierwszych oznak choroby. Osoby, której trudno było przyznać się przed sobą i bliskimi do choroby. To z nią spędziła ostatnie lata, jednocześnie podróżując po świecie jako stewardessa.Co pomogło jej zawalczyć o siebie? Co dało jej siłę do przezwyciężenia choroby?Ty też nie bój się walczyć!
PIERWSZA W POLSCE BIOGRAFIA TOMA HANKSAUlubieniec milionów. Aktor, reżyser, producent filmowy, pisarz, dwukrotny zdobywca Oscara Toma Hanksa chyba nikomu nie trzeba przedstawiać.Kochany za role w komediach romantycznych, takich jak kultowa Bezsenność w Seattle czy Masz wiadomość, doceniany za role dramatyczne. Zdobywca dwóch Oscarów: za postać prawnika w Filadelfii oraz niezapomnianą kreację w uwielbianym przez widzów na całym świecie filmie Forrest Gump. Filmy Szeregowiec Ryan, Cast Away poza światem czy Kapitan Phillips ugruntowały pozycję Hanksa jako jednej z największych gwiazd Hollywood.Za radosnym wizerunkiem kryje się człowiek o burzliwym dzieciństwie. Tom szybko postanowił się ustatkować, ale życie miało inne plany. A potem pojawiła się Rita i wszystko odmieniła. Nadeszły sukcesy, sława i kolejne możliwości w tym w świecie polityki. Tom na prezydenta? Odkryj tajemnice jednej z najbardziej znanych gwiazd filmuWejdź w wielki świat kina i poznaj człowieka, który po hollywood jeździ polskim maluchemPowyższy opis pochodzi od wydawcy.
„Są ludzie, jakże nieliczni, wokół których – ma się wrażenie – jest tylko światło. Do takich postaci zaliczał się Henryk Wujec.” – Henryk Woźniakowski Przez jedenaście lat Henryk Wujec pisał felietony do biłgorajskiego kwartalnika „Tanew”. Niedługo przed śmiercią zaczął układać je w książkę. Zebrane w jeden tom tworzą spójną opowieść o wartości kultury wiejskiej, naturalnej religijności, osobistych poszukiwaniach, ukochanej fizyce, o Biłgoraju jako kraju lat dziecinnych – jego „dolinie Issy”. Widać w nich człowieka, który kochał świat, ludzi, życie. Redakcyjną pracę Wujca przerwały choroba i śmierć. Książkę dokończyli żona Ludka i przyjaciele, dodając do niej pełne prostoty i czułości wobec Stworzenia wiersze autora, jego liczne fotografie i poświęcone mu wspomnienia. Odtworzyli w ten sposób świat Henryka Wujca: jego wartości, emocje, obrazy przechowywane w pamięci, a nawet kolory ukochanego biłgorajskiego krajobrazu. Pokazali źródła, z których legenda opozycji, działacz KOR-u i Solidarności, polityk pozostający społecznikiem, czerpał siłę i blask. „Reaguj na ludzką krzywdę. Nie odwracaj oczu, nie możesz być bierna. Nie uchylaj się od działania, bo nigdy nie wiesz, czy to, co właśnie robisz, nie poruszy lawiny zmian. Bój się i rób. Nie chowaj urazy. Spłacaj moralne zobowiązania. Słuchaj uważnie tych, z którymi się nie zgadzasz. Do końca pytaj siebie: „kim jestem?”. Znajdź człowieka, którego pokochasz. Kochanie daje siłę. Walcz ze swoimi słabościami. Sam protest wobec niesprawiedliwości nie wystarczy – buduj sprawiedliwość. Pamiętaj, masz tylko jedno życie. Nie zapomnij o wdzięczności. Oto lekcje, które dostałam od Henia. Towarzyszą mi każdego dnia.” – Justyna Dąbrowska „Odwaga wielka, ale ukrywana. Mądrość, ale bez ochoty pouczania. Patriotyzm, który tylko w czynach się objawia. Chłopski upór i nieufność – ale traktowanie przeciwnika rycerskie. Poświęcenie, ale nie dla Sprawy, tylko dla bliźniego, bo go poniżają. Zdrowy rozsądek – licz siły na zamiary – ale Bóg w sercu i wiara, że ludzie mogą wspólnie odmienić swój los. Nie na lewy albo prawy, bo nie do końca wiadomo, co to znaczy. Na lepsze życie. Godniejsze. I to wszystko pod jednym adresem. Niemożliwe, woła Polak. Gdzie to dają? Tutaj właśnie. Ta książeczka, na pozór skromny zbiorek rozproszonych tekstów, to dla mnie kamień milowy w historii polskiej myśli politycznej. Tak się powinno rozmawiać z rodakami, z tymi w Warszawie i tymi w Biłgoraju. Przeczytajcie koniecznie, zanim zaczniecie stawiać Wujcowi pomniki. Żeby nie było nieporozumienia.” – Maciej Zaremba Bielawski Powyższy opis pochodzi od wydawcy.
Wybitna Trylogia kopenhaska duńskiej poetki i prozaiczki Tove Ditlevsen w końcu trafia w ręce polskiego czytelnika. W podzielonej na trzy części książce urodzona przed wojną autorka opisuje kolejne etapy swojego burzliwego życia – dzieciństwo spędzone w ubogiej rodzinie w kopenhaskiej dzielnicy robotniczej, młodość wypełnioną pierwszymi próbami literackimi i miłosnymi tęsknotami oraz dorosłość naznaczoną nieudanymi związkami i głębokim uzależnieniem od opiatów. W opisach różnorodności kobiecego doświadczenia Ditlevsen jest bezkompromisowo szczera, a jednocześnie nieuchwytna, jakby pomimo wielkiego talentu nie mogła uwierzyć, że kilka słów zapisanych na kartce wystarczy, by przekazać prawdę o własnym życiu. „Wiem, że to straszne nie być normalnym, i sama muszę się męczyć z udawaniem, że jestem normalna” – pisze nastoletnia Tove. A w jej życiu szczęście nieustannie miesza się ze smutkiem, pragnienie zmian ze stagnacją, a trzeźwość myśli z narastającym szaleństwem. Ditlevsen na wiele lat przed Eleną Ferrante stworzyła przejmującą opowieść o awansie społecznym, porzuceniu własnych korzeni i miłości pełnej poświęceń. Jednak podczas gdy autorka Genialnej przyjaciółki potrzebowała do tego dwóch głównych bohaterek, duńskiej pisarce wystarczy tylko jedna – ona sama.
Bildungsreise Janusza Sepioła cechuje przede wszystkim klasyczne podejście do poszukiwania specyfiki Włoch, przemierzanych i badanych poprzez regionalne stratyfikacje architektoniczne. Autor daje nam do rąk pogłębione studium, teksty, przez które przebija pasja, z jaką opisuje miejsca i własne odczucia, rysunki i szkice wybranych obiektów czy fragmentów podkreślające szczegóły i detale godne uwagi. Możemy więc nazwać jego piękną książkę-katalog dziennikiem podróży, zapisującym pamięć i życie samego podróżnika z uwagą kolekcjonującego obrazy, wrażenia, doświadczenia powiązane na modłę Stendhala z silnymi odczuciami, jakie w nim wywołały zabytki, krajobrazy miejskie i naturalistyczne, muzea i pejzaże.Ugo Rufino, fragment przedmowy
Dzieciństwo spędził w Katowicach. Mieszkał w domu opuszczonym przez Niemców. W przestronnych i jasnych pokojach stały meble w stylu biedermeier. Przymocowane były do nich tabliczki z ciemnego metalu z napisem „własność Trzeciej Rzeszy” i swastyką. Swastyki stały się codziennością, oswojoną częścią jego dziecięcego imaginarium. Jako mały chłopiec bawił się z kolegami „w Auschwitz”. Włodek Goldkorn – Żyd, Polak, ceniony włoski publicysta – podobnie jak wiele innych dzieci osób ocalałych z Holocaustu całe życie spędził w cieniu Zagłady, wśród strzępków opowieści, fragmentów wspomnień. Jego ciocia Nachcia poszła do komory gazowej z córeczką na rękach. „To nie jest świat godzien tego, żeby na nim żyć” – powiedziała, choć mogła oddać dziecko i uniknąć śmierci. Jego ciocia Chajtełe, uciekając przed Niemcami, porzuciła niemowlę w śniegu. Przeżyła. Tego, kto przetrwał Zagładę, nie można sądzić ludzką miarą, pisze Goldkorn. Prawda o Zagładzie leży w wielości narracji, w niepewności wspomnień, w niedomówieniach. Jest opowieścią świadków, ale też katów. Dziecko w śniegu to traktat o pamięci, o prawdzie, o doświadczeniu zła, o przetrwaniu. „Trzeba i należy opowiadać niewypowiedziane. […] Szoa – mówi Goldkorn – jest tylko pustką. Próby wypełniania jej rzekomymi pozytywnymi znaczeniami czy przesłaniem nadziei są gorsze od udręki: to brak zrozumienia, jak bardzo Zło zakorzenione jest w każdym z nas. Opowieść o tym, co się wydarzyło, jest nie tylko świadectwem, wymierzonym przeciwko tym, którzy chcieliby ukryć i wymazać zbrodnie, ale również bolesną próbą ukazania wywrotowej natury Zła, w nadziei, jak mówił Primo Levi, że nauczymy się je rozpoznawać, kiedy znów się pojawi. Goldkorn bez litości pracuje nad pamięcią, z wielkim trudem wydobywając ją z siebie, walcząc z nią, ale ostatecznie sprawiając, że ożywa. Odwołuje się do pamięci, która pod wieloma względami jest wyobrażeniem.” Francesco M. Cataluccio „Czym jest pamięć? Czym jest przeszłość? Co pozostaje po życiu i śmierci tych, których kochaliśmy, a którzy żyli przed nami? Ponadczasowe przemyślenia, które stają się przejmujące dlatego, że odnoszą się do przeszłości Żyda-Polaka i komunisty, dorastającego w ojczyźnie, która następnie się go wyparła.” „La Repubblica” „Goldkorn przez długi czas był redaktorem działu kultury „L’Espresso”. Opowiadał o innych, w tej książce mówi o sobie. Jest to przykład na to, jak osobiste doświadczenie przepuszczone przez pryzmat literatury może nabrać uniwersalnej wartości.” Romana Petri, La Nuova Sardegna „Ofiary Szoa to nie tylko zamordowani w komorach gazowych: to całe pokolenie, pierwsze po Apokalipsie, które żyje pomiędzy pamięcią i tym, co „po”, które wciąż zadaje sobie pytanie, czym jest przeszłość.” „L’Adige” „To jedna z tych książek, które porywają i zostają z czytelnikiem na zawsze.” Anna Foa, „Avvenire”
Ostatnia, a zarazem jedna z najważniejszych książek Chantal Akerman, wybitnej belgijskiej reżyserki, artystki wizualnej i pisarki. Jej radykalny, przenikliwie intymny niby-dziennik to wielowątkowa opowieść o rodzinie, dzieciństwie, dojrzewaniu, burzliwych związkach miłosnych, o wykluwaniu się własnej „innej” tożsamości. Przede wszystkim zaś jest to opowieść o milczeniu okrywającym wojenną przeszłość rodziców reżyserki, polskich Żydów, którzy przeżyli Szoa.
Książka ukazała się we współpracy ze Stowarzyszeniem Nowe Horyzonty z okazji retrospektywy filmów Chantal Akerman zorganizowanej podczas 22. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Nowe Horyzonty we Wrocławiu.
Właściwie nie wiemy, co skłoniło Mariusza Zaruskiego – marynarza, uchodźcę politycznego, malarza – do osiedlenia się w Zakopanem. Piękno pejzażu? Góry jako teren, gdzie w walce z niebezpieczeństwem kształtuje się charakter? Chęć zarobku w przemyśle pensjonatowym? Leczniczy klimat? Ale w sumie – czy to takie ważne? Z pewnością wiemy jedno: bez Mariusza Zaruskiego Zakopane, taternictwo i atmosfera dziesięciu lat poprzedzających wybuch pierwszej wojny światowej nie byłyby takie same. Jego tatrzańską aktywność opisywano wielokrotnie, zresztą sam był człowiekiem pióra i nie stronił od opisywania własnych przygód i emocji w tekstach publikowanych w czasopismach i książkach. Nieco mniej znana jest jego działalność w samym Zakopanem, choć i ją możemy poznać przede wszystkim z łamów prasy. Prawie nic nie wiemy o jego życiu osobistym: jak dotąd nie opublikowano żadnego większego zbioru jego korespondencji, nie pozostawił potomków, a jego bliscy przyjaciele – jeśli miał jakichś – nie ogłosili o nim obszerniejszych wspomnień. Stąd jawi się nam Zaruski trochę jak nie do końca rzeczywista postać pomnikowa, rzeźbiona tyleż w manierze monumentalnej, jak dość ogólnikowej. Taternik, narciarz, twórca TOPR, żołnierz, wilk morski, działacz społeczny… Ale i człowiek mocno zasadniczy, żeby nie powiedzieć – oschły, twardziel, urodzony dowódca – choć bez formalnych kwalifikacji, co mu nieraz wytykano. To wiemy, choć nie wszyscy i nie wszystko. Może więc uda nam się poprzez lekturę tekstów publicystycznych Zaruskiego zobaczyć jego oczami Tatry i Zakopane, a trochę też – jego samego.
Spis Treści:
Część I – Zakopiańskim szlakiem
Człowiek wszechstronny
Droga do Tatr
W Tatrach
Białym szlakiem
TOPR – żywy pomnik Zaruskiego
Idee i polemiki
Czasopismo „Zakopane”
Społecznikowski demon Zakopanego
„Rzeczpospolita Zakopiańska”
Długie pożegnanie
Tatrzańska i zakopiańska działalność Mariusza Zaruskiego
– kalendarium
Część II – Mariusz Zaruski, artykuły tatrzańskie w „Zakopanem”
Wstęp
O autorze jeszcze raz
O epoce
O „Zakopanem”
O artykułach
O edycji
Zakopane jako stacja turystyczna
Felietony Z Tatr, artykuły i inne teksty tatrzańskie z lat 1908–1914
Teksty z 1918 r.
Indeks nazwisk
Bibliografia
‘The book is great: moving but also properly funny.’ Hadley Freeman, The Guardian
‘A memoir with an unusual sense of purpose. . . pithy, highly readable’ The Times
The entire world knows Michael J. Fox as Marty McFly, the teenage sidekick of Doc Brown in Back to the Future. His two previous bestselling memoirs, Lucky Man and Always Looking Up, dealt with how he came to terms with the illness, all the while exhibiting his iconic optimism.
In No Time Like the Future: An Optimist Considers Mortality, Michael shares personal stories and observations about illness and health, ageing, the strength of family and friends, and how our perceptions about time affect the way we approach mortality. Thoughtful and moving, but with Fox’s trademark sense of humour, his book provides a vehicle for reflection about our lives, our loves, and our losses.
Running through the narrative is the drama of the medical madness Fox recently experienced, that included his daily negotiations with the Parkinson’s disease he’s had since 1991, and a spinal cord issue that necessitated immediate surgery. His challenge to learn how to walk again, only to suffer a devastating fall, nearly caused him to ditch his trademark optimism and “get out of the lemonade business altogether.”
Does he make it all of the way back? Read the book.
Miłość mamy dawała mi poczucie bezpieczeństwa. Byłam pewna, że każe mu przestać. Ale nie kazała.Matka icórka. Nie widziały się od lat. Teraz Toni czuwa przy umierającej matce iczekana prośbę oprzebaczenie... Patrzy na matkę iwidzi siebie małą, śliczną Antoinette, dziewczynkę, którą była. I októrej wspomnienie musiała ukryć głęboko wniepamięci. Żeby móc dalej żyć...Pierwsze lata życia Antoinette to idylla, zdystyngowaną matką ikochającą babcią. Ale wszystko się zmienia, kiedy tata wraca zwojska. Zaczyna się koszmar.Toni ma sześć lat, gdy po raz pierwszy tatuś całuje ją... Nie tak jak ojciec całuje córkę.Tylko niemów mamie ostrzega bo przestanie cię kochać.Jednak dziecko mówi mamie. A matka niechce nawet otym słyszeć...Od tej chwili Toni musi mieć ztatusiem wspólną tajemnicę Przez osiem latA kiedy prawda wreszcie wychodzi na jaw, dziewczynka zostaje potępiona,wtrącona wotchłań depresji iautodestrukcji. Nadzieję isiłę musi znaleźć sama wsobie.Tylko niemów mamie, tragiczna historia jej dzieciństwa, przebaczenia sobie samej itriumfu nad przeszłością, przypomina niewiarygodną wręcz powieść znajwyższej półki: napisaną pięknym językiem, przejmującą iwzruszającą.Wydana w12 krajach, wAnglii i we Francji zajmowała przezwiele tygodni 1. miejscena listach bestsellerów.Doczekała się kontynuacji Kiedy tata powraca.
Tadeusz Olszański jest autorem kilkunastu książek o tematyce sportowej. Relacjonował przebieg sześciu igrzysk olimpijskich. Po raz pierwszy rzymskich, w 1960 roku, a potem, mając już akredytację, komentował igrzyska w Tokio (1964), Meksyku (1968), Monachium (1972), Montrealu (1976) i Moskwie (1980) oraz niezliczoną liczbę sportowych imprez światowych, europejskich i krajowych. W jego licznych książkach czytelnik zapoznaje się z legendarnymi sportowcami ery nowożytnej, jak Spiros Louis, Ray Ewry, Paavo Nurmi, Jesse Owens, Halina Konopacka, Janusz Kusociński, Jerzy Kulej, Michael Johnson czy też najwybitniejsza polska sportsmenka Irena Kirszenstein-Szewińska.
Łatwy język i proste słowa należycie oddają atmosferę wydarzeń na olimpijskich arenach, w których obok eksplozji radości nie zabrakło dramatycznych momentów, jak zamach terrorystyczny w Monachium w 1972 roku. Oddają także atmosferę igrzysk, które obecnie stały się ogromną imprezą sportową, coraz liczniejszą i coraz bardziej kosztowną.
Bogata twórczość znalazła uznanie w postaci przyznania mu w latach 1972–2012 czterech Wawrzynów Olimpijskich Polskiego Komitetu Olimpijskiego; złotego w 2000 roku za Osobistą historię olimpiad, srebrnych za zbiór reportaży Magia igrzysk (1976) i w 1980 roku za książki Wszystko na medal oraz Wyżej nad poprzeczkę, a także brązowego w 2012 za książkę Rachunek za igrzyska, czyli co się stało ze sportem, jak również wyróżnienia w 1972 roku za książkę Magia sportu.
Tadeusz Olszański zapisał się w historii polskiego sportu złotymi zgłoskami jako pomysłodawca w 1963 roku – nie tylko w kraju, ale także w skali międzynarodowej – honorowania zasad Fair Play.
Jerzy Jakobsche
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
