Wspomnienia Jerzego Zielińskiego, inżyniera urodzonego na Kresach Wschodnich przed II wojną światową, którego powojenne losy splotły się ze Śląskiem i Wrocławiem. To zapis wieloletniej pracy i doświadczeń - od realiów PRL, przez czas transformacji ustrojowej, aż po okres wstępowania Polski do Unii Europejskiej.
emat monografii podjęty przez Annę Piestrzyńską jest interesujący poznawczo i aplikacyjnie, istotny zarówno dla teorii pedagogiki ogólnej, pedagogiki specjalnej, pedagogiki rodziny, surdopedagogiki, andragogiki i socjologii. [...] Celem monografii jest zaprezentowanie rodzinnych relacji dziadków z niesłyszącymi wnukami. Autorka dąży do ukazania roli dziadków jako jednego z ważnych środowisk wychowawczych, wspierających, a czasem nawet zastępujących rodzinę biologiczną, znajdującą się w obliczu różnorodnych trudności wychowawczych. Badaczka przestawia wielowymiarowy obraz doświadczania głuchoty, który zatrzymuje uwagę na źródłach i uwarunkowaniach rozumienia prarodzicielstwa dziadków w kontekście głuchoty wnuków. Praca ta przedstawia wyjątkową wartość poznawczą dla teoretyków wychowania, prowadząc ich przez kolejne piętra wiedzy pedagogicznej, a w sposób szczególny pedagogiki rodziny, surdopedagogiki i andragogiki. Niepodważalne jej walory łączą się z odniesieniami do realnych problemów wychowania dziecka niesłyszącego. W związku z tym monografia powinna być obowiązkową lekturą dla wrażliwych i ambitnych wychowawców, nauczycieli i rodziców. Jednym i drugim (teoretykom i praktykom) lektura ta przybliża kolejne tajniki zarówno rodziny, jak i dziecka niesłyszącego oraz wspólnotowości życia jako podstawowego wymiaru ludzkiej egzystencji. Dr hab. Teresa Olearczyk, prof. UAFM Książka podejmuje podwójnie ważny temat: znaczenie wsparcia psychospołecznego dla rodziców i rodziny w wychowaniu dziecka głuchego oraz rolę dziadków w udzielaniu tego wsparcia, w perspektywie ich osobistych doświadczeń związanych z budowaniem relacji z niesłyszącymi wnukami. Problem postrzegany jest i ujęty wielowymiarowo, i z pewnością zainteresuje zarówno specjalistów, nauczycieli i terapeutów z zakresu pedagogiki, pedagogiki specjalnej, psychologii, logopedii, wczesnego wspomagania rozwoju, jak też same osoby głuche i ich rodziny. Autorka zadała sobie trud dotarcia do rodzin niesłyszących dzieci, w szczególności ich słyszących dziadków, by odtworzyć z ich perspektywy kształtowanie się wspomnianych relacji, jak też poznać proces stawania się dziadkiem lub babcią w tej szczególnej sytuacji związanej z niepełnosprawnością dziecka. Monografia zawiera wiele poruszających materiałów, może być znakomitą lekturą ułatwiającą zarówno dziadkom, jak i rodzicom proces adaptacji do niepełnosprawności dziecka. Wypowiedzi dziadków pokazują, jak mimo poważnych, a czasem i złożonych niepełnosprawności buduje się prawdziwa miłość do wnuka. Dr hab. Dorota Podgórska-Jachnik, prof. UŁ
Warszawa płonie, a białe opatrunki przesiąkają czerwienią. Sanitariuszka Helena Sobiecka robi, co może, żeby ograniczyć żniwo śmierci. To jej osobista wojna, która nie zaczęła się wraz z wybuchem powstania. I nie zakończy się, dopóki kobieta nie odzyska tego, z czego została ograbiona przed laty. Najpierw musi jednak przeżyć i nie utracić wiary w sens walki. Walki, która zmusza do stawiania sobie wielu trudnych pytań.Historia inspirowana wspomnieniami Heleny Kamerskiej (ps. Halina, Hala), sanitariuszki Armii Krajowej, uczestniczki Powstania Warszawskiego.
August Kubizek w latach 19041908 był jedynym przyjacielem Adolfa Hitlera, najpierw w Linzu, a następnie w Wiedniu, gdzie mieszkali w jednym pokoju. W tym czasie kształtowały się charakter i poglądy przyszłego wodza III Rzeszy. August Kubizek, świadek tego procesu, w swych wspomnieniach stara się być obiektywny, szczery i dokładny. Opisuje między innymi rodzinę Hitlera, młodzieńczą miłość, kontakty z kobietami, pasję malarską, fascynację muzyką i architekturą, zainteresowanie polityką. Relacja Kubizka to niezwykłe źródło historyczne, niezbędne dla wszystkich, którzy starają się rozwikłać fenomen człowieka, który doprowadził do wybuchu drugiej wojny światowej.
Juliusz Osterwa pisał dzienniki przez całe życie. Zachowana rękopiśmienna spuściznapochodzi jednak głównie z okresu II wojny światowej. Dziennik 19341935 różni sięzasadniczo od tych dotychczas opublikowanych. Obejmuje czas pomiędzy 19 lutego 1934 a22 czerwca 1935, kiedy Osterwa pełnił funkcję dyrektora Teatru Miejskiego im. JuliuszaSłowackiego. W związku z jego pozycją zawodową i towarzyską w tamtych latach dziennikjest wyjątkowym świadectwem wydarzeń, w których uczestniczył. Osoby publiczne, ludzieteatru, pisarze, politycy, arystokraci, znajomi otrzymują w tych notatkach portretyinteresujące, bo pisane w sposób bezpardonowy, krytyczny, niekiedy nawet surowy. Bardzociekawe jest, uchwycone przez autora trochę mimochodem, także szersze tło społeczno-polityczne: śmierć Józefa Piłsudskiego, zamach na ministra Bronisława Pierackiego, wizyta Josepha Goebbelsa w Polsce, nadciągające widmo faszyzmu i radykalizacja nastrojówspołecznych. Również teatr pozostaje ważnym tematem notatek: premiery w TeatrzeMiejskim, sprawy Reduty, występy gościnne, problemy dyrektorskie, kontakty z magistratemi urzędnikami, organizacja teatru szkolnego, środowisko aktorów krakowskich iwarszawskich, teatr plastyków Cricot, w którego pracach brała udział córka Osterwy -Elżbieta. Dziennik 1934-1935 to jednak przede wszystkim obraz zakochanego mężczyzny. Głównymtematem zapisków jest bowiem jego ówczesna relacja z Hanką Ordonówną, aktorką,popularną pieśniarką. Notatki ujawniają bardzo intymną, nie do końca kontrolowaną sferęafektu osobistą, prywatną, emocjonalną.Publikacja opatrzona jest wyjątkowym i bardzo rzetelnym aparatem krytycznym. Autorkaopracowania, prof. Wanda Świątkowska, w 1032 przypisach przeprowadza czytelników przezzawiłości biografii, powiązań genealogicznych, historycznego kontekstu.
W tomie III (i ostatnim) pism hr. Adama Gurowskiego znalazł się wybór jego wspomnień, dzienników oraz listów. W większości nieznane dotąd badaczom teksty pochodzą z archiwów i bibliotek Polski, Rosji, Francji i Ameryki. Gurowski jako kronikarz i herold heglowskiego Ducha Dziejów prowadzi nas przez Stary i Nowy Kontynent, doświadczające głębokich wstrząsów, z których miał się dopiero wyłonić postulowany świat przyszłości. Zapis tej geograficznej, politycznej i intelektualnej podróży zawierają m.in. nieznane dotąd szkice amerykańskie, których przenikliwość analizy cywilizacji Nowego Świata jest porównywana do Listów z Ameryki Henryka Sienkiewicza. Ich kontynuacją są dzienniki wojny amerykańsko-amerykańskiej (18611865), publikowane na bieżąco, oraz wybór listów pisanych w języku polskim, francuskim, rosyjskim, niemieckim i angielskim. Gurowski utrzymywał korespondencję z elitami politycznymi i intelektualnymi ówczesnego świata, od carów Rosji Mikołaja I i Aleksandra II po prezydenta USA Abrahama Lincolna. Wymieniał myśli z pisarzami, filozofami i badaczami cywilizacji, od Henryka Heinego i Astolphea de Custinea po Johna Stuarta Milla, Horacego Greeleya (redaktora największej wtedy gazety New York Daily Tribune) i amerykańskich poetów Henryego Wadswortha Longfellowa oraz Walta Whitmana.
Czym dla Polski stał się rok 1926? Jak młoda państwowość radziła sobie z wewnętrznym sporem i jaki wpływ miał on na dalsze losy II RP? Jakie znaczenie dla zachowania wspólnoty ma dialog i czym grozi jego brak? W odpowiedzi na te pytania oddajemy głos uczestnikom przewrotu majowego by wybrzmiały wszystkie racje i argumenty obu skonfliktowanych stron.O rosnącym napięciu przed majem 1926, roli Marszałka Józefa Piłsudskiego i przebiegu przewrotu, który wywołał, oraz o konsekwencjach krwawych starć także mówią świadkowie mieszkańcy Warszawy, wojskowi i obserwatorzy z innych miejsc Polski.Książka bogato ilustrowana zdjęciami z wydarzeń.
Książka Wielcy i dziwacy to zbiór opowiadań Wojciecha Wiśniewskiego o tym, dlaczego i jakich okolicznościach prowadził swoje wywiady z pisarzami. Kim byli, jakie mieli poglądy, zachowania i reakcje, przyzwyczajenia i nawyki, a nawet dziwactwa, których wcale nie ukrywali. Dygat, Redliński, Bryll, Świrszczyńska, Marian Brandys, Juliusz Wiktor Gomulicki, ale też Erwin Kruk i Bogdan Wojdowski – to i tak nie wszyscy bohaterowie. A każdy z nich widziany jest oczami Wojciecha Wiśniewskiego, czasami z zachwytem, innym razem z dystansem i ironią. Na pewno z bardzo osobistej perspektywy, co jest szczególną zaletą jego najnowszej opowieści.
Autorami dialogów byli m.in. Platon, Plutarch, Lukian, Cyceron, a z bliższych nam Mistrz Wincenty zwany Kadłubkiem, Mateusz z Krakowa czy Andrzej Krzycki oni położyli fundament pod różnorodną tradycję tego gatunku, w której zmieszczą się dzieła o różnej tematyce i wspólnej formie.Trzech przyjaciół spotyka się co jakiś czas na pogawędkę. Z pozoru dzieli ich niemal wszystko: losy życiowe, wykształcenie, droga kariery Łączy Wrocław, Uniwersytet Wrocławski i Zrzeszenie Studentów Polskich jedynew swoim rodzaju w krajach bloku radzieckiego.Rozmawiają o wszystkim, lecz przede wszystkim o Polsce widzianej z odmiennych perspektyw: historyka i dyplomaty, reżysera teatralnego i uchodźcy, geologa i odkrywcy. Poruszają wątki historyczne, życiowe, emocjonalne, naukowe Odnoszą się do wydarzeń z ostatnich 80 lat naszych dziejów widzianych nierzadko z centrum ich przebiegu. A Wrocław jest nie tylko miejscem dyskusji, lecz jej zwornikiem, motywem wspólnym i punktem odniesienia. W ten sposób, przywołując osobiste wspomnienia, przyczyniają się do ugruntowania jego polskości.
Oskar Singer (1893-1945) to jeden z najważniejszych autorów tekstów dokumentujących życie w getcie w Litzmannstadt, jak nazywała się oficjalnie łódź w okresie okupacji hitlerowskiej. Singer, piszący po niemiecku czeski Żyd, dziennikarz i dramaturg, był w łódzkim getcie pracownikiem, a z czasem kierownikiem Wydziału Archiwum. Ten instytucjonalny kontekst tłumaczy specyficzny charakter jego tekstów i narzuca szczególny tryb ich lektury. Autor nie miał możliwości nazywania wprost grozy życia dziesiątków tysięcy ludzi stłoczonych na niewielkim obszarze, głodujących, poddanych eksterminacyjnemu terrorowi władz niemieckich. Jego teksty miały w jakiejś mierze oficjalny, a niekiedy wręcz propagandowy charakter. W pozytywnym tonie Singer relacjonuje pracę i osiągnięcia działających w getcie różnych resortów" produkcyjnych, wspierając opisy danymi liczbowymi i tabelami. Zarówno te dane, jak i same relacje mają potwierdzać zaradność i pracowitość mieszkańców getta, a tym samym ich dającą nadzieję na przetrwanie przydatność dla Niemców, zgodnie z zasadniczą ideą żydowskich władz łódzkiego getta: Naszą jedyną drogą jest praca". Prawda o życiu w getcie ujawnia się między wierszami reporterskich relacji, w rozdźwięku między optymizmem tonu a przedmiotem opisu, gdy jest nim na przykład proces powstawania z resztek żywności, z podgniłych ziemniaków i warzyw, sałatki jarzynowej" dla wygłodzonych mieszkańców getta. Niekiedy zresztą groza wydarzeń ujawnia się wprost, gdy Singer rzeczowo relacjonuje deportację z getta, w tym tak zwaną wielką szperę we wrześniu 1942 roku, kiedy wszystkie dzieci do dziesiątego roku życia i osoby starsze, niezdolne do pracy, wywieziono do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem. Publikację sfinansowano ze środków Funduszu na rzecz Nauki Polskiej w ramach nagrody Copernicus 2022 dla Krystyny Radziszewskiej.
Miał czternaście lat, gdy zobaczył ojca na kolanach z lufą karabinu przy głowie. Miał dziewiętnaście, gdy wyzwalał Polskę jako podporucznik artylerii. Miał czterdzieści trzy, gdy ta sama Polska kazała mu się wynosić. "Jeśli Żyd chce być uznany za Polaka - rozsądek widać doradza, by stał się uchodźcą" - napisał pod koniec życia.Badał wykluczenie, bo poznał je wielokrotnie na własnej skórze. Niechciane dziecko. Jedyny Żyd w klasie. Chłopiec, który czytał Jacka Londona, bo niemiał z kim grać w piłkę. Potem - uchodźca, żołnierz, komunista, rewizjonista, wygnaniec i jeden z najczęściej cytowanych myślicieli współczesnego świata.Bauman wprost i swoimi słowami opowiada o ucieczce z bombardowanego Poznania i krzyku "Tu jest moja mat'!", który uratował rodzinie życie na sowieckiej granicy, o fascynacji komunizmem czy straconych złudzeniach po referacie Chruszczowa. Wraca do Marca '68, pogróżek oraz wyjazdu, z którego nie było powrotu.Gdy w Europie powraca język wykluczenia, a granice znów dzielą ludzi na "swoich" i "obcych", wspomnienia Baumana czyta się nie jak historię minioną, lecz jak ostrzeżenie - napisane przez kogoś, kto każdy z tych mechanizmów przeżył osobiście.
Oddajemy do rąk Czytelnika dzieło niezwykłe, skreślone z bólem i we łzach, ale napisane z wiarą, nadzieją i miłością, które przebijają ze wszystkich jego kart. Literatura pamiętnikarska ma w naszym kraju długą tradycję, naznaczoną cierpieniem jednostek, rodzin czy całych grup społecznych, wśród których poczesna rola przypada zesłańcom syberyjskim podczas II wojny światowej. Hekatomba wywiezionych uwieczniona została w wielu utworach. Niniejsze zapiski są szczegółowym i mozolnym świadectwem rzeczywistości oglądanej praktycznie dzień po dniu, sporządzonym w zeszytach, na luźnych kartkach, a nawet na kawałkach tapety, opisującym okrutną rzeczywistość, jakiej Autor doświadczył w sowieckiej niewoli. To opis wydarzeń od chwili rozpoczęcia wojny, przez wywózkę do Rosji Sowieckiej, surowe życie w tajdze i dramatyczną podróż do Uzbekistanu, aż do wstąpienia do armii Andersa. Książka opracowana skrupulatnie przez dr. Bartłomieja Czech-Kosińskiego przenosi nas w odległy zarówno pod względem geograficznym, jak i mentalnym świat, ukazuje fascynujący punkt widzenia Polaka zagubionego w meandrach historii.
Czasem, by zostać matką, trzeba zaufać innej kobiecie Co robić, gdy marzenie o macierzyństwie okazuje się nieosiągalne? Autorka „Ciąży we troje”, szczęśliwa i spełniona zawodowo kobieta, musiała stanąć przed tym najtrudniejszym w życiu dylematem. Gdy kolejne próby in vitro kończyły się niepowodzeniem, zdecydowała się na wynajęcie surogatki. Ta książka to poruszający zapis doświadczeń ze spędzonych we troje dziewięciu miesięcy. Tworzą ją zarówno opowieści autorki – gęste od buzujących w niej, skrajnych emocji – jak i fragmenty pamiętnika Amelii, kobiety, która umożliwiła jej macierzyństwo i z którą połączyła ją wyjątkowa więź. Jak wygląda relacja z surogatką? Kim ona staje się w życiu rodziny oczekującej dziecka? I czy małego człowieka, którego nie nosiło się w łonie, można pokochać matczyną miłością? „Ciąża we troje” odpowiada na te i wiele innych pytań. Ta osobista, przejmująca i wielogłosowa historia odczarowuje stereotypy oraz przełamuje tabu, a przez to udowadnia, że współczesne rodzicielstwo może mieć wiele twarzy.
Była dziewczynką z ceną 9000 dolarów na metce. Dziś jest kobietą, której udało się uciec. Prawie 15 milionów dziewcząt na świecie jest co roku zmuszanych do małżeństwa. Jedną z nich miała być Sonita Alizada. Gdy po raz pierwszy wystawiono ją na sprzedaż, miała dziesięć lat i sądziła, że to tylko zabawa w przebieranki. Szybko zrozumiała, że w jej kulturze ślub jest dla panny młodej raczej rodzajem pogrzebu. Kiedy pierwsza transakcja nie doszła do skutku, Sonita znów trafiła na rynek matrymonialny – została wyceniona na 9000 dolarów. Tyle potrzebowała jej rodzina, by opłacić żonę dla jej brata. Od niej samej oczekiwano posłuszeństwa: miała dzielić łoże z nieznajomym mężczyzną, urodzić mu dzieci, a potem przekazać im w spadku ten sam koszmar, jaki był jej udziałem. Ale Sonita chciała czegoś więcej. To opowieść o ucieczce z Afganistanu i drodze ku wolności – historia dziewczyny, która zamiast milczeć, zaczęła mówić własnym głosem, wyzwoliła się z przemocy i dziś realizuje swoje marzenia: robi w Stanach zawrotną karierę raperki. Ale przede wszystkim jest to książka o nietraceniu nadziei. Sonita Alizada (ur. w 1996 r. w Heracie, Afganistan) – afgańska raperka, poetka i aktywistka na rzecz praw dziewcząt, znana z występowania przeciwko przymusowym małżeństwom i przemocy wobec kobiet. Po ucieczce jej rodziny z Afganistanu dorastała jako nielegalna uchodźczyni w Teheranie. Jako dziesięciolatka miała zostać wydana za mąż, a gdy sześć lat później groziła jej kolejna sprzedaż, napisała utwór „Córki na sprzedaż” (znany też jako „Panny młode na sprzedaż”), który szybko stał się viralem i przyniósł jej międzynarodowy rozgłos. Jej historia została przedstawiona w filmie dokumentalnym „Sonita” w reżyserii Rokhsareh Ghaemmaghami – obraz miał premierę na Sundance Film Festival w 2016 roku i zdobył tam m.in. Grand Jury Prize i Audience Award w sekcji World Cinema Documentary. Od 2015 roku mieszka w USA. Studiowała na Bard College (m.in. muzykę i prawa człowieka); swoją twórczość oraz wystąpienia publiczne wykorzystuje do działań na rzecz edukacji i wolności wyboru dla dziewcząt. Jedna z „BBC 100 Women” 2015 roku, laureatka Nagrody Matki Teresy, a także wielu innych wyróżnień. Jej historia została opisana w ponad 150 publikacjach w 20 krajach przez tak znane media jak CNN, NPR, BBC, „Cosmopolitan”, „Forbes”, „Time” i „Teen Vogue”. „Jej pogodny, pełen energii głos sprawia, że ta trudna historia wydaje się lekka, optymistyczna i pełna nadziei. Klarowna narracja ujawnia natomiast talent Sonity nie tylko jako autorki tekstów piosenek, lecz także jako pisarki. To podnoszące na duchu wspomnienia najsłynniejszej afgańskiej raperki”. „Kirkus Reviews” „Bezpośrednia proza Alizady skutecznie oddaje utratę niewinności, gdy narratorka zaczyna rozumieć ciężary nakładane na kobiety… To inspiruje”. „Publishers Weekly” „Byłam na sprzedaż” zdobyła Alex Award – wyróżnienie dla książek pisanych z myślą o dorosłych, które są wartościowe i satysfakcjonujące również dla młodzieży.
To nie jest książka o sile. To opowieść o tym, co się dzieje, gdy przestajemy być dla wszystkich - i zaczynamy być dla siebie.Autorka zabiera nas w intymną podróż przez punkty zwrotne kobiecego życia: momenty, które zmieniają. Kiedy kończy się to, co znane. Kiedy trzeba opuścić, co bezpieczne. Kiedy odnajdujemy siebie - nie tę idealną, ale tę prawdziwą.To książka o czułości, która staje się decyzją. O relacjach, które uczą. O życiu, które nie musi być perfekcyjne, żeby było pełne.Pisana z głębi serca dla kobiet, które mają dość udawania.Dla tych, które chcą wrócić do siebie - krok po kroku, bez pośpiechu.Być może znajdziesz tu swoją historię. A może napiszesz ją od nowa.
Aby zrozumieć jej decyzję, trzeba pamiętać o jej głębokim przeświadczeniu – jako matki i jako lekarza – że dziecko, które w sobie nosiła było istotą, która miała takie same prawa, jak pozostałe dzieci, chociaż od jego poczęcia upłynęły zaledwie dwa miesiące.
(Piotr Molla, mąż świętej)
Lekarka, pediatra i matka rodziny.
Pełna pasji entuzjastka życia i przyrody.
Miłośniczka jazdy na nartach, dobrego teatru i modnych ubrań.
Kiedy pod koniec drugiego miesiąca ciąży zdiagnozowano u niej nowotwór złośliwy, podjęła decyzję, by urodzić dziecko kosztem własnego życia.
Święta Joanna Beretta Molla.
Ta książka zawiera jedyny tak obszerny, do bólu szczery, a momentami wręcz intymny wywiad z Piotrem Mollą, mężem świętej. Po latach od śmierci żony Piotr opowiada, jak poznał Joannę i co go w niej zafascynowało od pierwszego momentu. Pamięcią wraca do najpiękniejszych lat ich wspólnej drogi i mówi, jak Joanna na co dzień łączyła życie zawodowe z obowiązkami żony i matki. Ze wzruszeniem wspomina, w jakich okolicznościach dowiedzieli się o chorobie i jak wyglądały ich ostatnie wspólne miesiące.
W nowym rozszerzonym wydaniu tej książki zamieszczono fragmenty pism i modlitwy autorstwa św. Joanny, niepublikowane dotąd świadectwo Piotra złożone przy rozpoczęciu procesu beatyfikacyjnego oraz liczne fotografie z archiwum rodzinnego.
Historia tej świętej od lat inspiruje wiernych w całej Polsce.
Profesor Tadeusz Popiela (ur. 1933) - wybitny polski lekarz, chirurg, gastroenteolog i onkolog, wieloletni rektor Akademii Medycznej w Krakowie, prezydent European Society of Surgery, doktor honoris causa Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie, Akademii Medycznej w Warszawie i we Wrocławiu, a to niejedyne tytuły, osiągnięcia, zasługi profesora - w rozmowie ze Stefanem Ciepłym o życiu i medycynie. Przedstawiają w niej życiowe (nie tylko medyczne, często także poltyczne) wybory Profesora. Fascynująca biografia wybitnego lekarza! Jak pisze prezydent Aleksander Kwaśniewski: Bohater - wybitny lekarz, uczony, profesor, rektor i wychowawca wielu pokoleń chirurgów oraz zawsze wrażliwy społecznik. Człowiek lewicy w pasjonującej rozmowie o życiu, historii, medycynie i codziennych zmaganiach dla dobra ludzi. Rozmowa rozpoczęła się przed ponad dwoma laty w gabinecie Profesora przy ulicy Goetla w Krakowie. Miała przy tym przeszło dwieście epizodów (nagrań), drugie tyle ich korekt i autoryzacji, wreszcie w sferze niemedycznej(bo dziennikarz Stefan Ciepły jest nieomal rówieśnikiem bohatera) dziesiątki sporów o kształt przeszłości.Stąd fabuła rozważań Profesora o życiu i medycynie jest może niekonsekwentnie „rwana”, ale też na przestrzeni przeszło 90 lat życia Profesora różne wątki siłą rzeczy mogły być ujęte tylko fragmentarycznie.
Świat Patti Smith w „Roku Małpy” olśniewa osobliwością. Tu sen miesza się z rzeczywistością, dobre zjawy z przeszłości spotykają się z politycznymi demonami teraźniejszości, a wszystkiemu przyświeca pochwała codzienności w duchu poezji Williama Carlosa Williamsa. Smith z czułością wspomina tych, którzy już odeszli, rozmyśla nad największymi dziełami literatury i nie boi się pytać o niepewną dla świata przyszłość. „Rok Małpy” to poetycki manifest zaangażowanej artystki i intymny autoportret ikony amerykańskiej popkultury. „Zachwycająca, oniryczna […] niewielka książka pełna melancholii. Wspomnienia punkowej poetki przegląda się jak stertę starych polaroidów w jej nowojorskim mieszkaniu – „kolejne talizmany na naszyjniku bezustannych podróży”.” „Entertainment Weekly” „Sen na jawie pełen wspomnień […]. Smith wszędzie widzi mistyczne powiązania – podążając za jej słowami, zaczną je widzieć także czytelnicy.” „The New Yorker” „Porywająca podróż przez sny i życie Patti Smith. Rzeczywistość miesza się tu z fikcją, przenikają się prawdziwi i zmyśleni bohaterowie. Autorka przegląda się w metalicznej powierzchni tostera i stwierdza: „odkryłam, że wyglądam jednocześnie młodo i staro”. To idealnie ukazuje jej duszę .” Maureen Dowd, „The New York Times” „Smith zaczęła pisać „Rok Małpy” w pierwszym dniu 2016 roku. Rok ten przyniósł jej wiele zmian: artystka poczuła, że się starzeje, straciła przyjaciół, towarzyszyło jej wszechogarniające poczucie zawodu. Autorka zestawia osobistą narrację z opisem krajobrazu. Granica między fikcją a rzeczywistością się zaciera […]. Ta fascynująca opowieść o poszukiwaniu sensu w trudnych czasach pokazuje talent poetycki Patti Smith.” Christian Allaire, „Vogue” „Od 1975 roku Patti Smith zaciera granice między muzyką, poezją a prozą, wyjąc z żalu i krzycząc z radości, czy to na scenie, czy w swoim pisarstwie. „Rok Małpy” jest zbiorem jej najnowszych prozatorskich obrazów […]. W tej cienkiej książce pełnej wizji Smith błąka się po Stanach, odwiedza swoje ulubione miejsca, jeździ z nieznajomymi, stąpa po rozmytej granicy między rzeczywistością a snem i ubolewa nad wynikami wyborów prezydenckich w 2016 roku. Ale gdy tylko popada zbyt głębokie przygnębienie, na niebie pojawia się słońce. Przez chwilę „nie ma w niebiosach niczego na podobieństwo udręki prawdziwego życia”, lecz „już niedługo zdarzy się coś wspaniałego”.” Leigh Haber, „O. The Oprah Magazine” „Rok Małpy to fantastyczny dziennik snów pełen obrazów, rozmów i rozmyślań, także nad tym, co łączyło Smith z dwójką jej najstarszych i najdroższych przyjaciół – dramaturgiem Samem Shepardem i producentem muzycznym Sandym Pearlmanem, który zmarł w czasie, gdy powstawała książka. Autorka nigdy nie była tak blisko połączenia dojrzałości swoich ostatnich dzieł z improwizowaną dzikością wczesnych wierszy i tekstów piosenek.” Andrew Barker, „Variety” „Melancholijny nastrój i poetycki język wyróżniają tę książkę spośród innych dzieł Patti Smith. […] Smith opisuje kawiarnie, wyprawy autostopem, dziwne motele w Santa Cruz i swoje sny. Z wielką czułością opowiada też o wizytach u Sama Sheparda w ostatnich miesiącach jego życia i o pomaganiu mu w ukończeniu jego książki.” Jane Ciabattari, BBC
Wspomnienia Mieczysława Jałowieckiego (1876-1962) czyta się jak pasjonującą powieść. To barwna, po sarmacku subiektywna wizja świata, jego realiów i obyczajowości, osobisty komentarz do wydarzeń historycznych.Autor urodził się w Syłgudyszkach na Wileńszczyźnie, "na skraju" Imperium Rosyjskiego. Za sprawą wielkiej historii i życia bogatego w gwałtowne odmiany losu stał się świadkiem wydarzeń burzących otaczające go społeczeństwa i państwa. Należał do kresowego ziemiaństwa i być może do ostatniego pokolenia, dla którego duchową ojczyzną było dawne wielonarodowe Wielkie Księstwo Litewskie. Jednocześnie - aż do rewolucji rosyjskiej 1917 roku - przynależał do zamożnej i uprzywilejowanej warstwy imperium carów. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został w 1919 roku pierwszym przedstawicielem rządu Rzeczypospolitej w Gdańsku i przebywał w Wolnym Mieście do początku roku 1921. Potem osiadł jako ziemianin w Kaliskiem. Po II wojnie światowej, na emigracji w Anglii, spisał wspomnienia o świecie, który nieodwracalnie przeminął.Będąc bacznym obserwatorem, a niekiedy aktywnym uczestnikiem historii, Jałowiecki daje czytelnikowi okazję przyjrzenia się z bliska życiu różnych środowisk i różnym wydarzeniom. I jest to lektura rozmaita: opowieści o dworach zagubionych wśród litewskich borów przepełnia nostalgia, ale wątek rywalizacji wywiadów w wojennej Rosji czy epizody gdańskie z lat 1919-1921 są godne powieści sensacyjnej. Uzupełnienie barwnych wspomnień stanowią komentarze Autora, bardzo subiektywne, pisane z patriotycznym zaangażowaniem, często niezwykle gorzkie, a czasem zaskakująco aktualne.Obecna edycja wspomnień Mieczysława Jałowieckiego obejmuje trzy części, wydane pierwotnie (w latach 2000-2003) jako osobne książki; są to: Na skraju Imperium, Wolne Miasto oraz Requiem dla ziemiaństwa.Po raz pierwszy książka została uzupełniona o ponad 30 ilustracji pochodzących ze zbiorów rodzinnych: fotografie oraz nigdy dotąd niepublikowane grafiki i akwarele autorstwa Mieczysława Jałowieckiego.
Egodokumenty – do których zalicza się Dzienniczek Marty Łosiowej – są źródłami historycznymi na wskroś osobistymi i subiektywnymi, lecz wyjątkowymi ze względu na autentyczność myśli i spostrzeżeń, kronikarski charakter dostarczający niepodważalną faktografię […] Dlatego z radością przyjąć należy kolejną tego typu publikację, umożliwiającą i ułatwiającą badania różnorodnych problemów podniesionych świadomie lub nieświadomie przez Autorkę. Oprócz losów rodziny, przedstawianych dzień po dniu, otrzymujemy obraz relacji Polaków z Niemcami, Żydami, Ukraińcami w latach okupacji niemieckiej na Lubelszczyźnie, relacji społecznych ziemiaństwa z innymi grupami społecznymi, poznajemy recepcję wydarzeń wojennych i tuż powojennych, metody radzenia sobie z wyzwaniami, znaczenie religii, strach przed Sowietami, stosunek do wolnomularstwa i szereg innych zagadnień społecznych. […] Opublikowany Dzienniczek zainteresuje zapewne nie tylko profesjonalnych badaczy, ale również szerszy krąg czytelników, pragnących samodzielnie obcować z bohaterami wydarzeń historycznych. Z recenzji dra hab. Tomasza Łaszkiewicza, prof. IH PAN Jest to niezwykle cenny dokument opisujący życie rodziny ziemiańskiej w czasie okupacji niemieckiej oraz w pierwszych miesiącach rządów komunistycznych. Jest w nim mowa m.in., o trudnościach życia codziennego i funkcjonowania majątku ziemskiego w warunkach gospodarki wojennej. Z recenzji dra hab. Krzysztofa Ślusarka , UJ
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
