W pierwszej książce o Caterinie, wydanej w 2010 roku, Antonio Socci opisał tragedię, która dotknęła jego 24-letnią córkę. Po ataku serca zapadła ona w śpiączkę. Wybudziła się z niej w styczniu 2011 roku ale nigdy już nie powróciła do prawdziwej radości i pełni życia, jaką nacechowana była jej osobowość. Prezentowana publikacja: "List do mojej córki" może być uważana za książkę dziękczynną między innymi za tysiące listów, które Caterina otrzymywała od swoich przyjaciół, znajomych, bliskich ale też od zupełnie obcych ludzi przejętych cierpieniem tej niezwykłej młodej dziewczyny. Oddajemy w ręce naszych czytelników skarbnicę rozważań na temat życia, siły, nadziei oraz miłości, która potrafi czynić cuda! Antonio Socci opisał tu wszystko, czego nauczyła go cierpiąca córka. Na kartach tej książki oddał głos ludziom chorym, którzy na co dzień podejmują walkę z cierpieniem ale jednocześnie skrywają w sobie nieznany świat swojej niezłomnej wiary.

To nie będzie banalna autobiografia! Paraliżujący lęk przed każdym meczem. Koszmarna presja ze strony kolegów z drużyny, trenerów, kibiców, mediów. Świadomość, że błędy są nieuniknione. Zawodowa kariera taka sama jak każda inna – z wyrachowania, nie z miłości do piłki. Pozwól się zaskoczyć tej książce. Daj się jej zainspirować. Poznaj autorską #metodęV, która uczyniła Víctora Valdésa niepokonanym w bramce i w życiu. Wykorzystaj ją, aby realizować Twoje własne cele. Najmocniej krytykowany i najbardziej utytułowany bramkarz w historii FC Barcelony na pożegnanie z Katalonią zdradza źródła swoich niewyobrażalnych sukcesów.

Porywająca oraz osobista relacja z podróży i pobytu w buddyjskich klasztorach Tajlandii. Doświadczenia praktyki duchowej, której początki sięgają tysięcy lat wstecz, różnice między dawnym i współczesnym buddyzmem, a także te na linii przebrzmiałej i dzisiejszej Tajlandii. Książka ta stanowi nie lada gratkę zarówno dla tych, którzy chcieliby poznać i zgłębić buddyzm, jak i dla tych, którzy praktykując medytację, marzą lub planują podróż do Azji Południowo-Wschodniej, jej kolebki.   Tomasz Kryszczyński jest psychologiem o bogatym i wieloletnim doświadczeniu z praktyką medytacyjną. Kilkanaście miesięcy, jakie spędził w buddyjskich klasztorach, przełożyło się finalnie na intrygującą, pełną zagadkowych informacji książkę. Polecana pasjonatom buddyzmu, nikogo nie pozostawia bez zdziwienia. 

Kariera stewardessy kusi obietnicą dalekich podróży, poznawania niezwykłych miejsc i ludzi, jednak mało kto wie, jak wielu wyrzeczeń wymaga ten zawód. Autorka przez kilka lat pracowała w arabskich liniach lotniczych, podróżując po niemal całym świecie. Z humorem przedstawia wymagające szkolenia i egzaminy, normy dotyczące wyglądu i zachowania, sytuacje z kłopotliwymi pasażerami. Barwne opisy pozwalają poczuć nie tylko atmosferę egzotycznych wojaży, ale też codzienność życia między jednym lotem a drugim.

Książka Baranowskiego to na pozór kompendium historii wyczynowych rejsów Autora, tych opisywanych przez Niego i przez innych we wcześniejszych książkach oraz tych rejsów, o których książki nie powstały, żeby tylko wymienić wyprawę Międzynarodowej Szkoły pod Żaglami wokół Ameryki Południowej czy rejsy Fryderyka Chopina. Ale historia rejsów jest dla Autora tylko tłem, ułatwiającym ekspozycję starannie dotąd skrywanych myśli, przeżyć, rozterek, refleksji, odczuć i uczuć, tajemnic serca i alkowy, kulis wydarzeń związanych z budową Poloneza, Pogorii, Fryderyka Chopina i z organizacją dalekich wypraw... Jacek Czajewski, "Żagle" 1996

Ma dwie córki, dwóch byłych mężów (jednego nieślubnego), klitkę na Grochowie. Nie ma majątku, samochodu, recepty na miłość. To kobieta po przejściach, a może raczej „kobieta, po której przeszło życie”. Ale pisze o sobie: „Jestem szczęściarą. Zawsze miałam, co chciałam, i brałam, co mi się podobało”. Joanna Jagiełło maluje swoje życie szczerze i bez retuszu – chwile piękne, chwile trudne, chwile bolesne. To książka o skomplikowanych relacjach rodzinnych, macierzyństwie i o pisaniu. A przede wszystkim o tym, jak być szczęśliwym i nie stracić siebie bez względu na okoliczności. "Po dniu czytania nie mogłam się już oderwać od książki Joanny Jagiełło; chciałam zostać na dłużej w hotelu jej rzeczy: paranteli, miłości i życiowych wyzwań, ponieważ ta pasjonująca, intymna opowieść mojej rówieśniczki pomogła mi zrozumieć także siebie." Wioletta Grzegorzewska

Przekład z języka angielskiego Dobromiła Jankowska Pannonica Rothschild urodziła się w 1913 roku w rodzinie, która w ciągu zaledwie pięciu pokoleń przebyła drogę z frankfurckiej dzielnicy żydowskiej do grona bajecznie bogatej arystokracji. Jako dziecko ubrana na biało Nica spacerowała z siostrami oraz guwernantką po parku pełnym kangurów, wielkich żółwi, emu i zebr - zwierząt z egzotycznej kolekcji wuja Waltera. Jako nastoletnia debiutantka poznała i poślubiła barona Julesa de Koenigswartera, który nauczył ją pilotować samolot i porwał do château we Francji. Po wybuchu wojny Nica z dwójką dzieci w ostatniej chwili uciekła do Anglii, ale wkrótce wróciła na front, by działać w ruchu Wolna Francja. Wydawało się, że ma wszystko: dzieci, przystojnego męża i fundusz powierniczy. Ale na początku lat 50. usłyszała 'Round Midnight Theloniousa Monka, legendy jazzu. Musiała go poznać. ""Baronowa jazzu"" to muzyczna odyseja i przepiękna historia miłosna. Opowieść o niezwykłym życiu wiodącym z brytyjskiej posiadłości, przez ciemność Holokaustu, aż do szalonego środowiska nowojorskiej sceny jazzowej. ""Thelonious Monk napisał ,,Pannonicę"", bawiąc się jednym drobnym motywem, wodząc nim w górę i w dół, na granicy trybu światła i mroku. Melodia wyemancypowana z harmonii wędruje samotnie bez dominanty celu. Ani do tańca, ani do uniesień, ani do przytulania. Wyłącznie do bycia sobą. Niezwykła i ważna dla mnie książka."" Anna Maria Jopek ""Niezwykłe osiągnięcie - perfekcyjnie skonstruowana, zdumiewająco obiektywna, mądra, wnikliwa i pięknie napisana książka."" Antony Beevor ""Piękne wspomnienia o ekscentrycznej członkini jednego z najbogatszych dziewiętnastowiecznych rodów, która oddała życie jazzowi [...]. Prawdziwy portret niezwykłej egzystencji. Fascynująca historia udowadniająca, że życie potrafi być dziwniejsze niż fikcja literacka."" Anne Sebba, ,,Literary Review"" ""Bogato udokumentowana i pięknie opowiedziana historia, zaskakująca tak samo jak jej bohaterka. Biografia Niki Rothschild to poruszający hołd oddany fascynującej kobiecie."" Martin Williams, ,,Country Life"" ""Hannah Rothschild opowiada tę historię z wrażliwością, równoważąc napięcie fabularne z pragnieniem zaprezentowania wszystkich faktów, by czytelnicy mogli wyrobić sobie własne zdanie... Pasjonująca."" Rachel Cooke, ,,Guardian"" ""Poruszająca... Czarująca książka i opowieść."" Libby Purves, ,,Midweek"", Radio 4 ""Intrygująca opowieść Hannah Rothschild o jej ekscentrycznej ciotecznej babce Nice wyróżnia się zręcznym stylem i świetną narracją."" ,,Independent"", 50 Best Summer Reads ""Barwny, interesujący portret odważnej, lojalnej, niezależnej, śmiałej i lekko szalonej poszukiwaczki przygód, traktowanej z ogromną sympatią i humorem."" Alison Kerr, ,,The Herald"" ""Jej historia jest interesująca i ciepła. Była dobrą kobietą z charakterem."" Sam Leith, ,,Spektator"" ""Hannah Rothschild wykonała niesamowitą pracę, opowiadając historię jednocześnie poruszającą, szokującą i inspirującą. Pełna fotografii i zaskakujących szczegółów jest naprawdę wciągająca."" ,,Elle"" ""Opowieść tajemnicza, intrygująca i egzotyczna."" Simon Yaffe, ,,Jewish Telegrach"" ""Fascynujące spojrzenie na trudne życie muzyków jazzowych i powstanie dynastii Rothschildów."" BBC Music ""Hannah Rothschild nadała długiej, smutnej historii upadku Niki romantyczne zabarwienie. Elokwentna, trudna książka napisana z miłością."" Christopher Hudson, ,,Daily Mail

W latach 1944-1956 stracono w Polsce kilka tysięcy osób należących do antykomunistycznych organizacji niepodległościowych. Ofiarami tych zbrodni byli także dawni więźniowie KL Auschwitz, w tym rotmistrz Witold Pilecki, zaliczany przez historyków do sześciu najodważniejszych ludzi europejskiego ruchu oporu. Pileckiemu przyszło żyć w niezwykle burzliwych czasach. Każda ze zmieniających się epok historycznych odcisnęła na nim swoje piętno. Był uczestnikiem wojen w 1920 i 1939 roku, jednak to lata 1940-1943, kiedy jako ochotnik stał się twórcą konspiracji wojskowej w KL Auschwitz, stanowią najistotniejszy element jego życiorysu. Jako oficer AK walczył w Powstaniu Warszawskim, był jeńcem obozów w Lamsdorf i Murnau, po wojnie wstąpił do II Korpusu Polskiego gen. Władysława Andersa we Włoszech. Został zamordowany strzałem w potylicę w więzieniu na Mokotowie 25 maja 1948 roku. W lipcu 2006 r. Prezydent RP Lech Kaczyński w uznaniu zasług Witolda Pileckiego i jego oddania sprawom ojczyzny odznaczył go pośmiertnie Orderem Orła Białego. W 2013 roku został awansowany na pułkownika. Książka skupia się przede wszystkim na działalności Witolda Pileckiego w organizowaniu konspiracji wojskowej w Auschwitz, zawiera również słynny raport z 1945 roku napisany po ucieczce z obozu. Celem biografii jest pokazanie jak Witold Pilecki wywiązał się w swoim życiu z zadań, które stawiała przed nim historia.

Tak mało wiedziano o Syberii, w tak niewielkim stopniu wykorzystywano niezmierzone bogactwa tej krainy.Syberia była krainą grozy, krajem zsyłki i deportacji, nie chciano o niej nic więcej wiedzieć. Wydawało się, że całe jej piękno i bogactwa są przeklę­te a przez tę klątwę odcięte od wszelkiego postępu, nieskończone w swoich wymiarach i melancholii.Kiedy rozpoczyna się I wojna światowa, Theodor Kröger, Niemiec mieszkający w Petersburgu, słyszy wyrok, którego obawiają się wszyscy przeciwnicy Rosji: zesłanie. W ten sposób trafia do Nikitino, wsi w głębi groźnej Syberii, gdzie lato jest krótkie i upalne, a zima mroźna i śmiertelnie niebezpieczna. Dzięki funduszom otrzymanym od ojca udaje mu się uzyskać ograniczoną swobodę ruchów i rozpoczyna swoją walkę o przetrwanie i powrót do domu. Okazuje się jednak, że Syberia ma mu do zaoferowania znacznie więcej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać: cel, pracę, przyjaźń, a nawet miłość. Jednym słowem - życie.Historia zesłańca, będąca opowieścią o poszukiwaniu szczęścia i sensu życia tam, gdzie pozornie nie sposób ich odnaleźć.

Laura urodziła się z czterokończynowym niedowładem na skutek dziecięcego porażenia mózgowego. Od pierwszych dni życia była poddawana intensywnej rehabilitacji, z której będzie korzystała już zawsze.Dzisiaj bohaterka Moich pór roku jest bardziej samodzielna od wielu swoich pełnosprawnych rówieśników, którzy łatwiej radzą sobie z pokonaniem schodów niż z innymi problemami. W opowieści o swoim życiu Laura pokazuje nam, że warto walczyć o siebie i swoje marzenia.Kiedy zdjęto mi gips, zobaczyłam inne stopy, inaczej ustawione, zobaczyłam pierwszy raz czubki własnych palców i przeżyłam szok. Tego samego dnia poprosiłam Mamę, żeby włożyła mi nowe, brązowe spodenki dresowe i szare, sznurowane buciki, które długo czekały na tę chwilę. Dobrze pamiętam, że sama wstałam z dużego, inwalidzkiego wózka i samodzielnie zrobiłam kilka kroków w korytarzu Dziecięcego Szpitala w Busku-Zdroju. Płakał cały personel. Płakała moja Mama. Ja chyba nie. Pamiętam tylko to uczucie, że stało się coś ważnego... chodziłam wreszcie na całych stopach, choć moim krokom długo jeszcze brakowało pewności. Czekała mnie teraz długa rehabilitacja.-- fragment książki

Dzięki książkom opublikowanym przez wydawnictwo "Biblioteka Midrasza" polski czytelnik będzie mógł poznać wielowątkowe bogactwo żydowskiej cywilizacji - tej starej, po której pozostały już tylko literackie świadectwa, jak i tej całkiem współczesnej. Spis treści: - Tu była ich ojczyzna - Zagubiona Ojczyzna - Samotnie wśród obcych....

Krótko po wyjeździe do Barcelony dwudziestopięcioletni Kuba zaczyna pracę w niemieckiej firmie utrzymującej znany portal biznesowo-społecznościowy, a pół roku później spotyka na dyskotece starszą od niego terapeutkę seksualną. Szybko znajdują wspólny język i odkrywają, jak bardzo powiązane są ze sobą ich dyscypliny: psychologia i programowanie. Niedługo potem Kuba zaczyna spisywać własną teorię fiksacji, zapominając niestety o swojej ckliwej depresji i o tym, że już jakiś czas faszeruje się używkami. Na skraju choroby szuka pomocy w pisaniu i psychiatrii, aby po paru miesiącach, w trakcie związku z włoską malarką Gaią, znaleźć ją jedynie częściowo w muzyce, kompletnym szaleństwie i ezoteryce. „Pin i zielony” to zbiór przeplatanych dzienników, opowiadań i esejów, zebranych na przestrzeni ponad dwóch lat z różnych miejsc Europy. Żywe teksty idą w niej za rękę z ajurwedą, ciężką pracą oraz tętniącym życiem w centrum Barcelony. Przykład zdolnego Polaka wyskakującego z codziennej gonitwy – autostopowicza i elektronicznego nomada, wracającego wreszcie do korzeni.

Paweł był w pierwszej klasie liceum, kiedy zdiagnozowano u niego białaczkę. Trafił do szpitala. W książce opisał 12 miesięcy spędzonych na oddziale. I zrobił to w sposób niezwykły. Siłą i pięknem (tak, przewrotnym pięknem) tej książki jest nieco naiwna i jednocześnie sarkastyczna narracja jej bohatera – autora. Paweł ustawił parawan czarnego humoru, za którym skrył swoje cierpienie. Jest nastolatkiem i pisze jak nastolatek, ale właśnie ta perspektywa wraz z towarzyszącym jej dojrzałym dystansem i mądrą powściągliwością sprawia, że opowieść Pawła jest wiarygodna i wstrząsająca. A co więcej, opowiada nie tylko o szpitalu i chorobie, ale o nas wszystkich. Patronat: Plasterek.pl

Wstrząsająca autobiografia człowieka, który umiał wyzwolić się z zaklętego kręgu nienawiści i przemocy. Katowany przez ojca, trafił do domu poprawczego, a potem - mając kilkanaście lat - żył na ulicy. Mimo to, dzięki własnemu uporowi i pomocy ludzi związanych z Arką Jeana Vaniera całkowicie zmienił swoje życie.

Pielgrzymkę do Santiago chcę potraktować jako podziękowanie Bogu i ludziom za moje życie, które uważam za bardzo udane. Autor Emil Wąsacz od kilku lat czuł, że "jest" na Camino. Myśl o pielgrzymce do Santiage de Compostela towarzyszyła mu przez wiele miesięcy. Wreszcie w maju 2013 r. wyruszył na, jak to sam nazwał, dziękczynne pielgrzymowanie. Książka w pierwszej części opowiada o duchowym dojrzewaniu i praktycznych przygotowaniach do pielgrzymki. Druga część jest zapisem wędrówki. Emil Wąsacz (ur. 1945) - minister skarbu państwa w rządzie Jerzego Buzka, przewodniczący NSZZ "Solidarność" Huty Katowice. Kierował Dekanalną Poradnią Życia Rodzinnego.

Prawdziwe, szczere i budujące świadectwo Sophie Lutz – matki głęboko upośledzonej umysłowo Philippine. Autorka przedstawia nie tylko portret swej córki, ale opowiada także o tym, jak ona sama oraz jej najbliżsi dojrzewali do pełnienia roli, którą Opatrzność przed nimi postawiła. Sophie Lutz, mama czwórki dzieci, w tym głęboko upośledzonej Philippine. Pisze o swojej trudnej codzienności, o zwątpieniu, o kryzysie wiary i o oparciu, jakie daje jej Bóg; zaprasza Czytelnika do swojego świata, w którym panują wiara, miłość i nadzieja.

Wszyscy znamy głos Marka Niedźwieckiego. Dla wielu to wzorzec radiowego brzmienia. Jest jednym z niewielu mistrzów tworzenia nastroju wyłącznie za pomocą dźwięku. Ale nie wszyscy wiedzą, jaka cenę ten chłopak z Szadku zapłacił za popularność. W swojej nowej książce Marek Niedźwiecki opowiada nie tylko o drodze, jaką rozpoczął w prowincjonalnym miasteczku, ale też o samotności z wyboru, w której żyje w Warszawie. Mówi też dużo o muzyce, która nie odstępuje go na krok. W ""Radiocie"" gra w piłkę na cmentarzu, mieszka w zapluskwionym akademiku, w lesie nadaje audycję dla samego siebie, skręca autem tylko w jedną stronę, odkrywa że Australia to jego ląd wymarzony. Ucieka. Dzięki ""małżeństwu"" z Moniką Olejnik udaje mu się uwolnić od zakochanej w nim szalonej Zenobii. Segreguje śmieci i wyznaje, że bywa fafułą... Jeden z najlepszych radiowców wszech czasów w szczerej, chwilami bolesnej, ale zazwyczaj pogodnej i zabawnej książce, która wyjaśnia skąd się biorą Niedźwiedzie.

Cuda można porównać do kamieni: wszędzie ich pełno, oferują swoje piękno, a prawie nikt tego nie docenia. Żyjemy w rzeczywistości przepełnionej cudami, ale dostrzegają je tylko ludzie o rozwiniętej percepcji. Bez takiej wrażliwości wszystko staje się banalne, cudowne zdarzenie uznaje się za przypadek, przemierzamy świat bez klucza zwanego wdzięcznością. Niezwykłe zdarzenia postrzega się jak zjawiska naturalne, z których można czerpać, nie dając nic w zamian. A przecież cud wymaga wymiany: to, co zostaje mi dane, powinienem oddać innym z nawiązką. Bez zjednoczenia nie uchwycisz cudu. Nikt nie czyni cudów ani ich nie wywołuje, one się odkrywają. Często postrzegamy wokół siebie ciemność, ponieważ mamy na nosie ciemne okulary. Ta ciemność to więzienie rozumu.

"Guvnors" to nazwa grupy chuliganów Manchesteru City, dowodzonej przez Mickey'a Francisa. Książka "Guvnors" to historia młodego chłopca, dorastającego na ulicach najbiedniejszej dzielnicy Manchesteru. To historia chuligana, stojącego w pierwszej linii podczas bójek na stadionach w Manchesterze, Liverpoolu, Londynie, Leeds i w innych angielskich miastach. To również historia więźnia, odsiadującego kilkuletni wyrok w angielskich zakładach karnych, jak również opowieść ochroniarza, pracującego w najbardziej niebezpiecznych klubach nocnych w Manchesterze.

Był naprawiaczem Marksa; wyznawcą liberalnego drobnomieszczańskiego indywidualizmu; głosicielem idealistycznego pojmowania dziejów; pięknoduchem, pseudohumanistą. Paszkwilantem, którego teorie kryją zatrute żądło antyradzieckie (zdaniem Witolda Wudla z kryptokomunistycznego skrzydła PPS; 1948). Myślącym kretynem (Andrzej Kijowski, 1970). Błędnym rycerzem budownictwa socjalistycznego (ks. Józef Tischner, lata 70.). Reprezentantem pięknej, szlachetnej niemożności polskiej (Tadeusz Konwicki, 1976). Człowiekiem niezłomnym, zarazem umiarkowanym (Alain Touraine, socjolog, 1989). Człowiekiem w błędzie, zarazem uczciwym (Krzysztof Zanussi, 1994). Chodzącym okrągłym stołem (Andrzej Mencwel, antropolog kultury, 1994). Socjalistą – papistą (sam o sobie w latach 80.). Jan Strzelecki – jeden z pokolenia wojennego. Socjolog i myśliciel społeczny. Intelektualista zaangażowany w politykę. Taternik. Badacz postaw etycznych. Autor refleksji moralnych, zagęszczonych słowami, do których miał upodobanie. Autorka jego biografii wyznaje: „Napisałam tę książkę na przekór drapieżnym czasom. Niech Jan Strzelecki opowie nam o braterstwie i solidarności. O swej utopii lewicowo-humanistycznej. Napisałam ją, by z postaw okresu PRL-u wydobyć odcienie szarości, wbrew dzisiejszym upodobaniom do krzywdzących kontrastów w obrazie tamtego świata i wbrew skłonnościom do potępień. Los Strzeleckiego skupia dramatyczne wątki historii Polski w XX wieku, spośród których rozprawa z lewicą socjalistyczną należy do kluczowych. Opisując ten proces pragnęłam odsłonić pasma biografii niesłusznie zapomnianych.”