Autor nie starał się stworzyć typowej autobiografii ani zbioru wspomnień pisanych z kronikarską dokładnością. Zamieszczone wspomnienia stały się okazją do osobistej refleksji i pewną formą publicznej spowiedzi, bez owijania w bawełnę i wybielania faktów. Swoją opowieść wzbogacił szczyptą dowcipu i sporą dawką anegdot oraz ciekawostek, które zgodnie z nadzieją autora sprawią, że ta narracja będzie dla Czytelnika ciekawą historią, którą czyta się z uśmiechem, refleksją, a czasem nawet z łezką wzruszenia.
Myśliwiecka 3/5/7
55 lat historii, setki anegdot, tysiące żartów.
Po raz pierwszy po Trójce oprowadza nas wieloletnia dyrektor Magda Jethon.
Jej burzliwe odejście z radia to jedynie pretekst do tej opowieści…
Nikt nie zna Trójki tak dobrze jak ona. Przeżyła tam stan wojenny, niedoszły zamach bombowy i rządy bardzo wielu bardzo różnych dyrektorów (aż wreszcie sama została szefową). Pracowała ze znanymi i uwielbianymi dziennikarzami, twórcami kultury przez duże „K”, żartownisiami i intrygantami.
Teraz wraca myślami do najciekawszych chwil, które spędziła na Myśliwieckiej, oprowadza nas po zakamarkach radiowego gmachu i rzuca anegdotami z życia trójkowych legend. Wyjaśnia, dlaczego Michał Olszański przez kolegów nazywany jest Mammografem, jak zaskoczyła Kubę Strzyczkowskiego na środku Atlantyku, opowiada o kulisach współpracy z Arturem Andrusem i Markiem Niedźwiedzkim i radzi, jak zostać kierownikiem budowy na głównym placu Sopotu.
Lektura obowiązkowa dla wiernych słuchaczy kultowej Trójki.
Adrien de Gerlache de Gomery "Piętnaście miesięcy na Oceanie Antarktycznym przełożyła Zofia Nałkowska. Wydawnictwo tygodnika „Naokoło Świata” Warszawa 1903
Henryk Arctowski "Belgijska wyprawa do Bieguna Południowego". Tygodnik Ilustrowany nr. 16 21(8)kwietnia 1900
Stanisław Rakusa-Suszczewski "W 100-lecie wyprawy Belgica" 1997
Annemarie Schwarzenbach, podróżniczka, dziedziczka fortuny, narkomanka, urodą i inteligencją fascynowała mężczyzn i kobiety. Głodna uczuć, pełna ciekawości, odważna, domagała się od świata więcej, niż ten mógł jej ofiarować. Jej podróże po Europie i Azji w latach trzydziestych, po raz pierwszy przedstawione po polsku, są świadectwem wielkiej, często desperackiej odwagi i ciekawości. W swoich zapiskach z wędrówki po starym kontynencie wnikliwie i na gorąco uchwyciła grozę państwa opanowanego przez nazistowskiego demona, a w poetyckich „widokówkach” wysyłanych z Bliskiego Wschodu opisała szczegółowo, ze znawstwem i podziwem nieistniejący już dzisiaj świat dawnej Syrii, Turcji, Gruzji i Iraku.
Hendrik Groen być może jest stary, ale z pewnością jeszcze nie martwy. Choć ciało odmawia mu posłuszeństwa, jeszcze się nie poddał. To prawda, że jego codzienne spacery są coraz krótsze, ponieważ nogi odmawiają mu posłuszeństwa, to prawda, że musi regularnie odwiedzać swojego lekarza rodzinnego. Z technicznego punku widzenia jest zgrzybiałym dziadkiem, nie zamierza jednak siedzieć bezczynnie, czekając na śmierć. Ale czy to jest powód, żeby życie musiało się od razu składać tylko z popijania kawy przy doniczkach z geranium i czekania na koniec?
W krótkich, szczerych i bezpretensjonalnych wpisach do dziennika, śledzimy pełen wzlotów i upadków rok z życia Hendrika Groena, przebywającego w domu spokojnej starości w północnej części Amsterdamu. Hendrik powołuje do życia anarchistyczny KLUB JESZCZE ŻYWYCH STARUSZKÓW, a gdy na horyzoncie pojawia się Eefje, idealna druga połówka, pastuje buty, szczotkuje zęby, przygładza resztki czupryny i rusza do boju, nie bacząc na śmieszne i straszne konsekwencje. Dni szybko mijają i z każdym kolejnym nabieramy pewności, że nie będzie łatwo rozstać się z tym pełnym uroku staruszkiem.
Zafascynowana śmiercią 23-latka zatrudnia się w domu pogrzebowym, chcąc na własną rękę dowiedzieć się, co dzieje się za drzwiami współczesnej amerykańskiej spopielarni ciał. Wkrótce odkrywa, że wiele praktyk tutejszego przemysłu pogrzebowego ociera się o absurd. Ale to zaledwie początek.
Caitlin Doughty nie tylko przedstawia swoje pełne czarnego humoru wspomnienia z pracy w krematorium, lecz także ukazuje, jak współczesne zachodnie społeczeństwo dobrowolnie pogrąża się w iluzji, iż śmierć go nie dotyczy, jest daleka i nieokreślona. Naszych zmarłych jak najszybciej ukrywamy za stalowymi drzwiami kostnic i domów pogrzebowych, a umierających zabieramy z widoku i zamykamy w szpitalach lub hospicjach. Gdy śmierć dotyka naszych najbliższych, nieodmiennie nas zaskakuje, a prawie zawsze przeraża. Autorka przekonuje, że to dwie strony tego samego medalu – i że najwyższy czas to zmienić.
Czy zdecydowaliście już, co stanie się z waszym ciałem po śmierci? A wasi bliscy? Czy rozmawialiście kiedyś na ten temat? Jeśli nie, to naprawdę powinniście. Nawet jeśli tak nie uważacie, przeczytajcie „Dym wciska się do oczu”, a z pewnością zmienicie zdanie na ten temat; tym bardziej że niezwykle wartka i obrazowa narracja oraz czarny humor sprawiają, że trudno oderwać się od lektury. Przecież nie myślicie chyba, że będziecie żyć wiecznie…?
Caitlin Doughty (urodzona 19 sierpnia 1984 r.) to amerykańska blogerka, przedsiębiorczyni pogrzebowa i aktywistka nawołująca do zmiany zachodniego stosunku do śmierci oraz reformy sektora usług pogrzebowych. Stworzyła popularną serię filmów w serwisie You Tube, zatytułowaną „Ask a Mortician” (Zapytaj przedsiębiorcę pogrzebowego), jest też założycielką organizacji „The Order of the Good Death” (Bractwo dobrej śmierci) http://www.orderofthegooddeath.com
Anna i Thomas Albothowie zabrali swoje córki, Hanię i Milę w niezwykłą podróż. Przez kilka miesięcy podróżowali samochodem przez Meksyk, Belize, Gwatemalę i Honduras. Opowieść o ludziach, których spotkali, miejscach, które zobaczyli i przygodach, które w tym czasie przeżyli, znalazła się najpierw po angielsku na blogu RodzinaBezGranic, a teraz po raz pierwszy po polsku pojawia się w książce. To nie tylko reportersko – fotograficzny zapis ich rodzinnej podróży, ale też zbiór porad, przydatnych rodzicom, którzy chcą pokazywać świat swoim dzieciom, nawet tym bardzo małym.
Anna jest dziennikarką prasową. W ciągu ostatnich 12 lat pracowała w różnych mediach w Polsce (najdłużej dla „Gazety Wyborczej”). Od 2000 roku była związana ze Stowarzyszeniem Młodych Dziennikarzy „Polis”, a potem przez wiele lat – na poziomie międzynarodowym – z organizacją European Youth Press.
Thomas jest współwłaścicielem berlińskiej agencji internetowej undkonsorten. Poza tym jest fotografem oraz prowadzi warsztaty fotograficzne i blogowe. W European Youth Press działał jako fotograf.
Razem prowadzą blog o podróżach: RodzinaBezGranic.pl – Blog roku „National Geographic Traveler”, 5-ty Najlepszy Blog Podróżniczy Magazynu “Press”, Złota Dziesiątka w rankingu Najbardziej Wpływowych Blogerów
Bez awanturników, jak wiadomo, marzenia pozostają marzeniami. Ale jak połączyć marzenie o podróżowaniu z pragnieniem posiadania dzieci? Zadanie, wydawałoby się, karkołomne, niemożliwe. A jednak kto nie dąży do rzeczy niemożliwych, nigdy ich nie osiągnie. Niemożliwe historie, niemożliwy wdzięk, uroda i cała ta brygada. Nie do uwierzenia.
Jacek Hugo-Bader, reporter
Można powiedzieć, że mnie i Anię Alboth wszystko różni: ja mam już swoje lata, ona jest młodą mamą. Ja podróżuję w samotności, ona zabiera ze sobą całą rodzinę. Ja walczę z falami oceanu, a ona z potrzebami małych dzieci. Ale jedno nas łączy – spełniamy nasze szalone marzenia. Mam nadzieję, że książka Ani zainspiruje was do przesuwania waszych granic.
Aleksander Doba, podróżnik
INSPIRUJĄCA HISTORIA DLA WIELBICIELI „MARSJANINA”
Chris Hadfield już jako mały chłopiec marzył o podróżach kosmicznych. W kosmosie spędził prawie 4000 godzin. Podczas swoich licznych misji musiał między innymi włamać się do stacji kosmicznej z pomocą żołnierskiego noża; wyrzucić żywego węża z kabiny samolotu, który właśnie pilotował; został też na pewien czas oślepiony podczas „spaceru” na orbicie i do promu kosmicznego wracał po omacku. Do najniebezpieczniejszych zdarzeń potrafi podejść z rozbrajającym dystansem.
12 MILIONÓW – tyle wejść na YT w ciągu zaledwie trzech dni zanotował klip, w którym Hadfield śpiewa piosenkę Space oddity Davida Bowie unosząc się w stanie nieważkości.
30 MILIONÓW – tyle osób obejrzało go do dzisiaj.
1 MILION – tylu użytkowników śledzi Hadfielda na Twitterze.
Ekstremalnie ryzykowna praca kosmonautów na zawsze zmienia każdego, kto choć raz znalazł się w kosmosie. Dlatego opowieść Hadfielda pozwoli każdemu spojrzeć na nasze życie na Ziemi z zaskakującej perspektywy.
Niezwykła, pełna humoru i adrenaliny historia, która jest dowodem, że nawet te „kosmicznie” odjechane marzenia mogą się spełnić.
Tym razem Joanna Chmielewska daje nam odpocząć od zbrodni i trupów i wciąga czytelników w fascynujący świat kasyn, tworząc swoisty przewodnik po świątyniach hazardu, uzupełniony mnóstwem barwnych wspomnień i anegdot.Królowa polskiego kryminału to unikatowa seria obejmująca 50 najlepszych i najchętniej czytanych książek Joanny Chmielewskiej. Miłośnicy dowcipnie napisanych powieści sensacyjnych będą mogli stworzyć jedyną w swoim rodzaju kolekcję. Te wyjątkowe publikacje ukażą się w niezwykłej szacie graficznej wszystkie okładki projektuje Andrzej Pągowski.
Od zawsze był uzależniony od prędkości i uwielbiał życie na krawędzi. Fascynowała go też mechanika. Nim skończył dziesięć lat, umiał już rozbierać i składać silniki. W szopie swojego ojca spędzał więcej czasu niż on sam. Takie były początki przygody z motoryzacją, która stała się sposobem na życie.
W tej książce Guy Martin, gwiazda wyścigów motocyklowych, mechanik ciężarówek i prezenter telewizyjny, opowiada o swoim dzieciństwie i młodości, poszukiwaniu nowych wyzwań i spoglądaniu śmierci w oczy. Wyjaśnia, dlaczego kocha ścigać się na motocyklach, wspomina swoje największe szaleństwa, a także zdradza, co czuł, gdy na wyspie Man zaliczał uślizg przy prędkości ponad 270 km/h....
Motobiografia – pierwsza w Polsce autobiografia motocyklisty. Prawdziwa i fascynująca historia człowieka, który nie wie, co to strach. Pozycja obowiązkowa dla wszystkich amatorów jazdy bez trzymanki!
Klimat wyścigów motocyklowych na wyspie Man niewątpliwie jest mistyczny, to coś jak religia. Miałem okazję go doświadczyć, będąc tam kilka lat temu jako kibic. Czytając tę książkę, poczułem, że jestem po drugiej stronie, że jestem jednym z tych bogów, którzy pędzą po krętych drogach 300 km/h z głową kilka centymetrów od betonowych ogrodzeń i budynków. Z autobiografii Guya Martina dowiadujemy się, jak ze zwykłego, choć szalonego chłopaka można takim bogiem się stać.
- Adam Badziak, mistrz polski w wyścigach motocyklowych, komentator i ekspert MotoGP
Guy Martin nie jest kolejną sterowaną przez PR-owców gwiazdą sportów motorowych. Od splendoru woli kanał, w którym nadal w wolnych chwilach godzinami naprawia ciężarówki, ale choć sam przyznaje, że jest trochę dziwakiem, ma też charakter, którego rywale mogą mu pozazdrościć. A poza tym ma chyba najlepszą, choć i chyba najbardziej niebezpieczną robotę na świecie. Na życie, życiem tym ryzykując, zarabia, ścigając się w motocyklowych wyścigach ulicznych, ze słynnym TT na wyspie Man na czele. Co za gość! Oto jego historia...
- Michał Fiałkowski, komentator i dziennikarz MotoGP
Przyznanie się do oszukiwania na zawodach, zdradzania dziewczyny czy przekonania, że bawełna bierze się ze strzyżenia owiec, wymaga odwagi. Książka Guya Martina jest wielką opowieścią o odwadze potrzebnej do ścigania się między murami domów z prędkością 300km/h i odwadze, by być sobą zawsze i wszędzie. To nie tylko fascynująca opowieść o zawodniku motocyklowym – życiorys Martina dowodzi, że można zostać gwiazdą, naprawiając ciężarówki i buntując się przeciwko konsumpcyjnej rzeczywistości dzisiejszego świata.
- Piotr „Pejser” Surowiec, red. naczelny „MotoRmanii”
Mój brat Pier Giorgio. Wiara to książka opracowana przez siostrę Pier Giorgia, Lucianę, która na początku lat 50. XX wieku zebrała świadectwa i wspomnienia wielu osób mających okazję obserwować życie Frassatiego, modlić się i rozmawiać z nim, spowiadać go, uczestniczyć we wspólnych mszach świętych, wyruszać z nim w góry... Nie da się tej książki przeczytać jednym tchem. Nie ma w niej akcji ani narracji, ale mnóstwo krótkich, skondensowanych, nieretuszowanych wypowiedzi, które z wielu punktów widzenia opisują postać Pier Giorgia. Przerywałem lekturę co jakiś czas, by wkrótce ponownie do niej wrócić, znajdując za każdym razem w świadectwach o młodym turyńczyku nowe inspiracje. Po przeczytaniu całej książki stwierdzam, że przez słowa świadków sam Frassati przekonuje mnie, że w tym świecie można prawdziwie żyć Ewangelią, że głębokie skupienie na modlitwie jest możliwe, że ludzie czekają na świadectwo wiary oraz że da się połączyć powszednią normalność z ekstremalną pobożnością. Świadectwa ludzi, którzy mogli obserwować Błogosławionego, przybliżyły mi jego drogę do świętości i sprawiły, że poczułem się młodszym bratem, który z dumą i podziwem patrzy na swojego starszego brata – Pier Giorgia".
„Wiek męski – zwycięski” to autobiograficzna książka Arkadego Fiedlera, obejmująca lata dwudzieste i trzydzieste XX wieku, w której autor opisuje swoje życie –pracę, momenty szczęśliwe i smutne, rozwój podróżniczej pasji i spełnianie marzeń – na tle ówczesnego artystycznego świata Poznania. Fiedler znakomicie uchwycił ducha lat międzywojennych, świetnie opisał ówczesne nastroje i wielu sławnych ludzi, z którymi miał okazję się spotkać. Książkę ubarwił wyśmienitymi anegdotami i wyjawił czytelnikom kulisy swoich pierwszych egzotycznych wypraw.
Zaskakująca, bardzo osobista książka, napisana w typowym dla Mazurówny błyskotliwym i nonszalanckim stylu, będąca zarazem pocztem wybitnych mężczyzn II połowy XX wieku i początku naszego wieku. Wszyscy oni odcisnęli ważne piętno na życiu autorki. Jakie? Trzeba przeczytać "Ach ci mężczyźni!", a wszystko stanie się jasne.
Żona Słowika opowiada Piotrowi Pytlakowskiemu o gangsterach, miłości i zdradzie
Tajemnicza i ekscytująca Monika Banasiak, czyli Słowikowa. Oskarżono ją o kierowanie gangiem. Po wyjściu z aresztu zdecydowała się przerwać milczenie i opowiedzieć Piotrowi Pytlakowskiemu o swoim niezwykłym życiu.
Była żoną słynnego gangstera Słowika. Mówiono, że to związek aż po grób. Słowik budził wśród innych gangsterów strach, Monika szacunek i podziw. Piękna dziewczyna z dobrego domu, studentka medycyny, weszła do egzotycznego dla niej świata narkotyków i zbrodni i wspięła się na sam szczyt.
Monika Banasiak fascynująco opowiada o swoim życiu w mafii, o złych mężczyznach, którzy ją otaczali, o ich żonach i kochankach, o miłości i zbrodni. To pierwsza tak szczera relacja najważniejszej kobiety w gangu pruszkowskim. Nie ma dla niej tematów tabu. Ujawnia wszystko aż do bólu.
ARCYZABAWNE PRZYGODY MUZUŁMANKI W ZACHODNIM SPOŁECZEŃSTWIE
NAJCHĘTNIEJ KUPOWANY MEMOIR ROKU!
Przekomiczny i wciągający memoir, który ukazuje całe spektrum złożoności życia kanadyjskiej muzułmanki.
Kiedy w wieku pięciu lat Zarqa przybywa z rodzicami do Liverpoolu, doświadcza swoistego szoku kulturowego. Dziewczynka bez trudu zauważa, że zasady, które rodzice wpajali jej od najwcześniejszego dzieciństwa, tutaj, w Wielkiej Brytanii, nie mają zastosowania. Zarqa pragnie żyć tak, jak angielskie dziewczynki w jej wieku: swobodnie bawić się z rówieśniczkami, latem zaś nosić zwiewne sukienki, a nie brązowe, kryjące sztruksy. To jednak dopiero początek problemów. Gdy Zarqa osiąga wiek nastoletni, jedyne, czego pragnie najbardziej, to pozbyć się owłosienia na nogach i ciasnych upięć włosów, które powodują niewyobrażalny ból głowy. Nie zabraknie też żywiołowych i uroczych historii o aranżowanym małżeństwie autorki, obrzezaniu jej synów, a także świętej pielgrzymce do Mekki, która stanowi jedyną okazję bohaterki do uprawiania z mężem niczym nieskrępowanego, swobodnego seksu!
Jak pokazuje lektura książki Śmiejąc się w drodze do meczetu, życie praktykującej muzułmanki w zachodnim społeczeństwie bywa pełne wyzwań, satysfakcjonujące, ale także niejednokrotnie absurdalne. Jak wyjaśnić, czemu Święto Ofiar (Id al-Adha) nigdy nie przypada tego samego dnia w roku albo dlaczego rzeźnicy halal sprzedają także czajniczki i budziki? I jak wytłumaczyć hydraulikowi, że sedes powinien być zamontowany w takiej odległości od umywalki, aby dało się do niej dosięgnąć ręką na siedząco?
LEKTURA TEJ KSIĄŻKI WYWOŁA W WAS SALWY ŚMIECHU!
Zarka Nawaz to zabawna paniusia, sułtanka sarkazmu, może nawet imama ironii [...] Nawaz, na szczęście, ma fatalną przywarę – brak szacunku – co nieodmiennie wpędza ją w tarapaty. Chwała niech będzie Allahowi – „Toronto Star”
DOTYCHCZAS NAJZABAWNIEJSZA, WIELOKROTNIE NAGRADZANA AUTOBIOGRAFIA NA RYNKU WYDAWNICZYM!
—–
Zarqa Nawaz to muzułmanka od lat żyjąca w zachodnich społeczeństwach (Wielka Brytania i Kanada). Jest z wykształcenia dziennikarką, ale największy rozgłos przyniósł jej serial komediowy Mały meczet na prerii (Little Mosque on the Prairie). Był on ogromnym hitem w Kanadzie, trafił również do dystrybucji w ponad 60 krajach. Zarqa od sześciu lat pisze scenariusze pilotów komedii dla stacji ABC, CBS, NBC i FOX i podróżuje po świecie jako rozchwytywana prelegentka. Udziela wywiadów i występuje na antenie CNN, BBC i Al-Dżaziry oraz na łamach „New York Timesa”. Wraz z rodziną mieszka w Reginie w kanadyjskiej prowincji Saskatchewan.
Helena od wieków była i jest jednym z najpopularniejszych imion. Wabi magicznym czarem: po grecku imię to oznacza „blask Księżyca”. Srebrny Glob był źródłem fascynacji, wyobrażeń i uosobieniem bogiń Selene i Luny w mitologii greckiej i rzymskiej. Zaobserwowano też związek miesięcznej dolegliwości kobiecej ze zmniejszaniem się lub powiększaniem tarczy Księżyca, tym bardziej więc skojarzono go z tajemnicą kobiecości. A także z seksem. Akt miłosny na ogół odbywał się nocą, właśnie w magicznym blasku Księżyca, dodając ciału kobiecemu tajemniczego powabu. Przez wieki, do chwili obecnej, wielu sądzi więc, że fazy Srebrnego Globu wpływają na seksualność. W nowiu pociąg płciowy ma zanikać; cienki sierp ma skłaniać do czułości i delikatności, a dzikie żądze mają narastać wraz z powiększaniem się tarczy Księżyca, apogeum osiągając w pełni. Imię Helena przyciągało zatem podwójnie: jako kobiety jako takiej i czarem imienia powiązanego z magią Srebrnego Globu.
Jednakże, jak istnieje niewidoczna strona Księżyca, tak też Heleny mają swą niewidoczną stronę, ponieważ od czasów pięknej Heleny trojańskiej przypisuje się kobietom o tym imieniu dar boskiego wprost przyciągania, ale i wywoływania fatalnych następstw. Stąd bywa, że kobiety o tym imieniu uważa się za boskie, piękne, kochane, ale też nieszczęśliwe; często też jako femme fatale. Przyjrzyjmy się, ile w tym prawdy, poprzez opis życia najbardziej znanych Helen w historii, m.in. Heleny trojańskiej, świętej Heleny, Heleny Moskiewskiej, Heleny Modrzejewskiej, Heleny Rubinstein, Eleny Ceausescu.
Fascynująca i inspirująca historia człowieka, która odkryje przed tobą tajemnice skutecznego inwestowania w wartość.
Kronika niesamowitej transformacji Guya, zuchwałego i egoistycznego młodego bankowca, który przeistacza się w odnoszącego sukcesy zarządzającego funduszem hedgingowym, a przy tym gra wedle własnych reguł. Rozwój ten był możliwy dzięki introspekcji, nawiązywaniu przyjaźni z najwybitniejszymi inwestorami na świecie oraz dzięki lunchowi spożytemu w towarzystwie Warrena Buffetta, za który Guyowi przyszło zapłacić 650 100 dolarów.
W jego opowieści nie brakuje ważnych, a często zaskakujących wskazówek dotyczących inwestowania, biznesu i podejmowania istotnych decyzji. Spier wyjaśnia między innymi, dlaczego tak ważne są wzory do naśladowania, w jaki sposób elitarna edukacja może człowiekowi zaszkodzić oraz jak można zarobić dzięki odcięciu się od krótkoterminowego zgiełku rynkowego. Najważniejsza lekcja płynąca z tej książki dotyczy jednak znajomości samego siebie jako narzędzia umożliwiającego oczyszczenie procesu myślowego i podejmowanie lepszych decyzji inwestycyjnych – decyzji, które nie będą motywowane rywalizacją, zawiścią, niepewnością lub lękiem.
Guy Spier od siedemnastu lat prowadzi fundusz hedgingowy Aquamarine Fund, osiągający rewelacyjne zwroty, znacznie przekraczające wyniki szerokiego rynku. Jest pilnym uczniem Warrena Buffetta. Regularnie występuje w mediach w roli komentatora. Pojawiał się między innymi na antenie CNN, CNBC, Bloomberg Television oraz Fox Business News.
Było ich 316. Elita wyszkolona do zadań specjalnych. Został jeden. Po latach opowiada jak było naprawdę. Czy jesteśmy gotowi go usłyszeć?
– Zgadza się pan z sentencją wieńczącą monument Cichociemnych: “Słodko i pięknie jest umierać za ojczyznę”?
– Nie słyszałem gorszej sentencji. Życie jest piękne. Nie śmierć.
Dziewięćdziesięciopięcioletni Aleksander „Upłaz” Tarnawski – żołnierz Armii Krajowej wyszkolony w Wielkiej Brytanii i zrzucony do Polski 1941 roku w sam środek wojennego piekła – to ostatni żyjący cichociemny. Duet Emil Marat i Michał Wójcik, autorzy między innymi wywiadu rzeki ze Stanisławem Likiernikiem „Made in Poland”, przeprowadził z nim rozmowę w swoim stylu – zaangażowanym, bezpośrednim, ludzkim i nieco zaczepnym.
Tarnawskiego nie sposób nie polubić. Oto żołnierz-ikona, który mówi, że nie lubi zabijać. Sceptyczny bohater, który zamiast zastrzelić przypadkowo napotkanego sowieckiego pilota – rozmawia z nim i dzieli się jagodami. Legendarny wojownik, który nie znosi patosu. Kombatant uczulony na mitotwórstwo.
Towarzysząc Tarnawskiemu na wojennym szlaku ze Szkocji przez Nowogródczyznę do Warszawy, poznajemy kawałek wojennej rzeczywistości oczami człowieka trzeźwego i sceptycznego, który zarejestrował w pamięci nie tylko legendarne akcje jak z filmu, ale też przypadkowe śmierci, rozpacz, nudę i rezygnację. Dzięki temu „Ostatni” jest jak klisza cudem ocalała z wojennej pożogi – daje poczucie obcowania z namacalnym wręcz faktem, historycznym szczegółem. Jednym słowem – z prawdą: Nie atakowaliśmy. Tylko żeśmy uciekali. Mała różnica. Po ciemku nie widać.
Autorzy – mający już na koncie Nagrodę Historyczną Tygodnika Polityka (2015) za książkę „Made in Poland” – wypracowali własną, inteligentną formułę literacką, skutecznie odświeżającą nasze wyobrażenia o przełomowych wątkach polskiej historii wojennej. Oddając głos naszym narodowym bohaterom, przywracają ich losom ludzki wymiar i sprawiają, że żywy obraz minionego świata wyłania spod spiżowej powłoki mitów:
- Nie miał pan ochoty ginąć za Polskę?
- A wiecie, że jakoś nie.
Korespondencja godna szerszego grona odbiorców
Drugi tom Listów niezapomnianych to kolejny bogaty i inspirujący zbiór korespondencji, który przypomina nam, jak wiele z tego, co ważne w naszym życiu, uwieczniamy w listach.
Odkryj:
~ pożegnalną notatkę Richarda Burtona skierowaną do Elizabeth Taylor,
~ przejmujący list matki do nienarodzonej córki,
~ list Toma Clancy’ego, którego Ronald Reagan nazwał „opowiadaczem w moim stylu”, tym samym kładąc podwaliny pod fenomenalną karierę pisarza,
~ odpowiedź Davida Bowiego na pierwszy list od fanki z Ameryki,
~ list Karola Wojtyły do kuzynki Lusi wysłany zaraz po wyborze na papieża,
~ niezwykłą korespondencję między Grzegorzem Turnauem a Piotrem Skrzyneckim,
~ list Marge Simpson do pierwszej damy Barbary Bush, która stwierdziła, że Simpsonowie to „najgłupsza rzecz, jaką kiedykolwiek widziała”,
~ odpowiedź Albusa Dumbledore’a na podanie o pracę na stanowisku profesora Obrony Przed Czarną Magią w Hogwarcie...
Listy niezapomniane. Tom II to wiele wzruszających, tragicznych, zabawnych i ponadczasowych historii zapisanych na zaskakująco trwałym tworzywie – papierze.
***
Nie wiem, czy kiedykolwiek czytałam tak niezwykłą książkę. Dla mnie to jak spojrzenie na ludzkie losy od kuchni, w migawkach. Coś wspaniałego.
- Anna Luboń, „Gala”
Kolejny niezapomniany rajd przez historię ludzkości. Piękny, straszny, zabawny i wstrząsający. Trzymajcie się mocno i przygotujcie chusteczki.
- Jakub Małecki
Listy niezapomniane. Tom II to kolejna skarbnica pełna klejnotów sztuki epistolarnej.
- „Guardian”
Ta książka uzależnia jak pudełko różnorodnych smakołyków: za każdym razem wiesz, że następny będzie przyjemnym zaskoczeniem. Usher ma ewidentny talent do wyszukiwania listów o sile rażenia najlepszych opowiadań, w których na zaledwie kilku stronach znajdujemy niezwykłych bohaterów i fascynujące zwroty akcji. Wielu autorów tych listów to osoby sławne, które pozostawiły na papierze ślady własnej otwartości, bezwzględności czy nieskrępowanej wirtuozerii
- „New Yorker”
Wspaniale zaprezentowana kolekcja.
- „Financial Times”
Książka „Młodości szczęśliwa” jest zbiorem opowiadań wspomnieniowych, pierwszą z planowanego cyklu „Zza zasłony czasu”. Zdarzenia śmieszne przeplatają się z poważnymi, historie rodzinne z przygodami na podwórku i w szkole. Czasem tło stanowią aktualnie dziejące się wydarzenia historyczne, a nawet retrospektywnie wcześniejsze, związane z Grudziądzem – miastem, w którym wychował się autor, z Polską, jak również międzynarodowe. Autor prowadzi swoją narrację przez dzieciństwo i młodość, które przypadły na lata 60. i 70. XX wieku. Nie było wtedy komputerów i internetu, w telewizji lepsze programy pojawiały się tylko w święta; zabawy trzeba było wymyślać samemu, często takie, które dorosłych przyprawiały o palpitacje serca. Anegdoty związane z postaciami nauczycieli są okrasą kilku opowiadań; podobne chyba każdy czytelnik zna z własnego doświadczenia. Są to lata, kiedy stare nawyki i metody wychowania, stosowane w domu i szkole, zderzały się z już nowymi, co powodowało oczywiście wiele konfliktowych sytuacji.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
