15,5 kilometra do granicy to idealna książka dla każdego, kto czuje się obywatelem świata lub chce nim zostać; zrozumieć i poznawać świat, przeżywać i czerpać z niego zawodowo, społecznie oraz kulturowo. Jest to opowieść o bagażu doświadczeń, które wpływają na wewnętrzną przemianę i pomagają osiągnąć sukces na rynku międzynarodowego konsultingu.
Kolejny tom Archiwum Kultury przynosi ponad 430 listów wymienionych między Jerzym Giedroyciem i Józefem Wittlinem w latach 1947-1976. Stanowią one nieocenione źródło nie tylko dla badaczy życia i twórczości autora Soli ziemi, ale też dla wzrastającego w ostatnim czasie kręgu jego czytelników. Jednocześnie są kopalnią wiadomości do przyszłego monograficznego opracowania historii Instytutu Literackiego w Maisons-Laffitte. Ścisłość obserwacji, precyzja myślenia, erudycja, klarowność i elegancja języka to cechy listów Józefa Wittlina. Są ważnym świadectwem jego wewnętrznej biografii, a także ciekawym przykładem sztuki epistolarnej, która na naszych oczach zanikła niemal całkowicie.
Diabeł umie się tak dobrze ukrywać, że wielu nawet nie wierzy, że on istnieje, że może atakować w sposób, który jest się w stanie wykryć za pomocą zmysłów.
FRAGMENT
Ta książka to owoc wstrząsających doświadczeń jednego z najpotężniejszych egzorcystów na świecie. Przełożony demonologów na Filipinach, o. Jose Francisco C. Syquia, autor niezwykłego podręcznika walki duchowej Egzorcysta. Duchowa podróż, uświadamia w niej potęgę armii Szatana.
W miejscu, gdzie posługuje ten kapłan, wpływy demoniczne są nadal silne za sprawą żywych tam pogańskich kultów. Doświadczony posługą w tym kraju o. Syquia podpowiada, jak możemy odnosić zwycięstwo nad pokusami, zniewoleniami oraz opętaniami, korzystając z doświadczenia wielkich świętych – aniołów, Gemmy Galgani, o. Pio i wielu innych. Wzorem o. Gabriele’a Amortha wskazuje też na najpotężniejszego sprzymierzeńca w duchowym starciu – Matkę Bożą.
Czterdzieści dni metalu i duchowości
Ta książka jest zadedykowana wszystkim,
którzy ją przeczytają.
Życie jest wojną, ale każda bitwa, której
doświadczamy, może być użyta jako narzędzie,
by sprawić, abyśmy byli silniejsi.
W styczni u 2005 roku odnalazłem Boga i od tej pory już nigdy nie byłem taki sam. Przez lata życie weryfikowało
moje decyzje. Byłem prowadzącym gitarzystą zespołu Korn, podróżowałem przez świat, zarabiałem miliony dolarów i wszystko to działo się, gdy byłem beznadziejnie uzależniony od metaamfetaminy. Miałem córkę, za którą powinienem być odpowiedzialny, a jedyne, co robiłem, to ją zawodziłem.
Żyłem udręczony, przepuszczałem okazje i każdego dnia budziłem się, marząc, by jakaś siła wyciągnęła mnie z tej niedoli na prostą. Na szczęście to się nie wydarzyło. Zamiast tej siły dostałem nowy powód, by żyć.
Moim zamysłem jest to, abyś przeczytał tę książkę i w ciągu dnia miał czas przemyśleć każdy z proponowanych
przeze mnie cytatów.
Napisałem to już wcześniej, ale powtórzę jeszcze raz. Wiem jak czują się ludzie, którzy naprawdę nie wierzą w Boga, gdy ktoś inny mówi im o Nim. Przewracają oczami i myślą: „OK!
To jakaś zwariowana gadka”. Jeśli to dotyczy ciebie, kontynuuj czytanie, ponieważ te uczucia w końcu zaczną odchodzić. Mówię również o wielu innych rzeczach w tej książce. Zaufaj mi: ogarniesz to.
Podzielenie się tym, co ,,mówi” Biblia, było znaczącym powodem, dla którego chciałem napisać tę książkę, ale jest jeszcze jeden: moja podróż z wiarą. Miałem wzloty i upadki, doświadczyłem również innych szalonych rzeczy, którymi chciałbym się podzielić i właśnie dzięki temu Bóg jest ze mną.
Jako pierwszy przyznam, że jestem zwariowanym odmieńcem, a więc nie będzie to typowa pobożna książka. Jestem dumny z tego, że jestem niepowtarzalny i zachęcam wszystkich, aby też tacy byli.
Kto chciałby być jak wszyscy – na pewno nie ja.
Jeśli przeczytasz tę książkę tylko dlatego, by dowiedzieć się więcej o moim odjechanym rock’owym życiu, nie ma sprawy.
Ale moją główną modlitwą jest to, byś doświadczył boskiej miłości, ponieważ podczas czytania tej książki nie jesteś sam. Tak jak Duch Boga jest ze mną podczas czytania Biblii, tak samo i On jest przy tobie, gdy czytasz tę książkę. Może to wydawać się szalone dla niektórych z was, ale taka jest prawda.
Usiądź, zrelaksuj się i weź udział we wspólnej czterdziestodniowej podróży.
— Head
Pierwsze wydanie bez skreśleń i cenzury.
Wspomnienia z obozów koncentracyjnych Dachau, Mauthausen i Gusen.
Stanisław Grzesiuk z właściwym sobie humorem, szczerością i bezpośredniością portretuje nazistowską machinę pracy i śmierci. I próbuje opowiedzieć o cenie człowieczeństwa w miejscu, które z niego odzierało.
W maju 1958 roku książka trafiła do księgarń i natychmiast zniknęła z półek. W bibliotekach czekało się w kolejce nawet rok. Czytelnicy pisali do autora z prośbą o interwencję. O książce dyskutowali szeroko byli więźniowie, a Grzesiukowi wytoczono proces o zniesławienie, który zakończył się ugodą.
Po latach tekst porównano z rękopisem i przywrócono wszystkie fragmenty usunięte przez cenzurę i wydawcę przy pierwszej publikacji.
Wydanie zawiera fragmenty najważniejszych recenzji oraz wypowiedzi samego autora o książce.
Od czasów Borowskiego nie mieliśmy w literaturze tak pasjonującego dokumentu z obozów koncentracyjnych. "Pięć lat kacetu" nie ma przy tym ambicji artystycznych: jest zimną, przenikliwą, piekielnie dokładną relacją człowieka, który dzięki swemu sprytowi i szansie jednej na milion przetrwał piekło.
„Życie Warszawy”, 29 VI 1958 r.
Stanisław Grzesiuk (1918–1963) – pisarz, pieśniarz, zwany bardem Czerniakowa. Urodzony w Małkowie koło Chełma. Od drugiego roku życia mieszkał w Warszawie, gdzie spędził dzieciństwo i młodość. W trakcie okupacji aresztowany i wysłany na roboty przymusowe do Niemiec, następnie do obozów koncentracyjnych. W lipcu 1945 roku wrócił do kraju; leczył się na gruźlicę płuc, która była konsekwencją pobytu w obozie. Autor autobiograficznej trylogii "Boso, ale w ostrogach", "Pięć lat kacetu", "Na marginesie życia". Pochowany na cmentarzu wojskowym na Powązkach. Obok Stefana Wiecheckiego zaliczany do grona najbardziej zasłużonych twórców kultury warszawskiej ulicy.
Czterdzieści lat temu kapitan Jerzy Radomski wypłynął na zbudowanym przez siebie jachcie „Czarny Diament” w wymarzony rejs dookoła świata. Ta wyprawa zakończyła się po trzydziestu dwóch latach, kiedy „Czarny” wrócił do Polski, zostawiając za rufą ponad dwieście czterdzieści tysięcy mil morskich. W historii polskiego żeglarstwa nie było dłuższego rejsu. Po dwuletnim pobycie w kraju i remoncie jachtu żeglarz ponownie wyruszył na Wielki Krąg śladem swojej pierwszej wyprawy. Po powrocie nareszcie przyszedł czas na książkę „Czarny Diament tnie oceany” – od dawna oczekiwaną przez miłośników żeglarstwa.
„Czarny Diament” błyszczy białymi żaglami w przestrzeni oceanów prawie czterdzieści lat. Jego budowniczy i kapitan nie pływa dla rekordów – ale dla radości życia morskiego wagabundy. Żagle jachtu, niczym skrzydła, niosą Go ponad morską otchłanią, a niespokojne lustro wszechoceanu stanowi jedyną pewność codzienności. Jerzy Radomski doświadczył, że czworonożni załoganci – jego psy – są lepiej przystosowani do żeglugi aniżeli ludzie. Poświęcił im swoją pierwszą książkę: „Burgas i Bosman – psy z Czarnego Diamentu”.
Pokład „Czarnego Diamentu” gościł tysiące ludzi – wielu z nich zostało żeglarzami, przyjaciółmi kapitana i morskiej przygody. O tym właśnie opowiada książka „Czarny Diament tnie oceany”.
Dzieciństwo spędził w Katowicach. Mieszkał w domu opuszczonym przez Niemców. W przestronnych i jasnych pokojach stały meble w stylu Biedermeier. Przymocowane były do nich tabliczki z ciemnego metalu z napisem „własność Trzeciej Rzeszy” i swastyką. Swastyki stały się codziennością, oswojoną częścią jego dziecięcego imaginarium. Jako mały chłopiec bawił się z kolegami w Auschwitz.
Włodek Goldkorn – Żyd, Polak, ceniony włoski publicysta – podobnie jak wiele innych dzieci osób ocalałych z Holocaustu całe życie spędził w cieniu Szoa, wśród strzępków opowieści, fragmentów wspomnień. Jego ciocia Nachcia poszła do komory gazowej z córeczką na rękach. „To nie jest świat godzien tego, żeby na nim żyć” – powiedziała, choć mogła oddać dziecko i uniknąć śmierci. Jego ciocia Chajtełe, uciekając przed Niemcami, porzuciła niemowlę w śniegu. Przeżyła. Tego, kto przetrwał Zagładę, nie można sądzić ludzką miarą, pisze Goldkorn.
Prawda o Zagładzie leży w wielości narracji, w niepewności wspomnień, w niedomówieniach. Jest opowieścią świadków, ale też katów. „Dziecko w śniegu” to traktat o pamięci, o prawdzie, o doświadczeniu zła, o przetrwaniu.
„Trzeba i należy opowiadać niewypowiedziane. […] Szoa – mówi Goldkorn – jest tylko pustką. Próby wypełniania jej rzekomymi pozytywnymi znaczeniami czy przesłaniem nadziei są gorsze od udręki: to brak zrozumienia, jak bardzo Zło zakorzenione jest w każdym z nas. Opowieść o tym, co się wydarzyło, jest nie tylko świadectwem, wymierzonym przeciwko tym, którzy chcieliby ukryć i wymazać zbrodnie, ale również bolesną próbą ukazania wywrotowej natury Zła, w nadziei, jak mówił Primo Levi, że nauczymy się je rozpoznawać, kiedy znów się pojawi.
Goldkorn bez litości pracuje nad pamięcią, z wielkim trudem wydobywając ją z siebie, walcząc z nią, ale ostatecznie sprawiając, że ożywa. Odwołuje się do pamięci, która pod wieloma względami jest wyobrażeniem.” Francesco M. Cataluccio
„Czym jest pamięć? Czym jest przeszłość? Co pozostaje po życiu i śmierci tych, których kochaliśmy, a którzy żyli przed nami? Ponadczasowe przemyślenia, które stają się przejmujące dlatego, że odnoszą się do przeszłości Żyda-Polaka i komunisty, dorastającego w ojczyźnie, która następnie się go wyparła.” „La Repubblica”
„Goldkorn przez długi czas był redaktorem działu kultury „L’Espresso”. Opowiadał o innych, w tej książce mówi o sobie. Jest to przykład na to, jak osobiste doświadczenie przepuszczone przez pryzmat literatury może nabrać uniwersalnej wartości.” Romana Petri, La Nuova Sardegna
„Ofiary Szoa to nie tylko zamordowani w komorach gazowych: to całe pokolenie, pierwsze po Apokalipsie, które żyje pomiędzy pamięcią i tym, co „po”, które wciąż zadaje sobie pytanie, czym jest przeszłość.” „L’Adige”
„To jedna z tych książek, które porywają i zostają z czytelnikiem na zawsze.” Anna Foa, „Avvenire”
Rodzice nazywali ją Lenya Lew z powodu jej silnej i gwałtownej osobowości oraz czupryny, która od urodzenia pozostawała nieokiełznana i przypominała grzywę króla zwierząt. Nigdy jednak nie spodziewali się, że pięć dni przed Bożym Narodzeniem ich pięcioletnia córka nieoczekiwanie odejdzie do nieba po nagłym ataku astmy. Jak można, będąc rodzicem, wyjść z oddziału ratunkowego bez swojego dziecka?
Przekraczając nasze ograniczenia, sięgając poza granice ludzkiego świata, poznaliśmy coś z jego prawdziwego piękna. W najgorszych chwilach udręki wydawało mi się, że odkryłem głębokie znaczenie istnienia, którego dotychczas nie byłem świadomy. Zrozumiałem, że lepiej być lojalnym niż silnym. Na ciele noszę znamiona naszej gehenny. Zostałem uratowany i zdobyłem wolność. Ta wolność, której nigdy nie stracę, dała mi pewność i spokój spełnionego człowieka. Dała mi rzadką radość kochania tego, czego niegdyś nie doceniałem. Rozpoczęło się dla mnie nowe, wspaniałe życie.(fragment wstępu autora)Maurice Herzog oraz Louis Lachenal zdobyli Annapurnę 3 czerwca 1950 roku. Był to pierwszy raz, kiedy na ośmiotysięczniku stanęła ludzka stopa. Moment przełomowy w historii alpinizmu. Książka opisuje losy francuskiej wyprawy, od chwili kiedy wyrusza ona w Himalaje, nie wiedząc jeszcze czy celem będzie Annapurna, czy Dhaulagiri. Aż do heroicznego zejścia z gór i dramatycznych skutków dla zdrowia autora. Klasyka literatury alpinistycznej.Maurice Herzog (1919 2012) francuski alpinista, himalaista. Międzynarodową sławę przyniosło mu zdobycie Annapurny w 1950 roku. Było to pierwsze wejście na szczyt ośmiotysięcznika. W latach 60. był ministrem sportu Francji.
Robert Trivers to żywa legenda w świecie biologii i nauk społecznych, człowiek, którego magazyn Time uznał za jednego z największych naukowców i myślicieli dwudziestego wieku. Jego teorie dotyczące ewolucyjnych napięć występujących pomiędzy rodzicami a dziećmi, członkami rodzeństwa, przyjaciółmi, a także wewnątrz samego organizmu nie tylko zrewolucjonizowały genetykę i biologię ewolucyjną, ale i wpłynęły na wiele innych dyscyplin, od medycyny i nauk społecznych po historię, ekonomię i studia nad literaturą.Trivers opowiada o swym niezwykłym, pełnym przygód życiu, które legło u podstaw rewolucyjnej nauki. W niepowtarzalnym stylu, z zuchwałym poczuciem humoru i przenikliwością komentuje wiele tematów, od amerykańskiego rasizmu, przez historię psychiatrii po zabójstwo Petera Tosha, muzycznego spadkobiercy Boba Marleya. Okraszona anegdotami o luminarzach takich jak Richard Dawkins i Stephen Jay Gould książka, będzie znakomitą lektura dla każdego, kto interesuje się nauką, kondycją ludzką czy naturą kreatywnego geniuszu.Nie byłoby przesadą powiedzieć, że Robert Trivers to jeden z najważniejszych teoretyków ewolucji od czasów Karola Darwina. Z jego wspomnień wyłania się sylwetka człowieka, którego życie było nieokiełznane w każdym sensie tego słowa. Określenie głód życia nie oddaje sprawiedliwości jego karierze poświęconej prawdzie, odwadze i zuchwałości myślenia w sposób, w jaki nikt wcześniej nie myślał, i działaniu w sposób, na jaki niewiele osób by się ośmieliło. Gdyby to nie wystarczyło, Trivers jest zabawny, inteligentny i pełen współczucia.The SkepticNazwać Roberta Triversa uznanym biologiem to niedomówienie podobne do nazwania Richarda Feynmana popularnym profesorem fizyki.Psychology TodayRobert Trivers - profesor antropologii i nauk biologicznych na Rutgers University, twórca m.in. teorii altruizmu odwzajemnionego oraz inwestycji rodzicielskiej. Uhonorowany Nagrodą Crafoorda za fundamentalne analizy ewolucji społecznej, konfliktu i współpracy.
Czternastoletnia Megan Stephens podczas wakacji w Grecji zakochała
się w dorosłym Albańczyku. Została z ukochanym w Grecji, a jej
matka wróciła do Anglii.
Gehenna trwała sześć lat! On zmusił ją do prostytucji, a potem sprzedał
handlarzowi ludźmi. Megan przeżyła horror. Przechodziła z rąk do
rąk. Trafi ała do kolejnych domów publicznych...
Bita, gwałcona i poniżana, była zbyt zastraszona, by szukać pomocy.
W końcu znalazła się w szpitalu. Tam życzliwi ludzie uratowali jej życie.
Niewiarygodne! W tym samym czasie matka przeprowadziła się do
Grecji i nie miała pojęcia, jaki los spotkał jej córkę…
To dzieje się w dzisiejszej Europie! Megan opisała drastyczne szczegóły
swojego losu seksualnej niewolnicy, by przestrzec inne naiwne
dziewczyny, gotowe pójść w nieznane za głosem serca.
Pisząc tę książkę, chciałam przede wszystkim udzielić wsparcia i dodać choć odrobinę siły osobom, które w swoim życiu przeżyły ogromną krzywdę. Z tego miejsca pragnę podzielić się z wami iskierką nadziei na nowe lepsze jutro.
Jako matka popełniłam zapewne wiele błędów. Kto ich jednak nie popełnia? Wciąż żyje we mnie ogromna nadzieja, że przyjdzie taki dzień, zdarzy się kolejny cud i całe to skażenie dramatycznymi zdarzeniami odejdzie w niepamięć…
W tej książce chciałam też przypomnieć wartości, jakimi należy się kierować podczas każdej chwili zwątpienia. Mimo ogromnego żalu, rodzącej się frustracji okrytej agresją, pojawiającej się w przebłyskach nienawiści jest jeszcze coś, o czym w chwili roztargnienia zapominamy – miłość to najsilniejszy mechanizm, jaki w sobie każdy z nas posiada…
Autorka
Jedna z najdowcipniejszych książek roku i wielki bestseller „New York Timesa”
Pełne kapitalnego poczucia humoru wspomnienia znanego amerykańskiego satyryka, który dorastał w trudnych warunkach w czasach apartheidu w RPA. To też opowieść o miłości, jaka łączyła go z niezłomną matką, która nie bała się sprzeciwiać ani rasistowskiemu systemowi, ani tradycjom, spychającym afrykańskie kobiety na sam dół społecznej drabiny. Wciągająca narracja, fantastyczne pełnokrwiste postacie i pozytywne podejście autora do ludzi i życia składają się na podnoszącą na duchu, mądrą książkę.
"Zmarnowałem dzieciństwo i młodość. Nie słuchałem Stonesów ani Depeche Mode. Moimi rockmanami byli graficy. Do domu architekta, Piotra Wichy, nie mają wstępu kapcie, pufy ani meblościanki. Po podłodze stukają drewniaki, zdobyte cudem odrzuty z eksportu. Plakaty Świerzego, klocki Lego, deska kreślarska ojca i rubryka „Wybraliśmy dla Ciebie” w piśmie „Ty i Ja” to pilnie strzeżone przyczółki w wojnie z peerelowską brzydotą. Potem syn architekta zostaje projektantem. W kraju zmienia się system. Wróg jednak pozostaje ten sam, jest tylko bardziej krzykliwy. „Nasze logoski są za małe!” - denerwują się klienci. W mediach emocje wypierają fakty, a rozmowy o kolorach wciąż przyprawiają grafików o zawał serca... „Zakochaj się w designie” – zachęcają ekrany w warszawskich tramwajach. Starannie zaprojektowane wnętrza dyscyplinują gości skuteczniej niż ochrona przy wejściu. Ktoś kiedyś mówił, że design miał zmieniać świat na lepsze?
Te krótkie, finezyjne teksty są jak obrazki z kalejdoskopu – przegląda się w nich estetyczne oblicze Polski ostatnich czterdziestu lat. Łączą je poczucie humoru, erudycja i literacki talent autora. Marcin Wicha pokazuje, że design nie jest tak niewinny, jak by się mogło zdawać. Ale że choć w projektowaniu zdarzają się groteskowe sytuacje, nie przestaje ono być fantastycznym zajęciem."
"Krzysztof Lenk jest wybitnym polskim grafikiem i wykładowcą specjalizującym się w projektowaniu informacji. Studiował na ASP w Krakowie i Warszawie, pracował w Polsce, Francji i Stanach Zjednoczonych, gdzie do niedawna nauczał w Rhode Island School of Design. W fascynującej rozmowie z Ewą Satalecką, doświadczoną wykładowczynią i kuratorką, opowiada o dzieciństwie w wojennej Polsce, swoich pasjach – teatrze i literaturze, a także o wieloletniej pracy projektanta i wykładowcy. Z książki wyłania się postać człowieka wielu talentów – erudyty, znakomitego gawędziarza, pedagoga z powołania, a przede wszystkim twórcy, dla którego projektowanie jest sposobem patrzenia na świat i rozumienia procesów, jakie w nim zachodzą. Refleksja na temat funkcji i znaczenia designu poparta jest licznymi przykładami i anegdotami – z rozmów dowiemy się m. in., jak Krzysztof Lenk wyrabiał świadomość polityczną u swoich amerykańskich studentów i dlaczego Szekspir przydaje się czasem w nauce projektowania.
Książka zawiera dziesiątki kolorowych ilustracji – archiwalnych zdjęć, diagramów i projektów Krzysztofa Lenka.
"
Pawieł Fłorienski (1882-1937) należy do najwybitniejszych postaci rosyjskiego prawosławia XX wieku. Jest jednocześnie przykładem tragicznego losu intelektualisty w Rosji Sowieckiej. Syn ormiańskiej szlachcianki i rosyjskiego inżyniera, urodził się na Zakaukaziu, gdzie jego ojciec pracował przy budowie kolei. Ukończywszy w Moskwie studia na wydziale nauk ścisłych, poświęcił się jednocześnie teologii i w 1911 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Odtąd jego życie umysłowe biegło dwoistym torem: badań naukowych i duszpasterstwa. Nawet w latach dwudziestych i trzydziestych występował na konferencjach naukowych w sutannie i z krzyżem na piersi. Zderzenie z systemem komunistycznym musiało w końcu nadejść i okazało się dla niego tragiczne. Najpierw został aresztowany i zesłany na krótko w 1928 roku, lecz wtedy wybroniła go pierwsza żona Gorkiego. W 1933 roku nastąpiło drugie aresztowanie i zesłanie, tym razem z wyrokiem dziesięcioletnim. Przeniesiony w 1937 roku do Leningradu, został prawdopodobnie rozstrzelany gdzieś w okolicy tego miasta. We wspomnieniowych zapiskach Dla moich dzieci, które prowadził w latach 1916-1925, chciał przekazać potomkom atmosferę własnego dzieciństwa, swoje wczesne fascynacje przyrodą, religią i tajemnicą istnienia. Książka, wydana pośmiertnie w latach sześćdziesiątych XX wieku, stanowi niezwkły dokument: bardzo osobisty, a zarazem bogaty w szczegóły historyczne.
WOJNA OPOWIEDZIANA Z NIEZWYKŁEGO PUNKTU WIDZENIA
Pasjonująca opowieść o wojennych losach ostatniego żyjącego Polaka bezpośredniego świadka odkrycia polskich grobów w Katyniu. Rok 1942, Henryk Troszczyński znajduje się w grupie Polaków wysłanych przez Niemców na Wschód na przymusowe roboty w okolice Katynia. Opowieść Jerzego Wlazły przytacza dramatyczne losy człowieka, przez którego życie przetoczył się walec historii. Bogato ilustrowana archiwalnymi materiałami opowieść Henryka Troszczyńskiego to także fascynująca opowieść o przedwojennej Warszawie i brutalnym świecie Woli, której obrazy przywodzą na myśl powieść „Król” Szczepana Twardocha.
Pierwsza opublikowana relacja byłego więźnia nazistowskich obozów koncentracyjnych, który był prześladowany na mocy Paragrafu 175 za orientację homoseksualną.
Wspomnienia Hegera są do dziś uznawane za unikatowe, nie tylko ze względu na przełamanie tabu związanego z tą grupą ofiar narodowego socjalizmu, ale przede wszystkim ze względu na przerażający opis cierpienia tej grupy ofiar, która była prześladowana również po wojnie – Paragraf 175 przetrwał w NRD i RFN do końca lat sześćdziesiątych XX w. (całkowicie wycofany z niemieckiego prawodawstwa dopiero w 1994 roku).
This Was a Man is the seventh and final, captivating instalment of the Clifton Chronicles from master storyteller Jeffrey Archer.This Was a Man opens with a shot being fired, but who pulled the trigger, and who lives and who dies?In Whitehall, Giles Barrington discovers the truth about his wife Karin from the Cabinet Secretary. Is she a spy or a pawn in a larger game?Harry Clifton sets out to write his magnum opus, while his wife Emma completes her ten years as Chairman of the Bristol Royal Infirmary, and receives an unexpected call from Margaret Thatcher offering her a job.Sebastian Clifton becomes chairman of Farthings Kaufman bank after Hakim Bishara resigns for personal reasons. Sebastian and his wife Samantha's talented daughter, Jessica, is expelled from the Slade School of Fine Art, but her aunt Grace comes to her rescue.Lady Virginia is about to flee the country to avoid her creditors when the Duchess of Hertford dies, and sees another opportunity to clear her debts and finally trump the Cliftons and the Barringtons.In a devastating twist, tragedy engulfs the Clifton family when one of them receives a shocking diagnosis that will throw all their lives into turmoil.
For many fans, David Bowie's Ziggy Stardust era remains the most extraordinarily creative period in his career. As a member of Bowie's legendary band at the time - The Spiders From Mars - Woody Woodmansey played drums on four seminal albums: The Man Who Sold The World, Hunky Dory, The Rise And Fall Of Ziggy Stardust And The Spiders From Mars and Aladdin Sane. Woody's memoir, which he started work on in 2014, focuses on this key period and brings it to glorious life. With the confidence of youth, Woody always thought he'd be in a famous band but the nineteen-year-old rocker from Hull never expected to be thrust into London's burgeoning glam rock scene, and also into a bottle-green velvet suit and girl's shoes. Playing with Bowie took him on an eye-opening and transformative journey. In Spider From Mars he writes candidly about the characters who surrounded Bowie, recalling the album sessions as well as behind-the-scenes moments with one of the world's most iconic singers. The result is an insightful, funny, poignant memoir that lovingly evokes a seminal moment in music history and pays tribute to one of the most outstanding and innovative talents of our time.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
