W tym sektorze polecamy wartościowe książki psychologiczne o emocjach i uczuciach, zarówno tych poztytywnych jak i tych negatywnych, które towarzyszą nam od dziecka. Żyjemy w świecie pełym lęku, niepokoju i praktycznie każdego dnia walczymy ze stresem. Tutaj nasz czytelnik znajdzie poradniki, które pomogą mu uwolnić się od lęku i żyć pełnią życia. Dzięki licznym publikacjom i podręcznikom nauczycie się tworzyć użyteczne prognozy zamiast fantazji lękowych, podejmować działania i pokonacie w sobie skłonność do unikania, akceptowania i przekierowywania myśli lękowych. Polecamy książkę Joela Mindena pt. Ty tu rządzisz. Jak ujarzmić lęk i przestać się zamartwiać prowadzi ona Czytelnika przez praktyczne fazy akceptacji i radzenia sobie z emocjami.
"Wziął lekkość liścia i wdzięk łani, radość słonecznych promieni i łzy mgiełki, niestałość wiatru i płochość zająca, próżność pawia i miękkość jaskółczej szyi. Dodał twardość diamentu, słodycz miodu, okrucieństwo tygrysa, ciepło ognia i chłód śniegu. Dołożył gruchanie gołębicy i świergotanie sójki. Wymieszał te wszystkie rzeczy i stworzył kobietę".
Książka, którą oddajemy do rąk Czytelnika jest bestsellerem. Jest rodzajem pamiętnika, w którym Klara M. w sposób poetycki mówi o swoim cierpieniu. Lekkim dotknięciem sprawia, że czytelnik uśmiecha się, zamyśla, zastanawia, płacze, zwraca się ku swemu wnętrzu i szuka odpowiedzi na pytania: dokąd zmierza i w jaki sposób to czyni. Tajemnicą pozostaje, jak Klarze udaje się dotrzeć tak głęboko, przekazać nam ten cały spokój i dać tyle energii, bez wpędzenia w poczucie winy, że w końcu nie ona nas, ale to my potrzebujemy Klary.
Kim jest Ten Trzeci?
Czy to anioł stróż, istota z zaświatów, duch bliskiej osoby, wytwór umysłu, iluzja, halucynacja wywołana wyczerpaniem?
John Geiger przez pięć lat zbierał relacje ludzi, którzy otarli się o śmierć i których uratował niewidzialny towarzysz. Mówią to samo: przetrwali, bo ktoś z nimi był. Polarnicy, himalaiści, rozbitkowie na morzu, samotni żeglarze, ofiary ataku na World Trade Center - wszyscy czuli obecność kogoś, kto nie pozwolił im zginąć. Mówił, co mają robić i dodawał sił.
„Ktoś mi pomagał. Kazał mi iść dalej. Przeprowadził mnie przez płonącą klatkę schodową i rumowisko.” - twierdzi broker z 84. piętra południowej wieży World Trade Center, który 11 września 2001 jako ostatni uratował się z budynku.
„Podczas morderczej wędrówki przez dziewicze góry i lodowce często miałem wrażenie, że jest nas czterech, a nie trzech.” – tak opisał spotkanie z „Boskim Towarzyszem” legendarny polarnik Ernest Shackleton, organizator i uczestnik tragicznej wyprawy na Antarktydę z 1914 roku.
„Byłem bliższy śmierci niż życia. Nagle u mojego boku pojawił się trzeci himalaista. Sama świadomość, że ktoś mi pomaga, sprawiła, że odzyskałem panowanie nad sobą.” - wielki himalaista Reinhold Messner tak wspomina dramat na Nanga Parbat, wyprawę, podczas której zginął jego brat.
„Nagle poczułem, że bardzo blisko jest niewidzialna istota. Mówiła mi: Nie poddawaj się, walcz. Chciała, żebym żył.” – opowiada alpinista cudem uratowany z lawiny śnieżnej.
„Wydawał się aniołem stróżem. Czułem, że jestem z nim połączony liną i gdybym się poślizgnął, on mnie uratuje.” – mówi zdobywca Mount Everest, który dwie doby zmagał się z szalejącą zamiecią w „strefie śmierci”.
„Chciałam się poddać. Miałam już dosyć cierpienia. Nagle intensywnie odczułam czyjąś obecność. Nie miałam wątpliwości, że to mój zmarły mąż. Słyszałam go, porozumiewał się ze mną, dopingując mnie do walki.” – Stephanie, nurek jaskiniowy, jest przekonana, że duch zmarłego męża uratował ją przed śmiercią, gdy kończył się jej tlen.
Od czasu do czasu wszyscy miewamy gorszy nastrój. Na przykład, kiedy rozpada się nasz związek, możemy czuć się zszokowani, możemy płakać, stracić ochotę do jedzenia, stać się drażliwi i niespokojni, złościć się o byle co i źle sypiać. Po kilku dniach zły nastrój zazwyczaj mija i wracamy do normalnego życia. Mówimy wówczas, że byliśmy ?przybici?, ?w dołku?, ?mieliśmy serdecznie dość? lub ?zawisły nad nami czarne chmury?.
Jednakże takie obniżenie nastroju nie jest tym, co lekarze nazywają depresją. Termin ten jest zarezerwowany dla poważniejszego stanu, który trwa co najmniej kilka tygodni i dotyka nie tylko umysłu, ale i ciała. Czasem może się pojawić zupełnie bez przyczyny, nawet w stopniu zagrażającym życiu danej osoby. Na podstawie tylko jednego objawu trudno wyrokować, czy masz tylko gorszy nastrój, czy też, jak to niektórzy określają, ?kliniczną depresję?. Wiele symptomów jest podobnych, jednakże w przypadku depresji są one bardziej nasilone i trwają zdecydowanie dłużej. Podstawowa zasada mówi, że jeśli Twój zły nastrój wpływa na wszystkie aspekty Twojego życia, utrzymuje się co najmniej 2 tygodnie lub sprawia, że przychodzą Ci do głowy myśli samobójcze, wówczas powinieneś poszukać specjalistycznej pomocy.
Ciemność, rozstanie, rozwód rodziców, choroby i śmierć bliskich, przygnębiające informacje o katastrofach i aktach przemocy, klęskach żywiołowych - wszystko to budzi lęk, który rzuca cień na psychikę dziecka. Kiedy lęk jest elementem naturalnego rozwoju dziecięcej osobowości, a kiedy należy go łagodzić? Jak może wyglądać pomoc rodziców i wychowawców?
Na te pytania odpowiada doświadczona autorka-psycholog i psychoterapeutka, a jednocześnie matka trojga dzieci. Książka przeznaczona jest przede wszystkim dla rodziców dbających o prawidłowy rozwój swoich dzieci, a także dla pedagogów szkolnych i przedszkolnych oraz wszystkich osób stykających się w pracy zawodowej z dziećmi.
Do książki dołączona jest płyta CD, na której zawarto teksty do pracy w grupach oraz materiały, które pomogą animatorom przygotować spotkania.
Niniejsza książka z pewnością ucieszy tych, którzy pomagają ludziom młodym podążać drogą systematycznej formacji duchowej. Zawiera konspekty spotkań z narzeczonymi — spotkań prowadzonych przy parafiach, w domach formacji duchowej czy w czasie rekolekcji. Konspekty napisane są językiem odpowiadającym ludziom młodym, którzy marzą o budowaniu z ukochaną osobą związku uświęconego sakramentem małżeństwa. Powstały dzięki współpracy wielu osób: małżonków działających w duszpasterstwie rodzin czy w duszpasterstwie młodzieży, pedagogów, psychologów, lekarzy, zakonnic, księży oraz małżonków i ekspertów zaangażowanych w projekt AMOS.
Dziesiąty tom serii ?Kokoro?: Harakiri.
Po raz pierwszy w języku polskim: szczegóły i sposoby przeprowadzania słynnego ceremoniału oraz relacja naocznego świadka harakiri. Klasyczny tekst A.B. Mitforda opisuje
ze szczegółami przygotowanie miejsca egzekucji, samą ceremonię, podaje zalecenia dla świadków oraz funkcje kaishaku. Polskie wydanie zostało opatrzone krytycznym wstępem poruszającym temat mitologii otaczającej seppuku.
Na przestrzeni wieków przyczyny lęków bywały różne, inaczej też je przeżywano i różne były ich skutki. Prezentowana książka pokazuje lęki towarzyszące człowiekowi w wiekach XVI i XVII, a mianowicie: lęk wywołany klęskami elementarnymi, chorobami, strachem przed karą Bożą, przesądami, wiarą w czynienie zła przez czarownice, diabły i inne istoty.
Publikacja poświęcona Uniwersytetowi Trzeciego Wieku we Wrocławiu spełnia wszystkie warunki dla tego typu monografii. [...] W poszczególnych rozdziałach Autorka ukazuje genezę placówki, jej rozwój, podstawowe kierunki działalności. [...] Na światło dzienne zostały wydobyte sylwetki organizatorów, działaczy i pracowników Uniwersytetu Wrocławskiego zasłużonych dla kształtowania się profilu tej instytucji. [...] Otrzymujemy też charakterystykę uczestników [...].
Praca poświęcona Uniwersytetowi Trzeciego Wieku działającemu przy Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Wrocławskiego [...] stanowi ważny przyczynek do dziejów Uniwersytetu Wrocławskiego.
z recenzji prof. dr. hab
Celem badawczym nieniejszego opracowania jest próba zidentyfikowania preferowanego radzenia sobie ze stresem (dyspozycyjnego i sytuacyjnego) u studentów pierwszego roku w kontekście wybranych uwarunkowań, na które składają się: cechy osobowości, inteligencja emocjonalna, wsparcie społeczne i percypowane postawy rodzicielskie. Główny problem badawczy sformułowano następująco: Czy istnieje, a jeśli tak, to jaki charakter ma związek między stylami i strategiami radzenia ustalonymi za pomocą Kwestionariusza COPE (The coping Orientations to Problems Experienced) C. S. Carvera, M. F. Scheiera, J. K. Weintrauba ( w polskiej adaptacji S. Piątek i K. Wrześniewskiego), preferowanymi przez studentów pierwszego roku a wybranymi czynnikami indywidualnymi (osobowością i inteligencją emocjonalną) oraz społecznymi (wsparciem społecznym i postrzeganymi postawami wychowawczymi rodziców)?
Przedmiotem analiz Autorka uczyniła językowe i poetyckie obrazy miłości erotycznej, uczucia, które w naszej kulturze zajmuje szczególnie eksponowane miejsce, będąc dla jednych ideałem, dla innych być może czymś moralnie podejrzanym lub szkodliwą mrzonką, ale chyba dla nikogo sprawą obojętną. Fakt, iż miłość i jest ważna dla członków naszej wspólnoty językowej, znajduje potwierdzenie w wielości jednostekslownikowych i gramatycznych polszczyzny, które służą nam do tego, by mówić o kochaniu. Jednostki te pokazują uczucie z rozmaitych perspektyw, a wszystkie te ujęcia tworza razem to, co nazywamy "językowym obrazem milości". W swoich rozważaniach Autorka pragnie odsłonić te fragmenty owej rozległej panoramy, które korespondują z wizjami poetyckimi i prześledzić, w jaki sposób to, co wspólne, konwencjonalne, kulturowe, przejawia się w tym, co jednostkowe i twórcze.
Ta niezwykła, bogato udokumentowana książka jest efektem współpracy badaczy europejskich i amerykańskich. O jej wartości przesądza zarówno wnikliwość autorów, jak i szeroka panorama poruszonych zagadnień.
Teoretyczną stronę rozprawy należy uznać za wzorcową i ocenić na bardzo wysokim poziomie. M. Zawiła posłużyła się we własnym projekcie badawczym ankietą wywiadu pogłębionego. Ten sposób kontaktu z respondentami okazał się zasadny, trafny i owocny dla badań, gdyż ułatwił „dotarcie” do wnętrza specyficznych respondentów i zachęcił ich do szczerych wypowiedzi na ten tak trudny i osobiście ich dotykający temat. Wyniki tych badań należy opublikować ze względów poznawczych, ponieważ dają one świeże i ciekawe spojrzenie na postawy ludzi umierających w hospicjach, na zjawisko śmierci, jak i na rolę religii w kształtowaniu właściwych postaw ludzi wobec umierania i śmierci.
Z recenzji prof. dr. hab. Józefa Baniaka
Adam Czabański ? adiunkt w Katedrze Nauk Społecznych Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, kierownik Pracowni Socjologii Zdrowia i Patologii Społecznych, adiunkt w Katedrze Socjologii Wyższej Szkoły Komunikacji i Zarządzania w Poznaniu; członek Polskiego Towarzystwa Socjologicznego, Polskiego Towarzystwa Suicydologicznego, Polskiego Towarzystwa Higieny Psychicznej, Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Jest autorem ponad 100 publikacji naukowych. Jego zainteresowania badawcze obejmują: zachowania dewiacyjne zwłaszcza samobójstwa młodzieży, podczas wojny, związane z kataklizmami przyrodniczymi i inne; pomoc społeczną; socjologię zdrowia oraz szeroko pojętą problematykę demograficzną.
Całość opracowania składa się z pięciu rozdziałów, logicznie z sobą powiązanych, ukazujących z rozmaitych perspektyw teoretycznych i empirycznych problem samobójstw altruistycznych. Czytelnik otrzymuje do lektury swoistą summę socjologiczną dotyczącą samobójstw, stawiającą jej autora wśród wybitnych polskich uczonych zajmujących się problematyką suicydologiczną. Praca ta nie ma odpowiedników w polskiej literaturze socjologicznej, a do pewnego stopnia i w europejskiej.
Znów miałam tylko siebie, pusty pokój i moją wierną psiapsiułę anoreksję. Ona zawsze pojawiała się, gdy nie było już nikogo. Razem organizowałyśmy sobie czas. Przygotowanie misternych tabel kalorycznych czy sprawdzanie wartości odżywczych na nowych produktach pochłaniało nas bez reszty. Razem z anoreksją wybierałam się na długie spacery, by wspólnie stracić to, co wpakowano we mnie przez te kilka tygodni w szpitalu. Czemu na nowo to robiłam? Miałam poczucie, że im jestem chudsza, tym ONA bardziej mnie lubi. Chciałam czuć, że ktoś mnie lubi. Byłam anoreksji wdzięczna. Ona jedna mnie nie zawiodła. Poświęcała mi przecież tyle swego czasu. Musiałam się jej jakoś odwdzięczyć. Pragnęłam szybko stracić na wadze. Dla niej. By była ze mnie dumna. By mnie nie opuściła.
fragment książki
Wstrząsająca, autentyczna historia dziewczyny, która od dziesięciu lat walczy z anoreksją. Jako dwudziestolatka po sześciu hospitalizacjach i kilku próbach samobójczych postanowiła opowiedzieć o koszmarze choroby. Punktem zwrotnym okazała się śmierć bliskiej jej osoby, także chorującej na zaburzenia jedzenia. Aby ostrzec innych, Karolina Otwinowska wyciągnęła na światło dzienne najintymniejsze szczegóły swego życia z chorobą i opisała z okrutną dokładnością kodeks wyniszczającej ciało i duszę anoreksji.
Co nas czeka po śmierci? Jak wygląda niebo? Jak żyjemy, gdy już umrzemy? Na pytania Aliny Petrowej-Wasilewicz o życie wieczne niezwykle ciekawie i odkrywczo odpowiada znany i ceniony duszpasterz, 95-letni dominikanin o. Joachim Badeni.
Ogromne doświadczenie życiowe, wiedza teologiczna, bardzo przenikliwe myślenie, prosty język trafiający do czytelników i pogłębiona refleksja na tematy ostateczne, to atuty o. Badeniego, a tym samym książki.
Z języka greckiego przełożył, wstępem i komentarzem opatrzył Marian Szarmach.
Listy miłosne Filostratosa są korespondencją fikcyjną. Tego rodzaju forma literacka była znana w Drugiej Sofistyce. Polski czytelnik dysponuje Listami heter Alkifrona z II wieku, które przenoszą nas w wyrafinowaną atmosferę Aten IV wieku przed Ch., Listami wieśniaków Klaudiusza Eliana nasyconymi aluzjami literackimi głównie do komedii Menandra oraz epistolograficzną nowelą, jaką jest korespondencja Pseudo-Hippokratesa O śmiechu Demokryta. Starożytność nie przekazała nam zbyt wielu wskazań dotyczących retoryki listu. Żyjący prawdopodobnie w I wieku przed Ch. Demetrios w traktacie de elocutione podkreśla, że list jest wizerunkiem duszy nadawcy i niejako posłanym przez niego prezentem. Nie zaleca pisania listów zbyt rozwlekłych i pompatycznych, lecz przedstawianie prostej sprawy w prosty sposób. Przysłowia i aluzje literackie podnoszą jego piękno i są w nim ?jedyną dopuszczalną formą filozofii?.
Jak wyglądają listy Filostratosa? Autor adresuje je do młodych chłopców, dziewcząt i dojrzałych pań. Nie mają tradycyjnego początku i zakończenia, a jeśli można by się czasami takowego dopatrzeć, jest to zabawa. Niektóre z nich są przekorną rozmową, inne pochwałą adresatki czy adresata, wreszcie jeszcze inne jakimś opisem, czy dowcipną sprzeczką. Tematami ich są piękne, szybko więdnące i uczące korzystania z ulotnej chwili róże, uroda ukochanej czy ukochanego, ich fryzury, oczy, gniew, buty oszpecające nogi, sprzedajność uczuć. Autor będący ofiarą Erosa bawi się tą tematyką, sięgając po cytaty literackie, aluzje do różnych dzieł nie tylko pióra, ale i sztuki oraz do mitologii. Przypomina to popisy literackie Owidiusza w Amores, gdzie poeta prezentuje jakiś temat w różnych wersjach. Listy te są więc inkrustowane cytatami lub kryptocytatami z literatury greckiej, przede wszystkim zaś z Homera, do którego Filostratos nawiązuje w prawie każdej sytuacji jako do Arcypoety, a potem z Eurypidesa, Platona, Teokryta i epigramatów z Antologii Palatyńskiej. Często wydaje się, że na wzór jej poetów pisze popisowe etiudy prozą, w których prowadzi intelektualną, wyrafinowaną grę z odbiorcami.
Korpus składa się z 73 przeważnie krótkich listów, z których 64 to listy miłosne. Może dlatego idąc za Księgą Suda tak tytułuje się zazwyczaj cały ten zbiór. Pozostałe dotyczą innych, bliżej nieznanych
wydarzeń, jak chociażby aplauzu towarzyszącego popisom jakiegoś retora, którego Filostratos nie darzy sympatią. List ostatni skierowany jest do cesarzowej Julii Domny, w której intelektualnym kręgu Filostratos pozostawał. Nie obeszło się jednak bez tego, żeby filologowie nie zaczęli kwestionować autentyczności przynajmniej niektórych listów, z czym rozprawił się ostatecznie L. De Lannoy, podkreślając, że cechuje je ten sam styl, co Żywot Apolloniosa z Tyany, który bizantyński uczony Focjusz (IX wiek) określił jako ?jasny, ujmujący, ścisły i pełen słodyczy".
Książka zawiera opisy i wskazówki dotyczące sporządzania tradycyjnych amuletów miłosnych, przeprowadzania różnorodnych wróżb dotyczących uczuć, przygotowywania magicznych potraw afrodyzjakalnych oraz liczne zaklęcia i ciekawostki z dziedziny miłości i magii. Dzięki niej można samodzielnie nauczyć się odprowadzać wszelkie miłosne czary, mające na celu oczarowanie, zwracanie na siebie uwagi, zdobywanie miłości, wzbudzanie pożądania, poprawę życia uczuciowego i erotycznego, pozyskiwanie czyichś względów, leczenie zranionych uczuć, zapomnienie o nieudanym związku oraz zerwania i rozstania.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
