KATEGORIE [rozwiń]

Tomasz Wolańczyk

Okładka książki ADHD - zespół nadpobudliwości psychoruchowej 2012

34,90 zł 31,92 zł


Dlaczego coraz częściej dostrzegamy u dzieci ADHD?     Często powtarza się pytanie, dlaczego dzieci nadpobudliwych jest na początku XXI wieku znacznie więcej? Czy nie jest to przypadkiem efekt rozwoju cywilizacji? Czy w ogóle dzieci stają się bardziej „nerwowe", a więc nadpobudliwe?     Rzeczywiście, z dyskusji w mediach, z rozmów z nauczycielami i rodzicami można wywnioskować, że liczba osób z ADHD gwałtownie wzrosła, a zespół nadpobudliwości psychoruchowej jest powszechnym problemem u dzieci szkolnych.     W ostatnich latach znacznie więcej się pisze i mówi o tym zaburzeniu, szkoły poświęcają sporo czasu na zapoznawanie się ze sposobem funkcjonowania dzieci nadpobudliwych i z formami udzielania im pomocy. Rodzice, przychodząc do poradni, opowiadają, że to właśnie w szkole lub przedszkolu ktoś zwrócił uwagę na to, że ich dziecko jest nadpobudliwe. Badania wykazują jednak, że ostatnio nie doszło do istotnego przyrostu liczby takich dzieci w szkołach. Zapewne odsetek dzieci mających problemy z zachowaniem jest znacznie większy. Nie u wszystkich jednak rozpoznamy nadpobudliwość psychoruchową. Nie każde kłopotliwe zachowanie można łączyć z nadpobudliwością, a nadpobudliwość psychoruchowa nie może być wytłumaczeniem każdego niegrzecznego zachowania.     Wracając do obserwowanej „nerwowości" naszych czasów, prawdą jest to, że powszechny pośpiech, kłopoty, brak czasu dopadają każdego z nas. Każdy ma zatem większe szansę zareagować impulsywnie, raptownie i - pędząc z jednego miejsca w drugie - sprawiać wrażenie nadruchliwego. To jednak nie prowadzi do rozpoznania zespołu nadpobudliwości. Życie w ciągłym stresie może dawać podobne objawy, jednak nie jest równoznaczne z ADHD. Dzieci reagują na stres spowodowany sytuacją zewnętrzną, są podatne na wpływy otoczenia i uznają zachowanie dorosłych za pewien model postępowania i dlatego często zaczynają się „pośpiesznie" zachowywać, podnosić głos, działać chaotycznie.     Współcześnie ceni się szybkość, a bardzo ważnym towarzyszącym jej elementem jest precyzja. Nadpobudliwe osoby są szybkie, ale mają problemy z precyzją. Skargi rodziców i nauczycieli dotyczą właśnie licznych błędów wynikających z nieuwagi dziecka, z trudności w dokończeniu zadania, w sprawdzeniu przed oddaniem klasówki, czy nie ma w niej błędów wynikających z nieuwagi, czy nie zostały pominięte istotne szczegóły. Okazuje się, że sama szybkość nie gwarantuje sukcesu, jeśli nie idzie w parze z dokładnością, precyzją, rozwagą. Mamy zatem odpowiedź na pytanie, dlaczego obecnie częściej mówi się o nadpobudliwości: bo bardziej przeszkadza, utrudnia życie i skazuje setki ludzi na porażkę. We współczesnym świecie bardzo ważne jest zdobycie wykształcenia, a to właśnie jest szczególnie trudne dla dzieci z ADHD. Model pomocy dziecku z ADHD    Dziecko z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej potrzebuje nie tylko pomocy fachowej, którą można uzyskać w wyspecjalizowanym ośrodku. Należy pamiętać, że ADHD to zaburzenie neurorozwojowe, czyli takie, z którego objawów wyrasta się latami (zob. wykres 1).    Widać wyraźnie na wykresie l, że objawy ADHD trwają latami, a ich nasilenie zmniejsza się z wiekiem. Warto pamiętać, że jest to od nas niezależne i poza leczeniem farmakologicznym nie ma metod wpływających na nasilenie objawów zespołu nadpobudliwości psychoruchowej w danym momencie. Działania rodziców i wszelkie metody terapeutyczne pełnią podobną funkcję, co okulary w krótkowzroczności - pomimo obecności problemu pozwalają na normalne życie i chronią przed pojawianiem się powikłań. Podobnie jednak jak okulary metody te muszą być stosowane stale. Wizyty w poradni specjalistycznej i wszelkie inne krótkotrwałe działania przedstawiono na wykresie 2.ADHD - zespół nadpobudliwości psychoruchowej Spis treści część 1 Podstawowe wiadomości na temat ADHD 1. Określenie zespołu nadpobudliwości psychoruchowej 2. Szerzej o typowych objawach ADHD 3. Rozpowszechnienie i przyczyny ADHD 4. Rodzina dziecka z ADHD 5. CV osoby z ADHD 6. Powikłania zespołu nadpobudliwości psychoruchowej część 2 Diagnoza, leczenie, zaburzenia współistniejące 7. Diagnoza 8. Rola specjalistów w pracy z dzieckiem z ADHD 9. Leczenie farmakologiczne 10. Leczenie dietetyczne 11. ADHD a choroba tikowa 12. Problemy z zachowaniem 13. Dlaczego nie odnoszą sukcesu, czyli o specyficznych trudnościach szkolnych część 3 Praktyczne porady, czyli przepis na sukces 14. "Okulary", czyli specyficzne strategie ukierunkowane na radzenie sobie z objawami ADHD 15. Odrabianie lekcji 16. Inne typowe problemy związane z objawami ADHD 17. Wydawanie poleceń 18. Bardzo ważna jest samoocena 19. Praca na pozytywach: pochwały, nagrody, podkreślanie sukcesów, systemy żetonowe 20. Normy i zasady 21. Konsekwencje, czyli co robić, gdy dziecko łamie zasady 22. Obelgi, wyzwiska i inne słowa, które ranią 23. Wybuch, czyli jak poradzić sobie z nagłym pojawieniem się agresji impulsywnej 24. Nadpobudliwe dziecko w szkole
Okładka książki Zaburzenia emocjonalne i behawioralne u dzieci

109,00 zł 98,59 zł

Artykuł chwilowo niedostępny

W dzisiejszych czasach określenie dziecko sprawiające problemy jest używane dość często. W sensie medycznym oznacza to zaburzenia emocjonalne lub behawioralne związane z niektórymi chorobami organicznymi lub istniejące niezależnie od nich. Według danych epidemiologicznych zaburzenia takie dotyczą 15-20% całej populacji dzieci i młodzieży, a liczba ta wydatnie wzrasta. Pierwszym lekarzem, do którego trafia dziecko sprawiające problemy , jest pediatra lub lekarz rodzinny. To właśnie on musi ustalić wstępne rozpoznanie, przeprowadzić diagnostykę różnicową i ewentualnie podjąć decyzję o leczeniu lub skierowaniu dziecka do specjalisty. Ta książka z pewnością mu w tym pomoże.
  • Poprzednia

  • Następna

Promocje

Uwaga!!!
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
TAK
NIE
Oczekiwanie na odpowiedź
Dodano produkt do koszyka
Kontynuuj zakupy
Przejdź do koszyka