Rozpoczynamy cykl rozmów z ludźmi teatru, artystami, kuratorami, dyrektorami teatrów i instytucji kultury na temat ich sytuacji, możliwości działania i planów na przyszłość w kontekście polityki kulturalnej państwa.

Monografia naukowo-artystyczna w artystycznym opracowaniu graficznym. Tom 1 obejmujmuje pierwszą połowę XX wieku. Na twórczość nowatorów łódzkich wpłynęła specyfika życia zamieszkujących miasto przedstawicieli różnych narodowości. Indywidualizm Łodzi wynikał dodatkowo z jej niezwykłej architektury gdzie przenikały się fragmenty starej osady polskiej, z niemal średniowiecznym gettem Żydów i koloniami osadników niemieckich. Nad miastem panowały wielkie fortece przemysłu i pałace fabrykantów we wszystkich możliwych stylach, od gotyku i renesansu, do baroku i klasycyzmu. Opisując wyraz plastyczny Łodzi, Witold Wandurski i Karol Hiller dostrzegli wyjątkowe uwarunkowania, które umożliwiły przekształcenie się „złego miasta” w „miasto awangardy”: „Łódź nie została jeszcze odkryta pod względem artystycznym. Łódź czeka na swego Kolumba”. "Awangarda łódzka", termin utożsamiany dotychczas z twórczością artystów z przełomu lat dwudziestych i trzydziestych, zyskał obecnie nowe znaczenie dzięki wystąpieniom artystów początku wieku, Samuela Hirszenberga, Leopolda Pilichowskiego i Henryka Glicensteina i twórców następnej generacji działających w drugiej dekadzie XX wieku, w różnorodny sposób nawiązujących do ekspresjonizmu, jak przykładowo Jankiel Adler, Wincenty Brauner czy Marek Szwarc. Łódź miała również malarza futurystę Konstantego Mackiewicza, który po przyjeździe z Rosji wpłynął na wyraz plastyczny łódzkiego teatru, opracowując scenografie do m. in. obrazów dramatycznych Witkacego. Najbardziej znane postaci łódzkiej sceny artystycznej dwudziestolecia międzywojennego: Karol Hiller, Władysław Strzemiński i Katarzyna Kobro nie potrzebują już żadnej rekomendacji. Ale twórcy z kręgu łódzkiego awangardowego czasopisma „Formy” jak m. in.: Stefan Wegner, Aniela Menkes, Bolesław Hochlinger, czy przedstawiciele najmłodszego pokolenia lat trzydziestych: Julian Lewin czy Samuel Szczekacz, nie zostali jeszcze w pełni ujawnieni.

Zbiór artykułów poświęconych szaleństwu w fotografii. Autorzy w ciekawy sposób poruszają temat opisując m.in. próby portretowania szaleństwa w XIX wieku, a także udział tego medium w zamykaniu zakładów psychiatrycznych we Włoszech. Podejmują również próbę opisu procesu twórczego w kryzysie psychicznym, a także wpływ substancji psychoaktywnych na sztukę. W tomie nie pominięto różnych osobliwości fotograficznych, takich jak cieszące się niezwykłą popularnością w ostatnich latach selfie. Niewątpliwym atutem publikacji jest podjęcie tematu zarówno przez teoretyków, jak i artystów. W książce znajdziemy artykuły Marianny Michałowskiej, Kordiana Skwarczka, Aleksandry Makowskiej-Ferenc, Anny Marii Zarychty, Pawła Żaka, Adama Mazura, Marka Domańskiego, Wojciecha Sternaka, Agnieszki Szuścik, Krzysztofa Olechnickiego, Łukasza Głowali, Marka Szyryka, Rafała Drozdowskiego i Aleksandry Wysokińskiej.

Haftowana słowami osobista opowieść o intymnym świecie Krystyny Sienkiewicz z przedmową i poetyckimi komentarzami Agnieszki Osieckiej. Ozdobiona fotografiami Krysinych gałganków i wnętrz. Pierwsza i chyba najbliższa sercu książka napisana przez aktorkę. Osiecka we wstępie pisała tak: Matką tych obrazków jest stara ludowa makatka. Ojcem – samo życie. Przyjrzyjcie się więc uważnie tym kokardkom i supełkom: to nasze własne odbicia, uczynione z korali, nitek, guzików, szmatek, żartów, a także – zapewniam Was – z niejednej łzy. Urządzając własny pokój lub choćby kącik w mieszkaniu rodziców, nie patrzcie na domy sąsiadów. Nie przeglądajcie żurnali. Nie zazdrośćcie. Rzućcie okiem na ściany swego pokoju jak na białą kartkę, a potem dajcie głębokiego nura w głąb samych siebie i zdecydujcie: z czym, gdzie, wśród jakich zabawek i gratów, sprzętów i tkanin naprawdę chcielibyście żyć. Urządzajcie swój kąt tak, jakbyście pisali wiersz. Urządzajcie go tak, żeby znajomi, wchodząc, powiedzieli: „O, to cały Jurek! (Baśka, Franciszek, Teobald)”. Oczywiście nie każdy z nas potrafi ozdobić swój dom własnym rękodziełem. Może nauczymy się czegoś od Krystyny? Dziś?? Krystyna Sienkiewicz (1935-2017) – aktorka teatralna, filmowa, telewizyjna i kabaretowa. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, a przygodę ze sceną teatralną rozpoczęła od Studenckiego Teatru Satyryków. Znana ze swoich kreacji w teatrach Ateneum, Rozmaitości, Syrena czy Polskim. W 1958 roku zadebiutowała na dużym ekranie. Stworzyła niezapomniane postacie m.in. w „Motodramie”, „Rzeczpospolitej babskiej” i „Lekarstwie na miłość”. Najbardziej kojarzona z występami kabaretowymi – w Kabarecie Starszych Panów, w kabareciku Olgi Lipińskiej, gdzie z Barbarą Wrzesińską stworzyła niezapomniany duet Siostry Sisters, czy własnym programie „Śmiechoterapia”. W 1996 roku otrzymała Nagrodę Artystyczną Polskiej Estrady „Prometeusz”, a w 2007 Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis. Skupiała się na pomocy potrzebującym, niechcianym zwierzętom i chorym dzieciom.

Śpiewnik zawiera wybór 51 popularnych piosenek, wraz z zapisem nutowym oraz kolorowymi ilustracjami Kazimierza Wiśniaka. Wśród zaproponowanych piosenek możemy znaleźć m.in. Kółko graniaste, Wlazł kotek na płotek, Jadą jadą misie, Krakowiaczek jeden, Bajka iskierki, Mam chusteczkę haftowaną. Znajdźmy chwilę czasu, zajrzyjmy do śpiewnika i zaśpiewajmy z naszymi dziećmi piosenki, które śpiewali nasi dziadkowie, kiedy byli mali. Do książki dołączone zostały dwie płyty CD: jedna wersja z 51 piosenkami, a druga wersja instrumentalna-karaoke. CD 1: Wykonania piosenek Wykonawcy: Katarzyna Zachwatowicz-Jasieńska (mezzosopran) Zofia Wilma-Bagniuk (sopran) Andrzej Chrostowski (baryton) Krzysztof Łyziński (bas) Maria Maj (akompaniament) Ksawery Jasieński (słowo wiążące) Realizacja dźwięku: Tomasz Grubiński Czas nagrania: 70’45’’

Zasady dobrego zachowania – czy je znasz? Czy znasz reguły savoir-vivre’u, czyli odpowiedniego zachowania się w różnych codziennych sytuacjach? W tej książce znajdziesz piosenki opisujące zasady dobrego wychowania, które podpowiedzą Ci, co wolno i należy robić, a czego powinieneś unikać. Nauka poprzez zabawę, czyli wspólne śpiewanie piosenek, jest świetną metodą na przyswajanie wiedzy o grzeczności. Dzieci najmłodsze w mig nauczą się zasad dobrego zachowania, a starsze przypomną sobie reguły dobrego współistnienia z innymi ludźmi. W naszej książce każda piosenka opatrzona jest nutami, dzięki czemu piosenki będzie można wykorzystywać na przykład w przedszkolu lub w szkole na lekcjach muzyki.

Jest to przegląd najlepszych tekstów, często ulotnych i eseistycznych, czasem analitycznych i teoretycznych, które stanowią nie tyle wyjaśnienie zagadki Rivette'a, ile towarzyszą w niezwykłych wyprawach w głąb swoistego Island Empire. Do tego służy akt artystycznej kreacji i wyobraźnia, a nikt, jak Rivette, nie był w tym przekonaniu tak bardzo konsekwentny.

Książka, o której mowa, a powiem od razu, że książka to znakomita, jako zbiór bardzo wyspecjalizowanych, kształcących, pomysłowych i arcyciekawych studiów, realizuje dążenie do syntezy poprzez wgląd w praktyki wytwarzania i recepcji literatury w kulturze, w której ani sztuka słowa ani w ogóle sztuka, nie są już centralnymi kategoriami organizującymi. Bo tym, co tę kulturę organizuje i nakręca, jest proces społecznego komunikowania się, rozkrzewiony na media, określający inaczej niż dotąd kategorie nadawców i odbiorców, zupełnie odmiennie hierarchizujący repertuar wartości artystycznych. Zmiany z tym związane da się opowiedzieć, wskazać, zanalizować. Ta świetnie prezentowana wizja jest najcenniejszym prezentem, jaki autorzy tomu mogą ofiarować czytelnikom. Bo najpierw zmienia fokus myślenia o najnowszej literaturze (jakby obraca go o dziewięćdziesiąt stopni) tak, że to, co wydawało się oddzielne, teraz nakłada się i przenika, jak np. autor i odbiorca, a to, co jawiło się jako tożsame, teraz odsłania odmienne profile, jak np. fikcja i immersja. A dalej – ukazuje, jak bardzo inspirujące jest to odwrócenie i do jakich dalszych badań najnowszej literatury na styku wirtualności, interlokucji i medialności zachęca. prof. dr hab. Andrzej Zieniewicz

Dorota Kolak. Królowa, kochanka, morderczyni, matka - zawsze, kiedy pojawia się na scenie, przyciąga uwagę widza. Emanuje ciepłem i ogromną wewnętrzną siłą. Od wielu lat niekwestionowana pierwsza dama wybrzeżowej sceny. Pochodzi z rodziny o tradycjach artystycznych, żona Igora Michalskiego, matka młodej aktorki Katarzyny Z. Michalskiej ma w dorobku wspaniałe role, znaczące w historii polskiego teatru - postacie kobiet tragicznych, lirycznych i komediowych. A w codziennym życiu jest osobą skromną, uśmiechniętą, przyjazną, lubianą. Niepodobna do mrocznych, scenicznych wcieleń. Ale na tym właśnie polega jej wielki kunszt aktorski.

Cuda techniki to album prezentujący efekty ludzkiej działalności twórczej. W książce przedstawiono nie tylko wspaniałe budynki, wiadukty, tunele i tamy, ale także te dzieła ludzkiej wynalazczości, które związane są z naszym zdrowiem, jak respirator, z życiem codziennym, m.in. odkurzacz, czy z komunikacją, np. samochód 

Cuda techniki to album prezentujący efekty ludzkiej działalności twórczej. W książce przedstawiono nie tylko wspaniałe budynki, wiadukty, tunele i tamy, ale także te dzieła ludzkiej wynalazczości, które związane są z naszym zdrowiem, jak respirator, z życiem codziennym, m.in. odkurzacz, czy z komunikacją, np. samochód.

Za pomocą przykładów z typografii można by opowiedzieć historię europejskich nacjonalizmów, historię nowoczesności, aspiracji modernizacyjnych, dzieje walk o dominację jednych grup nad drugimi oraz utopijnych projektów modernistycznych, po których nastała era globalizacji i hegemonii międzynarodowych korporacji oraz prawdopodobnie tysiące innych mikro- i makrohistorii. Litery są polityczne, uwikłane w złożone procesy konstruowania i negocjowania tożsamości, nacjonalizm, ruchy emancypacyjne, a także dyskusje o podłożu klasowym. Na trzech przykładach: pism narodowych i lokalnych, inspirowanej znakiem „Solidarności” solidarycy oraz krojów wernakularnych, wywodzących się z przestrzeni miejskich, Agata Szydłowska pokazuje, jak w potransformacyjnej Polsce konflikty społeczne znajdują wyraz w liternictwie – jego formach, kontekście użycia oraz stojących za nim ideologiach. Łącząc antropologiczny namysł nad codziennością z wiedzą z zakresu historii dizajnu i typografii, autorka spogląda na współczesne polskie konflikty i dylematy tożsamościowe przez pryzmat skromnych i niezauważanych bohaterów życia codziennego – drukowanych liter. „Litery nie biorą się znikąd – ktoś je kiedyś zaprojektował, na czyjeś zlecenie, ktoś je wprowadził do obiegu, a następnie wielu innych stosowało je do różnych celów. Im bardziej są one pozornie neutralne, tym bardziej zakamuflowana jest treść kulturowa, która się z nimi wiąże”. (fragment) „Autorka pokazuje, że zmiany w zakresie typografii miały w historii fundamentalne znaczenie dla budowania tożsamości narodowo-kulturalnej w innych krajach, jak w Irlandii, Niemczech czy Turcji, czego echa znajdziemy w jak najbardziej współczesnych sporach w dzisiejszej Polsce”. Wojciech Burszta „Praca ta otwiera przed antropologią i humanistyką nowe pola analiz, dociekań i inspiracji. Zyskujemy dzięki niej świadomość istnienia ukrytej dotąd matrycy rzeczywistości, wizualnego kodu, który jako czytelnicy książek i prac studenckich, stron internetowych, elektronicznych nośników, szyldów, etykiet, biletów czy gazet, przegapiliśmy”. Waldemar Kuligowski Agata Szydłowska (1983) – absolwentka historii sztuki na Uniwersytecie Warszawskim oraz studiów doktoranckich w Szkole Nauk Społecznych przy IFiS PAN, obecnie adiunkt w Katedrze Historii i Teorii Designu ASP w Warszawie. Jest autorką zbioru rozmów z polskimi projektantami graficznymi pt. „Miliard rzeczy dookoła” (2013) oraz współautorką książki „Paneuropa, Kometa, Hel. Szkice z historii projektowania liter w Polsce” (2015; wspólnie z Marianem Misiakiem). Laureatka stypendium Młoda Polska przyznawanego przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2013). Jako kuratorka i współkuratorka przygotowywała wystawy projektowania graficznego w Polsce i za granicą.

Odkryj w sobie artystę i rozwijaj talent ze Sztuką rysowania.Sztuka rysowania to nieoceniona pomoc zarówno dla początkujących twórców, jak i dla tych, którzy pierwsze artystyczne próby mają już za sobą, ale chcą rozwijać swój warsztat.Autor wprowadza w tajniki rysowania, podpowiada, jak zorganizować stanowisko pracy i jakie przybory wybrać, a następnie, zaczynając od najprostszych przykładów, pokazuje krok po kroku drogę od szkicu do gotowego dzieła.Dzięki bogatemu zestawowi ćwiczeń, rysowanie roślin, zwierząt, portretów, postaci w ruchu, pejzaży i martwej natury zamienia się w fascynującą artystyczną przygodę.Rysując wraz autorem, poznasz stopniowo najważniejsze techniki, zasady i pojęcia, a także rozmaite artystyczne chwyty, dzięki którym powstaje oryginalne, intrygujące dzieło.

Dwory to relikty budownictwa szlacheckiego. Dziś mieszczą się w nich instytucje kultury, muzea, ośrodki pracy twórczej. Wiele z nich zostało zaadaptowanych na hotele i restauracje. Niestety, są też takie, które pozostawione same sobie, po prostu niszczeją. Wszystkie jednak składają się na bogactwo kulturowe naszego kraju i są niebywałą atrakcją turystyczną. Książka „Dwory polskie” przybliża specyfikę najpiękniejszych posiadłości ziemskich. Opowiada dzieje obiektów oraz charakteryzuje architekturę poszczególnych budowli. Album został zilustrowany fotografiami współczesnymi i archiwalnymi.

Książka Zabytkowe dworce w Polsce prezentuje 21 najpiękniejszych obiektów z całego kraju. Staranne opisy przybliżają historię każdego z nich, prezentując interesujące informacje architektoniczne, oraz zaskakujące ciekawostki. Wszystkie oprawione zostały wyjątkowymi fotografiami zarówno współczesnymi, jak i tymi sprzed lat, które oddają urok tych szczególnych budowli.

Książka Zabytkowe dworce w Polsce prezentuje 21 najpiękniejszych obiektów z całego kraju. Staranne opisy przybliżają historię każdego z nich, prezentując interesujące informacje architektoniczne, oraz zaskakujące ciekawostki. Wszystkie oprawione zostały wyjątkowymi fotografiami zarówno współczesnymi, jak i tymi sprzed lat, które oddają urok tych szczególnych budowli.

Dwory to relikty budownictwa szlacheckiego. Dziś mieszczą się w nich instytucje kultury, muzea, ośrodki pracy twórczej. Wiele z nich zostało zaadaptowanych na hotele i restauracje. Niestety, są też takie, które pozostawione same sobie, po prostu niszczeją. Wszystkie jednak składają się na bogactwo kulturowe naszego kraju i są niebywałą atrakcją turystyczną. Książka „Dwory polskie” przybliża specyfikę najpiękniejszych posiadłości ziemskich. Opowiada dzieje obiektów oraz charakteryzuje architekturę poszczególnych budowli. Album został zilustrowany fotografiami współczesnymi i archiwalnymi.

Niedzisiejszy duch teatru Kiedy ćwierć wieku temu udało mi się namówić na zwierzenia Bogdana Paprockiego, wspomniał w rozmowie o propozycji z New York City Opera, którą otrzymał w latach pięćdziesiątych, gdy polscy artyści pojechali z Halką do USA. — Postawiono mi warunek — dodał — że jeśli wrócę do kraju, propozycja przestanie być aktualna. Odpowiedziałem bez zastanowienia, że nawet boso i o suchym chlebie, ale wolę zostać w domu. To Opera Śląska nas tak ukształtowała, tam czuliśmy się najszczęśliwsi. Książka Alana Misiewicza pozwala zrozumieć ów fenomen Opery Śląskiej, która dla wielu najwybitniejszych polskich artystów była najważniejszym miejscem na ziemi. Z rozmów zebranych w tej książce wyłania się obraz Opery Śląskiej cenniejszy niż z wielu oko­licznościowych i wartościowych wcześniejszych wydawnictw, doku­mentujących jej ponad 70-letnią historię. Oprócz wykazu premier, śpiewaków, reżyserów czy dyrygentów jest bowiem coś, co nazwać należy duchem teatru. I on został przywołany w tych rozmowach. Jest to duch niedzisiejszy, ale nadal niezmiennie ważny dla efektu artystycznego najwyższej jakości. Zastanawiając się zaś, czy można w naszych czasach znaleźć taki teatr, przypomniałem sobie z ko­lei rozmowę z Mariuszem Kwietniem, odnoszącym dziś sukcesy w mieście, które 60 lat temu nie skusiło Bogdana Paprockiego. — W nowojorskiej Metropolitan nauczyłem się współbrzmienia z innymi śpiewakami i odpowiedzialności za doskonałość całego spektaklu — mówił nasz znakomity baryton. — Tam rzadko zdarzają się wieczory jednej gwiazdy. Spektakl to nie recital. Owa zbiorowa kreacyjność wyróżniała Operę Śląską od początku jej działalności. W Nowym Jorku osiąga się ją, zapraszając gwiazdy z całego świata. Bytom miał swych artystów na stałe, dlatego do każdego spektaklu w bogatym repertuarze mógł zaoferować dwie lub trzy równorzędne, świetne obsady. Oczywiście, działo się to w czasach, kiedy polscy śpiewacy nie mogli swobodnie podróżować po świecie i decydować o swym losie. Opera Śląska dawała im jednak w zamian coś bezcennego: poczucie więzi bez zawiści i rywalizacji. Klimat niezwykłej atmosfery, owej współodpowiedzialności za kształt spektaklu, który tak ceni w Metropolitan Mariusz Kwiecień, nie zaginął w Bytomiu i w naszych czasach, kiedy niewielu artystów chce spędzić całe twórcze życie w jednym miejscu. Ale nawet ci, którzy w Operze Śląskiej znajdują jedynie krótki przystanek, potrafią to docenić. Mówi o tym Alanowi Misiewiczowi na przykład Romuald Tesarowicz. Należy życzyć Operze Śląskiej, by niepowtarzalny urok jej miejsca kusił kolejne pokolenia artystówd Jacek Marczyński Spis treści Wstęp Jacka Marczyńskiego Niedzisiejszy duch teatru Syn chórzystów obserwuje powojnie: Janusz Wenz Sentyment lwowski: Marek Brzeźniak Tenor bohaterski: Bolesław Pawlus Signore Ochman na szczytach świata: Wiesław Ochman Niewiedza stosowana: Magda Hiolski Głos ma się tylko jeden, ale na emeryturze piję już nawet koniak i whisky: Henryk Grychnik Cudne dziecko Drzewieckiego: Henryk Konwiński Taniec uczy elegancji: Elżbieta Rynwid-Mickiewicz Czasami chce mi się krzyczeć: Aleksandra Kozimala-Kliś Udręka z medycyną. Cwani agenci: Romuald Tesarowicz Z batutą pod pachą: Krzysztof Dziewięcki Pieśń o Vittorii: Marianna Mirocha Nie miałem odwagi wejść na Karajana: Tadeusz Serafin Kulturalnie zerkamy przez dziurkę od klucza: Beatrycze Widera Spis ilustracji

Książka Geralda Peary'ego jest zbiorem wywiadów z Quentinem Tarantino przeprowadzonych w różnych momentach jego kariery. Tarantino. Jego nazwisko to klasa sama w sobie w świecie filmu. Wyrazisty w słowach pasjonat i mistrz sztuki filmowej. Otwarty, entuzjastyczny i chętny do dzielenia się swoją miłością do filmu jest wymarzonym rozmówcą dla dziennikarzy. W chronologicznie postępujących po sobie wywiadach opowiada o własnych filmach, o fascynacji innymi reżyserami i filmami, a także o swoim niezwykłym życiu. Szczerze mówi o tym, jak dorastał w Los Angeles, wychowany przez samotną matkę, pół Indiankę plemienia Cherokee. O powodach, dla których rzucił szkołę i poszedł na kursy aktorskie. O tym kiedy postanowił zostać reżyserem. I dodaje, że gdyby nie pasja filmowa, na pewno nie pracowałby na poczcie ani nie byłby sprzedawcą telefonów.. skończyłby w więzieniu. W polskim wydaniu zdecydowaliśmy się na otwarcie tego tomu rodzimym akcentem prezentujemy rozmowy z reżyserem przeprowadzone przez krytyka filmowego Janusza Wróblewskiego.

Film „Plan B” to historia o niełatwym poszukiwaniu miłości, o znajdowaniu sensu w relacjach z innymi i o tym, że zawsze jest nadzieja, że po burzy wyjdzie słońce… Ścieżka dźwiękowa do filmu zawiera utwory słowackiego kompozytora Michala Novinskiego oraz piosenki znanych czeskich i słowackich artystów. Zwieńczeniem tej muzycznej uczty jest autorska wersja utworu Wojciecha Młynarskiego w wykonaniu Darii Zawiałow „Jeszcze w zielone gramy”, który w styczniu 2018 roku wspiął się na 1. miejsce „Listy przebojów Programu Trzeciego”. Tracklista: 1. STAY - Jana Andevska 2. MIREK - muzyka oryginalna Michal Novinsky 3. HAPPY R. - EOST 4. KLARA - muzyka oryginalna Michal Novinsky 5. SUNLIGHT OF MY HEART - James Harries 6. SAMOTNOŚĆ - muzyka oryginalna Michal Novinsky 7. I'M THE EXPLODING- EOST 8. MIŁOŚĆ - muzyka oryginalna Michal Novinsky 9. CICHE SZCZĘŚCIE - muzyka oryginalna Michal Novinsky 10. NOWY DZIEŃ - muzyka oryginalna Michal Novinsky 11. POGRZEB - muzyka oryginalna Michal Novinsky 12. NATALIA I BARBARA - Kinga Preis i Dorota Kolak – dialog z filmu 13. JESZCZE W ZIELONE GRAMY - Daria Zawiałow 14. PLAN B - muzyka oryginalna Michal Novinsky Michal Novinski (ur. w 1971 r.) to słowacki kompozytor, autor muzyki do wielu filmów pełnometrażowych oraz spektakli teatralnych. Zdobywca dwóch Czeskich Lwów, nagród Czeskiej Akademii Filmu i Telewizji, za muzykę do filmu Oscarowego reżysera Jana Svěráka „Kuki powraca” (2010) oraz do filmu „W cieniu” (2012), docenionego przez krytykę kina noir w reżyserii Davida Ondříčka, do którego ścieżkę dźwiękową napisał wspólnie z Janem P. Muchowem. Trzykrotny laureat nagrody Słowackiej Akademii Filmu i Telewizji, Słonko w Sieci, za najlepszą muzykę do filmów. Współpracował z reżyserem Petrem Zelenką przy tworzeniu muzyki do jego teatralnego przedstawienia “Gatunki zagrożone” (2011). Wśród ostatnich prac Novinskiego znajdują się ścieżki dźwiękowe do filmów „Boso po ściernisku” (2017) i „Trzech braci” (2014) Jana Svěráka, hitów czeskiego box office, pełnometrażowych „Aniołów dnia powszedniego” (2014) w reżyserii uwielbianej przez publiczność Alice Nellis oraz dokumentu Martina Štrby „Fala vs. brzeg” (2014). Stworzył także muzykę do filmu „Nauczycielka” – najnowszego filmu Jana Hřebejka, którego premiera odbyła się podczas MFF w Karlowych Warach w 2016 roku i który otrzymał nagrodę FICX za najlepszą muzykę na 54. MFF Gijon w Hiszpanii. Jest członkiem Europejskiej Akademii Filmowej (EFA), Czeskiej Akademii Filmu i Telewizji (CFTA) oraz Słowackiej Akademii Filmu i Telewizji (SFTA). Daria Zawiałow - wokalistka, autorka tekstów, kompozytorka. Przebojem weszła na polski rynek muzyczny. Jej znaki szczególne to wyjątkowy głos i silna osobowość sceniczna. Zadebiutowała w Opolu, gdzie zaprezentowała swój singiel „Malinowy Chru-śniak” i zdobyła Nagrodę im. Anny Jantar – Opolską Karolinkę. W 2017 roku ukazał się jej pierwszy album „AKysz”, nad którym pracowała wraz z przyjacielem i producentem Michałem Kushem. Po debiucie gościła na największych polskich festiwalach (m.in. na Open’erze, Orange Warsaw Festivalu, Męskim Graniu), a jej pierwsza klubowa trasa koncertowa przyciągnęła tłumy! Daria została zaproszona do współpracy przy filmie „Plan B” w reżyserii Kingi Dębskiej. Wraz z producentem Michałem Kushem stworzyli autorską wersję utworu Wojciecha Młynarskiego „Jeszcze w zielone gramy”, który w styczniu 2018 roku wspiął się na 1. miejsce „Listy przebojów Programu Trzeciego”! Artystkę można w filmie nie tylko usłyszeć, ale także zobaczyć – wspólnie z zespołem wystąpiła w scenie koncertu. Książeczka z płytą CD będzie w sprzedaży od 16 lutego 2018