Pomysł nagrania płyty narodził się podobno na przyjęciu urodzinowym Waldemara Dąbrowskiego, kiedy genialni artyści, Janusz Olejniczak i Jerzy Maksymiuk, siedli do fortepianu, aby zadedykować i podarować jubilatowi pewien drobiazg muzyczny. Potem na tym samym przyjęciu był drugi utwór, a teraz mamy całą płytę, 15 miniatur – już nie na cztery ręce, ale na dwa fortepiany, a niektóre to po prostu piosenki ozdobione tekstami Ewy Piaseckiej-Maksymiuk i śpiewane przez Kasię Moś. Płyta cudowna. Słucha się jej jednym tchem. Te muzyczne drobiazgi to przede wszystkim tańce: tango, walc, charleston, czy wreszcie kilka niebywałej urody sentymentalnych melodii, romansów przypominających czasy, w których fortepian w salonie wcale nie musiał być oznaką luksusu czy wyjątkowej pozycji społecznej. Był instrumentem, przy którym spotykała się rodzina, bliscy, znajomi, aby coś wspólnie przeżyć lub po prostu przez chwilę być razem. I to jest właśnie taka płyta i taka muzyka. Dla wszystkich, którzy szukają pewnego spokoju, którzy może nie są gotowi na słuchanie wielkich muzycznych form, a chcą spędzić odrobinę czasu w dobrym towarzystwie. Wśród muzyków, których kultura i wrażliwość, dobry smak przekraczają wszelkiego rodzaju podziały, style i gatunki. Słuchając Ich, przypomina mi się słynny tekst z „Casablanki”: „zagraj to jeszcze raz”. Zagrajcie, Jurku i Januszu… Paweł Sztompke Lista utworów: 1. Melodia liryczna 2. Charleston z uśmiechem 3. Szeptem 4. Charleston dla Valdiego 5. Tango hawajskie 6. Po romansie 7. Wieczór z George Sand 8. Ragtime kapryśny 9. W zapatrzeniu na New Orlean 10. Tango burzliwe 11. A sercu marzy się 12. Ballada z Madery 13. Walc różany 14. Charleston dla Poli Negri 15. Romans con fuoco

Kim jest BANKSY? Według Wikipedii kultowy brytyjski artysta streetartowy urodził się w 1974 roku w Bristolu. Ponieważ jednak zachowuje pełną anonimowość, raz po raz słychać teorię, że Banksy to grupa artystów i rośnie miejska legenda. Powstają trasy turystyczne szlakiem jego ""wiadomości dla świata"" dowcipnych, błyskotliwych, czasem wstrząsających, zawsze trafnie ukazujących nasz świat.Banksy'emu najbliżej jest do Che Guevary, chociaż o ile nam wiadomo nigdy nie studiował medycyny, nikogo nie zastrzelił ani nie próbował wzniecić rewolucji w Kongu. W tej książce znajdziecie pięknie poukładaną, najlepszą kolekcję fotografii streetartowych prac Banksy'ego, w najpełniejszym zestawie jaki kiedykolwiek był wydrukowany. A jeśli to za mało, zdjęciom towarzyszy także tekst piszą we wstępie autorzy książki. Ponieważ szkoły artystyczne wszędzie budzą rozczarowanie, zapewne Banksy stanie się najbardziej zapamiętanym artystą w ogarniętej kryzysem początku XXI wieku Wielkiej Brytanii. Jego talent do przyciągania uwagi i przekazywania komunikatu, często w formie wyrazistej puenty lub ukrytego znaczenia, gwarantowałby mu niezłą posadę w agencji reklamowej. Strata dla Madison Avenue, zysk dla nas. Jeśli nigdy nie słyszeliście o Banksym, ta książka absolutnie wystarczy, abyście mogli brać udział w knajpianych debatach o artyście i jego legendzie.Kiedy Banksy zaczął malować na ścianach, klimat w polityce był nieciekawy. Na szczęście teraz jest dużo gorzej. Ponieważ radośnie agresywne, polityczne prace Banksy'ego stają się dziś o wiele ważniejsze, podjęliśmy wyzwanie zaprezentowania jego sztuki w kontekście czasów, na które artysta reagował, przyglądając się jednocześnie problemom, o jakich mówi. A zatem, kiedy już na co mamy nadzieję Palestyna stanie się wolnym państwem i w przyszłości uczniowie będą się zastanawiać, dlaczego Banksy pojechał do Betlejem, wszystko będzie jasne.Czy Banksy pojedzie do Boliwii, aby wywołać rewolucję i dać się zastrzelić? Niewykluczone.A może okaże się też, kim naprawdę jest Banksy. Wtedy powiedźcie to komuś, kogo to obchodzi"".I przekażcie dalej, że naprawdę wyszła książka o Banksym, który jest w jednej czy wielu osobach młodym, zbuntowanym głosem współczesnej sztuki.

Budynki, ludzie, pasje, marzenia Dlaczego jedne budynki stają się odważnymi dziełami sztuki, a inne kojarzą się z efekciarstwem i tandetą? Co powoduje, że bryła z cegły, kamienia lub betonu może wywołać emocje? Co sprawia, że ludziom mieszka się wygodnie, i co nowego kryją budynki, które otaczają nas na co dzień? Twórcy przełomowego bloga „ARCHITECTURE IS A GOOD IDEA” odkrywają fascynujące historie o architekturze. Dowiemy się, jakim cudem warszawski Cosmopolitan stoi na podwieszanych mostach, dlaczego pewien blok w Kopenhadze przypomina Himalaje i co popchnęło Le Corbusiera do zaprojektowania blokowiska. Autorzy w prosty, przystępny i atrakcyjny sposób opowiadają o przestrzeni, która nas otacza w domu, w biurze, w czasie wolnym. Udowadniają, że budynki to nie tylko materiały, ale opowieści o ludziach, ich pasji, marzeniach i emocjach. Radosław Gajda – historyk architektury i nauczyciel akademicki. Zamienił stuosobową akademicką salę na wielotysięczną widownię w internecie. Natalia Szcześniak – architektka i scenografka. Razem tworzą największy i jedyny w Polsce wideoblog o architekturze i sztuce – ARCHITECTURE IS A GOOD IDEA.

RM, JIN, SUGA, J-HOPE, V, JIMIN I JUNGKOOK – CHŁOPCY, KTÓRZY STALI SIĘ IKONAMI Ich muzyka, dopracowane w każdym szczególe teledyski, niezwykła uroda i talent porywają tłumy. Globalna armia fanów wyniosła ich na szczyty list przebojów na całym świecie. Sukces zawdzięczają niewiarygodnie ciężkiej pracy i determinacji. Są głosem swojego pokolenia. Wykorzystują wszelkie kanały społecznościowe, by jak najbardziej zbliżyć się do fanów. Musieli pokonać ogromne przeciwności jeszcze przed rozpoczęciem działalności, by przełamać monopol wypromowanych już K-popowych idoli na koreańskim rynku. Międzynarodowy sukces wydawał się wtedy niedoścignionym marzeniem, a stał się rzeczywistością. Poznajcie historię siedmiu chłopców z Korei Południowej, którzy w krótkim czasie stali się światową sensacją muzyczną. Witamy w świecie Bangtan!

Książka jest próbą pokazania, jaką materią i tworzywem teatralnym staje się dramat w rękach reżyserów, inscenizatorów, aktorów, pedagogów, którzy bazując na własnej wyobraźni, opierając się na doświadczeniu i praktyce swojej i innych, wykorzystując osobisty potencjał artystyczny, twórczą wyobraźnię i talent oraz możliwości współczesnego teatru, przekształcają partyturę literacką w unikatowe dzieło teatralne, ów niepowtarzalny świat przeżyć, emocji, wskrzeszając i ożywiając na deskach sceny wszystko to, co dla czytelnika dramatu pozostaje jedynie jednostkowym przeżyciem, odczuciem, wrażeniem. Pokazuję również, jak do pracy z materią scenariusza adaptowanego, powinien być przygotowany reżyser-inscenizator, który adaptuje dla potrzeb sceny wielowątkową powieść i jak działania adaptacyjne wpływają na budowanie roli przez aktora, realizację zadań reżyserskich, oddziaływanie sztuki na widza. Autorka, z punktu widzenia praktyka i badacza teatru, dokonuje również analizy wielu przedstawień teatralnych i kreacji aktorskich począwszy od poł. lat 70 XX w. po współczesność, które ukształtowały myślenie o teatrze co najmniej jednego pokolenia. Publikacja skierowana jest do pedagogów teatru, animatorów, nauczycieli, popularyzatorów i miłośników teatru oraz do wszystkich, którzy chcą zrozumieć zmiany artystyczne, estetyczne i odbiorcze zachodzące we współczesnym teatrze.

Leopold Tyrmand, prekursor jazzu w Polsce, odpowiada na pytanie: co to jest jazz!Książka ta nie ma charakteru ani formy podręcznika, leksykonu lub jakiegokolwiek vademecum w sprawach jazzu. Ma charakter eseju wypełnionego rozważaniami, zawierającego nieco informacji i dużo zupełnie osobistych impresji. Jest pochyleniem się nad problemem. Zagadnienie rozlewa się szeroko, obejmuje obszar ogromny, omywa różne dziedziny współczesnej kultury, wiąże się niero-zerwalnie z codziennością tak jak obyczaj i sztuka przenikają się we współczesności ze zjawiskiem trudnym i socjologicznie mało zbadanym, a zwanym na co dzień życiem rozrywkowym.Czy książka ta odpowie generalnie na pytanie: co to jest jazz?Chyba nie, chociaż jej ambicją jest zawarcie i przekazanie czytelnikowi pewnego kompendium. Powstaje jednak zagadnienie, czy w ogóle można na takie pytanie odpowiedzieć.

W samym środku kryzysu rodzinnego Ruth Fitzmaurice znalazła swoje plemię i niespodziewane pocieszenie we wzburzonych falach Morza Irlandzkiego.Rodzinę Ruth tworzą pięcioro pełnych wigoru dzieci oraz mąż, Simon, reżyser filmowy, chory na stwardnienie zanikowe boczne i mogący porozumiewać się tylko oczami. Plemię to przyjaciółki Ruth, które regularnie zbierają się w zatoczce w Greystones i pływają w lodowatym morzu po prostu dla przyjemności.Nazwały się żartobliwie Klubem Pływackim Dotkniętych Tragedią Żon i spotykają się, by stawić czoło niezwykle trudnym wyzwaniom, jakie stawia przed nimi życie, nie mówiąc już o ogromnych falach toczących się po horyzont. Pływanie jest jednym ze sposobów stosowanych przez Ruth w walce o utrzymanie mocnej, choć milczącej więzi z mężem. Opowiadając historię swego małżeństwa i kreśląc obraz obecnej skomplikowanej sytuacji rodziny, Ruth pisze o swej pasji i jednym z najpiękniejszych momentów, w których mogła dać jej ujście pływaniu o północy, przy pełni księżyca, w rocznicę ślubu z Simonem.Znalazłam swoje plemię to wezwanie dla nas wszystkich, byśmy kochali najmocniej, jak potrafimy, i żyli całą pełnią, a także podnoszący na duchu list do męża, rodziny i przyjaciół o pięknie świata natury i urodzie życia.

Artykuły zebrane w książce łączy zasada komplementarności czytania tekstów kultury, jak również interpretacyjnego drążenia każdego z nich. Znalazły się tu części poświęcone retoryce obrazu malarskiego i literackiego, filozofiom tekstów kultury, sposobom budowania iluzji w dziełach artystycznych, magiom: słów, detali, fraz poetyckich, form, linii i kolorów plastycznych. Polonistyka w kontekście tradycji i nowoczesności, py- tania o aksjologię, metodologia odbioru narracji zarówno w tekście literackim, jak i malarskim, czy wreszcie kwestia literatury „trudnej” w edukacyjnym dyskursie – oto kolejne problemy, które przedstawiam. W dawnych i nowych dialogach poszukuję odpowiedzi na zasadnicze pytania: kim jest pisarz, artysta?, jaki jest świat?, czy i w jaki sposób można odczytać zapieczętowane sensy, myśli oraz ulotne chwile wyobraźni dzieł kultury, sztuki, filozofii? Jak utrwalić „zobaczone” w poezji, a jak opowiedzieć historie „zapisane” w malarstwie. Sztuka bliskiego budowania dialogu z dziełem literackim i plastycznym, a co za tym idzie – myślenie, czytanie, patrzenie, opowiadanie obrazów, które prowadzi do zrozumienia i przeżycia, to główna idea, na której zbudowana jest narracja tej książki. ANNA PILCH – profesor tytularny, literaturoznawca, dydaktyk. Kieruje Katedrą Polonistycznej Edukacji Nauczycielskiej na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autorka książek Kierunki interpretacji tekstu poetyckiego. Literaturoznawstwo i dydaktyka (2003, 2006), Symbolika form i kolorów. O krytyce artystycznej Stefanii Zahorskiej (2004), Formy wyobraźni. Poeci współcześni przed obrazami wielkich mistrzów (2010) oraz licznych artykułów w czasopismach i książkach zbiorowych. Zajmuje się historią literatury XX i XXI wieku, analizą i interpretacją tekstów kultury (szczególnie poezji i malarstwa), współczesnymi systemami edukacyjnymi, metodologią odbioru narracji plastycznych w dydaktyce, „lekturą twarzy” literackich i malarskich, sztuką czytania ikonicznych i poetyckich obrazów w nowoczesnej polonistce.

DZIECI EKRANU"" AUTORSTWA DR. NICHOLASA KARDARASA, SPECJALISTY DS. UZALEŻNIEŃ - TO WSTRZĄSAJĄCA ARGUMENTACJA, ŻE TECHNOLOGIA MA OGROMNY WPŁYW NA MÓZGI DZIECI - I TO WCALE NIE POZYTYWNY.Wszyscy je widzieliśmy: dzieci hipnotycznie wpatrzone w jarzące się ekrany w restauracjach, na placach zabaw i w domach naszych przyjaciół - a ich liczba wciąż rośnie. Oświetlone przez jarzący się blask buzie - dzieci ekranu - mnożą się niczym wirtualna plaga. Lecz za jaką cenę? Czy jest to jedynie nieszkodliwa rozrywka lub chwilowy szał, coś jak cyfrowe hula-hop? Niektórzy twierdzą, że jarzące się ekrany mogą nawet być dobre dla dzieci - stanowiąc rodzaj interaktywnego narzędzia edukacyjnego. Nie wierz im.W tej książce, dr Nicholas Kardaras bada ogromny wpływ technologii - zwłaszcza technologii ekranowej, nieodpowiedniej dla młodego wieku, z całą tą jarzącą się wszechobecnością - na mózgi całego pokolenia. Badania przeprowadzone metodą neuroobrazowania dowodzą, że stymulujące jarzące się ekrany są tak samo dopaminergiczne (aktywujące dopaminę) dla ośrodka przyjemności w mózgu jak seks. Rosnąca liczba badań klinicznych koreluje technologię ekranu z takimi zaburzeniami jak ADHD, uzależnienia, niepokoje, depresja, wzmożona agresja, a nawet psychoza. Co jednak szokuje najbardziej, najświeższe badania przeprowadzone metodą neuroobrazowania nie pozostawiają wątpliwości, że nadmierne obcowanie z ekranem może neurologicznie uszkodzić rozwijający się mózg młodej osoby tak samo jak uzależnienie od kokainy.Kardaras zanurza się w socjologiczne, psychologiczne, kulturowe i ekonomiczne czynniki związane z globalną epidemią technologiczną, mając na celu zbadanie wpływu całej naszej wspaniałej, lśniącej nowej technologii na dzieci.Dzieci ekranu"" to przełomowa i niewyobrażalna opowieść o niewyobrażalnej, która powinna stanowić wezwanie do ponownego rozważenia naszej nieustannie rozwijającej się relacji z postępującą technologią. Kardaras przypomina nam, że technologia może podstępnie, w sposób nieprzewidywalny, obrócić się przeciwko nam.- Dr Howard J. Shaffer, profesor nadzwyczajny psychiatrii w Harvard Medical School oraz kierownik oddziału terapii uzależnień w Cambridge Health AllianceŁącząc dyscyplinę dziennikarza śledczego ze spostrzeżeniami specjalisty ds. uzależnień, Kardaras czyni ten złożony i niewygodny temat przystępnym i całkiem do przyjęcia. Wysoce zalecana lektura.- Victoria Dunckley, lekarz medycyny, psychiatra dziecięcy i autorka Reset Your Child's Brain""Przeczytaj tę książkę. Uratuj mózgi swoich dzieci, teraz. Dzieci ekranu nie jest zrzędzeniem wywołującym bezsensowną panikę w stylu Kurczaka Małego niebo-spada-nam-na-głowę""... Przeczytaj i zastosuj się do zaleceń Kardarasa, zanim wyrządzimy jeszcze większą krzywdę mózgom całego pokolenia.- Paula Poundstone, komik estradowy, pisarka, komentatorka społeczna i aktywistka propagująca wychowywanie dzieci bez ekranuTa książka jest nieocenionym źródłem informacji uświadamiającym nam, na jak wielkie ryzyko narażamy nasze dzieci, pozwalając im na swobodny dostęp do ekranów"".- Dr Pedro A. Noguera, honorowy profesor UCLA i były profesor Harvard School of EducationPrzerażająca prawda na temat uzależnienia od mediów cyfrowych.- Dr Andrew Doan, kierownik badań zdrowia psychicznego i uzależnień w Departamencie Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, Pentagon oraz autor Hooked on Games""Uwielbiam tę książkę! Wykłada ona niewygodną prawdę dotyczącą tego, jak często interes gospodarczy przemysłu technologicznego jest sprzeczny z potrzebami naszych dzieci. Obowiązkowa lektura dla każdego.- Dr Hilarie Cash, dyrektor wykonawczy restart i współautorka Video Games and Your Kids: How Parents Stay in Control""Dr Kardaras w przekonujący sposób udowadnia, że ekrany są narkotykiem nowego millennium oraz że firmy manipulują naszymi dziećmi, bardziej dbając o swoje zyski niż o umysły najmłodszych.- Tour, krytyk kultury, autor i były współprowadzący The Cycle"" w MSNBC

Bardzo dobrze się stało, że dr Adriana Merta-Staszczak zajęła się złożonym problemem powojennych zabytkowych nieruchomości na Dolnym Śląsku, bo choć poświęcono mu już sporo publikacji syntetyzujących i opracowań poszczególnych aspektów lub pojedynczych zabytków, to brak było dotąd sumarycznego monograficznego przeglądu całości zagadnienia, z jego uwarunkowaniami historyczno-politycznymi, ideologicznymi, psychospołecznymi, administracyjno-prawnymi i ekonomicznymi – które w dużej mierze zapewnia prezentowana książka. […] Na podkreślenie zasługuje bogata podstawa źródłowa monografii. Autorka sięgnęła po zasoby niemal wszystkich polskich archiwów, w których znajdują się dokumenty związane z podjętym problemem, a także archiwalia znajdujące się w zasobach muzeów, uczelni i organizacji społecznych. z recenzji dr. hab. Stefana Bednarka, prof. UWr Niewątpliwie mocną stroną książki jest zastosowana przez Autorkę metoda badawcza. Interdyscyplinarny charakter pracy z pogranicza ekonomii, historii i historii sztuki zadecydował o zaadaptowaniu narzędzi metodologicznych dostarczanych przez wszystkie te dyscypliny naukowe. z recenzji dr. hab. Jędrzeja Chumińskiego, prof. UE we Wrocławiu Dr Adriana Merta-Staszczak – uzyskała stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii na Uniwersytecie Wrocławskim. Obecnie adiunkt w Studium Nauk Humanistycznych i Społecznych Politechniki Wrocławskiej. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Historii Gospodarczej i Dolnośląskiego Towarzystwa Regionalnego oraz uczestniczką krajowych i międzynarodowych programów badawczo-dydaktycznych. Bierze aktywny udział w Dolnośląskich Festiwalach Nauki i Europejskich Dniach Dziedzictwa. Jej zainteresowania badawcze obejmują takie zagadnienia, jak przeobrażenia w rolnictwie polskim po 1945 roku, rola instytucji w rozwoju obszarów wiejskich oraz zagospodarowanie dolnośląskich obiektów zabytkowych. Jest autorką kilkudziesięciu publikacji naukowych. W ostatnich pracach podejmowała m.in. problematykę funkcjonowania państwowych gospodarstw rolnych, obrotu nieruchomościami zabytkowymi po transformacji ustrojowej oraz czynników wpływających na zachowanie obrazu kulturowego Dolnego Śląska.

Książka Nicoli Savaresego to rzecz niezwykła z paru powodów. Przede wszystkim dlatego, że na początku wcale nie była książką, tylko rodzajem widowiska. Autor, który nie tylko jest znanym badaczem teatru, ale też próbował sił jako reżyser teatralny i aktor, osobiście występował przed zgromadzoną publicznością, przedstawiając znalezione i zebrane materiały. Część odczytywał na głos, część wyświetlał na ekran z rzutnika, tak żeby widzowie sami je sobie przeczytali, wyświetlał też z projektora filmy i puszczał z gramofonu płyty z piosenkami albo ze słuchowiskiem. Widowisko, jakie w ten sposób tworzył, było multimedialne i oddziaływało na różne zmysły. Rozbrzmiewał w nim głos prelegenta – historyka i antropologa teatru i może nade wszystko historyka kultury – i rozbrzmiewał wielogłos cytowanych źródeł. Historia ożywała we wszystkich rejestrach, uobecniana w ciele badacza-prelegenta czy też, jak by powiedziano dziś, performera. Teraz książka, wskutek swej wybitnie heterogenicznej budowy, stanowi próbę ewokowania tamtej polifonii głosów i symfonii zmysłów. Dzięki zaklętej w niej dramaturgii wyjściowego widowiska nosi ona w sobie niecodzienny potencjał performatywny: to archiwum, które jest czynne – pracuje, wywołuje reakcję. Książka ta jest rzeczą niezwykłą również i dlatego, że pewien drobny i, wydawałoby się, niewiele znaczący epizod – olśnienie Antonina Artauda tańcami balijskimi, ujrzanymi na pewnej wystawie w 1931 roku, i wynikły z tego olśnienia artykuł – prezentuje wszechstronnie i przekonująco, strona po stronie, jako jedno z kluczowych wydarzeń w dziejach teatru i kultury XX wieku. Bo to właśnie w tym momencie historycznym taniec – i w ogóle widowisko – na dobre zastępuje i wypiera teatr dramatyczny, neoawangarda zaczyna się wyodrębniać z awangardy, konteksty społeczne sztuki zaczynają przeważać nad jej estetyczną autonomią, sztuka odzyskuje wymiar metafizyczny i wchodzi na miejsce religii, jednocześnie głębiej zanurzając się w życiu społeczeństw, wreszcie Zachód, łącząc się z Orientem, zaczyna swą postkolonialną pokutę. Zawrotny moment, z maestrią uchwycony przez Savaresego. Leszek Kolankiewicz

Historia Polski liczy ponad 1000 lat. Świadkami tych długich i burzliwych dziejów są budowle powstałe na przestrzeni wieków, które do dziś świadczą o często gwałtownych decyzjach władców, fanaberiach architektów czy po prostu o potrzebach społeczeństwa. Ponad sto obiektów przedstawionych w książce Polska. Skarby architektury przybliży Czytelnikowi klimat dawnych czasów. Warto posłuchać zaskakującej opowieści o dziejach każdego z tych obiektów i odbyć niezwykłą podróż do miejsc i ludzi

ing Along All Year Long. Piosenki wspomagające naukę języka angielskiego w przedszkolu to publikacja składająca się z płyty CD z 16 dynamicznymi piosenkami (w wersji wokalnej i instrumentalnej) oraz z książeczki z opisem zabaw do piosenek.Do wykorzystania w każdym przedszkolu niezależnie od przyjętego programu nauczania.Jej celem jest wspomaganie nauki języka angielskiego w przedszkolu. Jest wynikiem połączenia pasji oraz wieloletniego doświadczenia w nauczaniu. Tematyka utworów dotyczy najbliższego otoczenia, jednocześnie skorelowana jest z zagadnieniami wdrażanymi w edukacji przedszkolnej.Proste rymy i rytmy ułatwiają nabywanie umiejętności językowych, a zabawa przy nich sprawia dzieciom radość.

NAJŚMIELSZE WIZJE WIELKICH WIZJONERÓW!Drapacz chmur wysoki na milę, kopuła okrywająca Manhattan, łuk triumfalny w kształcie słonia to nie jedyne porywające projekty w dziejach architektury, których nigdy nie zrealizowano. Ich autorzy próbowali sięgnąć granic wytrzymałości materiałów, eksplorować nowe idee, łamać konwencje, spełniać twórcze kaprysy albo wyznaczać zupełnie nowe kierunki. Wśród ich pomysłów znajdziemy i arcydzieła architektury, i urokliwe kaprysy twórczego geniuszu.Niektóre z niezrealizowanych pomysłów wielkich wizjonerów architektury to budowle wyjątkowej wręcz urody i niebywałych kształtów. Inne miały nauczyć nas, jak żyć w szybko rozrastających się miastach. Jeszcze inne stawiały na głowie architektoniczne konwencje. Nie brakowało wśród nich i pomysłów dziwacznych, a przy tym inspirujących. O nich wszystkich opowiada ta przepięknie ilustrowana książka.

Wybór niezrealizowanych scenariuszy Edwarda Żebrowskiego (1935–2014), pisanych w latach 1975–1988 wspólnie z Michałem Komarem i Herbertem Distelem, ukazuje nową twarz twórcy „Ocalenia”, „Szpitala Przemienienia”, „W biały dzień”.

„Emilia Krakowska. Aktorzyca” to spotkanie z jedną z najpopularniejszych aktorek ostatniego półwiecza! Portret wybitnej polskiej aktorki Emilii Krakowskiej - poznanianki z urodzenia, warszawianka z wyboru. Publiczność pokochała ją za Reymontowską Jagnę, Malinę z opowiadania Iwaszkiewicza, Marysię z „Wesela” i panią Dulską Zapolskiej. Bohaterka książki opowiada czytelnikom o wielkiej miłości swojej matki, Anastazji, o przybranej siostrze, mężach, z którymi nie zawsze było jej po drodze i ukochanych córkach. Prowadzi nas przez uliczki rodzinnego Poznania – okupowanego przez Niemców i zbuntowanego przeciwko władzy w czerwcu 1956 roku – i wprowadza w świat warszawskich teatrów, w którym młoda dziewczyna po studiach musiała znaleźć swoje miejsce, pokazać, co potrafi i przekonać do siebie reżyserów, publiczność i krytyków. Co jej się udało, a czego do dzisiaj żałuje? Czy jest rola, o której wciąż marzy? Jaką postać chciałaby zagrać ponownie?

Fascynująca i pionierska książka dla wszystkich, którzy chcą mieć świadomy wpływ na swoje życie poprzez rozumienie, kształtowanie i kultywowanie środowiska, w którym mieszkamy i przebywamy – dla zdrowia, szczęścia i spełnienia. „Kształtujemy nasze budynki, a potem te budynki kształtują nas” - powiedział w 1943 Winston Churchill. Mówił o zbombardowanej sali Izby Gmin. Stara Izba była prostokątna, obie parti e siedziały naprzeciwko siebie w pozycji konfrontacyjnej. Lecz właśnie ta forma pomogła zbudować system dwupartyjny, fi lar brytyjskiej demokracji. Churchill chciał odtworzyć nie tylko budynek, ale gesty, uczucia i styl komunikowania się, jaki budynek umożliwiał. Ponieważ przestrzeń jest jak tajny scenariusz kierujący naszym działaniem. Środowisko, w jakim żyjemy – naturalne i zaprojektowane – tworzy nas samych i sprawia, że jesteśmy tym, kim jesteśmy. Ale na długo przed budynkami kształtowały nas elementy naszych naturalnych siedlisk. Miasta rosły wolno. Drogi biegły zgodnie z ukształtowaniem terenu. Wiele z tego utraciliśmy, dostosowując się do kolosalnej skali i szybkiego tempa XXI wieku. Od lat budujemy miasta, które wywołują choroby, alienację i przestępczość. Straciliśmy sprawczość, którą mieliśmy kiedyś, kreując te przestrzenie. Jak możemy odtworzyć, tworzyć i pielęgnować świat wokół siebie, który nas określa?

Tom obejmuje pięć bloków tematycznych: O czytaniu, O opowieściach dla dzieci, O grozie, O muzyce, teatrze i filmie oraz O kulturach świata. Prezentowane w nich eseje są poświęcone różnorodnym zagadnieniom z obszaru kultury: motywacjom stojącym za lekturą tekstów literackich, sztuce epistolarnej, filmowej adaptacji Władcy pierścieni, tematowi dziecka wewnętrznego jako źródła twórczości, mechanizmom budzenia lęku i strachu, XIX-wiecznej operze, gdańskim teatrom studenckim, kinu Krzysztofa Kieślowskiego, obrazowi obcych kultur w polskim malarstwie współczesnym oraz wpływowi globalizacji na funkcjonowanie kultur tradycyjnych. Publikacja jest dedykowana twórcy kulturoznawstwa, kierunku utworzonego w 2004 roku na Uniwersytecie Gdańskim, Profesorowi Michałowi Błażejewskiemu, który dziś obchodzi 70. rocznicę urodzin. Zamieszczone w tomie teksty, korespondując z pracami Jubilata, jednocześnie są zapisem osobistych peregrynacji w przestrzeni kultury ich Autorów – Współpracowników, Przyjaciół i Uczniów Profesora, którzy uchylają wrót do różnych dziedzin kultury oraz prezentują właściwe im sposoby czytania i interpretowania jej tekstów i zjawisk.

Niniejsza książka nie jest kolejnym klasycystycznym manifestem. To już było. Moje rozważania podyktowane są przekonaniem o potrzebie nieustannego przypominania o kulturowej ciągłości, bez której nic dobrego nas nie czeka. Rozrachunku domaga się w szczególności wiek XX, w którym mimo gigantycznego skoku technologicznego dokonano największych spustoszeń w sferze kultury. Krytycznego namysłu wymaga też kultura masowa, schlebiająca coraz niższym gustom i instynktom, będąca dowodem na fiasko kulturowego egalitaryzmu.

Chopin's Piano begins in November 1838, when George Sand, her children and Frederick Chopin took a boat to Majorca for the winter. It describes their circumstances there, and how Chopin completed one of the most revolutionary works in the history of music - his Preludes - on 'a small Mallorquin piano' which he picked up when they arrived and carted up to the monastery in the mountains where he and Sand lodged. Kildea traces the history of the Preludes, their pianists, their interpretations, and the history of the Mallorquin piano itself, to find an unexpected path through the history of romantic music - via Wanda Landowska in Berlin in 1913, Paris in 1940-41 when the Nazis seized the piano, down to the end of romantic music. It is an astonishing narrative and detective story, an unclassifiable and thrilling book, which explores in an original way the changing meaning of music through time.