W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Istota pamięci to szczelina istnienia, wskazująca na rozdział między tym, co stanowi wewnętrzny obraz a rzeczywistym pierwowzorem. Tylko nielicznym, nazwijmy ich tu filozofami-artystami, udaje się osiągnąć niemal gnostycki wgląd w istotę rzeczy pamiętania. Tak oto zewnętrzne uzmysłowienie upamiętnionych w myślach form sztuki staje się naszą własnością. Możemy je uzupełniać naszym wyobrażeniem, nadać im odpowiadające nam proporcje, a nawet wpleść rysy naszego charakteru, uczucia, marzenia. Inkarnacja przedmiotu sztuki może przybrać w naszym umyśle nieuchwytne i nieprzewidywalne formy – łańcuchy powiązań. Rupiecie pamięci budują rusztowania sztuki, po których wznosimy się, a któż może temu zaprzeczyć, ku światom możliwym i zasadniczo różnym od naszego. Tym samym zabawa z pamięcią staje się niekiedy niepewnością i ryzykiem. Pierwotny, przypominany materiał sztuki sprawia, że wyłaniają się z niego całkowicie nowe, możliwe byty, słuchowe z obrazu, wzrokowe z muzyki, wyobrażeniowe z myśli, zapachowe z dotyku. Emocjonalna moc pamięci nie jest mechanicznym przypominaniem minionego, lecz twórczym działaniem, przynoszącym nowe formy przy pomocy medium sztuki.
W trakcie lektury tomu Zapomniana sztuka – sztuka pamiętania można odnieść wrażenie podobieństwa teraźniejszości do przeszłości, które tkwi w enigmatycznej tożsamości niezmiennych elementów bytu. W interpretacji takich fenomenów sztuki, jak muzyka, malarstwo, słowo, fotografika, teatr, wyczuwa się ciągłość i pewna wspólność – wiecznie żywą identyczność.
Z recenzji dr. hab. Jacka Prokopskiego, prof. PWr
Jest to pierwsza w Polsce książka poświęcona Nadii Léger (1904–1982; w rodzimej historiografii znanej głównie jako Wanda Chodasiewicz-Grabowska). Można w niej znaleźć nie tylko analizę dorobku malarskiego artystki, lecz również kolejnych etapów edukacji artystycznej (z uwzględnieniem sytuacji kobiet w poszczególnych ośrodkach) – u Władysława Strzemińskiego w Smoleńsku, w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych, w paryskiej Académie Moderne u Amédée Ozenfanta i późniejszego męża Fernanda Légera. Poruszona została również problematyka działalności animatorskiej i kuratorskiej po obu stronach żelaznej kurtyny, a także strategii tożsamościowych artystki (wielokrotnie zmieniane imię i nazwisko, kwestia przynależności narodowej). Szczególny nacisk położono na związki Léger z Polską – przede wszystkim pomoc w zbiórce obrazów do Międzynarodowej Kolekcji Sztuki Nowoczesnej grupy a.r. oraz redagowanie czasopisma „L’Art Contemporain – Sztuka Współczesna”.
Karolina Zychowicz – w 2013 roku obroniła rozprawę doktorską Léger w Polsce. Recepcja twórczości artysty w XX wieku (Instytut Historii Sztuki KUL). Autorka książki Paryska lewica w stalinowskiej Warszawie: Wystawa współczesnej plastyki francuskiej w CBWA w 1952 roku (Warszawa 2014). Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (Młoda Polska 2017). Kuratorka wystawy Czerwona materia. Nadia Léger (25.05–9.09.2018, Muzeum Sztuki w Łodzi).
„Legendy polskiej sceny” to seria kompilacji dedykowana najważniejszym wykonawcom w historii rodzimej muzyki rozrywkowej. Każdy tytuł poświęcony jest innemu, ale za każdym razem tak samo istotnemu, artyście lub całemu zespołowi. Takiemu jak na przykład Perfect. Na płycie znalazło się aż siedemnaście utworów z dorobku grupy, w tym sześć w wykonaniu koncertowym. Tracklista tej kompilacji pęka w szwach od wielkich przebojów. Począwszy od „Co za hałas, co za szum”, przez „Idź precz!”, „Ale w koło jest wesoło”, „Nie płacz Ewka”, "Kołysankę dla nieznajomej” i „Nie mogę Ci wiele dać”, aż do słynną „Autobiografię”. Znalazło się tutaj również miejsce dla wybranych piosenek z bardzo dobrej, ale niedocenionej płyty „Schody”.
tracklista:
1. Co za hałas, co za szum
2. Idź precz!
3. Ale w koło jest wesoło
4. Nie bój się tego wszystkiego (Chodź kochanie)
5. A kysz, biała mysz
6. Nie płacz Ewka
7. Nie patrz jak ja tańczę
8. Obracam w palcach złoty pieniądz
9. Wyspa, drzewo, zamek
10. Chce mi się z czegoś śmiać
11. Objazdowe nieme kino
12. Kołysanka dla nieznajomej
13. Nie mogę Ci wiele dać
14. Schody
15. Urodziłem się nie do pary
16. Autobiografia
17. Chcemy być sobą
„Legendy polskiej sceny” to seria kompilacji dedykowana najważniejszym wykonawcom w historii rodzimej muzyki rozrywkowej. Każdy tytuł poświęcony jest innemu, ale za każdym razem tak samo istotnemu, artyście lub całemu zespołowi. Takim jak na przykład Lech Janerka i jego legendarna kapela Klaus Mitffoch. Na płycie znalazło się aż szesnaście utworów a wśród nich nagrania zarówno z solowego repertuaru Janerki, jak i z czasów wspomnianego zespołu. Te pierwsze reprezentują na przykład „Historia podwodna”, „Ta zabawa nie jest dla dziewczynek” oraz „Jest jak w niebie”, te drugie – „Jezu jak się cieszę”, „Strzeż się tych miejsc” oraz „Ewolucaj, rewolucja i ja”.
tracklista:
1. Jezu, jak się cieszę
2. Powinność kurdupelka
3. Ewolucja, rewolucja i ja
4. O głowie
5. Klus Mitroh
6. Ogniowe strzelby
7. Strzeż się tych miejsc
8. Dla Twojej głowy komfort
9. Ta zabawa nie jest dla dziewczynek
10. Jest jak w niebie
11. Konstytucje
12. Lola (chce zmieniać świat)
13. Niewole
14. Historia podwodna
15. Tryki na start
16. Nad ranem śmierć się śmieje
„Polskie szlagiery” to przekrojowa seria kompilacji najważniejszych polskich utworów z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych dwudziestego wieku. Trafiły na nią nagrania zespołów, które w tamtych czasach odnosiły największe sukcesy, zdobywały szczyty list przebojów oraz podbijały parkiety dyskotek w całym kraju. Okazało się, że wiele spośród tamtych kapel na długie lata podbiły też serca słuchaczy, a ich utwory stały się prawdziwymi szlagierami. Na płycie „Mniej niż zero”, oczywiście oprócz piosenki tytułowej w wykonaniu Lady Pank, znalazły się m.in. takie utwory jak „Idź precz!” Perfectu, „Nasze randez-vous” Kombi, „Wędrujemy” Bajmu i „Brylatny” Izabeli Trojanowskiej.
tracklista:
1. Lady Pank – Mniej niż zero
2. Perfect – Idź precz!
3. Obywatel G.C. – Paryż-Moskwa 17.15
4. Azyl P – Och, Lila
5. Rezerwat – Boję się
6. Voo Voo – Spacer po Berlinie
7. Śmierć Kliniczna – Nasza edukacja
8. Kayah – More Than Blood
9. Kombi – Nasze randez-vous
10. Klaus Mitffoch, Lech Janerka – Konstytucje
11. Marek Biliński – Dom w dolinie mgieł
12. SBB – Serenada Gia Sena
13. Gayga & Din – Niebo-piekło
14. Izabela Trojanowska – Brylanty
15. Bajm - Wędrujemy
„Polskie szlagiery” to przekrojowa seria kompilacji najważniejszych polskich utworów z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych dwudziestego wieku. Trafiły na nią nagrania zespołów, które w tamtych czasach odnosiły największe sukcesy, zdobywały szczyty list przebojów oraz podbijały parkiety dyskotek w całym kraju. Okazało się, że wiele spośród tamtych kapel na długie lata podbiły też serca słuchaczy, a ich utwory stały się prawdziwymi szlagierami. Na płycie „Za ostatni grosz”, oczywiście oprócz piosenki tytułowej w wykonaniu Budki Suflera, znalazły się m.in. takie utwory jak „Centrala” Brygady Kryzys, „Liceum” T.Love, „Dorosłe dzieci” Turbo i „Gadające głowy” Republiki.
tracklista:
1. Aya RL – Nasza ściana
2. Brygada Kryzys – Centrala
3. Kombi – Wspomnienia z pleneru
4. Formacja Nieżywych Schabuff – Klub Wesołego Szampana
5. Gedeon Jerubbaal – Senne terytoria (Pochód)
6. Jajco i Giganci – Czerwony autobus
7. Klaus Mitffoch – Śmielej
8. Lady Pank – Vademecum skauta
9. Republika – Gadające głowy
10. Siekiera – Ludzie wschodu
11. T. Love – Liceum
12. Turbo – Dorosłe dzieci
13. Mr. Zoob – Kartka dla Waldka
14. Budka Suflera – Za ostatni grosz
„Łowcy głów” to płyta oceniana jako jedna z najmocniejszych pozycji w dyskografii Lady Pank. Pomimo że nie okazał się kopalnią przebojów, był zbiorem bardzo solidnych i udanych piosenek, z których zespół do dziś może być dumny. Duet Borysewicz – Panasewicz odnalazł na tym albumie doskonały balans pomiędzy rockową energią i pięknymi melodiami, które od zawsze były znakiem rozpoznawczym grupy. Największą popularność zdobyły utwory „Znów pada deszcz”, „List do B.” oraz „Prawda i serce”. Teledysk do tego ostatniego nagrania został nakręcony w Stanach Zjednoczonych. Oryginalnie płyta ukazała się na rynku w 1998 roku.
tracklista:
1. Prawda i serce
2. Znowu pada deszcz
3. Ufo
4. Ślepy strach
5. Nieustraszeni łowcy głów
6. Wierny jak pies
7. Mały rastaman
8. Nie spoglądaj nigdy wstecz
9. List do B.
10. Słowa, słowa, słowa
11. Latać może każdy
12. Dla Alicji
Najbardziej kontrowersyjna płyta w dyskografii Lady Pank. Największe przeboje zespołu, takie jak „Kryzysowa narzeczona”, „Mała wojna”, „Zawsze tam, gdzie Ty”, „Mniej niż zero”, czy „Zamki na piasku”, zostały na niej podane w rytmie… techno. Za ten eksperyment odpowiedzialny jest Wojtek Olszak, aranżer, producent oraz instrumentalista, który przygotował wszystkie remixy. Od razu rozpoznawalne brzmienie grupy zestawił z brzmieniami zaczerpniętymi z muzyki elektronicznej, drum and bassu, breakbeatu oraz trip hopu, czego efektem jest płyta jedyna w swoim rodzaju. Ciekawostką jest, że w niektórych utworach pojawiły się zmiany również w ich tekstach. Co prawda są to drobne różnice, ale dla fanów Lady Pank na pewno do wychwycenia. W skrócie: „W transie” to na pewno nietypowy projekt jak na LP, ale godny poświęcenia mu uwagi.
tracklista:
1. Mała wojna
2. Kryzysowa narzeczona
3. Zamki na piasku
4. Vademecum skauta
5. Zostawcie Titanica
6. Zawsze tam gdzie Ty
7. Tańcz głupia, tańcz
8. Wciąż bardziej obcy
9. Mniej niż zero
10. Tacy sami
Czterdzieści dwa listy Rilkego do Balladyny Kłossowskiej, matki malarza Balthusa, można czytać na wiele sposobów: jak dzieje romansu, jak świadectwo duchowości europejskiego modernizmu, jak spowiedź dziecięcia wieku, albo jak liryczny traktat estetyczny. Korespondencja z lat 1919-22, ułożona w cykl nie pozbawiony starannie budowanej dramaturgii, daje świadectwo nie tylko życia intymnego wybitnego poety, lecz staje się pretekstem do podjęcia wysiłku autoanalizy, a może i autokreacji. Zarazem jest ona zapisem rozpiętych między ekstazą a rozpaczą stanów wewnętrznych poety, walki z niemocą twórczą, obsesji stworzenia dzieła, dla którego miłość była pożywką jak i przeszkodą. Listy te, wydane po raz pierwszy w 1950 roku, stanowią wybór z ogromnej spuścizny epistolarnej, którą pozostawili po sobie Rilke i Merlina, jak zwykł nazywać Balladynę Kłossowską. Dopełnieniem tomu są listy Rilkego do Balthusa, esej o kocie Mitsou stanowiący wstęp do debiutanckiego tomu rysunków Balthusa, jak również opublikowane dopiero po śmierci Merliny zapiski z tego okresu, które wraz ze szkicami niewysłanych listów do niej zebrał i zdeponował pod zbiorczym tytułem Testament.
Można śmiało zaryzykować tezę, że w Polsce dramat i teatr szwajcarski to teren nieznany, że jego przedstawiciele rzadko kiedy kojarzą się polskiemu odbiorcy z kulturą szwajcarską i są identyfikowani przede wszystkim poprzez język – jako twórcy niemieckojęzyczni. W konsekwencji postrzeganie dramatu i teatru szwajcarskiego jest niezwykle ograniczone i sprowadza się do utrwalania kanonu, tak jakby szwajcarski teatr spoczywał tylko na barkach Friedricha Dürrenmatta i Maxa Frischa.
Publikacja, którą oddajemy do rąk Czytelników, wyrasta z potrzeby przybliżenia spektrum szwajcarskich twórców znanych w teatrze polskim i europejskim słabo lub w ogóle nieobecnych. Refleksja nad specyfiką dramatu i teatru szwajcarskiego jest także próbą przedstawienia nie zawsze ortodoksyjnej recepcji szwajcarskich autorów w Europie, pewnych aspektów organizacji systemu teatralnego w Szwajcarii i wreszcie ma prowadzić do nowego odczytania literackiej tradycji, z którą mierzy się nowa dramaturgia.
Ze Wstępu
„Tom pomyślany został jako przegląd najważniejszych i najciekawszych zjawisk dramatyczno-teatralnych w obszarze niemieckojęzycznej Szwajcarii, co jest jego zaletą. Wydaje się bardzo potrzebny, gdyż nasza wiedza o dramacie i teatrze Szwajcarii nie jest olśniewająca. Jeśli nie mogę stwierdzić, że jest bliska zeru, to ze względu na sporo polskich wydań dzieł dwóch twórców, Maxa Frischa i Friedricha Dürrenmatta, którzy przez lata byli również częstymi gośćmi na naszych scenach. Sytuacja dramatu i teatru jednak się zmieniła i zbiór prezentujący teatr szwajcarski może być bardzo przydatny, bowiem prezentuje utwory podejmujące istotną problematykę nowego czasu. Czyni to przy tym w sposób bardzo kompetentny – z jednej strony świadomy różnych zjawisk w literaturze i teatrze oraz zmian w dyscyplinach nimi się zajmujących, z drugiej wprowadza je w konteksty tak historyczne, jak współczesne, znamienne zarówno dla lokalnych szwajcarskich wspólnot, jak i dla tej szerszej, europejskiej, więc także naszej.
Z recenzji
prof. dr hab. Dobrochny Ratajczakowej
‘Walter Isaacson is not an art historian, he’s simply a lover of Leonardo, who manages to communicate the sheer joy of this remarkable man’
Books of the Year - The Times
‘Walter Isaacson keeps the mortal man to the fore. For all his supernatural gifts as an artist and natural scientist. Leonardo was resolutely human (illegitimate, vegan, in need of patrons) rather than the near deity of legend. Isaacson is an assured guide to Leonardo’s fallibility – so many projects started, so few completed – as well as his extraordinary curiosity and his even more remarkable painterly skills that were sharpened by intense observation.’ Michael Prodger, Books of the Year - The Sunday Times
'Infinitely curious, easily distracted, vain and vegetarian, Leonardo is brought to vivid life in this accomplished biography.' - The SundayTimes.
'an illuminating guide to the output of one of the last millennium's greatest minds.' - The Observer
'Isaacson doesn’t claim to make any fresh discoveries, but his book is intelligently organised, simply written and beautifully illustrated.' Book of the Day, The Guardian.
Książka jest próbą namysłu nad sposobem przenikania tradycji romantycznej do polskich filmów fabularnych lat 1947–1990. Romantyzm jest w tej książce rozumiany jako fenomen historyczny, a zarazem nurt idei i wyobrażeń trwale kształtujących postawy duchowe i artystyczne. Autor poszukuje odpowiedzi na pytania: w jaki sposób reżyserzy filmowi aktualizowali romantyczne idee, dzieła i wizerunki historii oraz jak tradycja romantyczna była postrzegana i modyfikowana w kulturze okresu PRL. W głównej części książki przedstawiono analizy i interpretacje wybranych filmów: A. Wajdy, A. Żuławskiego, W. Hasa, S. Różewicza, T. Konwickiego, G. Holoubka i P. Szulkina. Książka doktora Marcina Marona Romantyzm i kino, rezultat długoletnich przemyśleń i badań autora, stanowi wypełnienie ważnej luki w polskiej wiedzy o filmie. Wiadomo, że tradycja romantyczna – podstawowa dla kultury polskiej XX wieku – stanowi szczególnie ważny kontekst rodzimego kina […]. Można więc było oczekiwać, że prędzej czy później jakiś przygotowany merytorycznie badacz podejmie ten problem na serio, wychodząc od filozoficznych źródeł romantyzmu, określając jego specyficzne miejsce w polskiej tradycji artystycznej i wieńcząc swoje rozważania analizą najważniejszych filmów z tej tradycji się wywodzących. Po lekturze książki Marcina Marona nie mam wątpliwości, że otrzymaliśmy właśnie taką pracę. Powiodło się to dzięki szczęśliwemu połączeniu trojakich kompetencji autora: filozoficznych, filmoznawczych i artystycznych.
Z recenzji prof. dr. hab. Tadeusza Lubelskiego
Kolekcja, której poświęcony jest ten album, to efekt trwających od 35 lat moich zainteresowań i fascynacji dawnym kotlarstwem i miedziennictwem. Początek tej niewątpliwej pasji dało kilka miedzianych przedmiotów, które od pokoleń były własnością naszej rodziny. Najbardziej utkwiły mi w pamięci: foremka do wypieków babki wielkanocnej, kufel oraz brytfanna do pieczenia ryb. Jeszcze jako bardzo młody człowiek, ilekroć spojrzałem na te dawne wyroby kotlarskie, zawsze czułem do nich wielki szacunek i już wtedy miałem świadomość, jak wiele pracy i wyjątkowych umiejętności wymagało ich wytworzenie. Dorastając, wielokrotnie wyobrażałem sobie, że w przyszłości będę majstrem w tej albo podobnej dziedzinie twórczości. I tak też się stało...
Bernard Nowakowski
'Thank god for Richard Sennett ... essential reading for all students of the city' Anna Minton, Prospect
'Constantly stimulating ideas from a veteran of urban thinking' Jonathan Meades, Guardian
In Building and Dwelling, Richard Sennett distils a lifetime's thinking and practical experience to explore the relationship between the good built environment and the good life. He argues for, and describes in rich detail, the idea of an open city, one in which people learn to manage complexity. He shows how the design of cities can enrich or diminish the everyday experience of those who dwell in them.
The book ranges widely - from London, Paris and Barcelona to Shanghai, Mumbai and Medellin in Colombia - and draws on classic thinkers such as Tocqueville, Heidegger, Max Weber, and Walter Benjamin. It also draws on Sennett's many decades as a practical planner himself, testing what works, what doesn't, and why. He shows what works ethically is often the most practical solution for cities' problems. This is a humane and thrilling book, which allows us to think freshly about how we live in cities.
'Sennett is my kind of urbanist. He sees the modern city. He reads its secrets as he walks down the street, kicking over the detritus of the past ... There is no alternative to the planner, but please a planner who has read Sennett's book' Simon Jenkins, Sunday Times
Wzruszająca historia Sharon Tate, legendarnej aktorki, której zbyt krótkie życie przebiegło pod znakiem miłości, sławy i tragedii.
Sharon Tate. A Life śledzi losy Sharon od czasów, gdy wygrywała ona konkursy piękności, aż po okres początków kariery aktorskiej. Poznajemy jej pierwsze romanse, związek i małżeństwo z reżyserem Romanem Polańskim oraz ekstrawaganckie życie, które zawsze chciała prowadzić. Cała historia została przedstawiona na tle barwnych lat sześćdziesiątych. Sanders w empatyczny sposób relacjonuje awans aktorki w szeregach Hollywood. Właśnie zbliżała się do statusu gwiazdy, gdy jej nazwisko zostało nierozerwalnie związane z serią morderstw, jednego z których sama padła ofiarą.
W 1969 roku dom Polańskiego został zaatakowany przez członków sekty Charlesa Mansona. Do dziś nie wyjaśniono, dlaczego wyznawcy Mansona wzięli na cel właśnie żonę reżysera. Wkrótce świat obiegła wstrząsająca wiadomość o brutalnych morderstwach ciężarnej Sharon Tate oraz jej przyjaciół na terenie pięknego domu w Los Angeles. Sanders raz jeszcze analizuje tę okropną zbrodnię oraz jej skutki, snując teorię na temat tego, co mogło zaprowadzić oprawców do tego konkretnego domu.
Sanders funduje nam miejscami radosną, ogólnie jednak skazaną na bardzo smutne zakończenie podróż po latach sześćdziesiątych. Opisuje wszystko z punktu widzenia człowieka, który to przeżył, przetrwał i doskonale wszystko pamięta. Genialne ilustracje znanego plastyka Ricka Veitcha dodają smaczku tej wciągającej opowieści o losach ukochanej przez wszystkich aktorki, której straszny los prześladuje nas do dziś.
A publishing event from music legend Paul Simon: an intimate, candid, and definitive biography written with Simon’s full participation—but without his editorial control—by acclaimed biographer and music writer Robert Hilburn.
For more than fifty years, Paul Simon has spoken to us in songs about alienation, doubt, resilience, and empathy in ways that have established him as one of the most beloved artists in American pop music history. Songs like “The Sound of Silence,” “Bridge Over Troubled Water,” “Still Crazy After All These Years,” and “Graceland” have moved beyond the sales charts and into our cultural consciousness. But Simon is a deeply private person who has resisted speaking to us outside of his music. He has said he will not write an autobiography or memoir, and he has refused to talk to previous biographers.
Finally, Simon has opened up—for more than one hundred hours of interviews—to Robert Hilburn, whose biography of Johnny Cash was named by Michiko Kakutani of the New York Times as one of her ten favorite books of 2013. The result is a landmark book that will take its place as the defining biography of one of America’s greatest artists.
Zbuduj swój Balfron Tower Ernő Goldfinger’a. Model zawiera informacje techniczne na temat budynku, który ilustruje (rok budowy, architekci, dokładna lokalizacja). Balfron Tower jest częścią kolekcji “Brutal London”.
„Brutal London” od Zupagrafika to seria papierowych wycinanek, która pozwoli Ci złożyć jedne z najbardziej kontrowersyjnych budynków wzniesionych w Londynie w latach 1960.-1970. Wszystkie modele przedstawiają szczegółowe ilustracje ikon brutalistycznej architektury oraz owianych złą sławą osiedli z wielkiej płyty.
Wielkość modelu po złożeniu: 13x15.5x3cm
Zbuduj swój brutalistyczny gmach National Theatre, Denys’a Lasduna. Model zawiera informacje techniczne na temat
budynku, który ilustruje (rok budowy, architekci, dokładna lokalizacja). National Theatre jest częścią kolekcji„Brutal London”.„Brutal London” od Zupagrafika to seria papierowych wycinanek, która pozwoli Ci złożyć jedne z najbardziej kontrowersyjnych
budynków wzniesionych w Londynie w latach 1960.-1970. Wszystkie modele przedstawiają szczegółowe ilustracje ikon brutalistycznej architektury oraz owianych złą sławą osiedli z wielkiej płyty.
Betonowe drapacze chmur, osiedla z wielkiej płyty, corbusierowskie „podniebne ulice”: część z tych modernistycznych brył, które kiedyś tworzyły miejski krajobraz powojennej Wielkiej Brytanii przetrwało próbę czasu, inne zniknęły na zawsze.
„Brutal Britain” od Zupagrafika (autora m.in. książki „Brutal London”, Prestel 2016) pozwoli Ci cofnąć się w czasie do brutalistycznej przeszłości Wielkiej Brytanii, i zbudować jedne z najbardziej kontrowersyjnych budynków wzniesionych na Wyspach po drugiej wojnie światowej; od kultowych bloków Park Hill w Sheffield, przez eksperymentalne wieżowce Cotton Gardens w Londynie, po wyburzony relikt przeszłości - gmach Birmingham Central Library.
Książkę otwiera wstęp autorstwa Barnabas’a Caldera (autora książki „Raw Concrete: the Beauty of Brutalism”), oraz krótkie rozdziały z imponującymi, wielkoformatowymi ilustracjami; a zamyka osiem modeli do samodzielnego złożenia, przedstawiającymi szczegółowe ilustracje oryginalnych elewacji wszystkich budynków.
Modele w książce są gotowe do złożenia, wystarczy wycisnąć je z arkuszy i złożyć według prostych instrukcji, potrzebujesz tylko kleju.
Hanna Margolis w książce Animacja autorska w PRL w latach 1957–1968. Ukryty projekt Kazimierza Urbańskiego łączy kompetencje historyczki sztuki, krytyczki artystycznej i animatorki, co sprawia, że wyposażona jest w narzędzia badawcze i wiedzę z obranej dziedziny, jak i obserwacje oraz doświadczenie w działaniach artystycznych, organizacyjnych i produkcyjnych filmu animowanego. Autorka bada proces wyłaniania się w PRL praktyk i strategii animacji autorskiej oraz dokonuje rewizji dotychczasowych sądów na ten temat, dołączając do publikacji, które zaczynają składać się na rosnący powoli korpus polskich tekstów z dziedziny kultury produkcji. Trafnie wybrała metody pracy na dokumentach z publicznych i prywatnych archiwów, przeprowadziła wywiady z bohaterem książki, jego współpracownikami i studentami, sama była studentką Urbańskiego.
Problematyka polskiego filmu animowanego jest prawdopodobnie najbardziej zaniedbanym tematem w dziedzinie refleksji naukowej o filmie, a książka Margolis ma charakter wyraźnie polemiczny wobec dotychczasowych publikacji i obiera nieużywaną w refleksji nad animacją ścieżkę, w której neutralne zdawałoby się pojęcia, jak film polski, polska animacja, animacja autorska, stają się problematyczne.
Autorka prezentuje sytuację instytucji kinematograficznej w Polsce od lat odwilży i kluczowe dla zrozumienia paradoksów animacji autorskiej filmy Jana Lenicy i Waleriana Borowczyka, które – zupełnie inaczej niż inni badacze – przybliża jako produkcje Zespołu Filmowego Kadr zrealizowane w Wytwórni Filmów Dokumentalnych w Warszawie i z tego precedensu, a nie tylko talentu grafików, wysnuwa wnioski natury badawczej. Realizacje Lenicy i Borowczyka stają się głównym punktem odniesienia, niejako probierzem ukrytego w historii kina projektu Kazimierza Urbańskiego, powstałego w tym samym czasie w Pracowni Rysunku Filmowego przy krakowskiej ASP. Badaczka przybliża metody pracy, dydaktyki i teorii Urbańskiego. Nurt filozoficznej refleksji, uprzywilejowany w badaniach animacji, zderza z „dramatem materii”, kompozycjami kinetycznymi pozbawionymi scenariusza lub traktującymi go pretekstowo. Wreszcie staje się jaśniejsze, co Urbański rozumiał przez termin „kinoplastyka” i jak wcielał tę ideę w praktykę. Uzyskujemy także dostęp do „tygla laboratoryjnego”, mitycznego krakowskiego oddziału Studia Miniatur Filmowych, z którego wywodziło się całe pokolenie polskich animatorów, niejako z symbolicznego „ojcobójstwa” jego założyciela.
Książka przekonuje, jak wiele z dorobku autorskiej animacji ma swoją kontynuację we współczesności i jak bezbronni, a nawet bezmyślni pozostajemy, nie zdając sobie w pełni sprawy z tego pełnego paradoksów dziedzictwa.
Z recenzji dr hab. Moniki Talarczyk-Gubały
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
