W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Ikony normalizacji. Kultury wizualne Niemiec 1945–1949 to książka, która omawia znaczenie obrazów w odbudowie powojennych społeczeństw niemieckich. Filmy, fotografie prasowe, plakaty czy znaczki pocztowe to ważne czynniki przemian i powrotu do „normalności”. Obrazy odegrały istotną rolę w rozrachunku z przeszłością, oferowały też atrakcyjne wyobrażenia o przyszłości. W bogato ilustrowanej pracy autorka przedstawia szerokie spektrum powojennych tematów i prezentuje panoramę mediów niemieckich w pierwszych latach po zakończeniu drugiej wojny światowej. Główne obszary analizy to: wizualne rozliczenie z nazizmem, obrazy ruin i odbudowy oraz popularne reprezentacje ciała po drugiej wojnie światowej.
Magdalena Saryusz-Wolska, adiunkt w Instytucie Kultury Współczesnej Uniwersytetu Łódzkiego, w latach 2010–2015 pracowała w Centrum Badań Historycznych PAN w Berlinie, od 2015 roku współpracuje z Niemieckim Instytutem Historycznym w Warszawie. Autorka książki Spotkania czasu z miejscem. Studia o pamięci i miastach (2011), redaktorka i współredaktora wielu opracowań zbiorowych, w tym: Pamięć zbiorowa i kulturowa. Współczesna perspektywa niemiecka (2009) oraz Modi memorandi. Leksykon kultury pamięci (2014). Publikowała m.in. w „Osteuropa”, „German Life and Letters” oraz „Participations. Journal of Audience and Reception Studies”. Stypendystka kilku fundacji i instytucji – ostatnio MNiSW.
W niniejszej książce przedstawiono najpopularniejsze sanktuaria i miejsca pielgrzymkowe, a także te mniej znane, ale równie bardzo ciekawe. Opisano obiekty ważne nie tylko dla katolików, ale także prawosławnych, Żydów czy wyznawców islamu. Stanowią one niejednokrotnie cenne zabytki, pełne skarbów malarstwa, rzeźby, kowalstwa artystycznego czy snycerki. Przyciągają zatem turystów, szczególnie że historia sanktuariów może być jednocześnie lekcją historii, architektury czy kultury.
Najsłynniejszy kabaret w sercu Krakowa, kultowa Piwnica pod Baranami, świętuje jubileusz sześćdziesięciolecia nieustannej zabawy. To właśnie z wygłupów i dowcipów kilku osób składało się pierwsze przedstawienie, którego premiera odbyła się w majowy wieczór 1956 roku w zasypanej węglem piwnicy.
Głowy piwniczne to rozmowy Wacława Krupińskiego z legendarnymi artystami. Są wśród nich m. in. Piotr Skrzynecki, Zygmunt Konieczny, Halina Wyrodek, Zbigniew Preisner, Anna Szałapak, Jan Kanty Pawluśkiewicz, Grzegorz Turnau. Pełno tu anegdot, humoru, niekiedy osobistych wspomnień. Książkę wzbogacają teksty piosenek i monologów, zdjęcia i rysunki piwnicznych artystów, w tym niepublikowane nigdy wcześniej rysunki Grzegorza Turnaua.
Z książki Wacława Krupińskiego wyłania się Piwnica, jakiej jeszcze nie znacie… To historia miejsca opisana poprzez losy niezwykłych ludzi.
"Podejrzewam, że należę do ostatniego pokolenia pamiętających Piwnicę pod Baranami. Dlatego ta wspomnieniowa książka pełna anegdot i cytatów, w której autor nie wolny od krakowskiej gwary i powiedzonek, prezentuje po kolei wszystkich ważnych uczestników tej wielkiej przygody, jest bezcenna." - Wacław Krupiński
Książka Izoldy Kiec jest pierwszą obszerną prezentacją poznańskich kabaretów artystycznych działających w Poznaniu w latach 1929-1935 (Ździebko, Różowa Kukułka, Klub Szyderców Pod Kaktusem, Stratosfera) oraz ich animatorów, autorów i gwiazd, jak choćby: Artur Maria Swinarski, Ludwik Puget, Jerzy Gerżabek, Tola Korian, Tadeusz Hernes. Dzieje ówczesnej bohemy stolicy Wielkopolski osadzone są w historii europejskiego i polskiego kabaretu, w miejscowych tradycjach oraz kontekstach artystycznych, w szczególnej sytuacji społecznej oraz politycznej przełomu lat 20. i 30. Sporo jest tutaj oryginalnych tekstów, anegdot i ilustracji – przypominających atmosferę dawnego Poznania oraz środowisko świadomie nawiązujące do tradycji krakowskiego Zielonego Balonika.
Książka dofinansowana przez Urząd Miasta Poznania.
Partnerami wydania są: Narodowe Archiwum Cyfrowe, Biblioteka Uniwersytecka w Poznaniu i Biblioteka Raczyńskich
Iga Cembrzyńska w szczerej opowieści o swoim życiu.
Kobieta obdarzona tysiącem twarzy, wieloma talentami niepowtarzalnym głosem – Iga Cembrzyńska. Adam Hanuszkiewicz powtarzał, że będą z niej ludzie, a Wojciech Has podarował swoją kurtkę i prorokował: będziesz kiedyś wielka. Widzowie pokochali ją za role w „Stawce większej niż życie”, „Hydrozagadce” i „Wrzecionie czasu”. To ona wylansowała przeboje: „W siną dal”, „Mówiłam żartem” czy „Peruwianka”.
Iga Cembrzyńska po latach milczenia opowiada o dzieciństwie w cieniu wojny, życiu w powojennym Radomiu i krętej drodze do aktorstwa. Nieśmiała dziewczyna, która nawet zakląć nie potrafiła, wyrosła na jedną z największych polskich aktorek.
Agnieszka Osiecka zaproponowała jej wykonanie piosenki „Intymny świat”, którą w Opolu podbiła serca milionów. Miała dwadzieścia pięć lat i od razu stała się gwiazdą – od Moskwy aż po paryską Olimpię. Pisano, że Iga to szlagier. Nowoczesność. Świeżość. Młodość. Gracja.
Zagrała w kultowych dziś filmach lat sześćdziesiątych. Urocza w słynnych produkcjach: „Salto”, „Rękopis znaleziony w Saragossie”, „Stawka większa niż życie”, „Otello z M-2”, „Ściana czarownic”, „Komedia z pomyłek”. W niezapomnianej parodii komiksu „Hydrozagadka” stworzyła brawurową czołówkę, która została uznana za największe osiągnięcie filmu.
Z ogromną czułością opowiada o związku z Andrzejem Kondratiukiem. W końcu po kilku godzinach wspólnie spędzonych podjęli decyzję, że nigdy się nie rozstaną, i już ponad czterdzieści lat słowa dotrzymują! Dramatyczne wydarzenia ostatnich lat jeszcze bardziej scementowały ich związek.
Ta intymna rozmowa to opowieść o wielkiej życiowej pasji, sukcesach i porażkach. Opowieść o barwnym, pięknym życiu, ale też niełatwym, pełnym zwrotów akcji i dramatów. Opowieść o kobiecości i spełnionych oraz porzuconych marzeniach. To historia dwóch wielkich i trudnych miłości: do sztuki i do mężczyzny.
Magdalena Adaszewska – dziennikarka, autorka literackich portretów znanych osób ze środowiska aktorskiego, artystycznego oraz tekstów o tematyce społecznej i psychologicznej. Publikowała w miesięcznikach: „Twój Styl”, „Marie Claire”, „Sukces”, „Pani”, „Elle”. Absolwentka polonistyki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 2014 roku ukazała się jej rozmowa z Tadeuszem Plucińskim „Na wieki wieków amant”. Pisanie to jej największa pasja. A spotkania z ludźmi najpiękniejsza przygoda.
Aż do stycznia 2017 r. przeżywamy Jubileusz 800-lecia istnienia zakonu dominikanów, który tak pięknie wpisał się w dzieje Wrocławia i Śląska. Z tą myślą przygotowaliśmy książkę Piotra Stefaniaka Ikonografia świątobliwej Ofki Piastówny, dominikanki, raciborskiej kandydatki do chwały ołtarzy. Autor jest krakowskim pisarzem, dziennikarzem, historykiem i podróżnikiem, a w swojej kolejnej książce zebrał artystyczne wizerunki tej świątobliwej Niewiasty, księżniczki z rodu Piastów, żyjącej w I poł. XIV w. Wizerunki te od dawna służą uczczeniu Eufemii-Ofki jako osoby wrażliwej i głęboko traktującej swe życie duchowe. Niniejsza publikacja przekonuje, że raciborska kandydatka do chwały ołtarzy, której droga wyznaczona już została przed wiekami, doczekała się nawet licznych przedsta¬wień ikonograficznych. Ta starannie wydana, kolorowa książeczka jest swoistym przewodnikiem po autentycznych śladach naszego podziwu i czci dla zakonnicy dominikańskiej z górnośląskiego Raciborza.
"Jakie jest kino Godarda? To po części poezja, po części dziennikarstwo, a po części filozofia. Najwięcej, jak sądzę, jest w nim poezji, to jest sztuki o ambicji zawarcia wszystkiego w jednej kropli - tak, aby dać świadectwo różnych aspektów ludzkiego doświadczenia, wychwytując jednak i przedstawiając w sposób eliptyczny to, co w nim istotne. Oznacza to, że widz musi włożyć znaczny wysiłek, by zrekonstruować czy skonstruować ich znaczenie. Ów wysiłek jednak bardzo się opłaca - bez znajomości filmów Godarda nie możemy bowiem mówić, że znamy europejską czy światową kinematografię. Dają nam one klucz do historii kina i, jak wierzę, pozwalają również odgadnąć jego przyszłość".
Ewa Mazierska
`The Beatles po rozpadzie 1970-1982` to pierwsza książka, systematyzująca praktycznie wszystko, co zrobili John, Paul, George i Ringo po tym, jak ich zespół przestał istnieć... każde nagranie, każdy koncert, każde pojawienie się w radio czy telewizji, każdy wywiad... i wiele więcej. Zapisano tu każde, związane z Beatlesami wydarzenie, bez względu na to, czy tak donośne jak tragiczna śmierć Johna, czy też tak przewidywalne, jak zawrotne ceny pamiątek, osiągane na kolejnych aukcjach. Autor Keith Badman opisał każde spotkanie Johna, Paula, George`a i Ringo, bez względu na jego znaczenie, czas i miejsce. Praca pełna jest szczegółów spotkań, zarówno ważnych, jak i trywialnych, w studio, na scenie i na ławach sądów. Znajdziemy w niej urywki głównych wywiadów, które wyjaśniają wzloty i upadki w powikłanych stosunkach między czwórką artystów, a nieco później między trójką tych, którzy przetrwali. Jest to niekończąca się saga najtrwalszego romansu muzyki popularnej dwudziestego stulecia... pełna historia największej grupy popowej wszechczasów. ``DO CHWILI OBECNEJ HISTORIA BEATLESÓW BYŁA PO PROSTU NIEKOMPLETNA``
Tom trzeci proponuje nową interpretację sztuki niderlandzkiej i północnoeuropejskiej XV wieku. Przedstawia ją jako konglomerat przedmiotów-rzeczy działających na odbiorcę w określony – materialny i przestrzenny – sposób. Analizuje przedmioty o skali makro, narzucającej widzowi ruch, i te utrzymane w mikroskali, skłaniającej do manipulowania nimi. Omawia m.in. przedmioty wymuszające ich obchodzenie, jak figury i świeczniki wiszące w przestrzeni, oraz dzieła przenośne, ruchome i poruszane, składane i otwierane, zasłaniane i odsłaniane w ustalonej reżyserii działań: wielkoformatowe poliptyki ołtarzowe, a także maleńkie dyptyczki i tryptyczki; wielkie tapiserie i małe książeczki; wyjmowane do okazjonalnej prezentacji drobne wyroby złotnicze; przeznaczone do układania w ciągi i serie obrazki, ryciny i karty do gry; rozwierane wieloetapowo guzy medytacyjne; figury o składanych członkach; automaty, zegary i aparaty; cykle obrazowe narzucające określony tryb ich odczytywania; narracyjne historie wymuszające imaginacyjną podróż-pielgrzymkę. Zainspirowany antyantropocentryczną koncepcją ?powrotu do rzeczy? (B. Latour, A. Gell i in.), autor poszukuje w późnośredniowiecznych obiektach sztuki ?sprawczości rzeczy?, czyli wywoływania określonych zachowań liturgicznych, dewocyjnych, propagandowo-politycznych czy też ustanawiających status społeczny właściciela przedmiotu, które współtworzyły niegdyś sieć kultury materialnej i duchowej.
Sztuka Burgundii i Niderlandów 1380-1500 to synteza kultury artystycznej ważnego regionu dawnej Europy. Pierwszy tom traktuje o sztuce i kulturze burgundzkiej na dworze książęcym w Dijon oraz w miastach Flandrii i Brabancji. Tom drugi omawia niderlandzkie malarstwo tablicowe z lat 1430-1500 - od Jana van Eycka po Jheronimusa Boscha. Ukazuje pierwotne funkcje obrazów i ich przesłania religijne, śledzi procedury techniczne oraz strategie warsztatowe i komercyjne malarzy, ujawnia stereotypy i mity, narosłe wokół twórczości tych mistrzów.
Profesor Antoni Ziemba, historyk sztuki, wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego i kurator Muzeum Narodowego w Warszawie, zajmuje się sztuką niderlandzką i niemiecką XV–XVI oraz holenderską XVII wieku. Autor książek Nowe Dzieci Izraela. Stary Testament w kulturze holenderskiej XVII wieku (2000), Iluzja a realizm. Gra z widzem w sztuce holenderskiej 1580–1660 (2005), trzytomowej serii Sztuka Burgundii i Niderlandów 1380–1500 (2008, 2011, 2015). Współautor Galerii Sztuki Średniowiecznej oraz Galerii Sztuki Dawnej w Muzeum Narodowym w Warszawie, w którym stworzył wiele wystaw.
Umiejętność interpretacji kultury wizualnej, i to interpretacji krytycznej, stała się niezbędna dla współczesnych badaczy społecznych - przekonuje w prezentowanym podręczniku Gillian Rose. Autorka przedstawia różne sposoby patrzenia na malarstwo, filmy, seriale telewizyjne, reklamy, fotografie, mapy i inne obiekty wizualne. W przystępny sposób omawia i porównuje różne metody badawcze mające zastosowanie do interpretacji materiałów wizualnych, w tym: interpretację kompozycyjną, analizę treści, semiologię, psychoanalizę, analizę dyskursu, badania widowni oraz podejście antropologiczne, wskazując mocne i słabe strony każdej z nich oraz możliwe obszary zastosowania. Ta bogato ilustrowana, pełna przykładów praca z pewnością zainteresuje zarówno początkujących badaczy z zakresu nauk humanistycznych i społecznych, jak i praktyków z obszaru badań nad wizualnością.
"Muzeum Narodowe w Gdańsku" to kolejny tytuł z siedmiotomowej serii "Skarby sztuki w polskich muzeach narodowych". Placówka ta dziedziczy zbiory i tradycje Muzeum Miejskiego (1870) chroniącego głównie obrazy (w tym tryptyk Memlinga), rysunki i ryciny oraz Muzeum Rzemiosł Artystycznych (1881) kolekcjonującego przede wszystkim meble, fajanse i wyroby z metali kolorowych. Niezwykle cenne są także darowizny i legaty średniowiecznej rzeźby gdańskiej i pomorskiej. Album zawiera eseje omawiające poszczególne kolekcje oraz prezentacje 356 najcenniejszych obiektów (malarstwa, rzeźby, rzemiosła artystycznego) opatrzonych krótkimi komentarzami pracowników naukowych i kustoszy zbiorów. W serii ukazały się już: Skarby sztuki. Muzeum Narodowe w Warszawie Skarby sztuki. Muzeum Narodowe we Wrocławiu Skarby sztuki. Muzeum Narodowe w Poznaniu Skarby sztuki. Muzeum Narodowe w Szczecinie W przygotowaniu: Skarby sztuki. Muzeum Narodowe w Kielcach Skarby sztuki. Muzeum Narodowe w Krakowie
kona jest „bramą, która otwiera się na ogród równie rzeczywisty, co ten świat” – przekonuje nas Aidan Hart, wybitny ikonopisarz prawosławny i profesor. Jest spotkaniem twarzą w twarz z przedstawioną na niej osobą. Dlaczego więc ikony wydają się nam często zbyt tajemnicze? Jak artysta powinien je tworzyć, by umożliwić to spotkanie? Autor, który wcześniej szukał odpowiedzi na te pytania w klasztorze Iviron na górze Athos, postanowił wyjść nam naprzeciw i ofiarować kompendium wiedzy na temat tworzenia ikon i malowania fresków. Czytamy więc m.in. o obróbce i gruntowaniu podobrazi, złoceniu, przygotowywaniu pigmentów, tynkowaniu czy technikach malarstwa temperowego, ale zawsze w powiązaniu z duchową i liturgiczną funkcją ikony. Bezpośredni gawędziarski styl i dzielenie się długoletnim doświadczeniem sprawiają, że lektura książki wprowadza w klimat bezpośredniego obcowania z mistrzem. W ten oto sposób brama uchyla swe podwoje.
Aidan Hart jest profesjonalnym ikonopisarzem, tworzy, posługując się techniką tempery i fresku, a także rzeźbi w kamieniu oraz w drewnie. Uczył się sztuki pisania ikon w Wielkiej Brytanii, Rosji i w Grecji na górze Athos, gdzie spędził dwa lata w klasztorze Iviron. Jest dobrze znany zarówno w Ameryce Północnej, jak i w Wielkiej Brytanii i Irlandii. Jego prace znajdują się w siedemnastu krajach, wiele z nich zdobi świątynie prawosławne. W 2009 r. założył Wydział Malarstwa Ikonowego i Ściennego na utworzonej przez księcia Karola The Prince’s School of Traditional Art, gdzie do dziś prowadzi zajęcia. Mieszka w Shropshire z żoną i dwojgiem dzieci.
Niniejsza książka jest współczesnym zapisem praktyki malowania ikon, tworzenia ikonostasu, malarstwa ściennego i fresków, która łączy wiele fascynujących wskazówek na takie tematy jak pigmenty, werniksowanie, złocenie z informacjami o historii i komentarzami objaśniającymi symbolikę kolorów oraz konstrukcji obrazu. Aidan wyjaśnia nam, jak malować i jak rozumieć ikony, oraz przybliża ponadczasowe zasady ich tworzenia. (z Przedmowy Karola, JKW Księcia Walii)
To piąty tom z ośmiotomowej serii Sztuki polskiej poświeconej dziejom architektury, malarstwa, rzeźby i rzemiosła artystycznego. Prezentuje barok, który w naszym kraju przypada na okres kontrreformacji i długoletnich wojen ze Szwecją, Rosją i Turcją. Mimo tych trudnych czasów powstało wówczas wiele wspaniałych kościołów, pałaców i dworów, które możemy podziwiać do dzisiaj. Oto fragmenty rozdziału 'Państwo, społeczeństwo, kultura' Sztuka późnego baroku i klasycyzmu w Rzeczypospolitej, federacyjnym państwie polsko-litewskim, przypadła na okres panowania dwóch królów z saskiego rodu Wettinów, Augusta II (1697–1733) i Augusta III (1733–1763), oraz na trzydziestoletnie rządy Stanisława Augusta (1764–1795). Choć zdobycie tronu przez Wettinów, ojca i syna, odbyło się przez podwójne elekcje z naruszeniem prawa, to wskutek presji wojsk saskich i rosyjskich Polacy i Litwini musieli się z tym wyborem pogodzić. August II, chcąc osadzić w księstwie kurlandzkim swojego syna, wplątał Polskę w dwudziestoletnią wojnę sasko-szwedzko-rosyjską, nazwaną wojną północną (1700–1721), która toczyła się głównie na obszarach Rzeczypospolitej. Do kryzysu politycznego dołączył głęboki kryzys ekonomiczny, spowodowany wszelkimi możliwymi kataklizmami: klęskami żywiołowymi, głodem, epidemiami,wyniszczeniem miast przez kontrybucje wojskowe i pożary. /…/ Korzystniejszy dla gospodarki i kultury w Rzeczypospolitej był okres panowania Augusta III. Trzydzieści lat względnego spokoju pozwoliło nie tylko na odbudowę kraju i rozwój gospodarczy, ale także na przeprowadzenie pewnych reform, przede wszystkim w zakresie szkolnictwa. Inicjatyw reform nie podejmował jednak August III, nazywany przez niektórych Gnuśnym (w imieniu króla rządził minister Heinrich Brühl), lecz co światlejsi dostojnicy kościelni i senatorowie. Rzeczpospolita była nadal wielkim państwem, utraciła wprawdzie lewobrzeżną Ukrainę (Zadnieprze), ale w 1699 roku odzyskała od Turków Podole. Po wyludnieniu w okresie wojny północnej, kraj liczył w 1720 roku niecałe 6 milionów mieszkańców, jednak już w roku 1772 liczba ludności wzrosła do ponad 11 milionów. Rzeczpospolita stanowiła państwo wielonarodowe, zamieszkałe przez Polaków, Litwinów, Białorusinów, Rusinów (Ukraińców), Niemców, Szkotów, Żydów, Ormian, Tatarów. Polacy stanowili nie więcej niż 40 % ludności. Była to społeczność wielokulturowa i wielowyznaniowa. 'Złota wolność' była prawnym przywilejem herbowej szlachty, a więc najwyżej co dziesiątego mieszkańca państwa. Nie więcej niż 15 % stanowili ludzie co prawda wolni, ale bez praw obywatelskich, mieszkańcy miast i miasteczek, rzemieślnicy, przedstawiciele różnych wolnych zawodów, wreszcie biedota miejska. Aż 75% mieszkańców kraju to pozbawieni wolności osobistej i własności prywatnej chłopi pańszczyźniani, traktowani jak niewolnicy, skrajnie eksploatowani, żyjący w nędzy. /…/ W czasach saskich kulturę stanu szlacheckiego charakteryzowało duże zróżnicowanie. Poziom europejski. Reprezentowały jedynie wąskie elity arystokracji. Życie wyższych sfer odznaczało się wyrafinowaniem, większym niż w poprzednim stuleciu nastawieniem na wygody i przyjemności. Ważny stał się styl życia, podążanie za modą, posiadanie luksusowych przedmiotów. Czytając ówczesne pamiętniki Krzysztofa Zawiszy wojewody mińskiego lub Marcina Matuszewicza kasztelana brzesko-litewskiego trudno się oprzeć zdumieniu, ile pieniędzy, energii i zabiegów poświęcano na organizację polowań, przyjęć, zabaw, na rozkoszne spędzanie czasu wśród luksusowych wnętrz i kunsztownych ogrodów. Panowie ówcześni więcej niż ich ojcowie przeznaczali czasu oraz środków materialnych na uświetnienie rezydencji, projektując wspólnie ze swymi architektami pałace i ogrody zgodne z najnowszą modą, zwłaszcza paryską. Dwory magnackie konkurowały wystawnością z dworem królewskim. Taka była rezydencja Jana Klemensa Branickiego hetmana wielkiego koronnego w Białymstoku, nazywana już wówczas 'polskim Wersalem'. /…/ Pałace były pełne dzieł sztuki: obrazów, rzeźb, luksusowych mebli, zegarów, wspaniałych luster, ceramiki. Panowała moda na figurki z porcelany lub brązu, ustawiane na stołach, kominkach lub umieszczane na ozdobnych konsolach. W zbiorach malarskich znajdowały się przede wszystkim portrety oraz obrazy mitologiczne, religijne, batalistyczne, myśliwskie, rodzajowe, a także martwe natury. Powstawały galerie obrazów. Kolekcja Radziwiłłów zgromadzona w zamku w Białej w chwili śmierci księcia Hieronima Floriana w 1760 roku liczyła 1088 obrazów. W rezydencjach starych rodów magnackich gromadzono w skarbcach pamiątki po przodkach, oprócz portretów, także broń i zbroje.
Architektura użyteczności publicznej II Rzeczypospolitej 19181939. Funkcja to druga część cyklu autorstwa doktora Michała Pszczółkowskiego, poświęconego gmachom publicznym międzywojennej Polski. W pierwszej części autor skoncentrował się na zagadnieniach stylu i formy, proponując uporządkowaną klasyfikację nurtów międzywojennej architektury od tradycji po awangardę. W drugiej części skupił się natomiast na problemach dotyczących funkcji.Autor dokonał przeglądu różnych typów funkcjonalnych międzywojennej architektury użyteczności publicznej począwszy od architektury władzy (gmachy ministerstw, sądów, urzędów wojewódzkich i powiatowych), przez architekturę oświaty i nauki (szkoły, uczelnie i instytucje naukowe), kultury i rozrywki (muzea i biblioteki, teatry, kina, domy kultury), obiekty związane ze służbą zdrowia, gmachy bankowe, skończywszy na budynkach służących poczcie, komunikacji i transportowi. Przedmiotem dociekań autora jest specyfika poszczególnych typów, elementy składowe i powiązania funkcjonalne, analogie i zbieżności z architekturą europejską, a także ewolucja zasad projektowania w dwudziestoleciu międzywojennym.Książkę uzupełniają współczesne i archiwalne fotografie, a przede wszystkim liczne plany i trójwymiarowe schematy rozwiązań funkcjonalnych opracowane na podstawie oryginalnych projektów odnalezionych w polskich i zagranicznych archiwach.
Książka z serii „Zabytki Poznania” poświęcona pierwszej stałej polskiej scenie w Poznaniu. Piękny zabytkowy gmach Teatru Polskiego, który był wznoszony w czasach zaborów, to duma miasta, symbol niezłomności i jedności mieszkańców, znak polskości. O niełatwych początkach obiektu, a także o jego architekturze, opowiada Jerzy Borwiński – wybitny znawca tematu, konserwator zabytków. Życie artystyczne teatru opisuje Stefan Drajewski – dziennikarz, autor i współautor wielu publikacji o tematyce teatralnej. Cenne materiały ikonograficzne oraz zdjęcia współczesne Piotra Skórnickiego ułatwią zrozumienie tekstu osobom niezwiązanym z historią sztuki czy architekturą.
Jadwiga Mackiewicz – małym melomanom znana jako Ciocia Jadzia – od 1960 roku prowadzi w Filharmonii Narodowej koncerty dla dzieci.
Uczy słuchania muzyki. Chcąc „ocalić od zapomnienia” Jej umiejętność i wiedzę, oddajemy w Państwa ręce tę płytę…
Głos ma laureatka Orderu Uśmiechu – nagrody przyznawanej przez dzieci.
Kim jest Artur Rojek? Chłopakiem ze Śląska, który wymarzył sobie, że w Mysłowicach można grać jak w Manchesterze. Liderem najważniejszej polskiej kapeli przełomu tysiącleci, któremu było jednak za ciasno w rockowym składzie, więc wybrał własną drogę. Jednym z najważniejszych głosów polskiego rocka, który zmienił pisanie tekstów w żywą, ostrą poezję. Twórcą Off Festivalu, najbardziej otwartego na nową muzykę miejsca w Polsce. Rojek jest każdym z nich. Ale jest również kimś innym. Zawsze kimś innym, bo najważniejsza z zasad, jakimi kieruje się w życiu, brzmi: Przekraczaj samego siebie, idź, biegnij, płyń zawsze własną drogą. Są jeszcze inne, równie ważne zasady: Nie wierz w sztuczny świat, w którym wszystko zamienia się w sukces. No i jeszcze: Nie możesz być tylko 'tym kolesiem z Myslovitz'. W rozmowie z Aleksandrą Klich Artur Rojek oprowadza nas po swoim dzieciństwie na granicy wielu różnych światów, wprowadza za kulisy funkcjonowania rockowego fenomenu pod nazwą Myslovitz, prowadzi w głąb swoich tekstów, opowiada, o czym mówi, kiedy mówi o muzyce, pływaniu, bieganiu, byciu sobą i byciu z innymi. To znacznie więcej niż biografia rockowego muzyka. To opowieść o chłopaku ze śląskiego familoka, który musiał siebie porzucić, żeby w końcu siebie odnaleźć.
''Najpiękniejszy Chopin'' jest zbiorem 24 najpopularniejszych utworów z edycji ''Dzieł Wszystkich'', które ukazały się pod redakcją I. J. Paderewskiego, L. Bronarskiego i J. Turczyńskiego. Wydanie zawiera najpiękniejsze walce, etiudy, preludia, polonezy i mazurki naszego kompozytora. Celem edycji jest rozpowszechnienie muzyki Chopina w najszerszych kręgach młodych wirtuozów, zarówno profesjonalistów, jak i amatorów.
Kolejna po 'Seksbombach PRL-u' bogato ilustrowana opowieść Krzysztofa Tomasika o kinie, seksie i PRL-u snuta poprzez biografie gwiazd polskiego filmu. Tym razem bohaterki – Ewa Krzyżewska, Halina Kowalska, Anna Chodakowska, Marzena Trybała, Ewa Sałacka i Maria Probosz – reprezentują typ dużo odważniejszy seksualnie, bardziej demoniczny. Po części jest to związane z latami, na które przypadają ich największe sukcesy – w latach 70. i 80. możliwe było bowiem silniejsze akcentowanie seksualności w filmach.
Z opowieści wyłonią się różne modele symbolu seksu, ponieważ każda z opisywanych aktorek reprezentowała inny typ erotyzmu, począwszy od najbardziej tajemniczej femme fatale (Ewa Krzyżewska), przez atrakcyjną zalotną blondynkę, specjalistkę od komedii (Halina Kowalska), gwiazdę teatru Hanuszkiewicza i Grzegorzewskiego, która w filmie grała kobiety demoniczne i prostytutki (Anna Chodakowska), często obsadzaną w rolach kostiumowych aktorkę o kształtach klasycznej seksbomby (Marzena Trybała), aż do ekscentrycznej Ewy Sałackiej oraz Marii Probosz, odtwarzającej w latach 80. role współczesnych dziewczyn zatracających się w miłości, seksie i nałogach, która w życiu prywatnym powtórzyła tę drogę.
Autorka przedstawia rezultaty drugiego etapu badań poświęconych psychologicznym charakterystykom wybranej grupy aktorów polskich. Bez wątpienia są to rezultaty warte opublikowania, ponieważ były to badania unikatowe i to nie tylko w skali krajowej. Nie znam drugich takich badań, w których analizie poddano relatywnie liczną grupę aktorów i prześledzono w tej grupie zmiany psychologicznych charakterystyk po upływie 20 lat. (…). Rezultaty badań podłużnych zostały przedstawione w klarowny sposób i zinterpretowane na podstawie współczesnych teorii rozwoju osobowości. Książka ma istotne walory naukowe, a jednocześnie w interesujący sposób portretuje psychologicznie środowisko aktorów. Z tego względu książka ma również istotne walory diagnostyczne, bo sądzę, że aktorzy należą do ciekawej grupy osób edukujących się niestandardowo i uprawiających swój zawód w relatywnie twórczy sposób. W toku prowadzonego wywodu Autorka w umiejętny sposób wykorzystuje dane z wielu wywiadów z aktorami. Są to ciekawe ilustracje losów i poglądów aktorów polskich, wspierające wątek badawczy i diagnostyczny książki.
prof. dr hab. Czesław S. Nosal – fragmenty recenzji
Barbara Mróz – prof. nadzw. dr hab. w dziedzinie psychologii, zatrudniona na Wydziale Zarządzania i Nauk Społecznych UZZM oraz w Uniwersytecie SWPS, przez 21 lat pracowała w Instytucie Psychologii Uniwersytetu Wrocławskiego. W trakcie pracy naukowej zrealizowała wiele projektów dotyczących psychologii osobowości, zarządzania, twórczości oraz jakości życia. Jest autorką książek: Osobowość wybitnych aktorów polskich. Studium różnic międzygeneracyjnych (2008), Poczucie jakości życia u pracowników wyższego szczebla. Uwarunkowania osobowościowe i aksjologiczne (2011), Functioning in the Workplace. Quantitative and Qualitative Psychological Research (2012), Szef X – pracownik Y. Wyzwania w zarządzaniu pokoleniem Y (red.) (2014) oraz ponad 80 artykułów.
Członkini Polskiego Towarzystwa Psychologicznego PTP oraz Polskiego Stowarzyszenia Psychologii Organizacji PSPO.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
