W tej strefie zapraszamy czytelników tak zwane artystyczne dusze po książki z kategorii Sztuka. Polecamy szereg publikacji o sztuce i jej historii,ciekawostki i portfolia artystów, eseje, albumy, książki o malarstwie, rzeźbiarstwie, architekturze oraz histoii fotografii. Biografie ciekawych artystów, książki i powieści przedstawiające fascynujące losy malarzy i osób uwiecznianych na obrazach. W tym dziale tylko ksiązki ze sztuka w tle.
Niniejsza książka opowiada o dwóch dziełach. Pierwszym z nich jest obraz XVI-wiecznego włoskiego artysty Francesca Mazzuoli (Mazzoli), zwanego Parmigianinem (małym parmeńczykiem) lub po prostu Parmezanem. Drugim — poemat napisany przez współczesnego amerykańskiego poetę Johna Ashbery'ego. Obydwa noszą ten sam tytuł wyrażony w dwóch różnych językach: Autoritratto entro uno specchio convesso, Self-Portrait in a Convex Mirror (Autoportret w wypukłym lustrze). Dzieli je blisko czterysta pięćdziesiąt lat— pierwszy zainicjował europejski manieryzm, drugi powstał w najlepszym okresie amerykańskiego postmodernizmu. Artysta i poeta — każdy na swój sposób — mierzą się z podobnymi wyzwaniami. W jaki sposób „uchwycić" siebie i swoje życie, skoro co chwilę wymykają się nam z rąk? Jak ochronić się przed tym, co przychodzi ze strony innych i świata, nie wpadając przy tym w pułapkę solipsyzmu? Jak patrzeć w lustro, by rozpoznać siebie, a zarazem nie ulec samozwrotnej namiętności? Szukając odpowiedzi na powyższe pytania, Parmigianino i Ashbery próbują za pomocą malarstwa oraz poezji przekształcić siebie i otaczającą ich rzeczywistość. Nie tylko po to, by przeprowadzić artystyczny czy literacki eksperyment, ale przede wszystkim po to, by „żyć dalej". Grzegorz Jankowicz (ur. 1978) — filozof literatury, filolog, eseista, redaktor, krytyk i tłumacz. Dyrektor programowy Festiwalu Conrada. Redaktor działu kultury „Tygodnika Powszechnego". Dyrektor programów literackich Fundacji Tygodnika Powszechnego. Juror Nagrody Conrada oraz Nagrody Literackiej Unii Europejskiej. Opublikował między innymi: Po co jest sztuka? Rozmowy z pisarzami (2013), Gombrowicz–Loading. Esej o formie życia (2014), Uchodźcy z ziemi Ulro. Eseje (2015), Życie na poczytaniu. Rozmowy o literaturze i reszcie świata (201 7), Blizny. Eseje (2019). Współtwórca akcji społecznej „Tygodnika Powszechnego" Lekcje czytania z... oraz pomysłodawca działającej przy Krakowskim Biurze Festiwalowym Szkoły Czytania, w ramach której prowadzi warsztaty czytelnicze z dziećmi, młodzieżą, seniorami i osadzonymi.
Ostatki Jana Stanisława Witkiewicza to przede wszystkim wywiad-rzeka z tym krytykiem muzycznym, znawcą opery i baletu, kolekcjonerem, fotografikiem, uzupełniony o fragmenty jego dziennika muzycznego i wywiady, które przeprowadził jako czynny dziennikarz.
„Kiedy Jan Stanisław Witkiewicz napisał do mnie i zapytał, czy byłbym zainteresowany przeprowadzeniem z nim wywiadu do niniejszej książki, moja odpowiedź była jednoznaczna i natychmiastowa. Natomiast dziś – gdy książka jest już gotowa i znajduje drogę do Czytelników – mam jeszcze jedną refleksję na jej temat. Bo nie tylko wypowiada się w niej niezwykle interesująca osobowość, o ciekawym, bogatym, jednostkowym życiorysie i poglądach, lecz przeglądają się tu również czasy, wyjątkowe, przełomowe, no i… nasze. I możliwe, że chwilami oddadzą się Państwo nastrojom sentymentalnym, ale zapewne dominującą refleksją będzie owo odwieczne: jakim cudem, mimo upływu lat, tak niewiele się zmienia człowiek i świat. I na to pytanie chyba nie udzielimy tutaj satysfakcjonującej odpowiedzi”.
[Fragment Wstępu]
Rocznik Sztuka Europy Wschodniej, założony w 2013 roku przez Polski Instytut Studiów nad Sztuką Świata w Warszawie, jest międzynarodowym pismem naukowym, poświęconym sztuce i kulturze artystycznej Europy Środkowo-Wschodniej i Wschodniej, zwłaszcza od XVIII wieku do współczesności. Publikowane są w nim materiały z konferencji i studia problemowe, dotyczące kluczowych zagadnień sztuki regionu i jego związków z innymi kręgami kulturowymi.
Tom VII rocznika nosi tytuł Sztuka ukraińska XX wieku i polsko-ukraińskie związki arystyczne. Zawiera on artykuły obejmujące problematykę całego wieku XX i materiał z zakresu różnych dziedzin sztuki od impresjonistycznego i symbolistycznego malarstwa, secesyjnej i modernistycznej architektury, tendencji sztuki narodowej i poszukiwań nowego stylu przez awangardową sztukę lat 20. i na emigracji, by poprzez nurty realistyczne czasów socrealizmu dojść do sztuki w lat 60. i 70., w których pojawiły się nowe opozycyjne tendencje, obejmujące artystyczne „podziemie”, rozszerzające zjawiska sztuki o eksperymenty fotograficzne i wykorzystanie nowych mediów.
The yearbook The Art of Eastern Europe, established in 2013 by the Polish Institute of World Art Studies in Warsaw, is an international scientific journal dedicated to the art and artistic culture of Central-Eastern and Eastern Europe, primarily from the XVIII century to the present. It publishes materials from conferences as well as topical studies dedicated to important issues of art of the region and its relationships with other cultural circles.
The 7th volume of the annual is titled 20th-century Ukrainian Art and Polish-Ukrainian artistic relations. It contains articles that cover issues spanning the whole century and material from various fields of art: from Impressionist and Symbolist painting, Art Nouveau architecture, national trends in art and a quest for a new style, through avant-garde art of the 20th century and in emigration, through the realistic trends of the Socrealism to reach the art of the 1960s and 1970s, when the new oppositional trends emerged that included the artistic “underground” and expanded the art phenomena with the photographic experiments and use of the new media.
Niniejszy poradnik został napisany z myślą o pasjonatach elektroniki i elektroakustyki pragnących samodzielnie zajmować się projektowaniem, pomiarami i montażem układów zwrotnic zestawów głośnikowych. Główną zaletą tej publikacji jest jej praktyczność wynikająca z opisu poszczególnych zagadnień w sposób przystępny, przy użyciu licznych przykładów. Książka stanowi doskonałą bazę do prowadzenia we własnym zakresie eksperymentów z różnymi rodzajami filtrów elektrycznych. Z uwagi na to, że tematyka zwrotnic pasywnych jest podejmowana w wielu publikacjach w sposób zdawkowy, a na forach internetowych występuje bardzo wiele sprzecznych ze sobą informacji na ten temat, tym bardziej warto zaopatrzyć się w to, swego rodzaju, kompendium wiedzy. Autor książki nie poprzestaje bowiem na zsyntetyzowaniu informacji teoretycznych dotyczących projektowania zwrotnic, ale idzie o krok dalej i opisuje konkretne zagadnienia praktyczne, z jakimi miał do czynienia podczas swojej kariery zawodowej. Publikacja wychodzi naprzeciw zapotrzebowaniu na informacje, które z natury rzeczy są trudno dostępne i z pewnością przyczyni się do powstania wielu ciekawych projektów układów zwrotnic zestawów głośnikowych wykonanych przez czytelników.
Magister inżynier Tomasz Łysek jest absolwentem Politechniki Poznańskiej. Na co dzień mieszka i pracuje we Wrześni jako elektronik. Jego zainteresowania naukowe koncentrują się na projektowaniu, konstrukcji i montażu układów elektronicznych, takich jak wzmacniacze lampowe, wzmacniacze tranzystorowe, filtry elektryczne, odbiorniki radiowe, generatory i wobulatory.
W wolnym czasie zajmuje się renowacją polskich i radzieckich urządzeń elektronicznych wyprodukowanych w czasach socjalistycznych.
Wprowadzenie
Własności głośników dynamicznych
Zasada działania i budowa mechaniczna
Interpretacja danych technicznych głośników
Charakterystyka poziomu ciśnienia akustycznego w funkcji częstotliwości
Charakterystyka modułu impedancji w funkcji częstotliwości
Charakterystyka poziomu ciśnienia akustycznego w funkcji kąta obrotu
Trójwymiarowa charakterystyka wodospadowa
Podział i charakterystyka głośników dynamicznych .
Głośniki szerokopasmowe .
Głośniki niskotonowe
Głośniki średniotonowe
Głośniki wysokotonowe
Elementy składowe pasywnych zwrotnic elektrycznych
Przewody sygnałowe
Przyłącza
Oporniki
Cewki
Kondensatory
Elementy zabezpieczające
Płyty montażowe
Informacje teoretyczne na temat najpopularniejszych rodzajów zwrotnic
Wprowadzenie
Zwrotnice dwudrożne pierwszego rzędu
Zwrotnice dwudrożne drugiego rzędu
Zwrotnice dwudrożne trzeciego rzędu
Zwrotnice zestawów trójdrożnych
Obwody kompensacyjne Zobla
Pułapki rezonansowe
Tłumiki efektywności
Wyposażenie warsztatu konstruktora
Wprowadzenie
Narzędzia do montażu zwrotnic
Aparatura pomiarowa
Cyfrowy symulator zwrotnic
Komputerowy system pomiarowy
Pomiary parametrów zwrotnic głośnikowych
Wprowadzenie
Pomiary elementów RLC
Pomiar charakterystyki amplitudowej zwrotnicy .
Pomiar charakterystyki modułu impedancji w funkcji częstotliwości
Stanowisko laboratoryjne do rejestracji charakterystyk częstotliwościowych zwrotnic elektrycznych Optymalizacja układów zwrotnic głośnikowych
Wybór częstotliwości podziału.
Określenie rzędu filtrów
Metody wpływania na kształt charakterystyk częstotliwościowych
Załączniki
Wprowadzenie
Wzory do obliczania zwrotnic dwudrożnych pierwszego rzędu
Wzory do obliczania zwrotnic dwudrożnych drugiego rzędu
Wzory do obliczania zwrotnic dwudrożnych trzeciego rzędu
W pierwszej części publikacji, „Realizm eschatologiczny rosyjskiego symbolisty Wasilija Kandinskiego” dowiadujemy się o działalności artystycznej i teoretycznej Wasilija Kandinskiego, szczególnie podkreślone zostały związki twórcy z kręgami rosyjskich symbolistów oraz stowarzyszenia Mir Iskusstwa, które określiły jego twórczość, a analiza ikonograficzna ujawniła nowe jej wątki.
Część druga „Der Blaue Reiter: totemizm i awangarda” to analiza działalność grupy, posługująca się antropologicznym pojęciem totemizmu. Autor omawia etnograficzne zainteresowania Wasilija Kandinskiego oraz Franza Marca, prymitywny wymiar życia w Murnau i Sindelsdorfie, wizję twórczości w publikacjach Kandinskiego oraz modele obrazu bezprzedmiotowego i zwierzęcego. Stworzyli oni rodzaj klanu totemicznego, posługując się jako totemem – błękitnym jeźdźcem.
Czy nie odnosisz wrażenia, że świat z dnia na dzień staje się coraz głupszy i gorszy? Widać to w mediach i na ulicach. Tak, masz rację, nigdy nie będzie łatwiej i spokojniej. Świat jest nieprzewidywalny, zmiany zachodzą w najbardziej nieoczekiwanych kierunkach i w zawrotnym tempie, a stabilne wydają się tylko dwie sprawy: kreatywna praca jest ciężka, a życie trwa zbyt krótko. Brzmi to jak prosty przepis na wypalenie twórcze, prawda? Jeśli jednak nie masz zamiaru się poddać i chcesz prowadzić wartościowe i owocne życie, przyda Ci się garść pomocnych wskazówek.
To książka dla pisarzy, artystów, a także dla nauczycieli, przedsiębiorców, studentów czy działaczy społecznych. Przedstawia 10 prostych zasad, które ułatwiają pozostanie kreatywnym niezależnie od okoliczności, i wyjaśnia, na czym polega ich wartość oraz w jakich sytuacjach okazują się szczególnie przydatne. Reguły te pomogły wielu wspaniałym ludziom w zachowaniu spokoju i pozostaniu twórczym pomimo zmian, jakie zachodzą w otaczającym świecie. Książka będzie cenna zwłaszcza dla osób, które muszą pozostać twórcze i pełne energii mimo narastającej frustracji i zmęczenia. Zawarte w niej ponadczasowe, praktyczne i etyczne wskazówki pomogą w pozostaniu twórczym, skoncentrowanym i uczciwym wobec siebie.
Podążaj ścieżką własnej kreatywności:
przeżywaj jeden dzień na raz
znajdź w pracy zabawę i rób prezenty
czasami zmieniaj zdanie i nie bój się posprzątać
spaceruj i pozbywaj się demonów
znajdź źródło kreatywności we własnym ogródku
Zwróć uwagę, na co zwracasz uwagę!
O autorze
Austin Kleon jest rysującym pisarzem, autorem kilku bestsellerów, napisał również tomik poezji Newspaper Blackout. Jego książki przetłumaczono na kilkanaście języków. Koncentruje się na zagadnieniach związanych z kreatywnością we współczesnym świecie. Często prowadzi wykłady i szkolenia w tym zakresie, współpracował między innymi z wytwórnią Pixar, Google, SXSW, TEDx i The Economist. Publikuje online na austinkleon.com. Mieszka z rodziną w Austin w stanie Teksas.
Debiutancka płyta Stacha Bukowskiego, młodego zespołu zakochanego w muzyce retro. Czerwony SUV to rock zagrany z polotem i z uchem do chwytliwych melodii. Stach śpiewa i gra na perkusji. Jednocześnie! Aga brawurowo zasuwa na basie, a Robert to błyskotliwy gitarzysta. W takim składzie są nie do pokonania. Na scenie dają prawdziwego ognia a ich koncerty nasycone są beztroską energią i dobrą zabawą. Szeroka publiczność poznała ich dzięki popularnym singlom Lew, Los oraz Pif-Paf. Do tej pory Stach Bukowski zagrał mnóstwo koncertów klubowych i supportów (m.in. przed australijskim zespołem The Faim, holenderską grupą Kensington oraz czołową polską kapelą Sonbird). Wystąpił także na najpopularniejszych polskich festiwalach takich jak ENEA Spring Break w Poznaniu oraz Sofar Sounds. Wraz z debiutancką płytą przyszedł czas na duże hale i sold outy.
Wszyscy lubimy rzeczy, które są The Best, czyli najlepsze z najlepszych, wyjątkowe. Ta zasada dotyczy wszystkich aspektów życia, a kiedy myślimy o muzyce, to jest to już całkowicie oczywiste, że chcemy słuchać największych przebojów ulubionych wykonawców. Starannie wyselekcjonowane płyty z tej serii to największe hity a każdy album to kilkanaście dobrze znanych kompozycji, które na trwałe zapisały się w historii polskiej muzyki. W tym przypadku są to słynne utwory, do których teksty napisała niezapomniana Agnieszka Osiecka.
Wśród nich znalazły się m.in. takie piosenki jak „Bossanova do poduszki” w wykonaniu Maryli Rodowicz i grupy Alibabki, zaśpiewana przez Stana Borysa „Dziś prawdziwych cyganów już nie ma”, oraz słynny utwór „Na całych jeziorach ty” w interpretacji Doroty Osińskiej.
Agata-Sałata
Bossanova do poduszki
Damą być
Sing, sing
Wielka woda
W powietrzu wyrzeźbiłem twoją twarz
Weselne dzieci
Nie ma jak pompa
Dziś prawdziwych cyganów już nie ma
Na całych jeziorach ty
Szukam wiatru w polu
Ludzkie gadanie
Cyrk nocą
Miłość w Portofino
Uciekaj moje serce
Melancholie
Wszyscy lubimy rzeczy, które są The Best, czyli najlepsze z najlepszych, wyjątkowe. Ta zasada dotyczy wszystkich aspektów życia, a kiedy myślimy o muzyce, to jest to już całkowicie oczywiste, że chcemy słuchać największych przebojów ulubionych wykonawców. Starannie wyselekcjonowane płyty z tej serii to największe hity a każdy album to kilkanaście dobrze znanych kompozycji, które na trwałe zapisały się w historii polskiej muzyki. W tym przypadku są to słynne utwory w wykonaniu zespołu Top One. Oprócz doskonale znanych już wersji przebojów grupy na wydawnictwie znalazły się ich alternatywne wersje.
Wybaczę Ci
Ciao Italia
Wróć yesterday
Puerto Rico
Wejdziemy na top
Fred Kruger
Moja miła
Bliska moim myślom
Granica
Taka mała
Santa Maria
Biały miś
Wiatr
Złoty krążek
Każdy zna Bolka i Lolka, Reksia czy Baltazara Gąbkę, ale nie każdy wie, że wszystkie te postaci są efektem pracy jednego Studia Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej miejsca pełnego pasjonatów, którzy w szarych latach PRL-u poruszali masową wyobraźnię. A co działo się za zamkniętymi drzwiami? Pojawiali się i znikali tajemniczy milionerzy, a wraz z nimi obiecane pieniądze, rozgrywały się sceny zazdrości, w niewyjaśnionych okolicznościach zniknął też sam dyrektor. A może to tylko fikcja wymyślona przez królów bajek? Jedno jest pewne: w studiu działy się rzeczy nadzwyczajne. Podział na bolkowców i reksiowców, tajna ściana otwierana na ustalone hasło, wykorzystywanie sztucznego miodu zamiast kleju.Ta książka to nostalgiczna opowieść o nieposkromionej wyobraźni i o twórcach, którzy na stałe wpisali się do historii polskiej animacji.
Dla szerokiej publiczności Katarzyna Kozyra stała się poniekąd ucieleśnieniem i twarzą nowych strategii artystycznych dochodzących do głosu w polskiej sztuce po 1989 roku. Była to twarz artystki skandalistki, przekraczającej w swoich pracach obyczajowe normy, naruszającej społeczne tabu i atakującej wrażliwość widza drastycznymi obrazami, niezabezpieczonymi cudzysłowem artystycznej umowności. Sensacjonistyczna recepcja twórczości Kozyry oznaczała oczywiście banalizację jej intencji i dokonań, ale ? jak się później okazało ? skandale towarzyszące kolejnym wystąpieniom artystki w ostatecznym rozrachunku poszerzały przestrzeń dyskusji o sztuce i pole swobody artystycznej wypowiedzi. Kozyra zdobyła dwuznaczny rozgłos już na początku swojej artystycznej kariery za sprawą dyplomowej pracy „Piramida zwierząt”, zrealizowanej w pracowni prof. Grzegorza Kowalskiego na warszawskiej ASP, czyli w tzw. Kowalni, postrzeganej jako kuźnia radykalnych postaw, laboratorium, w którym wypracowywano nowe strategie obrazowania, kojarzone później z tzw. sztuką krytyczną. Za kulminację kontrowersji wokół twórczości Kozyry ? a pars pro toto, wokół sztuki z kręgu Kowalni i sztuki krytycznej w ogóle ? należy uznać udział artystki w Biennale w Wenecji w 1999 roku. Kozyra była na tej imprezie oficjalną reprezentantką Polski, wystawiającą w Pawilonie Narodowym. Artystka przedstawiła „Łaźnię męską” ? wideoinstalację, na którą złożyły się filmy nakręcone w publicznej łaźni w Budapeszcie. Projekt był kontynuacją realizacji „Łaźnia” z 1997 roku. Obydwie prace opierały się na materiałach filmowych nakręconych ukrytą kamerą w miejscu, w którym rozluźnione zostają zasady intymności, regulujące wystawianie ciała i nagości na spojrzenia innych. W „Łaźni męskiej” Kozyra weszła z kamerą na terytorium zarezerwowane wyłącznie dla mężczyzn. Aby tego dokonać, artystka musiała przejść fizyczną metamorfozę ? wkroczyła do łaźni ucharakteryzowana na mężczyznę, włącznie z protezą męskich organów płciowych. Praca Kozyry wywoływała wątpliwości natury etycznej ? artystka sfilmowała nagich mężczyzn w publicznym miejscu bez ich wiedzy i zgody. Jeszcze większe kontrowersje związane były z faktem prezentowania projektu w polskim Pawilonie. Prawicowa prasa pytała retorycznie, czy Polskę może reprezentować kobieta z doczepionym penisem i czy taka reprezentacja nie uwłacza godności naszego kraju. Kozyra tymczasem dostała za swoją wystawę w Wenecji wyróżnienie honorowe, a cała realizacja spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem międzynarodowej krytyki. Był to fakt w sensie symbolicznym przełomowy. Pomimo sprzeciwu środowisk konserwatywnych, wytypowanie Kozyry ? i to z taką pracą jak „Łaźnia męska” ? do udziału w Biennale w Wenecji, było aktem ostatecznej instytucjonalizacji sztuki krytycznej, która do tej pory była przedmiotem kontrowersji i negocjacji. Wyjazd Katarzyny Kozyry na Biennale można uznać za moment oficjalnej akceptacji strategii artystycznych, którym jeszcze kilka lat wcześniej odmawiano miana „prawdziwej sztuki”. W grę wchodziła także akceptacja używanego przez artystkę języka i reprezentowanej przez nią postawy oraz prawa twórcy do wykonywania operacji na żywej, pozaartystycznej rzeczywistości. Projekt Kozyry współbrzmiał z myślą feministyczną, która zdobywała sobie właśnie rację bytu na scenie artystycznej ? jako teoria inspirująca artystki, jako temat prac i jako metoda krytyczna. W „Łaźni męskiej” w nowoczesny sposób podjęte zostały zagadnienia polityki płci oraz tożsamości i wolności do jej autodefiniowania. To między innymi dzięki sukcesowi Katarzyny Kozyry w Wenecji problematyka ta zyskała pełnoprawne miejsce w polskiej sztuce. Proces akceptacji był w tym wypadku burzliwy i trudny, ale po pokazaniu „Łaźni męskiej” w Wenecji dyskusje o granicach sztuki nie były już tak burzliwe, a ich przedmiotem stawały się raczej sprawy merytoryczne niż kwestia wystawiania artystom świadectw moralności.
W niniejszej publikacji Autorka proponuje nowe spojrzenie na amerykański musical, zestawiając go z pojęciem groteski. Przygląda się temu gatunkowi scenicznemu i filmowemu z interdyscyplinarnej perspektywy, podkreślając, że podobnie jak groteska ma on w sobie wiele sprzeczności. Autorka określa relację między musicalem a groteskowością jako pojęciem estetycznym i formą przedstawiania rzeczywistości. Dowodzi istnienia takiej korelacji, jednocześnie badając, na jakich płaszczyznach, w jakich warstwach dzieła musicalowego się ona objawia.
Barbara Pitak-Piaskowska - doktor nauk humanistycznych, teatrolożka i kulturoznawczyni. Specjalizuje się w historii musicalu jako gatunku, szczególnie zważając na jego rozwój na tle kultury Stanów Zjednoczonych. W pracy badawczej zajmuje się powinowactwem sztuk, szeroko rozumianą kulturą popularną, a także sztuką okresu dwudziestolecia międzywojennego w Polsce i na świecie. Aktywna uczestniczka wielu ogólnopolskich i zagranicznych konferencji naukowych. Autorka sztuk teatralnych i recenzji. Jest stałą współpracowniczką Centrum Badań nad Teatrem Muzycznym UAM oraz członkinią Polskiego Towarzystwa Badań Teatralnych.
Poland ? Japan. Contemporary Art and Artistic Relations has been prepared in connection with the international conference Jikihitsu. The Signature of the Artist. The Presence of Japanese Tradition in Contemporary Polish Art organised by the Institute of Art Education of the Maria Grzegorzewska University in Warsaw, the Polish Institute of World Art Studies and the Association of Polish Architects in Warsaw in 2019. The volume is consists of 28 articles devoted to the contemporary interpermeation and mutual influence of Polish (European) and Japanese culture.
The publication features reflection on the nature of Polish(European)-Japanese relations today in an era of worldwide mobility, globalisation, transculturalism, new media, and new communication channels. It examines the phenomenon of the unwavering (since the second half of the nineteenth century) European and Polish fascination with the culture and art of the Land of the Cherry Blossom, the contemporary meaning of Japonism and japonaiserie, as well as the inspiration and influence of Far-Eastern art, philosophy and religion on the creative process of contemporary artists (in printmaking, sculpture, digital media, dance, etc.).
Contemporary Polish-Japanese relations are examined through the prism of meetings, cyclical events, thematic presentations, exhibitions, festivals, artistic exchanges and residencies as well as the ongoing presence of Polish artists and their works in Japan or of Japanese artists and their productions in Poland in addition to traces of Japan in Polish museum collections. The context of works by selected Polish artists active in France in ‘symbiosis’ with Japanese art and culture is also an important topic of discussion.
The current issue of The Artistic Traditions of Non-Europeans Countries is devoted to African cultures and it addresses matters which go beyond issues related to visual arts. In this volume the authors rather search for relations between arts and communication in differentAfrican settings.Over millennia people have applied different ideas with the view to make ephemeral oral communication, or at least the ideas carried by spoken words, last longer. The tools applied to different thoughts have changed and developed, but the main aims remained the same since the most ancient times. They are: to be able to remember what was once said, to freeze and save what was once said or thought for future generations and also to use simple signs to make references, so that the others think about exactly the same ideas in the same context as expected.This volume offers a glimpse into different aspects of how people communicated in the past and how they communicate today in Africa with the use of a wide spectrum of different tools and methods using art, orality and writing. In the centre of interest of the authors remains the area which is common to all these manners of passing on information and conveying messages, the area which reflects how orality and visuality influence each other.
Drugi tom Europejskiego kina gatunków stanowi kontynuację pionierskiej publikacji z 2017 roku. Jego redaktorzy podjęli się odważnej próby zaprezentowania wielu niezwykle interesujących i dotychczas bardzo rzadko opisywanych gatunków filmowych, takich jak poliziotteschi, macaroni combat, peplum czy ballada filmowa. Większość omówionych w niniejszej książce fenomenów pozwala postawić pod znakiem zapytania klasyczne kategorie filmowej rozrywki i komercji, które zazwyczaj przeciwstawia się konwencjom i typologizacjom spod znaku kina autorskiego i artystycznego. Za sprawą analiz poszczególnych badaczy – zarówno profesjonalnych filmoznawców, jak i doświadczonych entuzjastów popularnej sztuki filmowej – gatunkowe produkcje autorów takich jak Mario Bava, Jean Rollin, Lars von Trier, Just Jaeckin czy Sergio Sollima jawią się jako skarbce wiedzy historycznej, nośniki istotnych kontekstów kultury europejskiej oraz źródła inspiracji dla współczesnych filmowców na całym świecie. „Autorzy prac wywodzą się z różnych środowisk, co pozwala podkreślić skomplikowaną naturę sposobów funkcjonowania kina gatunków w Europie, ale także zapoznać się z różnorakimi perspektywami analitycznymi i interpretacyjnymi, które nie zawsze i z niejakim trudem mają okazję pojawiać się w filmoznawczym obiegu akademickim (…). Ten zbiór tekstów jest pracą, która – choć na różne sposoby – zainteresuje zarówno filmoznawców, jak i pasjonatów kina. To lektura, która uświadamia, że debata o filmie toczy się nie tylko w Akademii, lecz również w innych obszarach specjalistycznej komunikacji i ma ona walor poznawczy, którego nie można nie docenić”. Z recenzji dr hab. Barbary Gizy, prof. USWPS
Barbara GIZA
Piotr ZWIERZCHOWSKI
redakcja naukowa
tom 4 serii Polscy Krytycy Filmowi
Maria Kornatowska doskonale czuła ducha czasu, wychwytywała zmiany społeczne i obyczajowe, świetnie orientowała się we współczesnym życiu artystycznym, ale przede wszystkim wierzyła w kino, w jego magię i sztukę obrazu. Szukała w nim niejednoznaczności, nieoczywistości, tego, co ukryte. O niektórych filmach opowiadała, odsłaniała ich znaczenia, wychwytywała konteksty, tworzyła ich sensy, te najważniejsze (jak Federica Felliniego i Wojciecha Jerzego Hasa, jej dwóch wielkich filmowych miłości) były dla niej towarzyszami podróży w wędrówce przez kulturę, obraz i tajemnicę. Skupiamy się zaledwie na kilku tematach, motywach przewodnich jej twórczości, które jednak pozwalają pokazać wnikliwość interpretacyjną, zanurzenie w kulturze, kunszt pisarski, nie tylko krytycznofilmową osobowość. Maria Kornatowska oferowała czytelnikowi styl i nieoczywistość spojrzenia. Bezbłędnie odczytywała światy kulturowych znaczeń, także je tworzyła. Miała wszystkie te cechy, które sprawiają, że krytyk staje się autorem, kimś, kto kreuje świat tak samo jak artysta.
Kolejne tomy serii dotyczyć będą innych ważnych dla polskiej krytyki filmowej postaci, m.in. Jerzego Płażewskiego, Bolesława Michałka, Krzysztofa Teodora Toeplitza, Zygmunta Kałużyńskiego. Zamiarem redaktorów jest naszkicowanie obrazu krytyki oraz zrekonstruowanie roli, jaką niegdyś odgrywała. Być może okaże się to pomocne dla podjęcia dyskusji o specyfice, funkcji, a nawet zasadności istnienia krytyki filmowej w dzisiejszej rzeczywistości.
W tomie publikują:
Barbara Giza, Alicja Helman, Annette Insdorf, Karol Jachymek, Małgorzata Jakubowska, Katarzyna Mąka-Malatyńska, Anna Osmólska-Mętrak, Agnieszka Polanowska, Małgorzata Radkiewicz, Grażyna Stachówna, Monika Talarczyk, Piotr Zwierzchowski.
Wacław Rapak czyta teksty Michaux z tego okresu (1927--1929) systematycznie i niespiesznie, respektuje następstwo diarystycznych notacji, rekonstruuje bardzo swoistą logikę tego wymykającego się wszelkim gotowym kategoriom dzieła, które określa mianem egzystencjalnego i literackiego do-świadczenia"", czyli świadczenia o tym, czego się doświadczyło"". Rozwija przy tym (naprzemiennie bądź równolegle) kilka komplementarnych strategii interpretacyjnych.Z recenzji prof. Jerzego FranczakaWacław Rapak, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego związany od czterdziestu lat z Instytutem Filologii Romańskiej. Literaturoznawca, w swojej działalności naukowej zajmuje się głównie nowoczesną i współczesną literaturą francuską. Wśród jego zainteresowań warto wymienić również teorię literatury i metodologię badań literackich. Znawca twórczości Henriego Michaux, któremu poświęcił do tej pory wiele artykułów, zagranicznych wykładów i wystąpień na naukowych konferencjach. W zamyśle autora Henri Michaux - dzieło wyobraźni. Czas wielkich podróży (1927-1929) ma stanowić kontynuację poprzedniej poświęconej temu poecie i artyście książki (Henri Michaux - dzieło wyobraźni. Okres zielony"" 1922-1927) o początkach jego twórczości.
Ślady teatru. Księga ofiarowana Joannie Walaszek wpisuje się w najlepsze tradycje tomów jubileuszowych i stanowi dowód wielogłosowości polskich badań nad teatrem, widowiskami i sztukami performatywnymi. Powstała spójna, a zarazem utrzymana w dialogicznym duchu całość, dająca obraz współczesnej polskiej teatrologii jako dyscypliny, która nie zapomina o swych tradycjach, a jednocześnie otwiera się na nowe tematy i nowe metodologie. Z recenzji dr hab. Ewy Partygi, prof. IS PAN Różnorodność materiału badawczego jest ogromna, tak jak zróżnicowane są poetyki tekstów – od krótkich szkiców i przyczynków do historii teatru, przez eseje, studia przypadków i wspomnienia, po artykuły przekrojowe czy o charakterze syntez. Twórczość Swinarskiego, przywoływana po latach i na nowo interpretowana, stanowi mocne ogniwo książki, nic więc dziwnego, że została wyodrębniona jako osobna część. Jako całość książka Ślady teatru jest niezwykle wartościowa, przynosi wiele cennych odkryć, oryginalnych interpretacji oraz sporo materiału do przemyśleń. Z recenzji prof. dr hab. Ewy Wąchockiej Na książkę składa się dwadzieścia siedem tekstów napisanych z myślą o Joannie Walaszek oraz jej ofiarowanych. Autorami są przede wszystkim jej przyjaciele, często wybitni naukowcy z różnych ośrodków uniwersyteckich i teatralnych w Polsce. Największy blok tekstów dotyczy Konrada Swinarskiego. Nowe świadectwa (niepublikowane listy), nowe odczytania pozwalają po raz kolejny spojrzeć na życie i twórczość tego reżysera. Kolejne rozdziały książki – „Przedstawienia”, „Aktorzy”, „Nowe przestrzenie”, „Obyczaje” – zawierają interesujące teksty dotyczące historii, krytyki i teorii teatru. Tytuł tomu – Ślady teatru – w oczywisty i bezpośredni sposób nawiązuje do zbioru recenzji Joanny Walaszek Ślady przedstawień, wydanego w 2008 roku. Punkt wyjścia obu książek jest podobny – ocalamy ślady. Przy tym, pisząc recenzje, komponując teksty naukowe, ślady po sobie też pozostawiamy... Od redaktorów tomu
Dotychczasowy stan wiedzy dotyczący problematyki komunikacji niewerbalnej odnosi się przede wszystkim do niewerbalnych zachowań ludzkich rejestrowanych i analizowanych w kontekście psychologicznych prawidłowości zachodzących podczas interpersonalnych relacji. Niniejsza książka wskazuje natomiast zakres praktycznego stosowania treści niewerbalnych w przekazie reklamowym emitowanym w telewizji. Fakt wykorzystywania tych treści poddawany jest analizie ich postrzegania przez społeczeństwo, co w efekcie stanowić ma przyczynek do identyfikacji skuteczności reklamy. Głównym celem opracowania jest ujawnienie czynników determinujących stosowanie treści niewerbalnej w reklamie telewizyjnej, a w konsekwencji opisanie wpływu skuteczności wykorzystania treści niewerbalnych w przekazach komercyjnych, politycznych i społecznych na percepcję audytorium. Autor opracowania skupił uwagę m.in. na:istocie procesu komunikacji w ujęciu społecznym i biznesowym,realizacji działalności reklamowej i wykorzystaniu treści niewerbalnych w tym procesie,metodach badania skuteczności reklamy,omówieniu czynników determinujących skuteczność aktywności reklamowej,szczegółowym scharakteryzowaniu elementów komunikacji niewerbalnej w reklamie telewizyjnej,ukazaniu wpływu stosowania treści niewerbalnych w reklamie telewizyjnej na świadomość oraz zachowania audytorium.Książka jest przeznaczona dla studentów marketingu, komunikacji społecznej i psychologii, jak również praktyków zajmujących się na co dzień reklamą.... Autor twórczo wykorzystał nie tylko publikacje z zakresu marketingu (zwłaszcza reklamy i badań marketingowych) i zarządzania, ale także źródła z innych dziedzin naukowych, takich jak psychologia czy socjologia, a nawet neurologia. Do podstawowych zalet pracy należy zaliczyć umiejętność samodzielnego zaprojektowania i przeprowadzenia badań empirycznych i wykorzystania ich wyników w pisanej rozprawie (...) Na szczególne podkreślenie zasługuje podjęcie tematu o wysokim stopniu oryginalności i trudności (niespotykanego w polskiej literaturze) ...prof. dr hab. Stanisław Kaczmarczyk... Szczegółowym zagadnieniem poruszanym w recenzowanej pracy są niewerbalne aspekty komunikacji oraz ich zastosowanie w reklamie telewizyjnej. Autor analizuje skuteczność poszczególnych elementów niewerbalnych i stawia tezę, że intencjonalny dobór treści niewerbalnych zwiększa skuteczność przekazu. Swoje spostrzeżenia obrazuje przykładami, co nadaje pracy wymiar praktyczny i aplikacyjny. (...) Według mojej wiedzy jest to najbardziej kompleksowe ujęcie problematyki komunikacji niewerbalnej, jakie można spotkać na polskim rynku wydawniczym ...dr hab. Joanna Pietrzak, prof. nadzw.
A bohater tej książki, Tom Waits? Cóż, jak zwykle wymyka się wszelkim podziałom. Historia Toma Waitsa pełna jest wzlotów i upadków, arcydzieł i przełomowych, wybitnych utworów z jednej strony, chybionych, nieudanych projektów z drugiej; płyt oraz filmów z punktu widzenia recenzenckiego, krytycznego czasem po prostu dobrych, czasem złych, a czasem może i brzydkich - lecz z perspektywy szerszej, kulturoznawczej, tak czy inaczej zawsze chyba mówiących coś ważnego, tym samym zaś wartych obejrzenia bądź przesłuchania. Nie tylko bowiem - jak przekonuje nas sam Tom Waits - "piękne melodie opowiadają okropne historie", bywa i na odwrót: okropnym melodiom mogą towarzyszyć piękne historie.
Tomasz Rabsztyn - ukończył filologię polską na Uniwersytecie Śląskim. Na stałe współpracuje z Kwartalnikiem Kulturalnym "Opcje". Autor książki "Pająk malezyjski, pająk szklany i pająk z Marsa. David Bowie" (Warszawa 2013).
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
