"Koniec swiata na południe od Tel Awiwu" to reporterska rekonstrukcja 7 października 2023 roku - dnia, w którym granica między wojną a codziennością w Izraelu przestała istnieć. Opowieść prowadzi przez Sderot, kibuce i przygraniczne drogi, oddając głos zwykłym ludziom: kierowcom, matkom, policjantom, żołnierzom i rolnikom. Zamiast perspektywy politycznej pojawia się doświadczenie jednostkowe - strach, chaos, bezradność i decyzje podejmowane w ułamkach sekund. To historia państwa, które zawiodło w kluczowym momencie, oraz obywateli pozostawionych samym sobie. Brutalność ataku Hamasu pokazana jest bez sensacyjności, z dala od uproszczeń i propagandowych klisz, a równocześnie obnaża pęknięcia w micie bezpieczeństwa, na którym przez lata opierała się izraelska tożsamość.Narracja, budowana z detali, dialogów i faktów, prowadzi dalej - ku wojnie, która nie kończy się na jednym dniu, lecz rozlewa się na miesiące oblężeń, bombardowań i głodu. Strefa Gazy staje się tu miejscem, w którym odpowiedź militarna przeradza się w katastrofę humanitarną. Głos zabierają lekarze, mieszkańcy i świadkowie, a cena wojny ujawnia się po obu stronach granicy.Książka ujawnia również nieznane dotąd informacje o zaangażowaniu państwa polskiego w próby ratowania izraelskich zakładników. Po raz pierwszy opisane zostają kulisy decyzji administracyjnych prowadzących do uruchomienia procedur potwierdzania posiadania obywatelstwa i drukowania polskich paszportów dla osób przetrzymywanych przez Hamas. W tej historii polski paszport nie jest symbolem -ma stać się realną przepustką do wolności.
Muzykanci, których zna cały świat.Tak mówią sami o sobie. Najemnicy w służbie Kremla, przez ponad dekadę siejący chaos i niosący śmierć od Europy przez Bliski Wschód po Afrykę. Najsłynniejsza, a jednocześnie najbardziej tajemnicza prywatna armia świata. Jej szlak bojowy rozpoczął się w Donbasie. Walczyła przeciw Państwu Islamskiemu w Syrii, służyła afrykańskim dyktatorom, brała udział w najkrwawszej bitwie XXI wieku, a w końcu rzuciła wyzwanie samemu Putinowi.Oto historia Grupy Wagnera opowiedziana jak nigdy dotąd. Autor odsłania kulisy jej powstania, rozwoju i finansowania od pierwszych prób stworzenia rosyjskiej prywatnej firmy wojskowej po dziś. Z imponującą szczegółowością odtwarza przebieg najważniejszych kampanii i bitew, w których uczestniczyli wagnerowcy. Sięgając po nieznane wcześniej źródła, próbuje zrozumieć etos tej organizacji, jej wewnętrzne mity oraz motywacje ludzi, dla których wojna stała się rzemiosłem i sposobem na życie.
Legendarny reżyser i pisarz Werner Herzog zadaje jedno z najtrudniejszych pytań naszych czasów: czym jest prawda? A tym samym, jak jej szukać w epoce postprawdy? Od ponad pięćdziesięciu lat Herzog poszerza nasze rozumienie prawdy. W swoich filmach i książkach nieustannie przekracza granice między fikcją a rzeczywistością, dokumentem a dramatem, faktami a wyobraźnią. Zamiast zadowalać się tym, co prawdziwe, szuka prawdy wyższej ekstatycznej. W Przyszłości prawdy artysta stawia pytanie o sens prawdy w świecie zdominowanym przez sztuczną inteligencję, deepfakei, fake newsy i polityczną manipulację. Łącząc wspomnienia, historię, poezję, naukę i refleksję nad współczesnością, Herzog tworzy odważny, oryginalny manifest o konieczności nieustannego poszukiwania. Przyszłość prawdy to zaproszenie do myślenia i odwagi w szukaniu własnej prawdy.
Dziennik w formie listów do przyjaciela? Poukrywane zapiski? Tylko Agnieszka Osiecka może tak zaskakiwać! Oddajemy w ręce Czytelników zbiór najbardziej tajemniczych zapisków Agnieszki Osieckiej. Prowadzona przez ponad piętnaście lat (1964–1980) jednostronna korespondencja, której adresatem jest Janusz Minkiewicz, odkrywa najbardziej intymne zakamarki życia pisarki. Eksperymentalna forma wytworzyła przestrzeń dla autoterapii, a z notatek tych wyłania się obraz kobiety nie tylko genialnej, ale i targanej słabościami. Autorka podróżuje, odwiedza teatry, spotyka się z czytelnikami, urządza dom, zostaje matką. W natłoku codziennych wydarzeń coraz częściej wspomina o alkoholu – cichym bohaterze książki. „Kochany Misiu!” – to zapis życia prywatnego i towarzyskiego jednej z największych polskich pisarek, w którym wielkie nazwiska przeplatają się z piciem – z czasem coraz mniej kontrolowanym. Dojrzała Agnieszka Osiecka jest bezkompromisowa, uwodzicielska i błyskotliwie szczera. Nie oszczędza nikogo, zwłaszcza siebie. Agnieszka Osiecka (1936–1997) – poetka, autorka tekstów piosenek, pisarka, reżyserka teatralna i telewizyjna, dziennikarka. Od 1954 roku związana była ze Studenckim Teatrem Satyryków (STS), gdzie zadebiutowała jako autorka tekstów piosenek. Prowadziła w Polskim Radiu Radiowe Studio Piosenki, które wydało ponad pięćset piosenek i pozwoliło na wypromowanie wielu wielkich gwiazd polskiej estrady. Od 1994 roku była związana z Teatrem Atelier w Sopocie, dla którego napisała swoje ostatnie sztuki i songi. Pośmiertnie została odznaczona przez Prezydenta RP Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
Berlin: miasto zagadek i tajemnic Niektórzy wierzą, że lepiej było mieszkać w Berlinie sto lat temu, kiedy noce upływały w rytmie charlestona, kobiety nosiły rękawiczki, a mężczyźni nie wychodzili z domu bez kapelusza. Przekonacie się jednak, że warto zwiedzać go właśnie dziś, kiedy miasto po raz kolejny zmienia swoje oblicze – wszystko trzeszczy w szwach i nikt nie wie, jakie będzie jutro berlińskiego Babilonu. Dorota Danielewicz – pisarka i publicystka – zabiera nas na spacer po Berlinie. Można go odbyć niespiesznie, odkrywając w mieście własne ścieżki, albo skrócić, wsiadając do metra, autobusu czy na rower. Niejedno miejsce potrafi zaskoczyć: zza rogu może wyłonić się jezioro, różany ogród, architektoniczna perełka albo targ warzywny. Nieustannie zaciekawia, zawsze zaskakuje. Bo tylko jedno jest pewne: „Berlin nigdy nie jest gotowy, zawsze się staje”. Dorota Danielewicz– publicystka, pisarka, tłumaczka, animatorka kultury. Od 1981 roku mieszka w Berlinie – dawniej Zachodnim, dziś zjednoczonym. Ukończyła slawistykę i etnologię na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie. Publikuje w niemieckich i polskich mediach. Współpracuje z wieloma instytucjami kulturalnymi, m.in. Instytutem Adama Mickiewicza, Domem Polsko-Niemieckim, Berliner Literarische Aktion. Kuratorka Polsko-Niemieckiego Forum Literackiego UNRAST Berlin. Autorka audioprzewodnika o historii Polaków w Berlinie: Berlinski Tour. Brała udział jako świadek historii Berlina w produkcjach filmowych: Spirit Berlin, Nieudacznicy, Berlin. Schicksalsjahre einer Stadt rok 1981.
Nowojorski Greenpoint – przedsionek ziemi obiecanej, do którego od ponad stu pięćdziesięciu lat przybywają Polacy w poszukiwaniu lepszego życia. Budują swoje kościoły, sklepy, kluby. Niektórzy dorobili się milionów, inni poszli na dno. Książka Ewy Winnickiej to wciągająca kronika tego zakątka Brooklynu. Autorka opowiada o historii „Polish neighborhood”, poczynając od XVII wieku, poprzez kolejne punkty zwrotne, fale imigrantów, rewolucje i przełomy. Zagląda przez okna do zatłoczonych „sabłejów”, odwiedza przytułki dla bezdomnych i eleganckie apartamenty, podczytuje listy i pamiętniki, podgląda wesela i pogrzeby. Słucha opowieści o miłości i nienawiści, ambicji i rezygnacji. Razem ze swoimi bohaterami śni amerykański sen, który tylko dla niewielu się ziści. To jest opowieść nie tylko o Małej, ale i o Dużej Polsce. Czy mogliśmy podbić Amerykę? „Z tunelu metra przy Greenpoint Avenue po raz pierwszy wyszłam na powierzchnię w sierpniu 2001 roku i była to fascynacja od pierwszego wejrzenia. Greenpoint nie przypominał żadnego polskiego miasteczka, a jego mieszkańcy – żadnej społeczności między Odrą a Bugiem. Niczego takiego w Polsce nie było. Greenpoint zdawał się po prostu syropem z Polski. Polską zagęszczoną, słabo rozpuszczającą się w nowojorskim roztworze. Dla kogoś takiego jak ja, kto na progu dorosłego życia pragnął rozłożyć, usystematyzować, obejrzeć z kilku stron i odłożyć na właściwe miejsce elementy własnej tożsamości, stał się najlepszym środowiskiem.” Ewa Winnicka „Greenpoint – amerykański sen, polski groch z polską kapustą. Często sentymentalny i ckliwy jak landszaft na ścianie u babci. Każda historia jest tu jak odcinek telenoweli. Czasem bliżej nieba, częściej bliżej piekła. Ewa Winnicka oddaje głos swoim bohaterom i układa z ich świadectw realistyczną, chwilami brutalistyczną opowieść o wyimaginowanej ziemi obiecanej kilku pokoleń emigrantów, która zbyt często okazywała się grajdołem. Wychodzi z tego niezwykła ludowa epopeja – bez znieczulenia.” Artur Domosławski
Zrzucają dżinsy i garnitury, na głowy wkładają pióropusze, na kostki grzechotki. Lekarze, biznesmeni, wykładowcy uniwersyteccy gromadzą się w stolicy na Placu Zócalo, by przez pięć godzin wykonywać taniec dla przedhiszpańskich bogów. Tymczasem rdzenna społeczność Tsotsil na południu Meksyku w swoich rytuałach wykorzystuje Coca-Colę, którą uważa za święty napój. Tradycyjni czarownicy z Catemaco też dostosowują się do realiów XXI wieku i mają swoje strony na Facebooku. Ola Synowiec pokazuje, jak Meksyk stopniowo odchodzi od przywiezionego z Europy pięćset lat temu katolicyzmu. Pisze o ruchu New Age, turystach szukających psychodelicznych doznań oraz o meksykańskiej stolicy grzybów halucynogennych. Opowiada o Meksyku mało znanym, a także o tym, jak uniwersalna jest ludzka potrzeba religijności. „Meksyk jako żywy, zmieniający się mit, który przyciąga uwagę swoją jakże meksykańską innością. Miejsce, w którym agent 007 i zaklinacz deszczu stoją koło siebie, nie wchodząc sobie w paradę. Kraj, który lepi swą duchową tożsamość, zerkając na okruchy prekolumbijskiej świetności. Razem z Olą Synowiec idziemy przez Meksyk żywiołowy i pełen paradoksów.” Paweł Drozd, podcast „Brzmienie świata”
By wyjaśnić działanie mechanizmów rządzących współczesną Rosją, Alice Lugen przytacza historie tak absurdalne, że kojarzą się ze Związkiem Radzieckim opisywanym przez Bułhakowa. Prezydenta Putina tak frapuje los żurawi białych, że udaje się do ich rezerwatu, by jako "żuraw alfa" uczyć młode osobniki latać. Komitet Narodowy +60, powołany z okazji jego sześćdziesiątych urodzin, zwraca się do patriarchy Cyryla z prośbą o przyśpieszoną kanonizację Władimira Władimirowicza. Na głębokiej prowincji chłopak wspina się na drzewo, by skorzystać z internetu - inaczej nie może uczestniczyć w zdalnych wykładach. Według oficjalnych informacji zasięg jest. Tyle że osiem metrów nad ziemią.Imperium gniewu nie jest jednak książką zabawną. Dzisiejsza Rosja to kraj przemocy, nadzoru i bezprawia. Obywatelom radzi się, by próby korupcji zgłaszali na specjalną infolinię Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Zarazem wszyscy wiedzą, że łapówkarski rekord kraju padł w Komitecie Śledczym Federacji Rosyjskiej, prowadzącym dochodzenia w sprawach karnych. Dzieciom w przedszkolach daje się do zabawy makietę zrujnowanego ukraińskiego miasta. Z opozycją i niezależnymi mediami walczy się, tworząc wciąż zaostrzane przepisy o "zagranicznych agentach", które niepokojąco przypominają stalinowskie dekrety o "wrogach ludu".Procesy, które sprawiły, że Federacja Rosyjska przekształciła się w patologiczny system, mają korzenie zarówno w czasach radzieckich, jak i carskich. Alice Lugen pokazuje, że powrót do starych metod represji doprowadził do powstania zupełnie nowego tworu - Rosji, którą trudno nawet porównać do znanych nam totalitaryzmów.
FINALISTKA NAGRODY PULITZERA JEDNA Z NAJWAŻNIEJSZYCH KSIAŻEK 2025 ROKU WEDŁUG "NEW YORK TIMES", "TIME" I "WASHINGTON POST" Od Spice Girls po Kardashianki, od #girlpower po OnlyFans. Sophie Gilbert w tej płomiennej, błyskotliwej krytyce opisuje popkulturowe fenomeny i dowodzi, jak ruchy mające wzmocnić głos kobiet przejęły go, skomercjalizowały, a na koniec nastawiły nas przeciw sobie.
Ernst Cassirer (1874-1945) - niemiecki filozof pochodzenia żydowskiego, prof. i rektor na Uniw. w Hamburgu,w 1933 roku wyemigrował do Anglii, potem Szwecji (w 1939 roku przyjął szwedzkie obywatelstwo) i USA. Neookantysta, uczeń Hermana Cohena, ostatni wybitny przedstawiciel idealistycznej Szkoły Marburskiej, autor kilkunastu rozpraw w tym 3-tomowej Philosophie der symbolischen Formen, której skróconą, syntetyczną wersję, przedstawił po angielsku, już będąc w USA. To właśnie napisany i opublikowany w 1944 roku Esej o człowieku. Wedle Cassireaczlowieka od świata przyrody odróżnia umiejętność posługiwania się symbolami, wręcz można go zdefiniować jako animal symbolicum. Jak pisze H. Buczyńska według Cassirera Człowiek sam tworzy swój świat. Ujmuje on świat przedmiotowy poprzez formy symboliczne i dlatego nie ma nigdy bezpośredniego kontaktu z przedmiotami.Na jego kontakt ze światem wpływ ma tradycja, wyobrażenia, pojęcia; pośredniczą one w stosunku między człowiekiem, a światem (...) Twórcą świata kultury jest sam człowiek. W podzielonym na dwie części Eseju o człowieku zajmuje się Cassirer z jednej strony zagadnieniem "Czym jest człowiek", rozpatrując symbol jako klucz do ludzkiej natury oraz relacjami człowieka i kultury, w kontekście mitów, języka, sztuki, historii czy nauki.
Melancholia. O tych, co nigdy nie odnajdą straty to portret wielokrotny jednego z najbardziej tajemniczych stanów ludzkiej psychiki, a zarazem wyjątkowa próba językowego oswojenia pustki. Autor wytycza własną ścieżkę przez historię myśli i sztuki, po drodze przywołując postaci, obrazy, teksty i idee, dzięki którym melancholia odsłania swe różnorodne oblicza. "Nic, które boli" nie wiąże się tu jedynie ze smutkiem i niemocą - bywa także subtelną odmianą świadomości, postawą wobec świata, czułością skierowaną ku temu, co utracone lub nieosiągalne. W tym klasycznym już eseju Marka Bieńczyka erudycja splata się z osobistym tonem, a rozważania o historii splinu i artystycznych świadectwach życia syconego "czarną żółcią" umożliwiają refleksję nad wrażliwością w czasach ostatniego, współcześniejszego nam fin de siecle'u, sto lat po Baudelairze.
Wygrać niełatwy wyścig ze śmiercią, z ciemnotą, brudem, zabobonem, znachorstwem - oto zadania, jakie czekały lekarzy w trudnych latach po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. Miała im w tym pomóc pierwsza polska ustawa ubezpieczeniowa z 19 maja 1920 roku O obowiązkowem ubezpieczeniu na wypadek choroby". Historię tych zmagań możemy poznać, czytając Pamiętniki lekarzy" z roku 1939, napisane na apel Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, już po wejściu w życie ustawy z 1933 roku, powołującej w miejsce Kas Chorych ubezpieczalnie społeczne. Poznajemy codzienne życie w II Rzeczypospolitej, widziane oczyma tych, którzy jako lekarze ubezpieczalni" opiekowali się wszelką biedotą miast i wsi. Przerażające opisy warunków, w jakich żyli ich pacjenci - nędza ludzi bez pracy, bez dachu nad głową, bez przyszłości - to obrazy, których nie da się zapomnieć. Objęcie robotników na wsi i w miastach ustawą ubezpieczeniową było dla nich przepustką do luksusu. Luksusu leczenia. Ale przecież nie wszystkim było dane z niego korzystać. Co ma zrobić lekarz, kiedy chory jest nieubezpieczony i nie ma pieniędzy? Autorzy pamiętników to prawdziwa armia Judymów, lekarzy - społeczników, którzy traktowali swoją profesję nie tylko jako źródło dochodów, ale też misję społeczną. Spoza kart, opisujących fakty, wyłaniają się portrety ludzi prawdziwych - wrażliwych i współczujących a niekiedy przerażonych własną bezsilnością. Warto sięgnąć po tę lekturę, gdy tak wiele mówi się o reformie służby zdrowia i podupadającym etosie zawodu lekarza.
Połączyły ich miłość i nazistowskie poglądy. Troje młodych prawicowych ekstremistów z Jeny całymi latami przeprowadzało zamachy bombowe i rabowało banki. Zamordowali dziesięciu imigrantów i przeprowadzili trzydzieści dwie nieudane próby zabójstwa. Znakomity dziennikarz śledczy Jacob Kushner pyta: jak to możliwe, że tak długo pozostawali nieuchwytni?Okazuje się, że początkowo policjanci nie brali nawet pod uwagę, że terroryści mogą być białymi Niemcami. Szukali sprawców wśród Romów, Kurdów, Turków, a ofiary obwiniali o kontakty ze światem przestępczym. Gdy wreszcie zajęto się rozpracowywaniem środowisk skrajnej prawicy, tajni informatorzy służb finansowali działalność terrorystyczną z przekazywanych im publicznych pieniędzy. Nikt nigdy nie odpowiedział za błędy w tym śledztwie.To nie jest historia o banalności zła - tylko o banalnej niekompetencji niemieckiego państwa, które przymknęło oczy na własną historię i okazało się nie tyle bezbronne wobec neonazizmu, ile zwyczajnie słabe."Ta fascynująca książka zawiera w sobie dwie opowieści: pierwszą o tym, jak gang neonazistowskich zamachowców z byłych Niemiec Wschodnich stworzył świetnie zorganizowaną siatkę terrorystyczną; drugą zaś o tym, jak niemieckie władze pozwoliły, by morderstwa uszły jej na sucho. Jacob Kushner przedstawia tę historię z ogromną dbałością o detale, a wszelkie sądy wygłasza w niezwykle wyważony sposób." Michael Scott Moore"Książka, którą przeczytać powinien każdy, kto chce wiedzieć, jak od podszewki wyglądają działania terrorystów i dlaczego ważni politycy je ignorują. Pełen swobody, imponujący styl Kushnera przypomina pisarstwo [...] klasycznych autorów literatury faktu [...]." Eve Fairbanks"Kushner w błyskotliwy sposób obnaża podejrzane relacje łączące niemiecką inteligencję z neonazistowskim podziemiem [] i twierdzi, że mogło to doprowadzić do najstraszliwszej fali morderstw w powojennej historii Niemiec. Jak przekonuje, Niemcy nie mogą sobie pozwolić na popełnienie tego samego błędu i zlekceważyć zagrożenie ze strony białego supremacjonizmu." "The New York Review of Books""Porywający reportaż śledczy Jacoba Kushnera, który ujawnia związki pomiędzy niemieckim ruchem skrajnej prawicy a serią ataków terrorystycznych, do których doszło w Niemczech od 2001 do 2010 roku. Wstrząsająca i niepokojąca lektura." "Publishers Weekly""Wnikliwa i wciągająca analiza przerażającego rozdziału z najnowszej historii Niemiec." "Kirkus Reviews"""Biały terror" to wstrząsająca podróż do jądra ciemności w Niemczech po zakończeniu zimnej wojny, gdzie nadzieja zamienia się w niepohamowany gniew. Porywający true crime z głębokimi podtekstami historycznymi." "Booklist"
Historia, którą pokazujemy, odsłania nieznaną opinii publicznej prawdę o przeszłości, teraźniejszości i wizji przyszłości Żydów, sięgającą do mrocznego świata wielkiej geopolityki i niebezpiecznych planów dotyczących Polski.
Po spektakularnym sukcesie książki „Porozmawiajmy o Żydach” znaleźli się tacy, którzy uznali prawdę za zbyt prawdziwą, by o niej opowiadać i zażądali zakazu jej dalszej dystrybucji.
Choć WOLNOŚĆ SŁOWA jest podstawowym prawem w demokratycznym państwie, to nie ma charakteru absolutnego. Może być ograniczana, gdy narusza ochronę grup mniejszościowych – Żydowskie Stowarzyszenie Czulent, Michael Schudrich Naczelny Rabin Polski, dyrektor Muzeum POLIN, dyrektor Muzeum Auschwitz-Birkenau, Żydowski Instytut Historyczny, Stowarzyszenie B’nai B’rith i sto innych żydowskich instytucji o działalności pisarskiej Wojciecha Sumlińskiego i Ewy Kurek.
W tym samym czasie rząd Donalda Tuska zapowiedział „Krajową Strategię przeciwdziałania antysemityzmowi i wspierania życia żydowskiego”, której prawdziwym celem jest skoordynowanie polityki karnej, cenzury i dyskryminacji środowisk przeciwdziałających żydowskiej dominacji i realizacji niebezpiecznej wizji „Polin”. Strategia ma charakter rewolucyjny, obejmuje radykalny zwrot w prawie dotyczący prokuratury, sądów i policji, monitorowanie mediów, zmiany w edukacji i cenzurę w instytucjach kultury. Uznano, że są tematy, których nie wolno poruszać – choć ich wpływ na rzeczywistość przekracza wyobrażenie wielu z nas – są pytania, których nie wolno zadawać – choć mają fundamentalne znaczenie – i są badacze, którzy mają trafić na czarną listę.
Wojciech Sumliński i Ewa Kurek, w najnowszej książce pt. "(NIE) ROZMAWIAJMY O ŻYDACH? KONFRONTACJA" idą dalej i głębiej w odkrywaniu zakazanej prawdy, na przekór cenzurze, poza schematami – i poza obowiązującą poprawnością polityczną. To unikalny zapis unikalnej – opatrzonej klauzulą tajemnicy, a nawet tajności – wiedzy o działaniach środowisk żydowskich, a zarazem zapis bezprecedensowego starcia z narzucaniem jarzma, lektura dla wszystkich tych, którzy nie godzą się na kłamstwa i milczenie wywołane strachem.
Oto solidna dawka WOLNOŚCI SŁOWA na ostatnim jej etapie, starannie zweryfikowana, a zarazem brzmiąca jak thriller, obnażająca niebezpieczne zamiary i mechanizmy, które skutecznie blokowały pokazywanie faktów o Żydach – takimi jakimi są. Aż do tego momentu…
Wyprawa polskiego podróżnika Mariusza Majewskiego do Demokratycznej Republiki Konga nagle zmieniła się w koszmar. Zatrzymany bez powodu przez kongijskich żołnierzy został aresztowany, a następnie trafił do więzienia Makala, jednego z najcięższych zakładów penitencjarnych w całej Afryce. Brak wody, głód, choroby, bezprawie, brutalna przemoc i śmierć były tam codziennością. Bezpodstawnie oskarżony o szpiegostwo i sabotaż oczekiwał na wyrok, którym mogła być kara śmierci. Uwolniony dzięki zabiegom dyplomatycznym i nagłośnieniu sprawy przez media wrócił do kraju, ale więzienne przeżycia okazały się tak ciężkie, że dopiero półtora roku później był w stanie się nimi podzielić. Swoją historię opowiedział dziennikarzowi Jarosławowi Kocembie, co pozwoliło odtworzyć zapis tamtych dramatycznych wydarzeń.
Amuse Bouche to radosna celebracja francuskiej kuchni i niezastąpiony przewodnik po najsłynniejszych daniach Francji oraz sekretach regionalnej kuchni.Carolyn Boyd zabiera nas w podróż po różnych regionach, opowiadając o kultowych produktach i składnikach potraw używanych od Calais po Korsykę. Odkrywa przed czytelnikiem najlepsze bouchons w Lyonie i kultowe cukiernie w Paryżu, zdradza, gdzie skosztować najsłodszych truskawek w Bretanii i najbardziej aromatycznych serów w Burgundii. A historię kuchni francuskiej i anegdoty związane z legendarnymi potrawami, takimi jak alpejskie fondue, prowansalska zupa bouillabaisse i baskijskie wędliny opowiadają jej najwybitniejsi szefowie kuchni.
Biografia jedynego takiego miejsca na ZiemiSzeptem o najgłośniejszym lesie w EuropieNowa książka Anny Kamińskiej, autorki hitowych wspomnień o Simonie Kossak oraz Wandzie Rutkiewicz"Puszcza ginie!" - alarmował w 1922 roku młody reporter Józef Mackiewicz, obserwując niszczycielską działalność kornika i masowy wyrąb lasu.Niemal pięćdziesiąt lat później w Puszczy Białowieskiej pojawiła się Simona Kossak, córka słynnego malarza, która pragnąc wolności, osiadła w pobliskiej leśniczówce.Na początku XXI wieku śladami ostatniej Kossakówny do Białowieży zawitała z kolei młoda pisarka, Anna Kamińska.Wszyscy oni byli "nawołocz", co w języku miejscowych oznacza przybysza, który dotarł z daleka. Każde z nich trafiło do Białowieży z innych powodów. Połączyła ich miłość do tego niezwykłego miejsca i ludzi - tych, których jeszcze dziś można spotkać na ulicach oraz tych, których legenda wciąż żyje wśród białowieżan."Wiedźmar" był prawdziwym czarnoksiężnikiem, "Mordala" - zapalonym kłusownikiem, Filimon Waszkiewicz - ostatnim bartnikiem. Olga Nieścierowna miała własny rower za całodobową karetkę pogotowia. Halinę Kopalińską do Białowieży rzuciła burzliwa historia XX wieku, która odebrała jej męża i majątek pod Wilnem, zaś Jan Potoka - późniejszy hodowca żubrów - przetrwał dziesięć lat łagru tylko dzięki nadziei, że jeszcze kiedyś wróci do Puszczy. Podobnych "kolorowych ptaków" było znacznie więcej Prawosławnych, katolików, Żydów i partyjnych. Drwali i ekologów. Jedni poświęcali życie, by chronić las, inni bez skrupułów go ograbiali. Wszyscy nierozerwalnie związani przez los z Puszczą.Wielopokoleniowe rodzinne wspomnienia, dwie wojny światowe, historie udokumentowane w kronikach kryminalnych, pijackie majaki, w których zaciera się granica między trudną rzeczywistością a niemniej ciężkim snem. Pasjonująca biografia Białowieży, ukazująca ludzką twarz najgłośniejszego lasu Europy."Atmosfera szacunku dla drugiego człowieka, emanacja ziemi i przyroda to jest dla mnie Białowieża." (fragment książki)
Deus mare, Batavus litora fecit"Bóg stworzył morze, Holender wybrzeże" - jak mówi znane powiedzenie.Kiedy lądujemy na lotnisku Schiphol pod Amsterdamem, nie myślimy o tym, że leży osiem metrów poniżej poziomu morza i jeszcze nie tak dawno tonęły tu statki. Tymczasem ponad jedna trzecia Holandii wyrwana została kapryśnym falom w wiekowej walce na śmierć i życie.Holendrzy przechytrzyli Boga, wmieszali się w plan stworzenia. Ten pojedynek zaczął się na wodzie i trwa nadal, także na ziemi. Zmienił krajobraz i ludzi. Aby przetrwać, muszą być czujni, działać wspólnie. Dlatego stworzyli kanon zachowań, który przeprowadził ich przez głębokie wiry historii. Nauczyli się nie tylko dyscypliny, oszczędności, wytrwałości, kooperacji, ale także otwartości, tolerancji i zrozumienia. I wciąż chcą być najlepsi na świecie. Mają do tego prawo: poprawili przecież samego Boga.
Czternaście powieści. Czternaście trucizn. Czternaście perfekcyjnych zbrodni.
Agatha Christie znała się na truciznach jak nikt inny, a bohaterowie jej kultowych powieści stosowali je częściej niż jakąkolwiek inną metodę morderstwa. Wybór zabójczej substancji nigdy nie był przypadkowy. Każda z nich stanowiła wskazówkę. Każdy objaw był zagadką do rozwiązania.
Jak to możliwe, że mikroskopijne dawki niektórych związków chemicznych potrafią zabić w kilka minut? Dlaczego arsen działa inaczej niż cyjanek? Skąd mistrzyni kryminału czerpała swoją niepokojącą wiedzę o śmiertelnych substancjach?
Kathryn Harkup, chemiczka i miłośniczka kryminałów, przygląda się czternastu powieściom Agathy Christie z perspektywy naukowej, by udzielić odpowiedzi na pytania:
jakie prawdziwe sprawy kryminalne mogły zainspirować pisarkę,
jak poszczególne trucizny wpływają na ludzki organizm i dlaczego prowadzą do śmierci,
czy mordercze metody z powieści można by zastosować w prawdziwym życiu – dawniej i dziś.
To książka o nauce, zbrodni i genialnej wyobraźni, w której mroczna fikcja spotyka się równie przerażającą rzeczywistością…
Ducha miejsca tworzą ludzie, którzy je zamieszkują, oraz historie splatające się na jego ulicach. W sposób szczególny dotyczy to Palestyny – świadka przełomowych momentów w dziejach i sceny jednej z najboleśniejszych współczesnych historii.
Francesca Albanese, specjalna sprawozdawczyni ONZ ds. okupowanych terytoriów palestyńskich, jedna z najbardziej kompetentnych osób w kwestiach dotyczących statusu prawnego i sytuacji Palestyńczyków – albo kochana, albo nienawidzona – z pasją walczy o prawa narodu zbyt długo uciskanego.
Ta książka to podróż, a jej etapy wyznaczają historie dziesięciu osób pomagających Francesce zrozumieć przeszłość, teraźniejszość i przyszłość Palestyny.
Hind Rajab, która zginęła w wieku sześciu lat, czekając na pomoc, otoczona zwłokami swoich krewnych, otwiera nam oczy na to, co znaczy być dzieckiem w kraju, gdzie dzieci nie mają bezpiecznego schronienia. George, bliski przyjaciel autorki, pokazuje zachwycające piękno i absurdy Jerozolimy. Alon Confino, wybitny badacz Holokaustu, umożliwia nam zrozumienie sprzeczności w sercu Żyda dostrzegającego apartheid i pragnącego jego końca. Ghassan Abu-Sittah, chirurg, który przybył z Londynu, aby pomagać ludziom żyjącym w centrum tego niewyobrażalnego horroru, opowiada o tym, co zobaczył. Malak Mattar, młoda palestyńska artystka, dzieli się swoją historią – musiała opuścić Gazę, by przetrwać (to jej obraz widzimy na okładce książki).
Dziesięć opowieści splatających się z wieloma innymi historiami, rodzącymi pytania, na które trzeba odpowiedzieć… Jakie są konsekwencje okupacji? Gdzie jest dom osoby uchodźczej? W jakich warunkach żyje naród palestyński? Jak daleko można posunąć się w okrucieństwie? To pytania, jakich nie wolno nam zignorować – związane z ludźmi i miejscami, dzięki którym możemy zrozumieć, czym była Palestyna do 7 października 2023 roku i czym jest dziś.
Francesca Albanese – włoska prawniczka specjalizująca się w prawach człowieka i prawie międzynarodowym. Od 1 maja 2022 roku pełni funkcję specjalnej sprawozdawczyni ONZ ds. okupowanych terytoriów palestyńskich. Jest autorką i współautorką prestiżowych publikacji, w tym książki „Palestinian Refugees in International Law”, uznawanej za przełomową w literaturze przedmiotu. Od 2018 roku Albanese prowadzi zajęcia i wykłady na uniwersytetach w Europie i na Bliskim Wschodzie.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
