Asne Seierstad, młoda norweska dziennikarka, trafiła do Kabulu jesienią 2001 roku, w ostatnich dniach panowania talibów. W zrujnowanym mieście poznała Sułtana Chana, księgarza, wydawcę i niezwykłego człowieka, który od lat trwa przy swym zawodzie, mimo nieustannych szykan i represji ze strony kolejnych reżimów. Zaintrygował ją ten elegancki, wykształcony mężczyzna, pełen pasji i szczerego uwielbienia dla sztuki, potrafiący godzinami rozmawiać o kulturze swego narodu. Przyjęła zaproszenie Chana i przez trzy miesiące uczestniczyła w życiu jego rodziny. Tak powstała ta niezwykła, poruszająca opowieść o Afgańczykach, ich codziennym życiu i obyczajach, szokujących przybysza z Europy. Asne Seierstad poznaje drugie oblicze Sułtana Chana, patriarchalnego tyrana, kierującego się w życiu rodzinnym prastarymi, plemiennymi zasadami i właśnie szykującego się do ślubu z kolejną kobietą. Obserwuje przygotowania do ceremonii i dramat pierwszej żony Sułtana. Wysłuchuje zwierzeń członków licznej rodziny. Angażuje się głęboko w życie niewielkiej wspólnoty, w której skupiły się, jak w soczewce, dramaty dzisiejszego Afganistanu.
Chińscy komuniści zmusili po wojnie miliony kobiet do porzucenia swych dzieci. Xinran została oddana babce, gdy miała miesiąc. Matka była nauczona, że ten, kto stawia własną rodzinę i dzieci ponad krajem i partią, jest w najlepszym wypadku samolubem, a w najgorszym - przestępcą. Dziewczynki są oddawane do adopcji z powodu strasznej biedy, polityki ,,jednego dziecka"" i innych powodów i pretekstów, służących ograniczeniu przyrostu naturalnego. Matki zmusza się do aborcji, pozostawiania córek w szpitalu, oddawania do sierocińca pod opiekę państwa, do adopcji - często zagranicznych. Autorka, dziennikarka, postanowiła zebrać dramatyczne opowieści matek, prawdziwych i adopcyjnych, i córek, które tak bardzo chciały doświadczyć bycia córką... Przejmujące.
Warto podążać za marzeniami. Moja podróż przez życie to niezwykłe świadectwo wypraw Marka Kamińskiego na krańce świata dosłownie i w przenośni. Autor przedstawia swój dziecięcy rejs do Danii i Maroka, młodzieńczą podróż po Europie, na Spitsbergen, Grenlandię, biegun północny i południowy, Kilimandżaro, Atlantyk, Pustynię Gibsona w Australii, absolutnie wyjątkową wyprawę z niepełnosprawnym Jaśkiem Melą na bieguny Ziemi, ?Z Polą przez Polskę? i zimowy spływ Wisłą. Miłość, wiara i nadzieja, wzloty i upadki, determinacja, siła i słabość człowieka w sytuacjach ekstremalnych ? o tym pisze. I jak niemożliwe staje się możliwe.
Marek Kamiński
Polarnik, podróżnik, filozof. Pierwszy na świecie zdobył w jednym roku dwa bieguny Ziemi bez pomocy z zewnątrz: 23 maja 1995 roku wraz z Wojciechem Moskalem dotarł na biegun północny, a 27 grudnia 1995 roku zdobył samotnie biegun południowy. Uczestnik wypraw w różne zakątki świata, m.in. na Pustynię Gibsona, Kilimandżaro i Atlantyk. Zasłynął także z podróży na bieguny z niepełnosprawnym chłopcem, Jasiem Melą.
2% z każdego sprzedanego egzemplarza książki zostanie przekazane na statutową działalność Fundacji Marka Kamińskiego.
Przekład z języka rosyjskiego Agnieszka SowińskaROSYJSKI BOOKER 2009 (nagroda dla najlepszej książki w języku rosyjskim 2009 roku)Los Antoniny to okrutna parafraza historii bohaterki lubianego we wszystkich krajach byłego Związku Radzieckiego filmu ,,Moskwa nie wierzy łzom"". Zwyczajna kobieta, pracownica jednej z socjalistycznych fabryk, zachodzi w ciążę. Rodzi córkę, którą zajmują się trzy starsze sąsiadki z komunałki. Jedna jest arystokratką, a jej w domu rodzinnym mówiło się po francusku, druga ukończyła zaledwie trzy klasy szkoły podstawowej, trzecia to chłopka, która miała romans z hrabią... Łączy je wspólne doświadczenie oblężenia Leningradu i żałoba po utraconych bliskich.Czas kobiet to powieść o przypadkowej rodzinie złożonej z pięciu kobiet, która okazuje się dużo prawdziwsza i silniejsza od niejednej ,,normalnej"" radzieckiej rodziny.
Jak zostać przemytnikiem doskonałym? Potrzebna jest ciężka praca i dobry system. Można zbić kokainę w kostki, rozpuścić ją w płynie, ukryć w blokach marmuru lub wewnątrz przewodów elektrycznych. I wystawić ?muła?, który połknie kapsułkę czy ukryje towar w podwójnym dnie walizki (zgarnie go policja, ale to część systemu). Jeśli zrobisz to dobrze, będziesz bajecznie bogaty. Jeśli się pomylisz, resztę życia spędzisz w więzieniu?
Kokaina to nie tylko hollywoodzkie klisze i telewizyjne newsy ? to także bardzo zyskowny biznes, który finansuje wojny, daje ogromną władzę i kształtuje stosunki międzynarodowe. Gdyby zlikwidować handel narkotykami, gospodarka amerykańska poniosłaby straty rzędu 19?22%, zaś meksykańska zanotowałaby spadek 63%.
Luca Rastello pozwala nam spojrzeć na świat z perspektywy grubej ryby narkobiznesu. I choć to perspektywa przerażająca, nie jest pozbawiona (czarnego) humoru.
Przez całe lata nie wolno było o nich mówić. Również teraz nie dla wszystkich są bohaterami ,,wygodnymi"". Polacy wypędzeni przez bolszewików ze swych domów i małych ojczyzn na Kresach. ymbolem ich gehennyjest pociąg. Długi, upiorny, ciągnący się niemal w nieskończoność. Wiozący ich bydlęcymi wagonami do piekła - w syberyjską tajgę i stepy Kazachstanu. Dla większości była to podróż bez powrotu
Ten kraj bywa piekłem. Zwłaszcza dla chrześcijan. Młode dziewczyny, często jeszcze małoletnie, są w Pakistanie porywane i pod groźbą śmierci zmuszane do przejścia na islam, a następnie poślubienia muzułmanina. Ich rodziny starają się odzyskać córki i postawić sprawców przed sądem. Niewielu ludzi gotowych jest im pomóc. Większość bowiem obawia się jednego: oskarżenia o bluźnierstwo.
Dziennikarz Daniel Gerber odwiedził Pakistan i spotkał się z kilkoma uwolnionymi kobietami oraz ludźmi, którzy im pomogli. Oto jego książka.
Daniel Gerber jest niezależnym szwajcarskim dziennikarzem oraz pisarzem, autorem reportaży m.in. z Sudanu, Strefy Gazy, Egiptu. Wraz z żoną Irene i mieszka pod Bernem.
Diana z mężem nie zastanawiała się długo nad kupnem nieruchomości we Włoszech. Po bardzo krótkich oględzinach, stali się oni właścicielami zabytkowego pięciusetletniego domu z kamienia w małym miasteczku na południu Toskanii. Radości, ale i katastrof będzie pod dostatkiem. Poczynając od sprzedaży domu, który miał nie być sprzedany.
Gdzieś na południu Toskanii zawiera pyszne przepisy kuchni toskańskiej i umbryjskiej, które od razu chce się wypróbować.
Wojciech Cejrowski ? ekscentryk z fantazją i niezwykłym poczuciem humoru. Podróżnik, fotograf. Autor cyklu filmów dokumentalnych ?Boso przez świat?. Z wykształcenia antropolog kultury. Od 25 lat organizuje wyprawy w najdziksze zakątki kuli ziemskiej. Przyjęty do Royal Geographical Society (Królewskie Towarzystwo Geograficzne) w Londynie oraz do Explorers Club w Nowym Jorku. Mieszka na rancho w Arizonie. Tam pisze swoje książki.
?Jestem wydawcą od wielu lat, przeczytałem tysiące maszynopisów. Ten zrobił na mnie ogromne wrażenie. Río Anaconda to opowieść przygodowo-podróżnicza. Trzyma w napięciu jak kryminał, a jednocześnie rozśmiesza do łez. I zapewniam Was: w trakcie lektury będziecie się śmiać na głos! A przy okazji jest to historia prawdziwa. Nie trzeba lubić Autora, żeby polubić tę książkę, bo czy się komu Cejrowski podoba, czy nie, trzeba przyznać, że opowiada bardzo ciekawie. Fantastyczne dialogi! Doskonałe zdjęcia! A wady? Jeżeli są, szukajcie ich sami, ja nie znalazłem. No, może poza jedną: po czterystu stronach opowieść się kończy?.
Tadeusz Zysk, wydawca
Gdy w 1971 roku Richard Nixon ogłaszał wojnę narkotykową, robił to w imię ?bezpieczeństwa naszych dzieci?. Po ponad czterdziestu latach autorzy ?Dzieci wojny narkotykowej? celnie punktują przerażające, uderzające w najmłodszych konsekwencje takiej polityki. To książka pokazująca jak wojna o dobro dzieci, zamieniła się w wojną przeciwko dzieciom.
W Afganistanie potomstwo hodowców opium jest sprzedawane w ramach spłaty długów wobec przemytników. W Meksyku dziesiątki tysięcy młodych zostało osieroconych w wyniku działań wojsk skierowanych przeciwko wielkim kartelom. W Kambodży w izbach zatrzymań dla narkomanów ponad jedna czwarta osadzonych nie miała skończonego osiemnastego roku życia, a wielu z nich jest poddawanych torturom.
Kiedy polityką rządzi strach, brakuje krytycznego myślenia i debaty nad koniecznymi zmianami.
Książka pod redakcją Damona Barretta jest nie tylko świetną dokumentacja lat zaniedbań, ale i zbiorem konkretnych propozycji rozwiązań.
W pewnym sensie wszyscy jesteśmy dziećmi wojny narkotykowej.
13 maja 1981 roku Mehmet Ali Agca na placu św. Piotra w Rzymie targnął się na życie Jana Pawła II. Turek muzułmanin dokonał zamachu na duchowego przywódcę chrześcijan, choć nigdy do końca nie wyjaśniono dlaczego i kto był zleceniodawcą tego aktu terroru. Sam zamachowiec wielokrotnie zmieniał zeznania i wprowadzał śledczych w błąd kolejnymi fałszywymi tropami.
Dzisiaj, po blisko trzydziestu latach spędzonych w więzieniu, już jako wolny człowiek Agca postanowił wyznać prawdę. W swojej książce prowadzi czytelnika przez dzieciństwo i młodość w Turcji i opowiada o wszystkich czynnikach, które ukształtowały go na islamskiego bojownika. Opisuje swoje wcześniejsze działania terrorystyczne, ujawnia mocodawców, od których otrzymał rozkaz zabicia papieża i relacjonuje przebieg zamachu. Ujawnia też po raz pierwszy przebieg spotkania z Janem Pawłem II, jakie miało miejsce w 1983 roku we włoskim więzieniu Rebibbia.
Czy to, co pisze Ali Agca w swojej książce rzeczywiście nosi znamiona prawdy? Czy człowiek, który tylekroć dawał fałszywe świadectwo, może ostatecznie stać się wiarygodny? Jest tylko jeden sposób, by się dowiedzieć – przeczytać, co ma do powiedzenia.
Poznaj wszystkie tajemnice przedsiębiorcy pogrzebowego
W tej książce znajdziesz wszystko, co zawsze chciałeś wiedzieć o pracy w zakładzie pogrzebowym, ale bałeś się zapytać. Autor, przez kilkadziesiąt lat jego właściciel, zdradza, jak ta jakże nietypowa branża wygląda od podszewki, oswajając (a niekiedy przełamując!) tabu, jakim dla wielu jest temat zarówno pochówku, jak i śmierci…
Peter Wilhelm od kilku lat prowadzi blog, który w rodzinnych Niemczech cieszy się wielką popularnością. Opisuje na nim historie, które przez lata przytrafiły mu się w pracy. Nie ma zatem spraw związanych z pochówkiem, których by na swojej skórze nie doświadczył. Na podstawie umieszczanych na blogu wpisów powstała książka „Zakład pogrzebowy przedstawia! Dobrze, że do nas trafiłeś”, będąca jednak czymś znacznie więcej niż „pamiętnikiem grabarza”.
Nieudany striptiz Świętego Mikołaja
Autor z właściwym sobie poczuciem humoru relacjonuje historię odzianego w strój Świętego Mikołaja striptizera, który dokonał żywota akurat podczas pokazu czy polowanie na świerszcze w pogrzebowej kaplicy.
Poznajemy także wydarzenia mrożące krew w żyłach, które przytrafiły się Wilhelmowi w czasie Halloween. Kto nie wierzy w duchy, poczuje dreszcz emocji na plecach!
Opowiada również przypadek Nigeryjczyka, który po odwiezieniu żony na oddział porodowy, zmarł we własnym domu, pozostawiając dziewięcioletniego syna bez opieki. Gdy dowiedziała się o tym rodzina Wilhelma, postanowiła zaopiekować się chłopcem, stwarzając mu tymczasową rodzinę zastępczą. Sytuacja okazała się jednak na tyle skomplikowana, że zamiast kilku dni trwała… ponad półtora roku.
Panuje przesąd, że przedsiębiorcy pogrzebowi są zrzędami, smutasami i osobami ponurymi. Nie mają poczucia humoru i chodzą cały dzień z grobową miną. Ha! To wszystko nieprawda i w rzeczywistości jest zupełnie inaczej, przekonuje, jakby na potwierdzenie opowiadanych w książce historii, Peter Wilhelm.
Są trzy Egipty:
Pierwszy ? turystyczny, ze słońcem i nadmorskimi kurortami, czarem raf koralowych, magią pustyni i cudami zabytków faraońskich od Aleksandrii po Abu Simbel.
Drugi ? oficjalny, muzułmański, z tysiącem minaretów w Kairze i czternastowiekową historią islamu przenikającego wszystkie dziedziny życia kraju nad Nilem.
I trzeci ? skrywany. Wystarczy jednak zboczyć nieco z głównych ulic, a wypełza zewsząd. Egipt zapuszczonych domów, przeludnionych zaułków pełnych dzieci, śmieci, biedy i frustracji. Ale w te rejony turysta dwutygodniowy raczej się nie zapuszcza.
Ludzie gniją tam, zamiast żyć. Często bez dostępu do wody i elektryczności, bez środków do życia i żadnych perspektyw. To ognisko głębokiego przywiązania do religii i wszechmocy tradycji w życiu społeczeństwa; źródło ekstremistycznych poglądów i kipiącego gniewu z wszędobylskim sloganem na murach: islam lekarstwem na wszystko! I więcej: w dzielnicach biedy sponad hałd śmieci wyglądają też krzyże?
Dwa pierwsze Egipty są dobrze znane z filmów, książek i autopsji. I dlatego nie o nich, lecz o tym ostatnim Egipcie, kamuflowanym ? bo biednym i często chrześcijańskim ? chciałbym opowiedzieć.
Ze wstępu autora
"Odnalezione głosy" to kontynuacja rozpoczętych przed kilku laty prezentacji zadziwiających losów lekarzy zwierząt: "NN ? Nieznani Niepowtarzalni" ? książka o lekarzach weterynarii zamordowanych podczas II wojny światowej (Gdańsk 2010) oraz "Życie godne pomnika" traktujące o życiu lekarzy weterynarii w niewoli sowieckiej, niemieckiej, o deportacjach i wywózkach na Syberię i na roboty do Niemiec. W swoich poszukiwaniach Autor natrafił na lekarzy weterynarii, którzy w wyniku przeżytych traum, jakie zgotowało im życie, wybrali seminarium duchowne i święcenia kapłańskie; lekarzy weterynarii w szeregach Polski Podziemnej; lekarzy, którzy oddali swoje młode życie, walcząc z okupantem. Spotykamy lekarzy weterynarii wśród ofiar Katynia, Charkowa, Miednoje i więzień zachodniej Ukrainy i Białorusi. Walczyli m.in. w Afryce i pod Monte Cassino. Pojawia się także kobieta lekarz weterynarii, która uczestniczyła w pierwszych igrzyskach olimpijskich w Paryżu w 1924 r. jako reprezentantka Polski.
To niezwykle wartościowa pozycja, która łączy wiedzę encyklopedyczną z solidną kwerendą źródeł, świadectwo dziejów ludzkości w najtrudniejszych dla niej momentach.
Włodzimierz A. Gibasiewicz ? dr n. wet., publicysta i badacz. Urodził się w wielkopolskich Sulmierzycach, mieszkał w Ostrowie Wielkopolskim. Ukończył Technikum Weterynaryjne we Wrześni w 1970 r., a następnie Wydział Weterynaryjny Akademii Rolniczej we Wrocławiu w 1977 r. Obronił pracę doktorską w 1983 r. Przez wiele lat redaktor naczelny ?Biuletynu Informacyjnego? Wielkopolskiej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej. Prowadzi prywatny gabinet weterynaryjny dla małych i dużych zwierząt w Dusznikach oraz pracuje jako urzędowy lekarz weterynarii.
PATRONI:
"Życie Weterynaryjne"
Veterynaria.pl
Napisany w lekkiej i przystępnej formie leksykon technik manipulacyjnych jakimi posługują się nie tylko twórcy reklam, namawiając nas do coraz to nowych zakupów, lecz także rozmaici „Mali Bracia”, czyli cyniczni politycy, dziennikarze oraz osoby kształtujące zawodowo opinią publiczną. Wynikiem takich zabiegów są też odpowiednio spreparowane zdjęcia zniekształcające rzeczywistość. Autor przedstawia rozmaite techniki manipulacji oraz udziela rad, jak im nie ulegać.
Obszerne fragmenty książki publikowane na portalach Kaukaz.pl, Rosja.pl i innych były inspiracją i nietypowym przewodnikiem dla tysięcy podróżników chcących poczuć dotyk Wschodu. Kiedy Karweccy pierwszy raz odwiedzali Gruzję w 2007 roku, kraj ten, a zwłaszcza Swanetia, był terra incognita, miał opinię kraju bezprawia i chaosu z powodu wojny domowej. Relacje z kolejnych podróży Karweckich przyczyniły się do zmiany tego wizerunku i spowodowały większe zainteresowanie tym rejonem świata.
Fascynująca historia wyjątkowej podróży, która pochłania bez reszty i popycha czytelnika na bezdroża na styku Europy i Azji. Książka Karweckich „Terenówką przez ćwierć świata. Iran - Azerbejdzan - Gruzja” to lektura obowiązkowa zarówno dla podróżników lubiących oryginalne wyprawy, jak i miłośników podróży 4x4.
Krzysztof Dąbrowski, redaktor naczelny portalu Kaukaz.pl
"Po" nie jest kolejnym podręcznikiem z cyklu ?jak żyć?. To wyjątkowo szczera opowieść kobiety, która po rozstaniu z mężem wnikliwie przygląda się swojemu życiu. Czy aby na pewno jest to nowa rzeczywistość? A może to funkcjonowanie na wstecznym biegu? Rachel Cusk zastanawia się nad tym, jak zaledwie w kilkanaście tygodni udało jej się wraz z mężem przekreślić ich wspólną przeszłość i zniszczyć wszystko, co ich łączyło. Nie daje gotowej odpowiedzi, nie stwarza pozorów uniwersalności, nie epatuje uczuciami, a jednak intymny ton Po kusi pewnego rodzaju pociechą, którą przynieść może zanurzenie w kulturowym archetypie żalu i żałoby.
Indianie Tarahumara mogą biec przez 3 dni bez przerwy. Mieszkańcy San Juan Chamula stworzyli własny kościół, a podstawą swoich rytuałów uczynili coca colę. Lakandonowie noszą długie włosy, długie białe szaty i potrafią poruszać się po tropikalnej puszczy z zamkniętymi oczami, uważają się też za prawdziwych ludzi, potomków Majów. Ale Meksyk to nie tylko fascynujące mniejszości etniczne i bajecznie kolorowy folklor. To również starożytne świątynie, imponujące piramidy Majów i Azteków, setki kilometrów piaszczystego wybrzeża, rafy koralowe kuszące bogactwem życia podwodnego, gigantyczne jaskinie połączone podziemnymi rzekami, zjawiskowe kaniony i wulkany, targowiska, na których można stracić majątek. Trudno się więc dziwić, że w takim otoczeniu fiesta i sjesta to dwie świętości. Dlatego miedzy 14 a 16 ulice Meksyku pustoszeją, a po 18 zaludniają się, a muzyka, tańce, występy trwają niemal do białego rana. Ale choć w Meksyku podoba mi się niemal wszystko to jednak nigdy nie zrozumiem uzależnienia mieszkańców tego kraju od corridy. Czy zabijanie zwierząt w imię tradycji można traktować jako rozrywkę? Moim zdaniem nie można. A jednak Meksykanie w ten sposób się relaksują.
Odległość z Wyspy Samoa do Polski to 22,5 tys. kilometrów. Wynika z tego, że wyprawa tam i z powrotem to (dosłownie) podróż dookoła świata bowiem tyle wynosi obwód ziemi. Kraj ten leży w Oceanii, pomiędzy Hawajami a Nową Zelandią i jest prawdziwym rajem. Owoce można tu zrywać wprost z drzew, najwygodniej spać na plaży pod gołym niebem, można kąpać się do woli w ciepłym oceanie, wygrzewać na słońcu, a za strój wystarczy nam kawałek materiału nazywany lava-lava i klapki, choć nawet premier kraju chodzi w siedzibie rządu na bosaka. Na Samoa nikt się nigdzie nie śpieszy, nikt na nikogo się nie złości, za to wszyscy się do siebie uśmiechają i są dla siebie mili. To zaledwie 200-tysięczne państwo może się poszczycić najmniejszym na świecie odsetkiem przestępstw i najmniejszą liczbą wypadków samochodowych (ograniczenie prędkości na całej wyspie to 40 km/godz). Każdy też może być tu kim chce. Dlatego to właśnie na tej wyspie żyją fa'afafine - mężczyźni o duszach kobiet. Świat zachodni nie rozumie tej kultury, więc mówią o nich "trzecia płeć". Niesłusznie.
W ZSRR seksu nie ma"" - to jest znakomita fraza, wypowiedziana przez Ludmiłę Nikołajewną Iwanową - jedną z uczestniczek telemostu Leningrad - Boston, który był pokazywany 28 czerwca 1986 roku. Z tej kobiety śmiał się potem cały ZSRR. Czy Ludmiła Iwanowa miała rację? Tak i nie. Tak - jeżeli chodzi o oficjalne (dozwolone) kino, teatr, modę, o wszystko, czego dotykała propaganda. Nie - jeżeli chodzi o to, co istniało wbrew wszystkim partyjnym aseksualnym nakazom, zakazom i poleceniom. Książka ta traktuje o ZSRR. Opowiada historię walki państwa oficjalnej seksualnej ascezy z obywatelami o normalnych seksualnych potrzebach. To historia o tym, jak państwo nie mogło się zdecydować: czy seks jest dobrem społecznym, czy jednak złem powszechnym oraz co z tego wynikło? O tym, jak obywatele tego państwa kombinowali, żeby ominąć kary i jednak zaspokoić (w normalny sposób) swe naturalne popędy oraz jak podobne ""wtrącanie się"" państwa do strefy intymnej skaziło psychikę jednym i zepsuło życie drugim...
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
![Okładka książki Dzika droga. Jak odnalazłam siebie [2026]](https://dobreksiazki.pl/Photos/7/MEDIUM/000080/dzika-droga-jak-odnalazlam-siebie-2026.jpg "Dzika droga. Jak odnalazłam siebie [2026]. Autor: Cheryl Strayed. Dobreksiazki.pl")
