Reguła i życie braci mniejszych są takie oto: zachować świętą Ewangelię Pana naszego Jezusa Chrystusa, żyjąc w posłuszeństwie, bez własności i w czystości. Brat Franciszek przyrzeka posłuszeństwo i szacunek papieżowi Honoriuszowi i jego kanonicznie wybranym następcom i Kościołowi Rzymskiemu.
Książka 365 dni z moim Aniołem Stróżem jest skierowana do wszystkich, którzy tęsknią za swoim Aniołem i chcą się z nim zaprzyjaźnić. Poprzez krótkie rozważania na każdy dzień roku pozwala przybliżać się coraz bardziej do Boga. „Twój Anioł ma imię. Kocha ciebie i raduje się razem z tobą, płacze, kiedy ty płaczesz. Jest przy tobie dniem i nocą, od momentu twojego urodzenia aż do przejścia na tamten świat. Będzie ci towarzyszył przez całą wieczność”…
Cieszący się bardzo dużą popularnością zbiór krótkich opowiadań i anegdot, których bohaterem, a czasem autorem, był Ojciec Pio. Wznowienie w nowej szacie graficznej.
Costantino Capobianco napisał książeczkę, której bohaterem jest Ojciec Pio. Na wielu stronach pozwala nam ona oddychać czystym i pełnym prostoty powietrzem na wzór "Kwiatków" świętego Franciszka. Fakt ten nie dziwi, jeśli weźmie się pod uwagę, że Ojciec Pio z Pietrelciny był wiernym wyznawcą i doskonałym naśladowcą Biedaczyny z Asyżu.
Autor, przygotowując to dziełko, mówił, że pracując nad redakcją czuł się "jak Rut, która pokornie zbiera kłosy na żyznym polu Ojca Pio".
Żyjąc w klasztorze świętej Anny w Foggi, odległej tylko o czterdzieści kilometrów od San Giovanni Rotondo, ojciec Costantino często udawał sie z wizytą do swego ukochanego ojca duchowego. Wkraczał w ten sposób bezpośrednio "na pole" Ojca Pio, w środowisko, które go otaczało, w atmosferę, którą oddychało się wokół niego. Dzięki temu mógł zebrać to wszystko, co później złożyło się na niniejszą książkę.
Ponadto, ojciec Costantino, jako kapłan zakonny z tej samej prowincji zakonnej, do której należał Ojciec Pio, był w ciągłym kontakcie z przełożonymi, ze współbraćmi i synami duchowymi czcigodnego Ojca. Z ich ust usłyszał większą część zdarzeń i wypowiedzi przytoczonych na stronach "Kwiatków".
Święta, które Bóg nazywa swoimi, są pięknym obrazem Jego łaski i miłosierdzia. Są obchodzone przez wierny lud w celu wyrażenia Bogu wdzięczności i uwielbienia. Każde z tych świąt składa świadectwo o Mesjaszu.Książka ta, napisana w formie wywiadów z Kazimierzem Barczukiem ? znawcą kultury żydowskiej, jest wspaniałą pomocą w zapoznaniu się z prawdziwym przesłaniem świąt biblijnych.
To dla mnie prawdziwa radość móc polecić dzieło o znaczeniu szczególnym dla zachodniego chrześcijanina – czy to wyznania prawosławnego, czy też nie – pielgrzymującego w poszukiwaniu sera, czyli całkowitego życia w Chrystusie, w tchnieniu i światłości Ducha.
Elisabeth Behr-Sigel wyróżnia i opisuje elementy konstytutywne prawosławnej duchowości. Czyni to w sposób dogłębny, a zarazem jasny i komunikatywny. (...) Proponuje nam także przegląd trwającej wieki historii tradycji hezychastycznej, która ostateczny kształt przybrała w pismach filokalicznych wydanych w XVIII i XIX wieku na terenach współczesnej Grecji, Mołdawii i Rosji. Niniejsza książka to opracowanie i ujęcie z punktu widzenia współczesnej pedagogiki “sztuki modlitwy” przedstawionej w pismach św. Teofana i Ignacego, biskupów i duchownych rosyjskich XIX-wiecznej Rosji, kanonizowanych w 1988 roku.
o. Boris Bobrinskoy
Ojciec Joachim Badeni i ojciec Leon Knabit, dwaj zakonnicy słynący z mądrości życiowej, dzielą się swoim doświadczeniem, opowiadają anegdoty, udzielają rad i podają sprawdzone sposoby na rozmaite problemy w różnych dziedzinach życia. Męską rozmowę prowadzi kobieta - Judyta Syrek.
Co zrobić ze złośliwym sąsiadem?
Jak przezwyciężyć nudę?
Czy samotność może być dobra?
Jak sobie radzić ze stresem?
Czym się różni przyjaźń ziemska od "niebieskiej"?
Jak budować dobry związek i nie toczyć wojny płci?
Czy można panować nad emocjami?
Autor Religii Nuerów jest jednym z klasyków antropologii brytyjskiej. Jego zainteresowania skupiają się przede wszystkim na ludach Afryki zamieszkujących teren Sudanu. Książka jest dopełnieniem wcześniejszych badań Evans-Pritcharda nad Nuerami, lecz jednocześnie pozostaje dziełem samodzielnym, będącym analizą zarówno tytułowej religii Nuerów, jak i krytyką dotychczasowych badań antropologicznych nad "religiami prymitywnymi". Autor prezentuje własny program badań nad religią, rezygnując z czynionych przez jego poprzedników uogólnień oraz redukcji. Najsilniej sprzeciwia się sprowadzaniu religii do fenomenu społecznego, w zamian pokazuje niezwykle istotny aspekt indywidualny w religijności Nuerów.
Monografia „Bóg starożytnego Izraela” to historyczna synteza opisująca religie i kultów starożytnej Palestyny w I tysiącleciu p.n.e. W przeciwieństwie do opracowań wychodzących od tekstu Starego Testamentu, książka jest ujęciem dziejów kultu Jahwe głównie w oparciu o źródła pozabiblijne. Biblia jest tu jedynie dodatkowym źródłem informacji. Historia Jahwe i jego kultu została ujęta w rozdziałach mówiących m.in. o imieniu Jahwe i przedstawiającej go ikonografii, miejscach kultu, świadectwach, kapłanach, prorokach oraz panujących wówczas władcach.
John H. Hick (1922-2012) bez wątpienia należy do najwybitniejszych i najbardziej wpływowych filozofów religii XX wieku. Jego projekt pluralizmu religijnego miał przełamać wyznaniowe bariery i stworzyć uniwersalną płaszczyznę porozumienia między wielkimi tradycjami religijnymi. Z perspektywy chrześcijańskiej prowadzi jednak do wniosków, które podważają samo serce wiary.
Zagadnienie genetycznych relacji między ewangeliami synoptycznymi od setek lat nurtuje czytelników. I choć pojawiło się wiele hipotez wyjaśniających te związki, to żadna nie zyskała powszechnej aprobaty. Książka Grzegorza Wingerta jest kolejną próbą zmierzenia się z problemem synoptycznym, która w centrum stawia zaginiony tekst wykorzystywany przez Marcjona z Synopy. To zagadkowe dzieło traktowano zwykle jako okaleczoną i dalece zmodyfikowaną redakcję Ewangelii Łukasza. W historii badań pojawiały się jednak głosy, że Ewangelia Marcjona może być pierwotniejsza. Argumentując za tym stanowiskiem, autor nie tylko wprowadza czytelnika w skomplikowany świat literackich analiz, ale także rysuje obraz chrześcijaństwa II wieku - czasu, gdy głównym kryterium wspólnoty wciąż była kategoria komunii, a nie ortodoksji.Hipoteza względnej pierwotności Ewangelii Marcjona była już wysuwana, ale jej dawni zwolennicy nie potrafili jej należycie dowieść - była to raczej propozycja podszyta polemiką z tradycyjnym chrześcijaństwem. Ich nieliczni nowsi kontynuatorzy również proponowali argumentację niekompletną i przesadną. Grzegorz Wingert znacznie posunął badania naprzód. Powiązał je też interesująco z problemem relacji między różnymi ewangeliami. Jest to ciekawy wkład w studia nad Biblią i wczesnym chrześcijaństwem, istotny także w skali międzynarodowej. Z recenzji wydawniczej prof. dra hab. Michała Wojciechowskiego
Pierwsze w naszym kraju kompendium wiedzy o czarnoksięstwie i demonologii, dziedzinach mało znanych, a jakże interesujących. W kilkudziesięciu bogato ilustrowanych artykułach hasłowych autor wyjaśnia koncepcję herezji czarnoksięstwa, która umożliwiła rozpętanie trwających ponad dwa stulecia polowań na czarownice i wysyłanie na stos setek tysięcy niewinnych ludzi, odtwarza historię i przebieg procesów z oskarżenia o czary (m.in. proces Joanny D'Arc), przedstawia sylwetki słynnych demonologów i charakteryzuje ich dzieła, a także omawia takie kwestie jak opętanie, wilkołactwo i stosunki płciowe z diabłami. To wprost zadziwiające, ale po tę encyklopedię się nie sięga, ją się po prostu czyta od początku do końca z niesłabnącym zainteresowaniem.
W niniejszej książce pragnę przyjrzeć się sytuacji religijnej judaizmu (który odróżniam od mozaizmu) wobec faktu nieprzyjęcia Chrystusa przez znaczną część Żydów, a także tematom z tym powiązanym. Część chrześcijan może być obecnie zdezorientowana, ponieważ w przestrzeni publicznej krążą na ten temat różnorodne opinie odwzorowujące przeciwstawne stanowiska, jakie zauważają pomiędzy oficjalnym stanowiskiem Kościoła a częścią katolików prowadzących dialog z judaizmem. W gronie tych drugich znajdują się również pojedynczy pasterze Kościoła katolickiego w Polsce. Napisałem tę książkę, aby uporządkować te poglądy i dać wiernym jasny, biblijny ogląd spraw związanych z sytuacją religijną Żydów, w przeszłości i obecnie, a także przedstawić ocenę prowadzonego w Polsce dialogu z judaizmem. W publikacji tej wyjaśniam krok po kroku różne istotne kwestie, ponieważ w ostatnich dziesięcioleciach doszły do głosu fałszywe tezy wynikające z wcześniej akceptowanych błędnych założeń. Jedną z podstawowych kwestii wymagających właściwego zrozumienia jest relacja pomiędzy biblijnym Izraelem a Kościołem. Kościół Boży nie zastąpił biblijnego Izraela, ale z niego wyrósł i stał się nim (!), tj. Bożym Izraelem, jak go określa apostoł Paweł w Liście do Galatów (Ga 6,16). Kościół pierwszego wieku tworzyli Żydzi wywodzący się z mozaizmu, a więc z tradycji Starego Testamentu. Byli nimi zarówno Jezus, apostołowie, jak i część ludu żydowskiego. Mówiąc ściślej, Kościół utworzyli Żydzi stanowiący wierną Resztę Izraela (por. Rz 11,5). Była to zatem ta część Żydów Starego Testamentu, która pozostawała wierna Bogu. Między wierną Resztą starotestamentowego Izraela a Kościołem tworzącym się w pierwszym wieku z wiernych Bogu Żydów, istnieje ciągłość widoczna w zdrowym nurcie żydowskiej tradycji religijnej, czyli tej, która trzyma się WIARY ojców. Dlatego starotestamentowa nazwa Izrael przeszła w pierwszym wieku na Kościół, czyli na Boży Izrael (por. Ga 6,16), co potwierdza, iż wyrósł on z tradycji Izraela Starego Testamentu, a więc z tego ludu, który został wybrany do zadania ogłoszenia światu Bożej chwały. Ks. prof. Waldemar Rakocy CM
Czy Ostatnia Wieczerza była pierwszą mszą w historii? Jak sprawowano Eucharystię w czasach późnego średniowiecza i w przededniu reformacji? W jakich okolicznościach powstał mszał? Jaki wpływ na kształt liturgii mieli ostatni papieże?Rzymska msza święta ma wielowiekową tradycję. O ile sakramentalny charakter liturgii eucharystycznej pozostaje niezmienny, niezależnie od rytu, o tyle konkretna rytualna forma każdej tradycji liturgicznej jest owocem długiego procesu historycznego. Michael Uwe Lang pomaga uchwycić w dziejach mszy rzymskiej złożoną relację między stabilnością a zmianą. Przybliża historię obrzędu mszalnego - od jego początków aż po współczesność; wskazuje jej punkty węzłowe, opisuje trudne do przewidzenia perypetie, omawia aktualny stan wiedzy i rozwiewa pewne mity dotyczące kondycji liturgii w Kościele w niektórych epokach. Na tle tak zarysowanej historii mszy podejmuje również kwestię posoborowej reformy, oferując jej wyważoną ocenę, a także kreśli pewne prognozy na przyszłość.Głębsze poznanie i zrozumienie bogatej oraz złożonej historii mszy pomaga bardziej świadomie i owocnie uczestniczyć w liturgii. Jest ona bowiem - jak uczy Katechizm Kościoła Katolickiego - naszym uczestnictwem w modlitwie Chrystusa skierowanej do Ojca w Duchu Świętym. W niej cała modlitwa chrześcijańska ma swoje źródło i swój kres.
Czy możemy się czegoś nauczyć od żyjących kilkanaście wieków temu egipskich pustelników?Tak! Autor, komentując teksty Ojców Pustyni pokazuje, jak radzić sobie ze zniechęceniem na modlitwie, powracającymi pokusami, negatywnymi emocjami... Okazuje się bowiem, że starożytni mnisi zmagali się z tymi samymi problemami duchowymi, co my i to w jeszcze większym stopniu. Udało im się jednak wypracować skuteczne sposoby na ich pokonanie. Skuteczne, bo oparte na praktyce życia, a nie na teoretycznych rozważaniach.
Pierwsze getta zorganizowali papieże. To oni doszli do wniosku, że Żydów należy ośmieszać, każąc im nosić specjalne stroje. Narracja świętych doktorów Kościoła, redukująca rodaków Jezusa do odznaczających się charakterystycznym fetorem roznosicieli chorób, mordujących dzieci na macę, wpisana jest w historię chrześcijaństwa. Wyssane z palca oskarżenia rzucano bezkarnie w świątyniach oraz umieszczano beztrosko w listach apostolskich i encyklikach papieskich. W XX wieku Hitler rozwinął tę lekcję antysemityzmu i oparł Holocaust na tych oszczerstwach. Antysemickie chrześcijaństwo to opowieść o tym, jak chrześcijańskie kłamstwo, że Żydzi ukrzyżowali Jezusa, przemieniło się w historyczny fakt, że chrześcijanie od ponad dwóch tysięcy lat krzyżują Żydów. Przemilczana historia, która pokazuje, do czego doprowadziła trwająca dwa tysiące lat lekcja pogardy. Artur Nowak (ur. 1974) adwokat, publicysta i pisarz, m.in. współautor wraz z profesorem Stanisławem Obirkiem bestsellerowych reportaży Babilon. Kryminalna historia Kościoła, Gomora. Władza, strach i pieniądze w polskim Kościele oraz Skandalistów w sutannach, a z filozofem Ireneuszem Ziemińskim książki Chrześcijaństwo. Amoralna religia. Napisał też Kroniki opętanej powieść, w której przedstawił opartą na faktach historię nastolatki molestowanej przez egzorcystów. Jest również autorem reportażu Adwokaci. Zraniony zapał. Współautor podcastu Kryminalna historia Kościoła, nagrodzonego Bestsellerem Empiku za 2022 rok. Kolejny sezon tego podcastu otrzymał w roku 2023 nagrodę Best Audio. Od 2021 roku na kanale Sekielski Brothers Studio prowadzi autorski podcast Wysłuchanie. Stanisław Obirek (ur. 1956) antropolog, teolog, publicysta. Pracuje w Instytucie Ameryk i Europy Uniwersytetu Warszawskiego. Były jezuita wyświęcony w 1983 roku, w 2005, po serii krytycznych ocen polskiego katolicyzmu i nałożeniu na niego nakazów milczenia, wystąpił ze stanu duchownego. Wydał m.in. Polak katolik? oraz Umysł wyzwolony. W poszukiwaniu dojrzałego katolicyzmu. Współautor z Arturem Nowakiem bestsellerowych reportaży Babilon. Kryminalna historia Kościoła, Gomora. Władza, strach i pieniądze w polskim Kościele oraz Skandalistów w sutannach.
Historia Kościoła katolickiego znaczona jest dziejami świętych, którzy w swoim życiu potrafili w pełni zrealizować Ewangelię Jezusa Chrystusa lub ponieśli męczeńską śmierć za wiarę. Są oni orędownikami u Boga i najlepszymi reformatorami Kościoła. Stanowią zatem dla wiernych wzór do naśladowania.
Liczba świętych wspominanych w liturgii ciągle rośnie. Martyrologium Rzymskie z 2001 r. odnotowuje 6538 imion a kolejnych kilka tysięcy męczenników i wyznawców czeka na zbadanie ich sprawy przez Dykasterię Spraw Kanonizacyjnych. Najwięcej z nich wyniósł na ołtarze papież Jan Paweł II; beatyfikował 1340 sług Bożych i kanonizował 478 błogosławionych; wśród nich było 9 świętych (oraz dwie osoby związane z Polską) i 154 błogosławionych Polaków.
W monografii zaprezentowano w sumie 30 osób: 13 świętych, 10 błogosławionych i 7 sług Bożych. Obok krótkiej biografii prezentowanych osób uwypuklono przede wszystkim osobiste ich powiązanie lub zaangażowanie w kościelne dzieje tych ziem oraz rozwijający się tutaj ich kult. Jest to tym bardziej ważne, że ziemie te, po okresie dobrze prosperujących biskupstw kamieńskiego i lubuskiego, począwszy od połowy XVI w, do 1945 r. przeżywały 400-letni okres dominacji wyznania protestanckiego, w którym kult świętych przestał zupełnie istnieć. Zatem wymiar edukacyjny tejże monografii zyskuje również wielką wagę.
Ojców Kościoła można poznawać na wiele sposobów i na wiele sposobów można ich oceniać. Guido Innocenzo Gargano postanowił nie tylko przybliżyć nam Ojców, lecz także przejąć od nich podejście do wiedzy w szerokim znaczeniu tego słowa, przede wszystkim zaś do tekstów biblijnych, uważanych za szczelinę, która otwiera drogą do poznania prawdy.
Wybór padł na Grzegorza Wielkiego, ponieważ jego podejście do tekstów natchnionych stało się punktem odniesienia dla kolejnych pokoleń zachodnich chrześcijan. Wystarczy przypomnieć niektóre spośród jego sławnych stwierdzeń: Divina eloquia cum legente crescunt (Słowo Boże wzrasta wraz z czytającym) bądź: Extra tempus sed non extra mysterium (Możemy znaleźć się poza czasem, w którym wydarzyły się rzeczy opisane w księgach natchnionych, ale nie poza zawartą w nich tajemnicą).
Grzegorz spopularyzował przekonanie Augustyna, że celem Pism natchnionych jest zamienienie człowieka w żywe Pismo. Tak właśnie należy rozumieć tę przepiękną maksymę: Viva lectio vita bonorum, to jest: czytanie życia, które odcisnęło się na obliczu sprawiedliwych, jest jak czytanie Pism natchnionych, które stały się życiem.
Co cechuje książkę: Księga, słowo i życie. Egzegeza biblijna Grzegorza Wielkiego?
Opatrzona polskim wstępem do włoskiego przekładu, opracowanym przez Krzysztofa Wonsa SDS
Czytanie egzegezy Grzegorza Wielkiego może pomóc w pogłębianiu osobistej relacji z Bogiem poprzez lepsze zrozumienie Bożego słowa oraz jego zastosowanie w codziennym życiu.
Poznanie teologicznych interpretacji Grzegorza Wielkiego umożliwia zrozumienie, jak kształtowały się doktryny chrześcijańskie i jakie mają znaczenie dla współczesnej teologii.
Przemyślenia zawarte w książce mogą pomóc w lepszym zastosowaniu nauk biblijnych w codziennym życiu, co przyczynia się do duchowego wzrostu i pełniejszego życia zgodnego z wiarą.
Bliższe spotkanie z głębokim spojrzeniem na słowo Boże, jakim dysponowali Ojcowie Kościoła, a wśród nich szczególnie Grzegorz Wielki - święty papież czasów przełomu i rodzenia się kultury europejskiej, pozwoli czytelnikowi zyskać całkowicie nową perspektywę w osobistym rozważaniu i przeżywaniu Bożego słowa w kontekście historii i czasów współczesnych.
Od 16 lat w Kościele katolickim w Polsce są obecni i posługują diakoni stali. Widzimy wyraźnie, że w ostatnich latach ich liczba systematycznie wzrasta, obecnie w 15. archidiecezjach i diecezjach posługuje ich już ponad stu. W kolejnych diecezjach podejmowane są decyzje o wprowadzeniu diakonatu stałego i powstają nowe ośrodki, które stwarzają możliwość formacji dla przyszłych diakonów stałych. W niniejszym tomie artykuły pogrupowano wokół trzech zagadnień: posługa, dziedzictwo i świadectwo. Autorzy pierwszej grupy tekstów podejmują różne wątki dotyczące posługi diakona stałego, skupiają się więc na odczytywaniu jego obecności we wspólnocie wiary. Spora grupa tekstów podejmuje zagadnienie odkrywania dziedzictwa, a więc swoistego pokłosia obecności diakonów w historii Kościoła, szczególnie w naszym kraju. W książce nie brakuje również, tak bardzo potrzebnych świadectw, które są żywym echem obecności i posługi diakonów stałych. (ze Wstępu) Dk. prof. Waldemar Rozynkowski
Przez wiele lat, czytając wielokrotnie Nowy Testament, odczuwałem duży zawód, że uczniowie podążający drogą do Emaus (już po zmartwychwstaniu Chrystusa) nie zapisali nauczania Jezusa z Nazaretu, który przyłączył się do nich i „zaczynając od Mojżesza, poprzez kolejnych proroków, wyjaśniał im wszystko, co w Pismach odnosiło się do Niego” (Łk 24,27 NPD). Jako polski wydawca Biblii i literatury o wartościach biblijnych marzyłem o tego typu publikacji, która byłaby najlepszym komentarzem do Starego Testamentu, jaki chciałbym opublikować. Z wielkim zainteresowaniem przyjąłem zatem informację o książce Nancy Guthrie, która ukazała się staraniem wydawnictwa Tyndale w USA. Po jej przeczytaniu od razu zdecydowałem się na podpisanie kontraktu i wydanie jej po polsku. Zachęcam wszystkich, którzy sięgną po tę książkę, do czytania jej z otwartą Biblią, w szczególności w łatwym do zrozumienia i przystępnym przekładzie NPD. W tym tłumaczeniu jest już dostępny cały Nowy Testament (Dobra Wiadomość o ratunku w Chrystusie), a także pewna liczba ksiąg Starego Testamentu wydawanych systematycznie w postaci pojedynczych zeszytów pilotażowych. Ich lektura da wszystkim zainteresowanym lepszy wgląd w ogromną liczbę przypisów i komentarzy uzasadniających również takie, a nie inne brzmienie starożytnych wersetów we współczesnym języku polskim. Gwarantuję, że zawarte w publikacjach NPD przypisy i komentarze staną się dla czytelników wielką duchową skarbnicą pozwalającą na głębsze zanurzenie się w Słowo i Ducha Jezusa Chrystusa. On sam bowiem powiedział: „Badacie Pisma, sądząc, że w nich znajdziecie odpowiedź na pytanie, w jaki sposób posiąść odwieczne i nieskończone Życie. Tymczasem one składają świadectwo o mnie” (J 5,39 NPD). Skoro zatem całe Pismo św. jest świadectwem o Chrystusie, zapraszam do lektury książki, która w piękny sposób pokaże Państwu, nie tylko jak Chrystus był zapowiadany w Starym Testamencie, ale również jak objawiał się przed swoim Wcieleniem, które w pełni poznajemy dopiero ze stronic Nowego Testamentu.
„Przez większą część życia traktowałam Stary Testament jak zbiór lekcji o życiu i wierze. Tak też mnie uczono. Główne postaci tej Księgi były mi przedstawiane jako bohaterowie do naśladowania lub nikczemnicy, którymi należało pogardzać. Wiedziałam, że Stary Testament mówi o Jezusie, ale w moim odczuciu odnosiło się to jedynie do proroctw o nadejściu Mesjasza. Nie zauważałam, że w zasadzie cały Stary Testament przygotowuje nas do zrozumienia, kim jest Chrystus i po co przyszedł na świat.”
Nancy Guthrie
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
