Jan Domaradzki (ur. 1979), doktor socjologii, adiunkt w Katedrze Nauk Społecznych Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Studia magisterskie odbył w Instytucie Socjologii UAM. Jego zainteresowania badawcze koncentrują się wokół socjologii religii a zwłaszcza religii w warunkach modernizacji społecznej. Odrębny nurt zainteresowań stanowi socjologia medycyny, ze szczególnym uwzględnieniem procesu medykalizacji społeczeństwa i teorii krytycznej. Autor monografii Religia Ludzkości. Augusta Comte?a socjologiczna wizja religii (2005) oraz współredaktor Male Health. Contemporary Issues (2009) i kilkunastu artykułów naukowych.
Praca Jana Domaradzkiego doskonale wypełnia lukę w socjologicznych badaniach nad Opus Dei, ruchami religijnymi i ich rolą dla zmiany społecznej. Koncentrując się na socjologicznej interpretacji Autor umiejętnie pokazuje Opus Dei także z perspektywy psychologicznej, etycznej i teologicznej [...]. Cel pracy, tj. rekonstrukcja ethosu pracy w doktrynie i praktyce Opus Dei, obejmujący nie tylko charakterystykę tego ruchu religijnego, ale i ukazanie miejsca i roli wybranych form religii we współczesnym świecie, został zrealizowany w nader kompetentny, jasny i rzetelny sposób. [...] Autor z powodzeniem stawia także czoła stereotypom dotyczącym Opus Dei. Przy braku tego typu publikacji na polskim rynku praca Domaradzkiego stanowi istotny wkład w zakres badań na tą organizacją. Atutem recenzowanej pracy jest również to, że Autor daleki jest i od apologii, i od niesprawiedliwej krytyki.
Z recenzji prof. dr hab. Anieli Dylus
Chrystus nigdy nie chciał ustanowić jakiejkolwiek hierarchii wśród swoich uczniów. Byli oni absolutnie równi między sobą, żaden nie miał zwać się mistrzem, wszyscy natomiast mieli być sobie braćmi.
Apostołowie Jezusa, krocząc śladami swojego Mistrza, głosili wszędzie jego Ewangelię, powoływali się nie na argument siły, lecz zwracali się do serc i sumień słuchaczy i pozostawiali im prawo wyboru.
Jakże bardzo odeszli od jego nauk chrześcijanie w wiekach późniejszych, zapominając z czasem o przykładzie swego Mistrza. Nastała epoka, w której cesarstwo zostało zdominowane przez Kościół, a w wyniku tej dominacji zapanował fanatyzm religijny, popłynęły potoki krwi, codziennością stały się tortury i zapłonęły stosy.
To właśnie o tych aktach okrutnej nietolerancji tamtych czasów, dokonywanych na zamówienie katolickiego kleru lub też za jego przyzwoleniem, w wielu krajach, w których przyszło mu sprawować rządy, chcieliśmy napisać w tej książce.
Skupiliśmy się przede wszystkim na przedstawieniu faktów, w niczym nie przesadzając, ale też nie próbując łagodzić ich wymowy.
Zdarzenia, opowiedziane tak, jak rzeczywiście było, przemówią same...
Ze wstępu
Obecność aniołów znowu budzi nadzieję i porusza wyobraźnię współczesnych. Warto zatem przypomnieć, że i dawne wieki ogarnięte były podobną fascynacją. W książce Jakuba Szymańskiego O ANIOŁACH znajdziemy liczne świadectwa interwencji dobrych i złych duchów. Autor daje przykłady z życia świętych, pokazując, jak częste na tym świecie są odwiedziny nadziemskich gości. Dzięki tej książce czytelnik może nie tylko uporządkować swoją wiedzę o aniołach, ale i utwierdzić się w przekonaniu, że świat jest ich pełen. Jakub Szymański jest współautorem dwu książek o aniołach: Sentencje anielskie i Średniowiecze aniołów.
Polskie groby na obczyźnie są ważnym składnikiem naszej narodowej pamięci. Pokazują przeszłość, często trudną i dramatyczną, a równocześnie odsłaniają losy poszczególnych osób i tych bardziej, i tych mniej znanych. Tam jest nasza historia. Wśród nekropolii, rozsianych poza granicami Ojczyzny, miejsce szczególne zajmuje, niedawno gruntownie odnowiona, polska kwatera katolickiego w Jerozolimie, na górze Syjon. Kwaterę tę, z uwagi na jej rozmiary i wyodrębnioną lokalizację, nieoficjalnie nazywano „cmentarzem polskim”. Spoczywa tu 86 osób zmarłych na przestrzeni przeszło 60 lat. W większości są to uchodźcy z czasów drugiej wojny światowej, żołnierze i członkowie ich rodzin, którym nie dane było powrócić z tułaczki do wolnej Ojczyzny. Jest wśród nich wiele postaci znaczących [...] Spoczywają [...] tu ludzie o życiorysach niepowszednich, patrioci. [...] Pierwszą cześć opracowania pomyślano jako, zwięzła z konieczności, opowieść o Polakach w Ziemi Świętej, od czasów średniowiecza po współczesność. [...] Zasadniczą częścią opracowania jest edycja tekstów inskrypcji nagrobnych.
Ze Wstępu
Książka adresowana jest do wszystkich osób zainteresowanych historią Kościoła, katolicką doktryną społeczną oraz teorią cywilizacji. Zwłaszcza ci ostatni znajdą w niej interesujący materiał badawczy do pogłębienia studiów komparatystycznych nad koncepcjami cywilizacji i rozwoju cywilizacyjnego.
Droga teologicznego piękna - jaką proponują autorzy książki - nie daje się oślepić łatwymi sukcesami, kosmetycznym wyglądem. Piękno tworzy się bowiem tylko poprzez drogę duchową, która wymyka się współczesnym pojęciom doczesnego sukcesu.
Kto nieustannie spieszy się i zabiega o to, by być wpływowym, w końcu stanie znużony i wyczerpany. Powinien wtedy zobaczyć kogoś, kto nagle zrodzi w nim pytanie: dlaczego są tacy, którzy się nie spieszą w wyścigu ze światem i są niezależni od jego opinii?
Książka jest apelem o wierność nauczaniu Kościoła, a także wezwaniem do przemiany życia. Ta przemiana ma oznaczać większą odwagę niesienia pomocy osobom homoseksualnym w ich walce z problemami.
Kościół nie odrzuca i nie potępia homoseksualistów, chce natomiast wskazać osobom homoseksualnym, co oznacza godne, dobre życie. U podstaw chrześcijaństwa leży bowiem nie tyle zgorszenie grzechem, ile podziw, zdumienie wobec godności i wartości osoby ludzkiej.
Człowiek zawsze może powrócić do Boga. Rolą Kościoła jest wciąż do tej fundamentalnej prawdy powracać (?), głosząc prawdę o grzechu i wyciągając rękę do grzesznika.
Niniejszy tom jest kontynuacją nienumerowanej serii poświęconej stosunkom polsko-ukraińskim. [...] Mając na uwadze takie fakty, jak istniejący przez lata deficyt wiedzy o Kresach Wschodnich, a w szczególności lukę w świadomości współczesnych Polaków na temat ludobójstwa dokonanego na Polakach Kresów południowo-wschodnich przez nacjonalistów ukraińskich z OUN i UPA w latach II wojny światowej i w okresie bezpośrednio po niej następującym, grupa naukowców zainteresowanych tematyką kresową postanowiła kontynuować rozpoczętą [...] działalność, wychodząc w ten sposób naprzeciw niezrealizowanym przez lata postulatom badawczym.
"Ojcostwo jest najważniejszą karierą w życiu mężczyzny."
Jacek Pulikowski
Dla wielu patrzących powierzchownie w ojcostwie nie ma nic fascynującego.
Inni czasem po prostu nie wiedzą, że bycie ojcem to dużo więcej niż spłodzenie dzieci i dbanie o to, by miały co jeść.
Są też ojcowie, którzy mocno kochają swoje dzieci, problem w tym, że nie dają im tego, czego potrzebują, bo po prostu nie dysponują rzetelną wiedzą na ten temat.
Tymczasem wiele książek o ojcostwie odstrasza tych, dla których zostały napisane albo przez swój naukowy język, albo też przez zbyt dużą objętość.
Prezentowana książka podaje szereg praktycznych informacji. Stanowić może pomoc dla każdego ojca, nawet tego, który jest po prostu zabiegany i potrzebuje czegoś, co mógłby przeczytać ?za jednym podejściem?.
To swoiste kompendium najważniejszych elementów relacji między ojcem a dzieckiem.
Studiowanie retoryki zawsze obejmowało trzy obszary wiedzy: znajomość teorii, naukę stosownych wzorów oratorskich i literackich oraz ćwiczenia umiejętności retorycznych. Do tych zakresów poznawczych dostosowany jest niniejszy podręcznik. Część teoretyczna obejmuje najważniejsze problemy dialektyki, retoryki i erystyki. Opracowanie wyposażone jest w aneks źródłowy, zawierający najniezbędniejsze do studiowania teksty klasyczne. Ćwiczenia praktyczne, zgrupowane wokół umiejętności dialektycznych i pięciu działów retoryki, umożliwiają poznanie podstaw rzemiosła kaznodziejskiego i podjęcie prób komponowania własnych przemówień.
Chyba każdy bezbłednie rozpoznaje jego twarz: zawsze skupiony, stojący obok Głowy Kościoła w czasie licznych papieskich ceremonii monsinior Piero Marini. Przybył do Rzymu w 1965 roku z włoskiej prowincji Piacenza zaraz po święceniach kapłańskich. Po odbyciu studiów w Instytucie Świętego Anzelma współpracował w dziele reformy liturgii po zakończeniu soboru.Z upływem lat monsinior Marini zyskał sobie zaufanie papieża, dzięki czemu uzyskał jego pełnomocnictwa w zakresie organizowania ceremonii, którym przewodniczy Ojciec Święty. Zarówno w Rzymie, jak i podczas jego podróży apostolskich gromadzą się na nich setki tysięcy, a nawet miliony wiernych. Podczas papieskich ceremonii monsinior Piero Marini, w białej komży na fioletowej sutannie, zawsze stał po lewej stronie papieża. W roku 1998 Jan Paweł II udzielił mu święceń biskupich, a następnie w roku 2003 mianował go arcybiskupem.
„Moim zdaniem zasadniczą potrzebą stała się troska o jakość odprawianej liturgii. Zamiast stawiać na ilość, jak to bywało niedawno, postawmy przede wszystkim na jakość. Zamiast czterech mszy w niedzielne przedpołudnie niech w danej parafii – tam, gdzie to możliwe – zostaną odprawione tylko dwie albo nawet jedna, ale niech te dwie msze będą dla nas mocnym znakiem. Niech dają uczestnikom możliwość doświadczenia obecności Boga, usłyszenia Boga, który mówi. Niech nie będą to msze, podczas których mówią ludzie, podczas których patrzy się na zegarek, podczas których ma się wrażenie, że liturgia biegnie – gdy tymczasem potrzebuje ona czasu. Nasz Pan potrzebuje czasu liturgii, by z nami rozmawiać. Jeśli nie dajemy Mu tego czasu, by mógł do nas mówić i byśmy sami nastawili się na słuchanie, to niepotrzebnie odprawiamy nasze nabożeństwa. Tak ważne jest piękno liturgii, jej muzyka, jakość ceremonii. Zostawmy miejsce na znaki, na modlitwy, na gesty. Pozwólmy im, by nam mówiły o Bogu. To najpilniejsze dziś zadanie duszpasterskie”.
„Obecnie dla prowadzenia katechezy mamy do dyspozycji jedynie czas odprawiania liturgii. W przeszłości, zwłaszcza w środowisku wiejskim, katecheza mogła odbywać się poza liturgią, za pośrednictwem rozmaitych form nauczania. Nie istniała telewizja; wszyscy chodzili do kościoła i prawie wszyscy uczestniczyli w tych wspólnotowych działaniach. Jeśli nie oferujemy dobrej jakościowo liturgii, w której zgromadzenie naprawdę odnajduje się dzięki doświadczeniu tego, co Boskie, i rzeczywiście znaczącego słowa Bożego, niweczymy wszelką katechezę i całe nasze życie wiary. Dlatego właśnie zawsze podkreślam, że kryzys liturgii jest dziś kryzysem Kościoła”.
(fragm.)
Niezawodnym sposobem, by pozostawać zjednoczonymi z Chrystusem, jak latorośle wszczepione w winny krzew, jest uciekanie się do wstawiennictwa Maryi.Tam, gdzie przybywa Maryja, jest obecny Jezus, a ten, kto otwiera swoje serce Matce, spotyka i przyjmuje Syna, i napełnia go Jego radość. A zatem zawierzajmy się Jej z synowskim oddaniem !Benedykt XVI
Dzieje Chrystusa to znakomite i klasyczne już przedstawienie ziemskich losów Jezusa z Nazaretu od pierwszych zapowiedzi Jego przyjścia na świat aż po zmartwychwstanie i założenie Kościoła. Autor, rzetelnie i kompetentnie łącząc skrupulatność uczonego z głębokim spojrzeniem człowieka wiary, w żywych barwach odmalowuje zarówno ludzką historię, jak i boską tajemnicę Jezusa. W rezultacie otrzymujemy dzieło tyleż historyczne, co literackie, w którym szczegółowa faktografia zostaje z nieprzeciętną sprawnością ujęta w ramy potoczystej narracji, czasami wręcz graniczącej z poezją, czasami zdumiewającej, czasami wstrząsającej. Autor – sięgając nie tylko do źródeł historycznych, dorobku nauki i tradycji biblijnej, lecz także do skarbca apokryfów, przekazów innowierczych, a nawet baśni i legend – omawia m.in. poczęcie i narodziny Jezusa, Jego działalność i cuda, nauczanie, kontakty z ludźmi (również przeciwnikami), a nawet usposobienie i wygląd. Wszystko to zaś umieszcza na bogatym tle ówczesnych realiów panujących na Bliskim Wschodzie. Uwzględnia też szerszą problematykę teologiczną oraz sposoby traktowania „dziejów Chrystusa” w różnych nurtach historiografii chrześcijańskiej, niechrześcijańskiej i... antychrześcijańskiej.
Życie Jego takie, jakie znane nam jest z opowiadania, utkane jest z cudów i wszystko w nim wybucha oczywistością nadprzyrodzoną. A chcąc oderwać te zdumiewające fakty od tkanki Jego życia, należałoby zniszczyć samą tkankę i zaprzeczyć jej istnieniu, a także podać w wątpliwość słowa wszystkich świadków (ze wstępu).
Świętując stulecie urodzin św. Teresy z Lisieux, oddajemy cześć „Bogu – Tacie”, który ukształtował swoją córeczkę na obraz Niepokalanej Maryi. Mając sześć lat, Teresa napisała: „Chcę być bardzo grzeczną dziewczynką. Najświętsza Panna jest moją ukochaną Matką, a małe dzieci zwykle przypominają swoje matki”. Jej życie stało się jakby kontynuacją życia Najświętszej Panny, dzięki doskonałemu naśladowaniu Jej cnót. To właśnie ukryte cnoty Maryi, i Jej zwykłe życie w Nazarecie, odbijają się echem w życiu i pismach św. Teresy – maryjnych od początku do końca
O liberalizmie, pustoszącym serca i umysły nawet głęboko wierzących katolików, Kościół katolicki wypowiadał się zawsze w sposób stanowczy i jednoznaczny.
Kolejni biskupi Rzymu od początku przestrzegali przed zgubnymi wpływami ideologii liberalnej opartej na błędnym rozumieniu wolności i jej absolutyzacji; ideologii wprost ubóstwiającej ludzki rozum i jego dokonania; ideologii z gruntu ateistycznej i fałszywej, będącej „korzeniem herezji, drzewem zła, w którego gałęziach znajdują pojemne schronienie wszystkie harpie niewiary”.
Mamy nadzieję, że niniejszy wybór dokumentów i artykułów skłoni do głębokiej refleksji także nad naszą epoką. Nie wolno zapomnieć, iż oznaką męstwa chrześcijańskiego jest niesienie krzyża wśród burz i powodzi nowych idei, które kształtują świat w oparciu o iluzoryczne, a nie autentyczne wartości zapisane w Dekalogu.
Naśladować Chrystusa czyli iść po Jego śladach. Naśladować Chrystusa czyli dźwigać codziennie swój krzyż. Trudne? Tak. Niemożliwe? Nie. Jan Paweł II wierny naśladowca Chrystusa zostawił nam ślady swojej wędrówki za Jezusem. W codziennych zmaganiach z bólem, cierpieniem, trudem, słabościami szedł wpatrzony w Chrystusa. Ten modlitewnik - poradnik to doskonała pomoc na co dzień.
Ekskluzywnie wydany album, który w sposób encyklopedyczny pokazuje zakony w Polsce, wprowadza w ich historię duchowość,symbolikę strojów i herbów zakonnych. Album przedstawia tajemniczy świat mnichów, mniszek, zakonników i sióstr zakonnych, świat eremów, pustelni, opactw i klasztorów. Dzięki wspaniałym fotografiom można odkryć tajniki klasztornego budownictwa, zobaczyć z bliska relikwiarze, naczynialiturgiczne i zabytkowe polichromie oraz zajrzeć do kaplic, krypt, krużganków i refektarzy. Album przybliża też obchody szczególnych wydarzeń w roku liturgicznym oraz życie codzienne zakonników. Całości dopełniają interesujące teksty, ciekawostki, cytaty i przepisy z klasztornej kuchni oraz rozkładówki tematyczne.
Atlas jest próbą całościowego przedstawienia fenomenu życia zakonnego w chrześcijaństwie. Autorzy śledzą kolejne fazy rozwojowe monastycyzmu od starożytnych początków po czasy współczesne. Zwracają uwagę na punkty zwrotne, postaci wielkich reformatorów, opisują formacje i nurty.
Obok ujęcia historycznego ukazują monastycyzm w przekroju geograficznym, zwracając uwagę na podobieństwa i różnice w życiu zakonnym w poszczególnych rejonach świata i kulturach chrześcijańskich. Osobne rozdziały zostały poświęcone specyfice monastycyzmu egipskiego, syryjskiego, gruźińskiego, bułgarskiego, rumuńskiego, rosyjskiego, irlandzkiego itd.
Atlas zawiera liczne ilustracje, mapy, indeks osób oraz indeks nazw geograficznych.
Bez miłości grosz jest szorstki, strawa podana niesmaczna, opieka najlepsza - niemiła.
Św. Brat Albert
Książka opowiada o drodze do świętości Brata Alberta Chmielowskiego - Biedaczyny z Krakowa, który uczy nas , jak zobaczyć Boga w ubogim człowieku. Czciciele św.Brata Alberta znajdą tu również opis cudu kanonizacyjnego, modlitwę franciszkańską, litanię i nowennę do Świętego.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
