"Wspaniała książka o jednym z najbardziej oryginalnych myślicieli średniowiecznej Europy" Niklaus Largier, redaktor Meister Eckhart Werke "Prawdziwy klejnot, który bez wątpienia stanie się klasyczną prezentacją myśli człowieka uznanego przez większość uczonych za największego mistyka Zachodu" Choice "Niezrównane źródło do studiów nad Eckhartem" Religious Studies Review "Studium, które z pewnością zostanie uznane za najbardziej wszechstronne wprowadzenie w języku angielskim w myśl słynnego mistycznego kaznodziei i nauczyciela" America "Nie mam wątpliwości, że jeszcze przez długi czas będzie to najlepsze ogólne wprowadzenie w myśl Eckharta" Oliver Davies, „The Eckhart Review” "Nowy punkt odniesienia w studiach nad Eckhartem" Frank Tobin, autor Meister Eckhart: Thought and Language "To przełomowe studium ustanawia nowy, niezmiernie wysoki standard dla badaczy zajmujących się Eckhartem" Donald F. Duclow, autor Meister Eckhart on the Book of Wisdom Bernard McGinn, profesor w Divinity School na Uniwersytecie w Chicago, jest światowej sławy badaczem zachodniej mistyki chrześcijańskiej. Napisał m.in. dzieła Fundamenty mistyki i Mistycy wczesnochrześcijańscy.

Książka zaczyna się od trzech podstawowych pytań: Jak odkupieńcze wydarzenia z przeszłości mogą wywierać wpływ na teraźniejszość? Dlaczego ludzie potrzebują odkupienia, zarówno zbiorowo, jak i jednostkowo? Jakie obrazy Boga zakłada zbawcze działanie Chrystusa i ludzka potrzeba? Po wyjaśnieniu pojęcia ?odkupienie? i niektórych terminów często używanych zamiennie z nim (takich jak ?zbawienie?, ?zadośćuczynienie? czy ?pojednanie?), Gerald O?Collins zastanawia się nad stworzeniem, ludzką kondycją i grzechem (łącznie z grzechem pierworodnym). Wykazuje, że odkupieńcze działanie Chrystusa nie może być ograniczone do Jego śmierci; trwa ono ? w ośmiu etapach ? od Jego narodzenia do powtórnego przyjścia. Autor zajmuje się też czterema modelami rozumienia ?sposobu działania? odkupienia w Chrystusie, a mianowicie teoriami wyzwolenia, karnego zastępstwa, ofiary i przemieniającej miłości. Końcowe rozdziały końcowe dotyczą osiągania zbawienia w życiu Kościoła, sytuacji niechrześcijan oraz ostatecznego wypełnienia życia ludzkiego i stworzonego świata. Gerald O?Collins SJ był przez 32 lata profesorem teologii na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, a obecnie prowadzi działalność badawczą w St Mary?s College w Twickenham (Wielka Brytania).

Syria, gdzie krzyżują się - nieraz w sposób bardzo bolesny - wpływy Wschodu i Zachodu, jest dla mnie przestrzenią objawienia się Boga. Wiekowa tradycja stara się tu jakoś ułożyć z nowoczesnością, a religia muzułmańska współżyje z chrześcijańską. Pięć razy na dobę słychać wołanie tysięcy meczetów, że „Bóg jest Największy i nie ma oprócz Niego żadnego innego, a Muhammad jest Jego prorokiem", a jednocześnie w dzielnicach chrześcijańskich słychać bicie kościelnych dzwonów i odprawiane są Msze święte według najstarszej tradycji, w różnych językach, w tym również aramejskim - języku Jezusa. Zygmunt Kwiatkowski SJ Bliski Wschód jest dla polskiego czytelnika krainą egzotyczną. Historie z duszpasterskiej codzienności o. Kwiatkowskiego stają się kanwą rozważań o uniwersalnym charakterze, m.in. na temat Boga, religii, relacji międzyludzkich, cierpienia czy świętowania i świadczą o tym, że - mimo kulturowych różnic - ludzie na całym świecie mają podobne problemy, na które odpowiedź daje wiara. Zygmunt Kwiatkowski - jezuita, w latach 1978-82 duszpasterz akademicki na KUL. Od ponad trzydziestu lat jest misjonarzem w Syrii.

W najnowszej książce Szymon Hołownia w nietypowy sposób zachęca nas do zmagań z Kościołem i własną wiarą.Książka odpowiada zarówno na pytania tych, którzy o Kościele wiedzą niewiele, a chcieliby wiedzieć więcej - np. dlaczego pościć w piątek i czemu Kościół nie lubi wróżek, jak i tych, którzy są na wyższym poziomie wtajemniczenia. Dla nich będą interesujące rozważania o jałmużnie, wpływie kościelnej formacji na tembr głosu księży czy godzeniu zła w świecie z Bożą dobrocią. Możemy sprawdzić swoją religijną wiedzę, a także zastanowić się nad rzeczami, o których wcześniej nie mieliśmy okazji pomyśleć. Hołownia odkurza zapomnianych świętych, którzy mogą nam towarzyszyć i wspierać nas w grze o zbawienie, pokazuje, jak dziś można przestrzegać 10 przykazań lub je łamać. Książka zawiera mnóstwo anegdot i ciekawostek związanych mniej lub bardziej z religią i Kościołem, obficie czerpie zarówno z popkultury, jak i z klasyków duchowości. Zapraszamy do gry!

Niniejsza publikacja to już klasyka etyki chrześcijańskiej. Wychodząc spod pióra Johna Stotta, w sposób prawdziwie reprezentatywny dla większości chrześcijan przedstawia problem ich społecznej i moralnej odpowiedzialności wobec świata. Książka zapozna nas z kierunkiem chrześcijańskiej refleksji nad współczesnością oraz pomoże czytelnikowi zdefiniować swój własny punkt widzenia na ważne kwestie, żywotne problemy i dylematy, przed którymi stają dziś człowiek i społeczeństwo. Autor odnosi się nie tylko do współczesności, ale wnikliwym spojrzeniem sięga w przyszłość, dając nam niezwykle użyteczny i wiarygodny przewodnik po gąszczu idei, w jakie obfituje dzisiejsza debata na temat zaangażowania się chrześcijan w życie świata XXI wieku. Nasze środowisko Prawa człowieka Antysemityzm Apartheid Praca i bezrobocie Kontrasty ekonomiczne Szowinizm Rozwód Feminizm Równouprawnienie Związki homoseksualne Aborcja Eutanazja Zapłodnienie in vitro Inżynieria genetyczna

Jest to książka o duchowej drodze, którą przeszedł konkretny człowiek ? Franciszek Jordan, założyciel salwatorianów. Na tej drodze może się odnaleźć wielu ludzi naszych czasów, którym bliskie jest doświadczenie napięcia między apatią a pasją duchową, między letniością a żarliwością. 1. Kim był Ojciec Jordan? 2. Dziennik duchowy jako kompas na drodze; 3. Ludzkie podstawy mocnej struktury wewnętrznej; 4. Nić przewodnia duchowości Ojca Jordana; 5. Ogień pochłaniającej pasji: zbawienie wszystkich; 6. Kontemplatyk i człowiek modlitwy, nie tylko czynu.

Jesteśmy cywilizacją wytwarzającą zbyt wiele brudów - i nie wiemy, jak się ich pozbyć. Mówimy zbyt wiele rzeczy pustych i banalnych - i nie umiemy rozpoznać, co jest prawdą. Aby podjąć wyzwania, przed jakimi stajemy, potrzebny jest nam zupełnie nowy rodzaj odwagi. W przeciwnym razie zadusimy się pozostałościami po tym, co sami wyprodukowaliśmy i skonsumowaliśmy. Czy to wszystko ma także jakąś wymowę dla Kościoła oraz dla rodzaju ?pokarmu i komunikacji? w jego obrębie? Czy bezpłodność powołaniowa może być niepokojącym znakiem chorego albo przynajmniej niezupełnie zdrowego organizmu kościelnego? Bóg powołuje i powierza misję - czy jednak potrafimy pójść za tym powołaniem?

W sierpniu 944 r. do Konstantynopola trafiła z Edessy największa świętość tego miasta - "nieuczyniony ręką ludzką", cudowny wizerunek Chrystusa. Zaledwie kilka miesięcy później w stolicy cesarstwa bizantyjskiego miał miejsce zamach stanu, w wyniku którego do władzy doszedł Konstantyn Porfirogeneta, "uczony na tronie". Owe - wydawałoby się - niezwiązane ze sobą fakty łączy w misterny sposób pewien niezwykle ciekawy tekst, "Opowieść o wizerunku z Edessy", w którym starożytne dzieje cudownego przedmiotu ściśle splatają się z bieżącymi wydarzeniami politycznymi.

Ariel Zieliński, doktor socjologii, absolwent Zakładu Badań Kultury Instytutu Socjologii UMK w Toruniu. W swoich poszukiwaniach naukowych porusza się na granicy socjologii i antropologii społecznej, interesując się głównie światem religii. Wyrazem tych poszukiwań jest jego pierwsza książka Na straży prawdziwej wiary. Zjawiska cudowne w polskim katolicyzmie ludowym (2004) oraz inne publikacje. Działalność naukową łączy ze społeczną, pracując obecnie jako dyrektor Pomorskiego Biura Polskiej Akcji Humanitarnej w Toruniu. Praca Ariela Zielińskiego podejmuje temat niezwykle interesujący. Autor pragnie wyjaśnić przyczyny, znanego szerzej tylko na gruncie polskim, zjawiska odchodzenia wspólnot odnowy charyzmatycznej (najczęściej należących do ruchu Odnowy w Duchu Świętym) z Kościoła rzymskokatolickiego [?]. Stanowi ona ważny krok na drodze do zmiany nierzetelnego obrazu nowych wspólnot zielonoświątkowych. Z recenzji dr hab. Zbigniewa Paska

Wśród nauczycieli religii, autorów podręczników, językoznawców, duszpasterzy trwa dyskusja, jak uczyć katechizmu, jakim językiem mówić do współczesnego człowieka, aby być zrozumiałym. Wychowaliśmy się na tradycyjnej religijności, podczas gdy naszych uczniów ciągnie do ?stylu Discovery?. Balansujemy między tradycją a nowoczesnością, szukamy nowych dróg. Dlatego gratuluję Wydawnictwu SALWATOR i ks. Eugeniuszowi Burzykowi świetnego i nowatorskiego pomysłu. Ciekawa interpretacja trudnych treści pochodzących z Katechizmu Kościoła Katolickiego i błyskotliwe refleksje, a czasami pytania przypominające rachunek sumienia sprawiają, że taki katechizm chce się poznawać. Istnieje wielka potrzeba zaprzestania mówienia ?wysokim? językiem teologicznym i przemawiania zdaniami zapożyczonymi z dzieł teologicznych. Prostota i jasny przekaz to forma i sposób dotarcia do współczesnego człowieka. Ta książka spełnia te warunki. Jest godna polecenia nauczycielom religii, uczącym na wszystkich poziomach nauczania, uczniom starszych klas, rodzicom, duszpasterzom poszukującym puenty do kazań oraz tym, którzy chcą zrozumieć swoją wiarę bez zagłębiania się w dzieła teologiczne.

Doskonała jako pomoc dydaktyczna dla katechetów i kapłanów. Zawiera zagadki dotyczące Starego i Nowego Testamentu. Całość zabawnie ilustrowana przez Łukasza Zabdyra.

Granica dzieląca chrześcijański Wschód i Zachód na mapie średniowiecznej Europy przypomina XX-wieczną „żelazną kurtynę”. Bariery językowe, podziały polityczne i rozbieżności natury liturgicznej budowały mur między tymi dwiema kulturami. Pomijając takie wydarzenia, jak wielka schizma czy krucjaty, dzieje doktryny chrześcijaństwa wschodniego były przedmiotem niewielu badań historyków Kościoła. Jaroslav Pelikan nie tylko zajmuje się kwestią rozłamu na Kościół wschodni i zachodni, lecz także opisuje specyficzne formy, które doktryna chrześcijańska przybierała w kulturze bizantyjskiej, syryjskiej i wczesnosłowiańskiej. Duch wschodniego chrześcijaństwa to arcydzieło przedstawiające zagadnienia o niezwykle różnorodnym charakterze – wielkie kontrowersje chrystologiczne z VII wieku, spory ikonoklastyczne w VIII i IX stuleciu, stosunek Kościoła wobec Żydów i muzułmanów, herezje dualistyczne późnego średniowiecza oraz Kościoły poreformacyjne na wschodzie Europy. Peter Brown i Sabine MacCormack, „New York Review of Books” Lektura tej książki to swoista uczta intelektualna. Podobnie jak tom pierwszy, stanowi wyjątkowy pokaz erudycji, analitycznej klarowności, zrównoważonej prezentacji przeciwnych stanowisk oraz mistrzowskiego poruszania się po labiryncie starożytnego i nowożytnego piśmiennictwa teologicznego. „Virginia Quarterly Review”

Książka 365 dni z Jezusem została pomyślana, jako wędrówka, podczas której stale się wzrasta w poznawaniu Jezusa. Pozwala ona nawiązać bliskość z Jezusem Chrystusem, pogłębiać ją i w ten sposób postępować własną drogą ku świętości. W serii ukazały się: 365 dni z moim Aniołem Stróżem Wkrótce: 365 dni z Biblią

Jerzy Prokopiuk. Urodził się w 1931 roku. Gnostyk, antropozof, badacz myśli ezoterycznej, religijnej, filozoficznej, psychologicznej, tłumacz literatury humanistycznej z niemieckiego, angielskiego i francuskiego obszaru językowego, eseista (około 400 esejów, rozpraw i artykułów), największy tłumacz i popularyzator psychologii Carla Gustava Junga w Polsce (prezes Klubu im. C. G. Junga w latach 1991-1992 i 1998-1999). Ukazało się 120 jego przekładów, między innymi takich autorów, jak: Mistrz Eckhart, Goethe, Schiller, Hegel, Schleiermacher, Steiner, Bock, Freud, Jung, Weber, Fromm, Huxley, Eliade. Jerzy Prokopiuk jest twórcą i redaktorem naczelnym pisma Gnosis, a także prezesem honorowym Klubu Gnosis. Wśród książek jego autorstwa są między innymi: Gnoza i gnostycyzm (1998), Labirynty herezji (1999), Ścieżki wtajemniczenia (2000), Nieba i piekła (2001), Światłość i radość (2003), Szkice antropozoficzne (2003), Jestem heretykiem (2004). Fragment książki       Studia lucyferyczne 1980- 1985- 1994       Rudolf Steiner, Aus der Akasha-Chronik, 1904       Okres planety Ziemi. Po wystąpieniu Słońca i Księżyca. Istoty lucyferyczne, rozwinięte wyżej od człowieka, ale niżej od Bogów Księżycowych, oddziałują na człowieka właśnie obdarzonego rozumem. Opanowują one ten rozum, by przezeń działać na rzeczy Ziemi. W ten sposób spełniają swój własny rozwój. Tym samym jednak dają człowiekowi zarodek wolności, zdolność rozróżniania między dobrem i złem. Istoty te stają się pobudzicielami rozumu ludzkiego. Tak dają one człowiekowi możliwość błądzenia. Zarazem jednak: pod ich przewodnictwem człowiek musiał odkryć prawa swej istoty, „stać się jako bogowie".       Imię „Lucyfer": Światłonośca (istoty lucyferyczne: Bogowie Słoneczni) wywodzi się stąd, że działa on na ludzi ze Słońca (pojawienie się rozumu w człowieku: to rozbłysk „wewnętrznego Słońca").       (Istoty lucyferyczne przyspieszają rozwój człowieka).       Istoty lucyferyczne: w ich obrazach psychicznych obok wyobrażeń świata duchowego pojawiają się także oddziaływania zmysłowej Ziemi. Mają one potrzebę otrzymywania wrażeń zewnętrznych - z jej zaspokojeniem łączy się przyjemność, z niezaspokojeniem zaś przykrość, w przeciwieństwie do Bogów („regularnych") otrzymują one od świata coś nowego, toteż mogły stać się przywódcami ludzi. Dzięki nim człowiek swe wnętrze zwrócił do świata zewnętrznego. Duchowo człowiek prowadziłby tylko byt senny, gdyby nie istoty lucyferyczne. Dzięki nim uzyskał on samoświadomość w świecie zmysłowym. Tak zrodziła się w człowieku samowola (świadome kierowanie się w swych działaniach według postrzeżeń zmysłowych). Taki był początek „dobra i zła".       Po podziale płci. Istoty lucyferyczne - pośrednie miedzy ludźmi a „przywódcami w dziedzinie miłości", tj. wiodącymi Bogami. Mają one zdolność pełnego jasnowidzenia. Mogą kontynuować swój rozwój tylko z pomocą ludzi. Pobudzają one wewnętrzną siłę duszy człowieka do poznania i mądrości. Żywią się tą ludzką mądrością. Dlatego też jako inspiratorów mądrości ludzkiej nazwano je „nosicielami światłości" (Lucyfer). Człowiek istnieje w napięciu między istotami miłości a istotami mądrości. Istoty mądrości pobudzają człowieka do doskonalenia swej wewnętrznej istoty. Dzięki nim człowiek rozwija swą duszę (mądrość, wiedza, sztuka, nauka, technika).       Kudolf Steiner, „Die Geheimwissenschaft...", 1909.       W okresie odszczepienia Księżyca od Ziemi w rozwój człowieka ingerują istoty duchowe, które tyle zachowały ze swej natury księżycowej, że nie mogły partycypować w opuszczeniu Ziemi przez Słońce, jak również były wyłączone spod działań istot, które oddziaływały na Ziemię z Księżyca. Istoty te, obdarzone dawną naturą księżycową, przechodzące rozwój nieregularny, były jakby zaczarowane na Ziemi. One to w czasach Starego Księżyca zbuntowały się przeciwko Duchom Słonecznym, co wówczas dla człowieka okazało się błogosławieństwem o tyle, że doprowadzony został do samodzielnej, wolnej świadomości. W toku rozwoju Ziemi istoty te stały się przeciwnikami tych istot, które działając z Księżyca, chciały świadomość ludzką uczynić koniecznym zwierciadłem poznania. To, co na Starym Księżycu pomogło rozwinąć się człowiekowi (samodzielna świadomość), teraz zaczęło działać wbrew nowemu rozwojowi człowieka na Ziemi. Te „przeciwstawne" moce miały siłę, pochodzenia księżycowego, oddziaływania na ludzkie ciała astralne tak, że czyniły je samodzielnymi. Dawały one ludzkiemu ciału astralnemu pewną samodzielność sprzeczną czy przeciwstawną koniecznym (niewolnym) stanom świadomości wywoływanym w człowieku przez istoty z Księżyca. Wpływ tych istot na człowieka nie przypominał współczesnego wpływu naturalnego ani wpływu, jaki jeden człowiek wywiera na drugiego, kiedy za pomocą słów budzi w nim siły świadomości tak, że tamten zaczyna coś rozumieć lub chce zrobić coś dobrego albo złego. Był to wpływ duchowy, dający się, czysto symbolicznie, nazwać „kuszeniem".       Skutki oddziaływania istot lucyferycznych na człowieka: świadomość ludzka przestała być tylko zwierciadłem wszechświata, ponieważ w ciele eterycznym pojawiła się możliwość regulowania zeń obrazów świadomości i władania nimi. Człowiek stał się panem poznania. Z drugiej strony, ponieważ punktem wyjścia tej władzy stało się ciało astralne, „ja" zostało odeń uzależnione. Tak utrwalił się wpływ niższego elementu na człowieka. Zarazem też był to wpływ istot lucyferycznych. One to dały człowiekowi możność rozwinięcia w swej świadomości - swobodnej aktywności, zarazem jednak możliwość błędu i zła.       Rezultat: Zmiana relacji między człowiekiem a Duchami Słonecznymi (miała być dominacja ich wpływu w duszy ludzkiej). Dziś: w duszy ludzkiej przeciwieństwo między Duchami Słonecznymi a istotami lucy-ferycznymi. Człowiek stał się niezdolny do poznania fizycznych skutków działania Duchów Słonecznych (ukrycie Ducha za materią). Ciało astralne człowieka wypełnione wrażeniami świata zewnętrznego wchodzi w sferę „ja". Ogniste „ja", które czułoby jedynie swą wewnętrzną iskrę ognia, a we wszystkim, co dotyczy ognia zewnętrznego, podporządkowywałoby się nakazom Duchów Formy, zaczęło teraz oddziaływać własnym ogniem na zewnętrzne zjawiska cieplne. Tak powstała więź między człowiekiem a ogniem ziemskim. Oznaczało to zbyt wielkie zaangażowanie się człowieka w materii ziemskiej. Poprzednie ciało, składające się z ognia, powietrza i wody, i tylko cienia Ziemi, teraz stało się gęstym ciałem ziemskim. Tak człowiek z subtelnego, ruchliwego „Okręgu Ziemi" przeniósł się na Ziemię stałą.       (Oddziaływanie istot lucyferycznych - nie naturalne, nie psychiczne, lecz duchowe).       Błędy w wyobrażeniach człowieka, życie w żądzach i namiętnościach - stworzyły możliwość chorób. Luciferiana: Między Lucyferem a ChrystusemSpis treści 1. Studia lucyferyczne, 1980 - 1985 - 1994 9 2. Lucyferyczna pokusa, 1988 27 3. Przemowy do Boga, czyli - jak dotąd - „mówił dziad do obrazu", 1998 65 4. Moje „rozmowy" z Bogiem, 2000 87 5. Gorzkie żale, czyli podszepty Lucyfera, 2002 129 6. Przełom wieków 159 Moja teoria gnozy, 2000 159 Alternatywa, 2002 167 Podróż do Jaźni, 2002 173 Luciferiana, 2003 177 Zawód - nie-nawiść, 2004 182 Opowieść o Panu Robercie, 2004 183 List do Chrystusa Jezusa, 2005 191 Próby: Kardio-Blasfemie, czyli Bluźnierstwa z serca płynące 2005 195 Mikrokosmos: Dialogi z Hertanem, 2005 198 7. Zapiski buddyjskie, 2001 203 8. Poznanie, czyli od Kanta do Steinera, 2004-2005 209 9. Jahwe: demiurg-tyran czy szalony trickster? Preludium, 2006-2008 229

Ile żon miał Adam i kto był ojcem Kaina? Biblia to przemilcza. . Dlaczego? Bo już kilka tysięcy lat temu religijna cenzura usuwała ze świętych ksiąg żydowskich mnóstwo szczegółów i domysłów. Ale czy ktoś sobie poradzi z dociekliwością żydowskiego umysłu? Oto skutki! Tym bardziej zaskakujące, że przez wiele stuleci całe życie intelektualne Żydów obracało się wokół Pisma świętego. Efekty zaś pojawiały się w setkach dzieł dostępnych tylko po hebrajsku. Postępowy i odważny syn rabina Berdyczewski z Ukrainy i Białorusi, później sławny jako Micha Josef Bin Gorion (1865-1921), po studiach w Berlinie i Szwajcarii błysnął jako znawca nieoficjalnych tradycji biblijnych i zgromadził je w swym rewelacyjnym dziele. Ożenił się z córką żydowskiego wydawcy z Warszawy. Mieszkali także we Wrocławiu. A teraz wybitny polski tłumacz i judaista Robert Reuven Stiller udostępnił i rozszerzył jego fascynujące Legendy biblijne także po polsku.

Dwujęzyczny (polsko-włoski) album poświęcony Nuncjaturze Apostolskiej w Polsce. W części pierwszej zaprezentowano opis i dokumentację fotograficzną przystosowania Nuncjatury Apostolskiej w Warszawie do nowych zadań, po przywróceniu stosunków dyplomatycznych między Polską a Stolicą Apostolską w dniu 17 lipca 1989r. Część druga to opis dwóch pobytów Ojca Świętego Jana Pawła II w domu papieskim w Warszawie Część trzecia ukazuje zarys historii siedziby nuncjatury od 1918, aż po rok 1989 oraz wskazanie niektórych historycznych miejsc, gdzie przebywali lub zatrzymywali się nuncjusze apostolscy

Związek między religią i miernikami demograficznymi został dość dobrze udokumentowany tak w odniesieniu do populacji historycznych, jak i współczesnych. Religie niosły w sobie jasno precyzowane normy i zasady, które rzutowały na sposób życia jednostki, rodziny i społeczeństwa, na stosunek do małżeństwa, kontroli urodzeń, seksualności, przyczyniły się do tworzenia specyficznego dla danej wspólnoty sposobu postrzegania świata, odgrywały bardzo ważną rolę w tworzeniu pewnych wzorców postępowania. Wyznania poprzez normy, nakazy, zakazy, wartości, kształtowały pewien właściwy dla siebie styl życia, ten zaś przekładał się na miernik demograficzny.

Inteligentny projekt a zagadnienia ewolucji Naukę i religię od stuleci przedstawiano jako diametralnie przeciwstawne sobie dziedziny. W swojej prowokacyjnej książce Steve Fuller analizuje pozorny konflikt między nimi, skupiając się na gorących sporach między darwinizmem i teorią inteligentnego projektu, by dojść do wniosku, że „nauka vs religia” to fałszywa dychotomia. Dla Fullera rzekomo intelektualne debaty, takie jak pomiędzy kreacjonistyczną i ewolucjonistyczną teorią życia, często są przykrywką dla konfliktów o charakterze instytucjonalnym, na przykład dla walki między państwem i Kościołem o tytuł do prawomocnej władzy nad społeczeństwem.

Autor zajmuje się w tej książce ponadczasowym problemem tolerancji i wpływem religii na człowieka, jego otoczenie, na dzieje społeczeństwa i państwa. Temat ciągle aktualny. Przedstawił w niej okres – XVI–XVII w. – w którym formowała się nasza świadomość religijna na trwałe związana z poczuciem przynależności do narodu polskiego.

Niniejsza książka jest kolejnym tomem poświęconym historii rozwoju doktryny chrześcijańskiej, rozumianej jako „to, w co Kościół Chrystusowy wierzy, czego naucza i co wyznaje na podstawie Słowa Bożego”. Christian Century Praca jest oparta na badaniach nad średniowiecznymi autorytetami i ich dziełami. Liczba źródeł wykorzystanych przez autora i jego dogłębna znajomość współczesnych opracowań przedmiotu budzą podziw, jeszcze ważniejsza jest jednak jego zdolność do uchwycenia formy i kierunku rozwoju średniowiecznej doktryny oraz – dzięki przemyślanemu wyborowi tekstów i postawieniu odpowiednich akcentów – ukazanie istoty owego rozwoju w formie jasnej i wyrazistej narracji. Nikt spośród zainteresowanych chrześcijaństwem, niezależnie od obszaru specjalizacji, nie może przejść obojętnie obok tej wyjątkowej pracy. Bernard W. Scholz, “History” Zarówno niniejszy tom, jak i cała seria stanowią nieodzowną lekturę w studiach teologicznych nad rozwojem doktryny, a także ważne źródło dla badaczy dziejów religii i historii myśli. Opracowanie to wyznacza początek nowego kierunku w badaniach nad doktryną chrześcijańską. Marjorie O’Rourke Boyle, “Commonwealth”