Tak naprawdę trudno powiedzieć, skąd jest Hildegarda. Urodzona najprawdopodobniej w Bermersheim, wychowana w Disibodenbergu, gdzie spędziła większą część swojego życia, fundatorka i ksieni Rupertsbergu oraz Eibingen. nosi przydomek pochodzący od miasta, które odwiedzała, ale nic ponadto. Nawet nie spoczywają tam jej relikwie.
Jednak Hildegarda z Bingen staje się osobą coraz bardziej znaną i zdecydowanie jest to postać warta uwagi. Przynależy do grona świętych, którzy odnaleźli powołanie w południe swojego życia, l tę jego połowę, którą większość z nas przeznacza na odcinanie kuponów i korzystanie z owoców działań podjętych w młodości i wieku dojrzałym, oni przeżyli bardzo aktywnie. Wśród nich odnajdziemy Józefa Kala-sancjusza, Teresę z Avila czy Matkę Teresę z Kalkuty. Są jak dobre, dojrzale wino - co trzeba, zostało w nich oczyszczone, przepracowane i przeżyte. Używając innej metafory: przez kilkadziesiąt lat nosili wodę do stągwi, przyszedł wreszcie czas, kiedy, jak w Kanie, Pan nakazał im jej zaczerpnąć i zanieść biesiadnikom. Dzięki takiemu doświadczeniu Hildegarda staje się dobrą przewodniczką dla tych wszystkich, którzy osiągnąwszy wiek średni, patrzą wstecz i nie widzą w swoim dotychczasowym życiu niczego pociągającego czy szczególnego. Mówi im swoim życiem: „Wszystko przed wami, to dopiero polowa, a wasz potencjał wciąż jest olbrzymi"
W jej przypadku posiadane zdolności sprawily, że w ciągu ostatnich czterdziestu lat swojego życia podyktowała kilkanaście większych i mniejszych dzieł, prowadziła bujną korespondencję, założyła dwa opactwa i była ich przełożoną, zajmowała się wszystkimi ówczesnym dziedzinami wiedzy, leczyła, głosiła misje, prowadziła wizytacje, a wszystko to robiła pomimo ataków chorób, które nękały ją od dzieciństwa. Była fascynującą postacią, stąd moja próba przedstawienia jej biografii.
Niniejsza książka nie pretenduje do miana naukowego opracowania. Miejscami mając charakter publicystyki, jest próbą opisania niezwykłego życia, jakie było udziałem ksieni Rupertsbergu. W 2012 roku papież Benedykt XVI najpierw wpisał ją do katalogu świętych, tym samym uznając powszechność jej kultu w Kościele, a następnie ogłosił doktorem Kościoła. To drugi powód sięgnięcia do opracowań, które są poświecone Hildegardzie.
Trzecim jest popularność, jaką osiągnęły jej (lub tylko przypisywane jej) poglądy. I jak ma to miejsce w przypadku celebrytów czy wybitnych intelektualistów, wokół postaci benedyktynki narosło wiele plotek, często opartych na stereotypach dotyczących epoki Hildegardy lub ogólnie średniowiecza. Dlatego warto przyjrzeć się bliżej czasom, w jakich żyła święta. Szersze historyczne tło pozwala nam przybliżyć mentalność ludzi XII wieku, a przez to lepiej zrozumieć Hil-degardę.
Książka składa się z pięciu rozdziałów. Pierwszy jest pomyślany jako zarys epoki, w której żyła święta. W następnym mowa o czasie przygotowania do publicznej działalności, a więc dzieciństwie, młodości i świecie, w którym żyła nasza bohaterka. Ramy czasowe następnych dwóch rozdziałów częściowo się na siebie nakładają: trzeci opowiada o Hildegardzie jako wizjonerce, kompozytorce i lekarce, czwarty - o jej działalności publicznej, a więc fundacjach
1 misjach. Wreszcie rozdział piąty dotyczy schyłku jej życia, śmierci i kultu. W nim starałam się także wytłumaczyć, dlaczego pisma Hildegardy stały się popularne i w których punktach popularyzatorzy świętej rozmijają się z jej poglądami czy też dokonują reinterpretacji jej biografii bądź pism w sposób, który zniekształca spuściznę po opatce Rupertsbergu.
Bogactwo wizji i szeroki zakres działalności Hildegardy rodzi podziw. Była postacią o tak niezwykłej osobowości, że nie da się jej w pełni opisać czy uchwycić, szczególnie w krótkiej biografii. Zajmowała się wieloma dziedzinami wiedzy i w zakresie praktycznego działania czyniła tak wiele, że była w stanie zawstydzić niejednego mężczyznę żyjącego w jej epoce. Pod względem zainteresowań i wiedzy była kobietą renesansu, a jednocześnie chorowitym i wrażliwym człowiekiem. Miała silną osobowość, a jednocześnie potrafiła zaakceptować istnienie granic i je uszanować, (ej życie przypomina pod tym względem komponowaną przez nią muzykę: melodię wykorzystującą dużą skalę rozpiętości pomiędzy najniższym i najwyższym dźwiękiem, ale szanującą możliwości wykonawcze człowieka.
Zapraszam do wsłuchania się w motyw melodyczny, jaki stanowiło jej życie w wielkiej symfonii kosmosu i dziejów świata.
Hildegarda z Bingen Mistyczka z charakterem
Spis treści:
WSTĘP
Rozdział I WIEKHJLDEGARDY
Rozdział II LATA UKRYTE
Rozdział III REŃSKA SYB1LLA
Rozdział IV
FUNDATORKA I MISJONARKA
Rozdział V
Śmierć i Kult
Złota gałąź"" sir Jamesa Georga Frazera uważana jest za jedną z najważniejszych książek antropologii społecznej, a na pewno jest w tej chwili już pozycją klasyczną w tej dziedzinie wiedzy. Przywołując obraz J.M.W. Turnera, zatytułowany ,,Złota Gałąź"" (,,The Golden Bough"", 1834) Frazer rozpoczyna snucie opowieści o pewnym tajemniczym rytuale, odbywającym się cyklicznie nieopodal jeziorka, zwanego przez starożytnych ,,Zwierciadłem Diany"".W starożytności ów leśny pejzaż był miejscem dziwnej i powtarzającej się stale tragedii. Na północnym brzegu jeziora, tuż pod przepaścistą skałą, na której osiadła współczesna wioska Nemi, znajdował się święty zagajnik i sanktuarium Diany Nemorensis, czyli Diany Leśnej. Niekiedy zwano je również jeziorem i zagajnikiem Arycji. Lecz miasteczko Arycja (obecna La Riccia) znajdowało się o trzy mile dalej, u stóp Góry Albańskiej, a od jeziora, leżącego na zboczu góry w małym zagłębieniu w kształcie krateru, dzielił je bardzo pochyły stok. W tym świętym zagajniku rosło drzewo, wokół którego można było dostrzec krążącą przez cały dzień i prawdopodobnie do późnej nocy mroczną postać. W ręce dzierżył ów człowiek nagi miecz i bez przerwy rozglądał się wokół, jak gdyby w każdej chwili mógł spodziewać się napaści wroga. Był to kapłan i morderca, wypatrujący tego, który go wcześniej lub później zamorduje i obejmie po nim urząd kapłana. Takie prawo obowiązywało w sanktuarium. Kandydat na kapłana nie miał wyboru. By objąć stanowisko, musiał zgładzić swego poprzednika, a urząd po nim piastował do chwili, gdy sam ginął z ręki następcy silniejszego i bardziej przemyślnego.Ów dziwny rytuał domaga się wyjaśnienia. Autor ,,Złotej Gałęzi"" wyrusza więc w podróż po kulturach, wierzeniach i mitach różnych ludów - jego zdaniem - niecywilizowanych, szukając tam podobieństw i próbując na ich podstawie rzucić nieco więcej światła na ten niezwykły zwyczaj. Jednym z najważniejszych tematów Frazera jest magia. Jego koncepcja magii choć była wielokrotnie krytykowana, zwłaszcza z powodu przeciwstawiania magii i religii, pozostaje jednak niezmiennie ważnym stanowiskiem antropologicznym. Z Frazera wiele zaczerpnął Bronisław Malinowski (choć jego koncepcje określane jako funkcjonalizm antropologiczny są w wielu punktach odmienne od Frazerowskich) pisząc o autorze ""Złotej gałęzi"": Frazer pojawia się przed nami jako przewodnik kierujący naszą podróżą przez pustynie Australii, tropikalne dżungle Amazonki i Orinoko, przez stepy Azji lub wyżyny Afryki. Faktycznie przedstawia on opis zjawisk w ich kontekście, w opisie tym różne aspekty kultury i różne ludzkie sprawy są ze sobą powiązane; przygodne komentarze cechuje intuicja w przedstawianiu ludzkich motywów. Nie byłoby trudne wykazać, że Frazer często zbliża się do psychoanalitycznego ujęcia nieświadomych i podświadomych motywów ludzkiego zachowania. A w innym miejscu, w mowie poświęconej Frazerowi pisał antropologia tak jak ją przedstawia Sir James Frazer, jest wielką nauką...I to trzeba przede wszystkim Frazerowi oddać: bez jego ""Złotej gałęzi"" nie byłoby współczesnej antropologii społecznej - choćby w tym tylko sensie jest to książka fundamentalna. A dodatkowo napisana w świetnym literackim stylu. Lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce coś wiedzieć o mechanizmach kierujących ludzkimi obyczajami, myśleniem, kulturą!
Zestaw zawiera: Koronkę za zmarłych, poręczne etui na koronkę, książeczkę z informacją o sposobie odmawiania koronki i mini modlitewnik z innymi modlitwami za zmarłych.
Marianna Popiełuszko nigdy nie szukała rozgłosu. Nie planowała, że stanie się bohaterką telewizyjnych dzienników, a jej zdjęcia obiegną prasę na całym świecie. Nie chciała sławy, której początkiem było brutalne zabójstwo jej ukochanego dziecka. Po wielu latach od tych wydarzeń postanowiła opowiedzieć o swoim synu, o miłości do niego, o tym, jak był wychowywany, o wartościach, które wyniósł z rodzinnego domu. Opowiada też o wydarzeniach, które na zawsze zmieniły jej życie. Z bólem wspomina dzień, w którym świat się dla niej zatrzymał. Wypowiada najważniejsze i najtrudniejsze dla siebie zdanie: „Przebaczyłam mordercom mojego syna”.
Kim jest kobieta, której kłaniają się kościelni dostojnicy i politycy z całego świata? Skąd bierze się siła, która pozwoliła jej udźwignąć tak wielką tragedię? Jak wygląda jej życie teraz, kiedy jest matką świętego męczennika?
Matka Świętego to niezwykłe i poruszające świadectwo rodzicielskiej miłości, wiary w Bożą opatrzność i nadziei na to, że dobro zawsze zwycięży. Książka zawiera liczne fotografie z rodzinnego archiwum oraz niepublikowane dotąd zeznania z procesu beatyfikacyjnego księdza Jerzego Popiełuszki.
Centralny Obóz Pracy w Jaworznie jest dla Ukraińców w Polsce tragicznym symbolem pierwszego powojennego okresu. To właśnie tam w kwietniu 1947 roku – równocześnie z rozpoczęciem akcji „Wisła” – utworzono tzw. podobóz ukraiński, w którym w następnych miesiącach osadzono niemal 4 tys. osób. W wyniku panujących warunków oraz stosowanych w czasie przesłuchań tortur 162 z nich zmarły.
Wśród uwięzionych w „ukraińskim podobozie” było także 27 duchownych (22 greckokatolickich i 5 prawosławnych). Ich losom poświęcona jest niniejsza publikacja.
Zbiór 40 modlitw przygotowany specjalnie z myślą o wdowach, zarówno tych, dla których utrata małżonka jest świeżym doświadczeniem, jak i tych, które owdowiały już dawno. Tomik zawiera również najważniejsze informacje o życiu, zadaniach i duszpasterstwie wdów konsekrowanych.
Znakomicie opowiedziane historie odnotowanych cudów eucharystycznych, zarówno z terenu Polski (w tym ostatniego, który miał miejsce w Sokółce), jak i z całego świata, od starożytności po czasy współczesne. Autorka zamieszcza ponadto opisy relikwii, oficjalne orzeczenia Kościoła w kwestii konkretnych cudów, wypowiedzi Bł. Jana Pawła II na temat opisywanych miejsc, ciekawostki oraz praktyczne informacje dla pielgrzymów.
"Bądźmy wytrwali w odmawianiu różańca, czy to w kościelnej wspólnocie, czy w zaciszu naszych rodzin: modlitwa ta w miarę powtarzanych wezwań połączy serca, rozgrzeje płomień domowego ogniska, umocni nadzieję oraz sprowadzi na wszystkich wielki pokój i radość Chrystusa, który dla nas narodził się, umarł i zmartwychwstał".
bł. Jan Paweł II
Wierzchowce Bogów to pionierska książka ukazująca bogactwo znaczeniowe motywu konia w kulturze barbarzyńskiej północy wczesnego średniowiecza.
Z niemal benedyktyńską cierpliwością autorka zebrała strzępy informacji rozsianych w źródłach historycznych i z zacięciem podróżnika odwiedzała liczne muzea Polski i Skandynawii, by osobiście zbadać, zmierzyć i sfotografować mnogie i bardzo rozproszone znaleziska archeologiczne. Powstała w ten sposób niemal encyklopedyczna praca, zawierająca obok barwnych opisów rytuałów – tych wróżebnych i tych krwawych - także unikatowy katalog artefaktów, m.in. tajemniczych, miniaturowych koników,nie wiedzieć czy to zabawek, ofiar zastępczych, czy osobistych idoli kultowych.
Wiara nie jest dodatkiem do życia, jest samym życiem. Mogę więc powiedzieć: "tak żyję, bo jestem człowiekiem wierzącym". Moja wiara to droga przez życie, które dla nikogo, zwłaszcza w dzisiejszych czasach nie jest proste i łatwe. Wiara to nie jest jednak jakaś magiczna różdżka, która sprawia, że wszelkie trudności znikają, a życie staje się łatwe i przyjemne, bo przeżywane pod parasolem Bożej Opatrzności. Jednakże w wierze człowiek znajduje siłę i światło, by przetrwać nawet najtrudniejsze chwile.
Jezus, zawsze Ten sam, chce się stale z nami spotykać i prowadzić nas drogami wiary.
Rozważania Ojca Augustyna przekonują, że nikt nie rozwiąże naszych problemów - osobistych, rodzinnych i wspólnotowych - w nas samych i za nas samych. Nie dają one też gotowych rozwiązań na nasze niepokoje, wątpliwości i pytania, jakie rodzą się w nas, gdy zaczynamy z całą powagą szukać Boga i Jego najświętszej woli. Sytuacja każdego człowieka jest inna i dlatego wymaga osobistego rozeznania, a nierzadko również pomocy kompetentnych i doświadczonych duchowo osób.
O człowieku nie można powiedzieć, że jest, albowiem człowiek jest w stadium ciągłego stawania się. Sens tego stawania się leży w tym, by człowiek z osoby, jaką jest przez swoją naturę, przekształcił się w osobowość, to znaczy, by doszedł do pełnego rozkwitu w swych władzach duchowych i cielesnych.
Im bardziej człowiek jest osobowością, tym bardziej jest człowiekiem.
20 medytacji o tym, kim tak naprawdę są kobiety.
Przez wieki świat, kształtowany głównie przez mężczyzn, miał niezbyt dobre mniemanie o kobietach. Ze względu na ich odmienną wrażliwość i różnice psychiczno-fizyczne, uważał je za istoty podległe i słabe.
Tymczasem Jezus widzi w nich znacznie więcej. Przełamuje stereotypy i uprzedzenia wobec kobiet, panujące także w Jego czasach. Traktuje je z godnością, wybiera na uczennice, znajduje gościnę w ich domach, rozmawia z nimi o ważnych sprawach i uzdrawia z różnych chorób. To właśnie kobietom ukazuje się bezpośrednio po swoim Zmartwychwstaniu, czyniąc je pierwszymi apostołkami.
Autorzy przybliżają postaci kobiet, pojawiających się w Ewangelii, by zwrócić uwagę na ich wewnętrzne piękno i zdolność do miłości.
Życie Anny nie zawsze było sielanką. Pewnego dnia umiera jej najstarsza córka, potem mąż zostawia ją z gromadką dzieci. Samotna wdowa pośrodku znojów codziennego życia powoli uczy się pokory i zaufania Bogu.
Kiedy dzieci stają się samodzielne, Anna przekazuje im cały swój majątek i przenosi się do Jerozolimy. Tam postanawia do końca wypełnić Boży plan - odtąd chce wieść życie mniszki przy świątyni i tak oczekiwać na przyjście zapowiadanego Mesjasza. Obdarzona niezwykłymi zdolnościami chętnie służy mądrą radą małym i wielkim, za co jest powszechnie poważana i zyskuje sobie miano prorokini. Na jej oczach dochodzi do burzliwego przejęcia władzy przez Heroda. Czy sędziwa Anna doczeka spotkania z Mesjaszem? Czy Go rozpozna? I co się potem wydarzy?
Prorokini Anna to opowieść o tym, jak niezwykle Bóg może pokierować losami człowieka. To, jakich ludzi wybiera, aby dawali o Nim świadectwo, i jakie doświadczenia im przeznacza, pozostaje Jego nieprzeniknioną tajemnicą.
- Kto cię do nas przysłał, Ojcze? - pytali nieochrzczeni trędowaci.
- Bóg. Nasz Bóg. On nie chce, żebyście byli tutaj sami - odpowiadał o. Jan.
Dziwili się, bo nie bardzo rozumieli, dlaczego ten Bóg tak się o nich troszczy, jeśli w Niego nie wierzą.
Ojciec Jan bardzo się ucieszył, gdy po jakimś czasie do kościółka zaczęli zaglądać i poganie. Być może robili to na początku ze zwykłej ciekawości, ale potem nie miał już wątpliwości, że poczuli głód Boga.
(fragment książki)
Jak nie poddać się lękowi przed śmiercią?
Od zawsze mamy problem ze śmiercią. Ta niechciana "przypadłość" dotyczy każdego z nas, choć zauważamy ją w różnym czasie. Uciekamy od niej jak diabeł od święconej wody, wypierając ją z codzienności. Łagodzimy nasze obawy, czyniąc z niej przedmiot rozrywki i zabaw.
Tymczasem prawdziwe życie z pasją nie boi się śmierci. Wunibald Müller przekonuje, że pobyt na ziemi domaga się umiejętności spokojnego obcowania z lękiem przed tą "odwrotną stroną życia". Wówczas poszerza się w nas przestrzeń dla Boga, drugiego człowieka i życia innego niż tylko to fizyczne.
Fascynujące historie cudów Maryi w Polsce i na świecie!
Matka Boża ratuje miasta przed zarazą i najazdem wrogich wojsk, prowadzi do zwycięstwa przeciwko islamskiej flocie pod Lepanto, daje siłę zwycięzcom spod Wiednia, przychodzi z pomocą Kanadyjczykom, broni Warszawy przed barbarzyństwem komunizmu i armią bolszewików, ratuje Japończyków z atomowej zagłady, wyzwala kraje spod jarzma komunizmu i morderczej dyktatury. Książka odkrywa nieznane fakty, zaskakujące epizody oraz nadzwyczajne wydarzenia, które trudno jest wytłumaczyć inaczej niż jako cud?
Ważne karty historii zostały ukazane w nowym świetle, a opowieści o tych wydarzeniach oparto na nowych, nieznanych dotąd źródłach.
Pasjonująca książka prezentująca niezwykłe przeżycia duchowe, objawienia i cuda za przyczyną modlitwy różańcowej w życiu świętych (m.in. Dominika de Guzman ? założyciela zakonu dominikanów, Tomasza z Akwinu, Katrzyny ze Sieny, Jana Bosco, Ojca Pio, Wincentego Ferreriusza, Alfonsa Liguoriego, Josemaríi Escrivá) i papieży (od Benedykta XIII i Leona XIII do Jana Pawła I) oraz świadectwo znanych artystów i naukowców (m.in. kompozytora Josepha Haydna, pisarza Alessandro Manzoniego, fizyka i noblisty Guglielmo Marconiego ? jednego z pionierów radia).
W książce przedstawione są objawienia różańcowe z Fatimy i Lourdes oraz pierwsi wielcy święci różańca: Pius V, papież (zwycięstwo pod Lepanto), peruwiańska mistyczka św. Róża z Limy oraz św. Ludwik Maria Grignon de Montfort, prorok Maryi.
Kościół katolicki i Polskie Państwo Podziemne na Rzeszowszczyźnie (1939-1945). Geneza, zakres i zasady współdziałania to wnikliwe i zarazem pionierskie opracowanie relacji miedzy Kościołem katolickim a Polskim Państwem Podziemnym w latach okupacji hitlerowsko-sowieckiej w ujęciu regionalnym. Wykorzystanie szerokiej baz źródłowej, obejmującej zarówno zasoby archiwalne, jak i relacje żyjących świadków, pozwoliło autorowi nie tylko na rekonstrukcję wzajemnego oddziaływania na siebie struktur kościelnych i państwowych w tamtym okresie, ale także na weryfikację niektórych utrwalonych w historiografii na ten temat tez. W pracy pojawia się szereg nieznanych dotąd historykom dokumentów, które w wielu wypadkach rzucają nowe światło na przebieg wydarzeń z tamtych lat. Warto bowiem dodać, że zakres omawianej współpracy nie ograniczał się do sfery duszpasterskiej, ale miał wymiar polityczny, kulturalny, edukacyjny i charytatywny. Celem zaś była ochrona tożsamości narodowej Polaków i służba wartościom chrześcijańskim i obywatelskim.
Dr Robert Zapart jest historykiem, politologiem i audytorem systemów zarządzania. Jest adiunktem na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Rzeszowskiego
Kościoły i religie w oczach profesora genomiki. Polska odpowiedź na „Boga urojonego”. Oto. O czym pisze autor:
„Często można usłyszeć, że pośrednim dowodem na istnienie boga są moralność, etyka i wrodzone poczucie empatii. Wielu wierzącym trudno zrozumieć, że można być przyzwoitym człowiekiem bez choćby szczątkowej wiary w boga. Fakty są jednak takie, że nie ma takiej niegodziwości, której nie popełnili ludzie wiary, nierzadko w jej imię, i nie ma tak chwalebnego czynu, jakiego nie dokonały osoby niewierzące. Jak dobitnie wyraził to Steven Weinberg, amerykański fizyk i laureat Nagrody Nobla, dobrzy ludzie będą zachowywać się godnie, a źli niegodnie, bez względu na to, czy są wierzący czy nie, do tego jednak, by dobrzy ludzie czynili zło, potrzeba religii. Jeśli zasady moralne są w jakiś sposób w nas zakodowane, wynika to z ewolucyjnego dziedzictwa, które umożliwiło naszemu gatunkowi przetrwanie, a na pewno nie zawdzięczamy ich zapisanemu na kamiennych tablicach upominkowi od Jehowy”.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
