Nowy Przekład Dynamiczny Pisma św. jest dla czytelników Biblii w wielu miejscach zdecydowanie bardziej zrozumiały z uwagi na to, że koncentruje się nie tyle na dosłownym tłumaczeniu poszczególnych słów, co na logicznym przekazywaniu myśli. Jest on niewątpliwie cennym uzupełnieniem polskich przekładów Pisma św. Jego język jest bardzo przystępny, co ma szczególne znaczenie dla osób, które dopiero zaczynają poznawać Boga i Jego Słowo. W tłumaczeniu tekstów z języków obcych, szczególnie antycznych, nie zawsze łatwo jest oddać główny sens czy istotę myśli, stąd odpowiedni dobór zróżnicowanego słownictwa daje czytelnikowi szansę lepszego zrozumienia oryginalnego tekstu.
Wiara, wieczność, objawienie łaska, miłość, zbawienie czystość, ciało, natchnienie Czy do tych słów przywiązujemy jeszcze wagę? Czy treść, która je wypełnia, ma dla nas znaczenie? Czy w ogóle dobrze je rozumiemy? Czy to dla nas słowa wiary godne?Chcemy [] wziąć pod lupę trochę słów-tabletek, słów często aplikowanych naszemu duchowi. Próbujemy zbadać kilka z nich, przykładowych, by zachęcić do dalszego badania, szukania, docierania do pierwotnej świeżości pisze we wprowadzeniu do numeru redaktor naczelny pisma Jacek Siepsiak SJ.Do głębi słów wymienionych na początku pomagają dotrzeć: ks. Przemysław Marek Szewczyk, Jacek Filek, ks. Grzegorz Strzelczyk, Wacław Oszajca SJ, ks. Mariusz Rosik, Maria Miduch, ks. Andrzej Muszala i Roman Zając. Ponadto w numerze artykuł Marka Blazy SJ poświęcony chwale, refleksja Kaliny Wojciechowskiej o bojaźni Bożej i artykuł Jacka Siepsiaka SJ na temat rozumienia przez nas kary Boskiej. Ten swoisty leksykon zamyka tekst Stanisława Morgalli SJ o świecie pojęciu niejasnym i niekoherentnym, ambiwalentnym i zagmatwanym oraz artykuł Stanisława Jaromiego OFMConv o życiu, trosce o nie i ekologii integralnej Papieża Franciszka.W numerze także między innymi rozmowa z Romanem Zającem o aniołach tych biblijnych, wiary godnych oraz propozycja medytacji ignacjańskiej o słowach trudnych Jacka Siepsiaka SJ.Drogi Czytelniku, jeśli nie godzisz się na słowa, które nie smakują, nie ożywiają, nie budzą nadziei, jakoś opisują rzeczywistość, ale nie zachwycają i niczego nie odkrywają, zapraszamy do lektury zimowego numeru Życia Duchowego!
Wiemy [...] wszyscy dobrze, że bogowie greccy zawsze schodzili z Olimpu na ziemię i to zarówno w micie, jak i w kulcie. Rzecz w tym, że [...] coś się jednak zmieniło. To, co było dawniej, przestało ludziom wystarczać. Olimp wprawdzie nie pustoszeje i – mówiąc ściślej – to nie Zeus zstępuje w tym nowym świecie na ziemię, lecz człowiek coraz rzadziej szuka na Olimpie bogów swojej wiary. Potrzebuje teraz bóstwa bliższego sobie, z którym mógłby sam w swoim własnym ziemskim życiu nawiązać stosunek bezpośredni i w pełni osobisty, stosunek wzajemnej miłości. I w tym to właśnie sensie można powiedzieć, że w epoce hellenistycznej Bogowie zeszli z Olimpu już [...] nie w micie i kulcie, lecz w świadomości religijnej ludzi.
(Fragment Wstępu)
Praca dzieli się na sześć części: wstęp, cztery rozdziały oraz zakończenie.
Rozdział I, Tematyka poruszana w recenzjach cenzorskich, obejmuje następujące zagadnienia: II wojna światowa w literaturze dla dzieci i młodzieży, rugowanie magii i elementów nadprzyrodzonych z literatury adresowanej do najmłodszych, wizerunek socrealistycznej „nowej rodziny” i „nowego człowieka”, kwestie obyczajowe w literaturze końca lat czterdziestych i początków lat pięćdziesiątych. W rozdziale II, Recenzja cenzorska jako kryptotekst, autorka formułuje definicję recenzji cenzorskiej. Jej zdaniem cenzorska wypowiedź oceniająca, posiadająca cechy recenzji literackiej, wydawniczej, naukowej i tekstu propagandowego, to kryptotekst, czyli tekst niejawny o celowo ograniczonej dystrybucji. W rozdziale III, Struktura i język recenzji cenzorskiej, kontynuowane są rozważania związane z recenzją jako typem tekstu. Dotyczą one m.in. trójdzielnej budowy recenzji (streszczenie, ocena, decyzja) czy podziału cenzorskich ocen ze względu na różne kategorie: cenzurowanie ze względu na temat, okoliczności powstania utworu, autora, społeczną użyteczność książki, wydawnictwo, czas złożenia do GUKPPiW. Rozdział IV, Cenzorska nadgorliwość? Strategie cenzorskie wobec twórców i tematów „wygodnych”, poświęcony jest sposobom oceniania i losom edytorskim książek, w których w pełni ujawnia się socrealistyczna poetyka. Jako przykład tekstu uznanego w GUKPPiW za pisany „na zamówienie nowej rzeczywistości” zostało wybrane opowiadanie Przy budowie Tadeusza Konwickiego.
W kościele mówi się dużo o Królestwie. Lecz kogo Bóg uważa za największych w Królestwie? Do kogo według Jezusa należy Królestwo? Komu Ojciec objawia je z radością? Jeśli odpowiadasz, że w każdym przypadku chodzi o małe dzieci, to masz rację.
W tej książce Barry opowiada o tym, jak miłość Ojca uwolniła go od chrześcijaństwa opartego na działaniu. Teraz cieszy się prostszym, pełniejszym życiem chłopca kochanego przez WIELKIEGO Tatę.
Barry odkrył drogę do prawdziwej wielkości, która jest zarezerwowana dla tych, którzy są gotowi zmienić się i stać się znowu małymi dziećmi. Dopiero kiedy pozwolił sobie na ponowne dzieciństwo, zrozumiał, jak wielkie jest Królestwo Jego Ojca.
Wiemy [...] wszyscy dobrze, że bogowie greccy zawsze schodzili z Olimpu na ziemię i to zarówno w micie, jak i w kulcie. Rzecz w tym, że [...] coś się jednak zmieniło. To, co było dawniej, przestało ludziom wystarczać. Olimp wprawdzie nie pustoszeje i – mówiąc ściślej – to nie Zeus zstępuje w tym nowym świecie na ziemię, lecz człowiek coraz rzadziej szuka na Olimpie bogów swojej wiary. Potrzebuje teraz bóstwa bliższego sobie, z którym mógłby sam w swoim własnym ziemskim życiu nawiązać stosunek bezpośredni i w pełni osobisty, stosunek wzajemnej miłości. I w tym to właśnie sensie można powiedzieć, że w epoce hellenistycznej Bogowie zeszli z Olimpu już [...] nie w micie i kulcie, lecz w świadomości religijnej ludzi.
Religie świata. Encyklopedia PWN to nowatorska encyklopedia tematyczna, pierwsza z nowej serii encyklopedii tematycznych planowanych przez wydawnictwo.
Zawiera:
ok. 1500 haseł, głównie artykułów o charakterze przeglądowym, omawiających genezę, dzieje i doktrynę religii, wierzeń i kultów od zarania ludzkości po przełom naszych tysiącleci.
Prezentuje:
¦ panteon bogów, którym oddawano cześć na wszystkich kontynentach w ciągu kilku tysięcy lat dziejów cywilizacji ludzkiej;
¦ obszerne artykuły omawiające wielkie religie i systemy religijno-filozoficzne (chrześcijaństwo, islam, judaizm, buddyzm, hinduizm, konfucjanizm, taoizm), religie i wierzenia o charakterze lokalnym (m.in.: shinto, sikhizm, vodou), zarysy dziejów religii starożytnych, wierzeń powstałych w XX wieku, struktur i instytucji religijnych;
¦ omówienia alternatywnych postaw wobec sacrum, nurtów ezoterycznych, ruchów kulturowych (m.in.: ateizm, New Age, okultyzm, relatywizm religijny, różokrzyż, satanizm);
¦ biogramy wielkich proroków, twórców i reformatorów religijnych (m.in.: Abrahama, Mahometa, Buddy, Marcina Lutra);
¦ artykuły o wielkich księgach objawionych i tekstach sakralnych.
Encyklopedia została opracowana w Polsce i dostosowana do potrzeb polskiego czytelnika. Wykorzystuje materiały i wiedzę zgromadzoną podczas prac nad 10-tomową encyklopedią Religia, powstałą pod redakcją naukową profesorów Tadeusza Gadacza i Bogusława Milerskiego.
To, co wyróżnia najnowszą encyklopedię PWN, to nowoczesna i oryginalna szata graficzna, klarowność i przystępność haseł oraz staranny dobór pięknych ilustracji.
Religie świata. Encyklopedia PWN to nowoczesne kompendium wiedzy o religiach świata niezbędne w każdej domowej bibliotece.
Marzenie o "Świętej Rusi" - idylicznej zaginionej ojczyźnie, w której w doskonałej zgodzie naród i Cerkiew tworzyłyby wspaniałą harmonię - przyświęcało pokoleniom greckokatolickim duchownym w Galicji. Oni to po Wiośnie Ludów 1848 r. stali się dźwignią ruchu narodowego Rusinów. Urzeczywistnienie tego marzenia poprzez odbudowę, w oparciu o "święte ustawy Cerkwi Wschodniej", swej narodowości stało się ważną misją hołdujących konserwatywnym zasadom świaszczenników ruskich. Rzeczywistość galicyjska była taka, że mimo ginącej w zmierzchu wieków tradycji historycznej włączającej tę krainę w spuściznę związaną z panowaniem domu Rurykowiczów, wszystkie sfery życia uległy przemożnym polskim wpływom.
Książka przedstawia genezę Kościoła Mormonów i zasadnicze nauki głoszone przez poszczególnych jego prezydentów. Poprzez historię i teologię autor ukazuje prawdziwy obraz Boga jaki bardzo często Mormoni starają się zataić przed swymi rozmówcami. W dwóch pierwszych rozdziałach została przedstawiona historia Kościoła Mormońskiego, oraz ich rozumienie Boga Trójosobowego. W trzecim rozdziale autor daje odpowiedź na często zadawane pytanie: Czy mormoni są chrześcijanami?
Autor pracy, Federico Avanzini, jest wykładowcą historii Azjii na Uniwersytecie Turyńskim. Od wielu lat prowadzi badania nad nowożytną i współczesną chińską i japońską myślą polityczną, a także nad dziejami dwóch najważniejszych szkół filozoficzno-religijnych w Chinach, mianowicie nad konfucjanizmem i taoizmem. W zwięzłej i przystępnej formie książka przedstawia założenia filozoficzne poszczególnych doktryn, omawia poglądy najwybitniejszych ich przedstawicieli, jak również kreśli procesy rozwojowe i charakteryzuje główne nurty tych szkół.
Wybór Kardynała Karola Wojtyły na Papieża był początkiem przełomowych zmian o charakterze politycznym, społecznym i religijnym na obszarze krajów Europy Środkowo-Wschodniej. Nauczanie i postawa Jana Pawła II są powszechnie uznawane za czynniki, które przyczyniły się do uruchomienia zmian, których finałem był rozpad komunistycznego systemu uzależnienia narodów i państw naszego regionu Europy. Wyjątkowa wrażliwość Wielkiego Papieża na sytuację w krajach Europy Środkowo-Wschodniej wywodziła się z doskonałej znajomości dziejów tych narodów, z odczytywania i umiłowania „ducha" ich historii w wyjątkowy sposób. Świadectwem zainteresowaniajana Pawła II dziejami tych narodów było Jego uczestnictwo w zorganizowanym w Rzymie na przełomie maja i czerwca 1990 roku spotkaniu intelektualistów z krajów Europy Środkowo-Wschodniej, wywodzących się między innymi z tych krajów - jak Białoruś, Litwa czy Ukraina - które już za kilka miesięcy miały wyrwać się z sowieckiej zależności.
Benedykt XVI o najważniejszych wydarzeniach historii zbawienia Ta część bestsellerowego tryptyku Benedykta XVI mówi o ostatnich ośmiu dniach ziemskiego życia Jezusa, czyli okresie pomiędzy Niedzielą Palmową a Niedzielą Zmartwychwstania. Krok po kroku papież przygląda się gestom i słowom Mesjasza, jak również otaczających Go ludzi – apostołów, uczonych w Piśmie, a także Jego katów – pytając, co mówią one współczesnemu człowiekowi. W Przedmowie do części pierwszej powiedziałem, że moim pragnieniem było ukazanie „postaci i orędzia Jezusa”. Z odrobiną przesady można by powiedzieć, że chciałem znaleźć rzeczywistego Jezusa. W drugiej części zadanie to było (…) trudniejsze niż w pierwszej, ponieważ w niej dopiero spotykamy decydujące słowa i wydarzenia z życia Jezusa. (…) Jeśli, rzecz jasna, pozostają jak zawsze jakieś szczegóły dyskusyjne, to jednak mam nadzieję, że dane mi było zbliżyć się do postaci naszego Pana w sposób mogący dopomóc wszystkim tym czytelnikom, którzy pragną spotkać Jezusa i Mu uwierzyć. Benedykt XVI
Czy to możliwe, że dobre rzeczy mogą rodzić się z pogrzebanych marzeń?
Życie liderki uwielbienia i piosenkarki Laury Story przybrało nieoczekiwany obrót, kiedy u jej męża, Martina, zdiagnozowano guza mózgu. Ich życie już nigdy nie miało być takie samo. Oczywiście, z Bogiem wszystko jest możliwe. Pojawiła się jednak wstrząsająca informacja, że nie istnieje żaden lek ani terapia, która mogłaby przywrócić Martinowi pamięć krótkotrwałą, wzrok i naprawić pozostałe komplikacje. Idealne życie, które wymarzyła sobie Laura, okazało się niemożliwe. A jednak, walcząc z Bogiem o pogrzebane marzenia, odkryła radość i głębszą intymność w relacji z Jezusem.
Książka pomaga nam zrozumieć, że nie jesteśmy jedynymi, których życie niespodziewanie zmienia kierunek. Autorka bada biblijnych bohaterów wiary i przygląda się sytuacjom, które ich łamały. Pokazuje, jak pomimo błędów i trudnych historii, Bóg był w stanie posłużyć się nimi w niesamowity sposób. I nie było tak ze względu na ich wiarę, ale ze względu na Bożą wierność. Zdarza się, że Bóg nie wszystko naprawia. Prawda jest jednak taka, że choć twoja sytuacja może już nigdy się nie zmienić, to Jezus w trudnościach może przemieniać ciebie.
This book presents the dramatic and complex story of Armenia's ecclesiastical relations with Byzantine and subsequently Roman Christendom in the Middle Ages. It is built on a broad foundation of sources – Armenian, Greek, Latin, and Syrian chronicles and documents, especially the abundant correspondence between the Holy See and the Armenian Church. Krzysztof Stopka examines problems straddling the disciplines of history and theology and pertinent to a critical, though not widely known, episode in the story of the struggle for Christian unity.
Krzysztof Stopka is a Cracovian specialist in medieval history. He is head of the department of the history of culture and the teaching of history at the Jagiellonian University, and also director of the Jagiellonian University Museum. His work on Armenian issues includes Polish-language books on the Armenian Church in the East European diaspora in the Middle Ages and the history of the Armenians in Poland, showing their contribution to Polish culture. He is co-author of Ormianska Warszawa (2013), a book on the Armenians of Warsaw, which was awarded a top prize in the Clio Contest, the main Polish competition for books on history.
Anton LaVey, autor „Biblii Szatana” i twórca „Kościoła Szatana”, publicznie powiedział, że Halloween jest najważniejszym dniem w roku dla Kościoła Szatana.
Noc Halloween w kalendarzu rytuałów satanistycznych związana jest z praktyką tzw. czarnych mszy (parodia Mszy św.) oraz orgii seksualnych związanych z jednoczeniem się z demonami. Łączy się także z symbolicznym
składaniem ofiar z ludzi poprzez rytualne wypijanie – z czaszek lub kielichów „udekorowanych” satanistycznie – czerwonego wina, przypominającego ludzką krew. W Kościele Lucyfera składane są „dosłownie” ofiary z mordowanych dzieci lub dziewic, jako osób wolnych od zła, ofiarowanych Szatanowi. Istotnie, podczas tych ceremonii, chodzi o rodzaj pewnego otwarcia się na określony duchowy świat. Dokonuje się to poprzez dobrowolną, duchową przynależność wyrażoną poprzez gesty, znaki i symbole oraz czyny. Ofiarnicze rytuały pieczętują więź z „bóstwem”, do którego się odnoszą. Halloween nie ma nic wspólnego z chrześcijaństwem. Jego wydźwiękiem – w formie zabawy – jest wyśmianie bliskości świata zmarłych, których ośmiesza się i pozostawia w sferze zabawowej fantazji. Bez prawd wiary ze święta Wszystkich Świętych i zmarłych pozostaje zaledwie pusta, wydrążona dynia. Śmieszy, straszy, rodzi zawstydzenie lub stwarza okazje do zabawy, ale w żadnym stopniu nie daje odpowiedzi na niepokojące człowieka pytania egzystencjalne dotyczące śmierci i życia wiecznego.
Liturgia Triduum Sacrum z Mszału Rzymskiego dla diecezji polskich.Zapraszamy wszystkich chcących aktywnie uczestniczyć w uroczystościach Triduum Sacrum do sięgnięcia po podręczną księgę liturgiczną Triduum Paschalnego, zawierającą teksty wyjęte z ""Mszału Rzymskiego dla diecezji polskich. Stanowi ona wygodne uzupełnienie liturgicznych ksiąg ołtarza, pomocną w przeżywaniu tajemnicy najważniejszych wydarzeń zbawczych w każdej wspólnocie parafialnej i duszpasterskiej.Każda wspólnota Kościoła: parafialna, seminaryjna, zakonna, modlitewna, apostolska itd... - która gromadząc się na łamaniu chleba i modlitwie tworzy wspólnotę liturgiczną - z pewnością owocnie wykorzysta tę publikację, jako pomoc w przeżywaniu Liturgii Świętego Triduum Paschalnego. Wielki Czwartek: Uobecnia się wśród nas wydarzenie z Wieczernika, w czasie, którego Jezus Chrystus ustanowił sakrament Eucharystii, oraz polecił go sprawować kapłanom ""na swoją pamiątkę"". Jako wyraz naszej radości i wdzięczności za te dary odśpiewamy w czasie mszy św. hymn ""Chwała na wysokości Bogu"", który był opuszczany przez cały okres Wielkiego Postu; odezwą się również dzwony, by podkreślić podnisoły nastrój tych chwil. Wielki Piątek: Niezwykły to dzień. Dzień, w którym umarł nasz Jezus. Nie sprawuje się dzisiaj ofiary Mszy św. Ołtarz obnażony wczoraj pozostał tak do dziś i tylko na czas Komunii św. zostanie on przykryty. Zasadniczo nie było też udzielania Komunii św. w ciągu dnia. Jedynie chorzy mogli przyjmować Ją wcześniej. Wszyscy inni zaś - wyłącznie podczas zbliżających się obecnie obrzędów. Zwyczaj ten ma nam uświadomić, że Jezus nie zawsze jest wśród nas obecny, że grzech, który przybił Go do krzyża i uśmiercił, również dzisiaj wzbrania nam dostęp do wielu serc. Każdy grzech przedłuża mękę Chrystusa. Jednocześnie jednak Zmartwychwstanie Pańskie jest czymś nieodwracalnym, czymś ostatecznym; grzech został zwyciężony raz na zawsze u samych korzeni i nic nie zdoła oddalić nas od miłości Bożej, która jest w Jezusie Chrystusie. Dlatego również dzisiaj ""w dniu, w którym przeżywamy otchłań męki i osamotnienia naszego Zbawiciela"" - możemy pożywać owoce tej śmierci: Ciało Chrystusa za nas wydane. Wielka Sobota (Wigilia Paschalna): Jest dniem spoczynku Pana w grobie. Jest to dzień cichej nadziei, modlitewnego oczekiwania na cud zmartwychwstania. W dniu tym nie ma nic z żałoby, nic ze smutku, ale cicha wewnętrzna radość płynąca z wiary w bóstwo Chrystusa i z nadziei wypełnienia wszystkiego co zapowiedział. Zgromadziliśmy się w świątyni aby wspólnie przeżyć liturgię Wigilii Paschalnej Wielkiej Nocy. Jest to naprawdę Wielka Noc, bo w niej dokonało się najważniejsze wydarzenie w dziejach świata i ludzkości, jakim było przejście (pascha) ze śmierci do nowego życia przez zmartwychwstanie. Ta tajemnica zbawcza w liturgii tej nocy stanie się dla nas teraźniejszością. Uobecnią nam ją przede wszystkim dwa sakramenty paschalne: chrzest i Eucharystia. Cała dynamika nocy paschalnej koncentruje się wokół nowego życia w Chrystusie, dlatego też cała jej liturgia pełna jest symboli życia: światło - słowo - woda i uczta. Znaki te stanowią również główną treść kolejnych części liturgii wigilii paschalnej a więc: liturgia światła, liturgia słowa, liturgia chrzcielna i liturgia eucharystyczna. Bogatą liturgię wigili paschalnej zakończy procesja rezurekcyjna. Rezurekcyjne dzwony, nasz aktywny i radosny udział w procesji niech będzie świadectwem i ogłoszeniem światu prawdy którą dzisiaj tu w tej świątyni przeżyjemy... Zapraszamy do głębokiego i wspaniałego przeżywania największych Świąt chrześcijaństwa razem z Pallottinum.
SPIS TREŚCI
Słowo redaktorów
I. W RZECZYPOSPOLITEJ
Tomasz Kempa
Unicki ośrodek zakonny w Wilnie i jego rola w reformie bazylianów przeprowadzonej przez metropolitę Józefa Welamina Rutskiego
ks. Tadeusz Śliwa
Koadiutoria Korsaka. Starania o mianowanie bazylianina o. Rafała Korsaka koadiutorem unickiego metropolity kijowskiego Józefa Welamina Rutskiego
Jacek Krochmal
Rola bazylianów we wprowadzaniu unii kościelnej w eparchii przemysko-samborskiej w latach 1610–1693
Radosław Dobrowolski
Status i rola monasteru supraskiego w dziejach Cerkwi unickiej XVII–XIX w.
Andrzej Gil
Monaster lubelski w XVII i XVIII w. Przyczynek do dziejów monastycyzmu wschodniego na zachodnich krańcach eparchii chełmskiej
Beata Lorens
Warunki życia w monasterach bazyliańskich w południowo-wschodniej Rzeczypospolitej w XVIII w.
II. POD ZABORAMI
ks. Stanisław Nabywaniec
Bazylianie w eparchii przemyskiej po pierwszym rozbiorze Polski
Irena Wodzianowska
Bazylianie prowincji ruskiej w 1827 r.
Roman Pelczar
Rola zakonu bazyliańskiego w działalności szkół ludowych na terenie eparchii przemyskiej w czasach zaborów (do 1873 r.) – wybrane zagadnienia
Anna Krochmal
Rola bazylianów w życiu religijnym eparchii przemyskiej w XIX w. – zarys problematyki
III. W KRAJACH OŚCIENNYCH
Jaroslav Coranič
Prehľad vývoja Rádu sv. Bazila Veľkého a Rádu sestier sv. Bazila Veľkého na Slovensku po roku 1918
IV. W KULTURZE
Maria Pidłypczak-Majerowicz
„Menologium bazyliańskie” Ignacego Kulczyńskiego – forma i treść księgi
Joanna Getka
Ruskojęzyczne drukarstwo bazyliańskie jako czynnik kształtujący tożsamość kulturową i narodową społeczności unickiej w Rzeczypospolitej w XVIII w.
Oksana Shkurgan
Repertuar pieśni nabożnych wykonywany w czasie misji bazyliańskich prowadzonych w Rzeczypospolitej w drugiej połowie XVIII w.
Bibliografia
O Autorach
Indeks geograficzny
Wyjątkowy przewodnik, który pomoże nam spojrzeć na Eucharystię nie tylko jako obowiązek wierzącego człowieka, lecz przede wszystkim jako dar Chrystusowej miłości. Jednocześnie pozwoli odkryć, że celem uczestnictwa w niej jest przemiana naszego życia na wzór życia Jezusa, naśladowanie Go w naszym życiu. Jeżeli będziemy uczestniczyć w niej szczerze i z zaangażowaniem, wówczas połączymy Eucharystię z naszą codziennością. Wtedy stanie się ona dla nas źródłem wzrastania w prawdziwej miłości: przyjacielskiej, narzeczeńskiej, małżeńskiej, rodzicielskiej, kapłańskiej, wspólnotowej i każdej innej.Przewodnikiem na tej drodze będzie dla nas ceniony kierownik duchowy, jezuita o. Józef Augustyn.
Biskup Antoni Długosz to kapłan znany i ceniony, kochany szczególnie przez dzieci. To także biskup tych, którzy poszukują sensu życia, wiary, ludzi poranionych chorobami, nałogami. Człowiek zawsze uśmiechnięty, pełen życzliwości, otwarty, niestwarzający dystansu. Który zawsze wysłucha, podniesie na duchu, rozwieje wątpliwości. Na każdym kroku podkreśla, ze służba Chrystusowi w Kościele wyzwala radość co odzwierciedla tytuł książki. I taki też jest wywiad, który z Księdzem Biskupem przeprowadził ks. Stanisław Jasionek. Bez patosu, szczery, barwny, prawdziwy, wciągający. Czyta się go jednym tchem, tym bardziej że w narrację Rozmówca wplata wiele osobistych przemyśleń i refleksji oraz obficie dzieli się z czytelnikami swoim życiem przed i po seminarium. Pozycja z pewnością da pełny obraz biskupa od dzieci, którego kapłaństwo upływa na byciu blisko z ludźmi i służbie im.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
