Przezwyciężanie lęków i niepokojów u dzieci Czy twój syn błaga, żeby pozwolono mu zostać w domu, ponieważ nie chce odpowiadać na pytania przed całą klasą? Może twoja córeczka, widząc jakiegoś psa, za każdym razem domaga się przejścia na drugą stronę ulicy? Proste kryteria oceny, zaproponowane w tej książce, pomogą Wam się zorientować się, czy macie faktyczne powody do obaw. Jeśli okażą się one uzasadnione, będziecie mogli skorzystać z pytań kontrolnych i przykładów, które umożliwią Wam zidentyfikowanie rodzaju oraz stopnia nasilenia stanów lękowych u Waszego dziecka, rozpoznanie ich przyczyn i stawienie im czoła z odpowiednim wyprzedzeniem. Strategie dostosowane do każdego rodzaju zaburzeń lękowych skutecznie wspomagają zapobieganie kolejnym epizodom lękowym, uspokajają dziecko, kiedy problem się pojawia, oraz pozwalają zachowywać kontrolę nad lękiem w miarę dorastania dziecka. Książka dr Last to znakomity poradnik i źródło ważnych informacji, będących owocem 25-letniej pracy z dziećmi lękowymi i ich rodzinami. Można w niej znaleźć m.in. opisy technik relaksacyjnych i metod radzenia sobie ze stresem, które dziecko powinno wykorzystywać w celu zmniejszenia napięcia i poziomu lęku, a także wskazówki, w jaki sposób zachęcać malca, aby zamiast uciekać przed źródłem lęku, stawiał czoła trudnościom. Dzięki tej książce nauczycie się łagodzić pojawiający się u dziecka niepokój i dowiecie się, jak zaszczepić w nim pewność siebie. Jak pomóc dziecku które się boi, przedmowa Choć trudno uwierzyć, że minęło już tyle lat - z dziećmi lękowymi i ich rodzinami pracuję od niemal ćwierćwiecza. Praca ta przebiegała na kilku różnych płaszczyznach: byłam dyrektorką uniwersyteckich klinik specjalizujących się w leczeniu zaburzeń lękowych u dzieci i młodzieży, badaczką realizującą liczne studia i granty naukowe, które koncentrowały się na rozpoznawaniu i leczeniu owych zaburzeń u dzieci, i wreszcie — co w żadnym razie nie jest najmniej ważne - byłam też praktykiem. Myślę, że mogę bez obawy popełnienia błędu stwierdzić, iż w ciągu lat widziałam dosłownie tysiące dzieci cierpiących na omawiane niżej problemy. Niewątpliwie całe to bogactwo doświadczeń odegrało w powstaniu niniejszej książki rolę ogromną. Istnieje jednak jeszcze jedno doświadczenie — bardziej osobistej natury — dzięki któremu mogę spoglądać na niepokoje, stany lękowe i strach u małych dzieci z nieco innej perspektywy. Otóż sama byłam dzieckiem cierpiącym na zaburzenia lękowe. W owych czasach jednak, czyli na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XX w., nie mówiło się o niczym takim, jak zaburzenia lękowe u dzieci. Moi rodzice, pediatrzy, nauczyciele i wychowawcy kolonijni — wszyscy będący świadkami mych nadmiernie lękowych zachowań — uważali to za stan przejściowy, z którego się kiedyś wyrasta. Mylili się jednak. O ile bowiem dzieci wyrastają z normalnych lęków — na przykład strachu przed potworami czy burzą — o tyle z poważniejszych form stanów lękowych nie wyrastają wcale. W istocie rzeczy zwykle dzieje się dokładnie odwrotnie - im dziecko jest starsze, tym bardziej jego stan się pogarsza. Gdy rozpoczynałam karierę zawodową, w środowisku medycznym intensywnie zajmowano się zaburzeniami lękowymi u osób dorosłych, przy niemal całkowitym braku zainteresowania tymi samymi problemami u dzieci. Kiedy w połowie lat osiemdziesiątych XX w. otwieraliśmy podwoje Kliniki Zaburzeń Lękowych u Dzieci i Młodzieży na Wydziale Medycznym Uniwersytetu w Pittsburghu, wedle mojej najlepszej wiedzy byliśmy pionierami. W tym samym mniej więcej okresie otrzymałam z Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego swój pierwszy grant badawczy dotyczący zaburzeń lękowych w dzieciństwie, co także oznaczało wkroczenie na nowy, nieznany teren. Dzisiaj, kilka dekad później, sprawy wyglądają inaczej (chciałabym myśleć, że po części ze względu na wywołane przeze mnie zainteresowanie tą problematyką). Istnieją liczne ośrodki, działa wiele programów specjalizujących się w wykrywaniu, diagnozowaniu i leczeniu zaburzeń lękowych u dzieci — nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale na całym świecie (więcej informacji na ten temat zob. rozdział Gdzie szukać pomocy). Przyznano dziesiątki grantów badawczych, przeprowadzono też setki rozmaitych badań nad dziećmi z zaburzeniami lękowymi, dysponujemy zatem ogromną wiedzą na temat objawów zespołów lękowych i sposobów ich optymalnego leczenia. Dla lekarzy i psychologów owa nagromadzona wiedza okazuje się bardzo przydatna, jednakże sami rodzice mają do niej bardzo ograniczony dostęp. Programy telewizyjne i artykuły prasowe dają tylko pobieżny wgląd w doznania lękowe u dzieci i bardzo rzadko informują o tym, w jaki sposób rodzice dziecka z zaburzeniami lękowymi mają pomóc swojej córce lub synowi w przezwyciężeniu tego problemu. To właśnie, krótko mówiąc, było powodem napisania niniejszej książki. Chciałam podzielić się z czytelnikami całą naszą wiedzą o dzieciach takich jak wasze, a przede wszystkim - przekazać wam konkretne i bardzo skuteczne metody, jakie już teraz możecie zastosować przy współudziale waszego dziecka, aby zmienić sytuację na lepsze. Niezależnie od przyczyn stanów lękowych książka ta podpowie wam, co możecie zrobić, żeby wasze dziecko już się nie bało. Przejmując kontrolę nad sytuacją i przezwyciężając problem odpowiednio wcześnie — dopóki malec uczęszcza jeszcze do szkoły podstawowej — nie tylko uczynicie jego obecne życie (i życie całej rodziny) szczęśliwszym, lecz także niemal na pewno zapewnicie swemu dziecku lepszą przyszłość. Jak pomóc dziecku które się boi Spis Treści PODZIĘKOWANIA. PRZEDMOWA część l ZROZUMIEĆ DZIECKO Z ZABURZENIAMI LĘKOWYMI ROZDZIAŁ l CZY MASZ DZIECKO Z ZABURZENIAMI LĘKOWYMI? Normalne Lęki dzieciństwa Dlaczego lęki dzieciństwa są powszechne Oddziaływanie środowiska a typowe rodzaje leków Jaka jest różnica między „strachem" a „lękiem"? Typowe stany lękowe u dzieci Czy pojęcie „normalność" w odniesieniu do chlopców i dziewczynek oznacza to samo? Zatem: jak silny musi być lęk, by uznać, że jest on zbyt silny? ROZDZIAŁ 4 „ALE NIGDZIE JUTRO NIE PÓJDZIESZ?" Diagnozowanie lęku separacyjnego Wiele twarzy lęku separacyjnego Lęk separacyjny a odmowa chodzenia do szkoły Epizodyczny charakter lęku separacyjnego Wydarzenia, które mogą wywalać epizod lękowy Powstrzymać epizod lękowy zanim się zacznie Jak zakończyć epizod lękowy, kiedy już się zacznie ROZDZIAŁ 5 „ALE MAMO, A CO BĘDZIE, JEŻELI...?!" Diagnozowanie uogólnionego zaburzenia lękowego Wiele twarzy uogólnionego zaburzenia lękowego Czy to naprawdę jest zaburzenie lękowe? „Nie chcę iść!" Lęk uogólniony i zachowanie unikowe Przezwyciężanie uogólnionego zaburzenia lękowego ROZDZIAŁ 6 JESZCZE RAZ I JESZCZE RAZ Diagnozowanie zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego Wiele twarzy zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego Jak zapanować nad zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym ROZDZIAŁ 7 NIEŚMIAŁY DO PRZESADY Diagnozowanie lęku społecznego Wiele twarzy fobii społeczne Sytuacje mogące wywoływać fobię społeczną Powstrzymać fobię społeczna, zanim się zacznie: co zrobić, jeśli dziecko jest nieśmiałe ROZDZIAŁ 8 „MAMO, TATO, BOJĘ SIĘ!" Diagnozowanie fobii specyficznej Wiele twarzy fobii specyficznej Co to jest fobia szkolna? Powstrzymać fobię, zanim się zacznie: co zrobić, jeśli dziecko bardzo się boi Jak się pozbyć fobii specyficznej GDZIE SZUKAĆ POMOCY Gdy dziecko potrzebuje profesjonalnej pomocy Stowarzyszenia i organizacje Pozycje książkowe Jak się ze mną skontaktować WYBRANE PUBLIKACJE NAUKOWE AUTORKI O AUTORCE INDEKS

Kryzysy i samotność dość często goszczą w dzisiejszym świecie i w nas samych. Nie zawsze potrafimy sobie z nimi radzić. W konferencji Autor podejmuje się próby odpowiedzi na pytania: Jakie są rodzaje kryzysów i samotności? Jaki jest ich sens i jak sobie z nimi radzić? Co mówi o nich Pismo Święte? Jak wielka może być samotność człowieka poszukującego modlitewnego spotkania z Bogiem? Jaka modlitwa może mu towarzyszyć w tym trudnym czasie?

Książka poświęcona jest problematyce małżeństwa i rodziny. Jest to obszar nauki, który w ostatnich latach wzbudza coraz większe zainteresowanie specjalistów różnych dziedzin (psychologów, socjologów, pedagogów, lekarzy) i rozwija się bardzo dynamicznie. W obszarze psychologii małżeństwa i rodziny wyłaniają się nowe koncepcje i modele, a wyniki badań dostarczają podstaw do formułowania nowych hipotez badawczych i wytyczają nowe kierunki badań. Współczesne przemiany społeczno-ekonomiczne powodują, że wżyciu małżeństw i rodzin pojawiają się nowe problemy, nowe wyzwania i nowe możliwości rozwoju. Zjawiska, takie jak: wzrost liczby rozwodów, nowe formy związków, opóźnianie prokreacji i inne, są przykładami znaczących zmian w życiu rodziny, które można rozpatrywać w szerszym kontekście ekologicznym. Teksty zebrane w publikacji podejmują ważne problemy z życia rodziny i małżeństwa. Wśród autorów znajdują się uznani polscy familiolodzy oraz młodzi naukowcy, którzy na łamach książki dzielą się z Czytelnikiem własnym, świeżym spojrzeniem na zjawiska zachodzące w wybranych obszarach życia rodzinnego.

Sztuka słuchania to książka, która zainspiruje każdego, kto poszukuje drogi do zwycięstwa w życiu, poruszy ona fundamenty twojego myślenia, podważy stereotypy ograniczające życie i uniemożliwiające sukces, natchnie nadzieją tak, że bez względu na sytuację i okoliczności wokół zobaczysz z niej wyjście - umieści w twoich rękach klucz, którym będziesz w stanie otworzyć niejedne drzwi.

"Powiecie państwo, że choroba jest niewolą. W pewnym sensie tak ? kto o tym wie lepiej ode mnie, po tylu atakach niedowładów i innych przykrych przygodach. Choroba na pewno stwarza nieraz straszliwe ograniczenia. Ale chciałabym się niezbyt uprzejmie i prosto z mostu zapytać: no to co? To już mamy zapomnieć, że jesteśmy obdarzeni duszą i możliwością myślenia? Mamy może popaść w prawdziwą i całkowitą niewolę jakichś pozbawionych rozumu wirusów albo własnych mięśni czy lekarstw hormonalnych? Ona ? choroba ? nie powinna z nas zrobić rzeczy, nawet gdy nie możemy się wcale ruszać. Jeśli jakiś system leczenia lub ktoś traktuje was jak rzecz, nawet nieumyślnie, nie pozwalajcie na to. W imię bycia człowiekiem, ze względu na waszą duchowo-cielesną całość nie możecie do tego dopuszczać. Przede wszystkim jednak nie możecie tak traktować sami siebie. Nie powinniście się kłaść, gdzie stoicie, i ze swym ciałem i duszą czekać na ?naprawienie? przez lekarza. Wasza całość musi brać w leczeniu czynny udział. Nie tylko leczenie kogoś, ale leczenie się, leczenie siebie wymaga siły woli i odpowiedzialności, które nigdy nie bywają przymiotami rzeczy"". Małgorzata Baranowska, fragment rozdziału To wasze życie "To jest wasze życie to książka o naszym życiu, o nas wszystkich. Ciągle do niej wracam. Dlaczego? Bo chcę zrozumieć, jak sobie można poradzić z życiem i nie utracić siebie, swojej niepowtarzalności. Małgorzata Baranowska od trzydziestu lat jest ciężko chora i przez cały ten długi czas ma wokół siebie przyjaciół, których obdarowuje pasją życia, ciekawością świata i ludzi. Nie wszyscy mogą się z nią spotkać, ale każdy może przeczytać tę książkę. Dla mnie jest ona niezwykłym świadectwem. Mówi o tym, jak można oderwać się od myślenia o sobie i chcieć innym pomóc, to znaczy przekazać swoje doświadczenie pokonywania choroby"". Maja Komorowska"

Przez czternaście miesięcy, od momentu zdiagnozowania choroby aż do śmierci, Anatole Broyard prowadził dziennik, którego fragmenty wraz z wcześniejszym, również autobiograficznym szkicem ""Co powiedział cystoskop"", oraz literackimi tekstami o śmierci złożył się na niewielki, lecz poruszający tom esejów Upojony chorobą. ""Język śmierci rozczarowuje banałem. Wydaje się, że umieramy, powielając klisze"", napisał. W swojej własnej walce z chorobą ? a wkrótce także z nieuchronnie zbliżającą się śmiercią ? udało mu się jednak zdobyć na intelektualną dyscyplinę, dzięki której odrzucone zastało tak rozczarowanie, jak i stereotyp. Broyard do końca pozostaje przenikliwy, ironiczny, uważny. ""Nie jestem lekarzem, w rolę pacjenta także dopiero się wprawiam. Ale jestem krytykiem i jako chory w stanie krytycznym, powinienem spożytkować mój zawód"". Upojony chorobą nie jest głosem rozpaczy, niezgody i gniewu, nie jest też ckliwą, pełną męczeństwa pochwałą rezygnacji. Jest zapisem tego, jak spokojny umysł zwraca się przeciwko bolesnej surowości i pośpiechowi śmierci. ""Nie znam równie szczerych tekstów o chorobie, tak głębokich, inteligentnych, refleksyjnych, doniosłych ? Broyard bowiem niczego nie unika i nie tuszuje, pisze bez sentymentalizmu i bez upiększeń. Czujemy, że ten człowiek ? który do końca pozostaje krytykiem i pisarzem ? dzierży pióro z niebywałą siłą, że w swych zmaganiach z chorobą jest w pełni zdeterminowany, że w paszczę śmierci chce zajrzeć żywy, jako sprawozdawca i komentator. Pióra nie wypuszcza rąk niemal do samego końca. Jego ostatnie zapiski w dzienniku powstały parę dni przed śmiercią. (...) Upojony chorobą to książka cudownie bezczelna: pełna zadufania, charakterna, prowokacyjna, harda; Broyard jest na wskroś żywy, jest całkowicie sobą, nawet gdy umiera ? dowcip i tupet nie opuszczają go do ostatka"". Oliver Sacks, ze ""Słowa wstępnego"" ""Notatki Broyarda, jego odwaga oraz prowokacyjna, ale jednocześnie oczyszczająca szczerość biorą się z przekonania, że może on ? albo nawet musi ? umrzeć, nie tracąc klasy. (?) To cenna książka, która nie tylko upamiętnia mądrego człowieka, ale także przeciera ważne szlaki"". ""Publishers Weekly"" ""'Groźna choroba podnosi poziom adrenaliny'. Pojawia się zaskakujący stan zmienionej świadomości i przyzwolenie na rodzaj szaleństwa. Życie zmienia się nie do poznania (autor zaczął uczyć się stepować). Sytuacje skrajne każą nam tworzyć historie. Pisarz, taki jak Anatole Broyard, czuł się zmuszony pisać o chorowaniu na raka i śmierci swego ojca i swojej. Bo język, narracja broni naszego człowieczeństwa. Autor twierdzi, że każdy chory musi wytworzyć własny styl chorowania. Ma ambicję zostania sprawozdawcą nawet swego umierania - 'być żywy, umierając'. PS Jakby mimochodem Broyard zanotował świetny zestaw lektur. Serdecznie radzę je przeczytać, a potem jeszcze raz Upojonego chorobą, także wstęp Olivera Sacksa. Małgorzata Baranowska"

Rozwinięcie oraz uzupełnienie O fotografii. Autorka skupia się na przedstawieniach obrazów cierpienia w mediach, zwłaszcza w fotografii wojennej. Historyczny kontekst, w jakim powstawała książka (niedługo po ataku na World Trade Center), nie pozostał bez wpływu na charakter i temperaturę wywodu. W świecie, w którym codziennie jesteśmy zalewani potokiem obrazów pełnych okrucieństwa i w którym technika umożliwia prowadzenie wojny na odległość, przedstawianie obrazów cierpienia rodzi nowe pytania i problemy etyczne. Sontag bezlitośnie tropi hipokryzję Zachodu i stosowanie podwójnych standardów w ukazywaniu nieszczęścia, bólu i śmierci. Zastanawia się nad rolą fotografii w kształtowaniu tak zwanej zbiorowej pamięci i stosunku do historii. W centrum rozważań stawia tym razem nie fotografa, lecz widza; żadne spojrzenie nie jest niewinne. Napisany w 2003 roku Widok cudzego cierpienia to ostatnie dzieło amerykańskiej autorki. Susan Sontag (1933–2004) – jedna z najważniejszych intelektualistek dwudziestego wieku. Jej znakiem rozpoznawczym były zawsze niezależność myśli i pełne pasji zaangażowanie. Autorka ważnych tekstów, które podważały przyjęte sposoby myślenia i wyznaczały nowe horyzonty humanistyki: Przeciw interpretacji, O fotografii, Notatki o kampie, Choroba jako metafora naszych czasów, AIDS jako metafora. Pisała także powieści, m.in.: Zestaw do śmierci, Miłośnik wulkanów, W Ameryce. Obrończyni praw człowieka, występowała przeciw wojnie w Wietnamie, w czasie stanu wojennego wspierała „Solidarność”, a w 1993 roku w oblężonym Sarajewie wystawiła Czekając na Godota. Zawsze niepokorna, odważna i nieznosząca schematycznych uproszczeń, w ostrym tekście sprzeciwiła się propagandzie uprawianej przez rząd Busha po atakach z 11 września.

Innym się udało - Ty też możesz uchronić się przed najczęstrzymi błędami w relacjach z klientami! "Nienawidzę, jak handlowiec wydzwania do mnie z propozycją oferty i nawet nie zapyta się czy mam czas, aby z nim porozmawiać. Po prostu się rozłączam”; "Kiedy naprawdę chciałabym coś kupić, a widzę że sprzedawca nie ma dla mnie czasu, idę od razu do innego sklepu”; "Długa wysyłka zamówienia, problemy z serwisem – to są cechy, które od razu przekreślają satysfakcję z zakupów. Wystawiam wtedy negatywną opinię w Internecie”. To jedne z najczęstszych reakcji źle potraktowanych czy obsłużonych klientów. A przecież doskonale wiesz, że 1 niezadowolony klient powtórzy negatywną opinie 100 kolejnym osobom. Czy warto tak ryzykować i przez drobny błąd tracić tylu potencjalnych nabywców?

Kiedy powinno się przebaczać? Dlaczego powinno się prosić o przebaczenie? Książka porusza trudne tematy duchowego zniewolenia, które nie omijają żadnego człowieka. Jakże w wielu przypadkach nie potrafimy powiedzieć "przebaczam". Jest to prawie równie trudne, jak uznanie własnej winy i proszenie o przebaczenie. Książka mówi o różnych przyczynach takiego stanu, związanych z nim trudnościach i próbach ich pokonania. Człowiek powinien dążyć do głębokiego pojednania we wszystkich relacjach: z sobą, z Bogiem, z innymi , a ponadto a przy tym pojednania między Kościołami i narodami…

Ile razy mam przebaczyć?Jak przebaczyć zdradę, oszustwo, kradzież?Czy można wybaczyć. niewybaczalne?Od wieków poszukujemy rozwiązań dla tego typu kwestii. Historia dostarcza nam wielu konkretnych odpowiedzi, które jednych wprawiają w podziw, a innych bulwersują. Trudno o bardziej gorący, a jednocześnie oklepany temat. Na problem ten od strony naukowej zwróciła uwagę psychologia i wypracowała wiele sugestywnych teorii i praktyk terapeutycznych. Korzystając z jej obszernych zasobów Autor stara się przekazać słuchaczom, jak praktykować przebaczenie w codziennym życiu. Sesja zarejestrowana w Centrum Duchowości im. św. Ignacego Loyoli. Częstochowa.Czas całkowity nagrania: 5 godz. 22 min.

W tej książce znajdziemy odpowiedź na szereg nurtujących nas pytani: Co to jest depresja? Jakie są jej przyczyny? Jak radzić sobie z własną depresją? Jak pomagać osobie cierpiącej na depresję i jej najbliższemu otoczeniu? Gdzie szukać wskazówek duchowych i psychologicznych? Czy bolesne doświadczenie depresji może otworzyć drogę do integralnego uzdrowienia osoby?

Książka jest analizą rzeczywistości międzynarodowej w kategoriach emocji. Zdaniem autora zdominują one XXI wiek, wyprą panujące w XX wieku ideologie, a pod wpływem globalizacji zmniejszą także znaczenie determinizmu geograficznego. W związku z tym, autor proponuje nową mapę geopolityczną, utworzoną na podstawie kultury emocji: strachu, upokorzenia i nadziei. Definiują one trzy główne obszary, których działania wpływają na obecną sytuację międzynarodową: świat zachodni, próbujący zrozumieć i odnaleźć się w nowej rzeczywistości, w której nie jest już jedyną siłą kształtującą sytuację światową; świat arabsko-islamski kierowany poczuciem frustracji, porażki, poniżenia oraz Azja, szybko rozwijająca się i zdobywająca nowe sektory rynku. Książka może być polecana jako literatura uzupełniająca na zajęciach z teorii stosunków międzynarodowych i międzynarodowych stosunków politycznych. Zapewne zainteresuje również osoby, które chcą lub muszą z racji wykonywanego zawodu orientować się w problematyce międzynarodowej. Wbrew przewidywaniom historia nie skończyła się, demokracja nie zatriumfowała, a zderzenie cywilizacji nie jest już tak oczywiste. Co zatem określa współczesną rzeczywistość międzynarodową? Czy uczestnicy stosunków międzynarodowych kierują się racjonalnymi przesłankami? Może kluczem do zrozumienia natury i ewolucji świata są emocje, które kształtują ludzkie postawy wobec innych państw, narodów i kultur, decydują o tym, jak narody i społeczeństwa radzą sobie z wyzwaniami. Może to walka o tożsamość, strach przed Innymi, poczucie upokorzenia, społeczna wiara w siebie tworzą współczesną mapę świata.

Nowa seria "Pierwsze kroki do..." to samopomocowe mini poradniki, które oferują praktyczne rady dotyczące najczęściej spotykanych problemów ludzi żyjących w XXI w. Zostały napisane przez specjalistów w danych dziedzinach, wielu z nich miało także osobiste doświadczenie z opisanymi problemami. Są oni zatem ekspertami nie tylko z zawodowego punktu widzenia. Dzięki temu są bardziej wiarygodni i niejednokrotnie w tych poradnikach pierwszej pomocy występują bardziej jako partnerzy dla czytelnika, niż jako naukowcy z akademickich podejściem do problemu. W książce „Pierwsze kroki do... pozbycia się lęku" autorka na podstawi swoich wieloletnich doświadczeń jako psycholog wyjaśnia, czym jest lęk co w nas powoduje i jak można mu zapobiegać. Publikacja pełna wskazówek i prawdziwych, z życia wziętych historii staje się przydatnym przewodnikiem dla osób cierpiących z powodu lęku i dla ich opiekunów.

Dlaczego właśnie ta książka? Być może sięgasz po ten poradnik, zastanawiając się, czy będzie ci pomocny, ponieważ: Jesteś niezwykle przygnębiony i nie wiesz, co robić. Masz wrażenie, że życie wymyka ci się z rąk. Czujesz przejmujący lęk. Gdy szukasz pomocy, słyszysz tylko, że powinieneś: wziąć się w garść; być wdzięczny za to, co masz; otrząsnąć się i żyć dalej. Gdyby tylko to było takie proste! Może nie chcesz przyznać, że potrzebujesz pomocy. Może myślisz w ten sposób: Moja rodzina mnie tak bardzo potrzebuje. Muszę się jakoś trzymać. Gdybym okazał na zewnątrz, jak się czuję, mógłbym stracić pracę. Możliwe, że doświadczasz depresji i rzeczywiście potrzebujesz pomocy. Ta książka pomoże ci wykonać pierwszy krok, byś mógł odzyskać swoje życie. Nowa seria "Pierwsze kroki do..." to samopomocowe mini poradniki, które oferują praktyczne rady dotyczące najczęściej spotykanych problemów ludzi żyjących w XXI w. Zostały napisane przez specjalistów w danych dziedzinach, wielu z nich miało także osobiste doświadczenie z opisanymi problemami. Są oni zatem ekspertami nie tylko z zawodowego punktu widzenia. Dzięki temu są bardziej wiarygodni i niejednokrotnie w tych poradnikach pierwszej pomocy występują bardziej jako partnerzy dla czytelnika, niż jako naukowcy z akademickich podejściem do problemu. Depresja jest coraz powszechniejszą chorobą. Jeśli komuś przemknęło przez myśl, że być może dotknęła także jego albo kogoś z jego bliskich, w tej książce znajdzie wskazówki przydatne w rozpoznaniu choroby i w radzeniu sobie z nią. W przeciwieństwie do opracowań medycznych, książka ta nie traktuje problemu z chłodnym dystansem – jej autorka też ma za sobą doświadczenie depresji i doskonale rozumie, że nie wystarczy powiedzieć „no dalej, rozchmurz się!”. Pierwsze kroki do wyjścia z depresji Spis Treści Wstęp 1. Zostać w łóżku czy korzystać z chwili 2. Ukrywanie się za frazesem „wszystko w porządku" czy mówienie prawdy 3. Pogrążanie się w zmartwieniach a opracowanie planu redukowania stresu 4. Spełnianie oczekiwań innych a podejmowanie własnych decyzji 5. Błądzenie bez mapy a wytyczanie granic 6. Pogrążanie się w negatywnym myśleniu czy decyzja o myśleniu pozytywnym 7. Obwinianie innych a branie odpowiedzialności za siebie 8. Żywienie urazy a decyzja, by dać sobie spokój 9. Przekonanie, że się „utknęło" na dobre a bycie kreatywnym uczniem 10. Wybór rozpaczy a wybór nadziei Dla rodziny

Powiedzenie, że śmiech to zdrowie zna chyba każdy! Ale czy na pewno każdy całkiem poważnie traktuje śmiech? Czy śmiech jest dla nas naturalną potrzebą czy, co prawda miłym, ale tylko dodatkiem do wszystkich ważnych spraw! Czy poważni ludzie też powinni się śmiać? Ta książka opowiada o rozmaitych aspektach śmiechu ? historycznym, społecznym, związanym z płcią, kulturą i socjologią. Wprowadza nas w świat galetologii (nauki o śmiechu). Napisana w pogodny sposób chce nas, jak przystało na tematykę, rozbawić! Ale przede wszystkim przekonać, że śmiech to nie tylko nasze zdrowie, ale i życie!!! I możemy być pewni, że potraktowano nas niezwykle poważnie. Składa się z części teoretycznej i praktycznej. Teorię stanowią lekkie, zabawne jak przystało na temat eseje o śmiechu o jego historii, rozmaitych aspektach i o dobroczynnym skutku. Część praktyczna to propozycje zabaw i ćwiczeń. Z niej dowiemy się m.in., dlaczego Mona Lisa ma tak tajemniczy uśmiech, czy humor ma płeć, czy śmiech ma uzdrawiającą moc. To gotowe narzędzie do pedagogiczno-terapeutycznych działań. Ta książka jest dla: - Psychologów, pedagogów, terapeutów, nauczycieli ? wszystkich, którzy pracują z dziećmi, młodzieżą lub dorosłymi (indywidualnie lub w grupach). - Tych, którzy wykorzystują w codziennej pracy naukę o śmiechu (galetologia) lub chcą lepiej poznać tę gałąź wiedzy.

przecież od tego się nie umiera? a jednak? wątroba zamordowana przez narkotyk? zostaje tylko kilkanaście godzin, potrzeba cudu? przeszczep ? tajemnicza, wielkoduszna, a zarazem okrutna wymiana miłości? połówka tabletki prawie zabiła? Normalna, spokojna dziewczyna z kochającej rodziny. Uczy się, ma chłopaka. Pewnego wieczoru w dyskotece postanawia spróbować ecstasy. Tylko pół pastylki. Wywołuje ona zapalenie wątroby, ratunkiem jest jedynie błyskawiczny przeszczep. Udaje się. Giorgia staje się głosem przestrogi dla innych młodych, by wiedzieli, co zrobić, gdy na ich drodze pojawią się narkotyki. Okazji nie brakuje. Nawet pierwsza, ?niewinna? próba może się skończyć tragicznie. "Wzięłam pigułę" jest wzruszającą, trzymającą w napięciu opowieścią o naiwności, beztrosce, jednej chwili zapomnienia. Prawdziwa do granic wytrzymałości opowieść o chorobie, cierpieniu, otarciu się o śmierć i o złudnym poczuciu bezpieczeństwa, w którym żyją rodzice i ich dzieci. A nade wszystko o obłudzie tych, którzy tworzą prawo zezwalające na używanie niektórych narkotyków, a także o rodzajach narkotyków ? nawet takich oferowanych dzieciom, by miały siłę jak najdłużej się bawić? Tę historię powinien poznać każdy nastolatek, bo nigdy nie jest za wcześnie, by poznać zabójczą moc narkotyków, a także wszyscy rodzice i inne osoby, którym zależy na szczęściu ich podopiecznych, wchodzących powoli w dorosłość.

Obszar zawartych w niniejszych rozważaniach zagadnień obejmuje szeroko pojętą problematykę komunikacji międzyludzkiej. (...) opracowanie składa się z trzech części, w pierwszej został wyznaczony zakres badań, zawiera on charaktrystykę semiologii, jej początki. Określony został również obszar zagadnień powszechnie do niej zaliczanych. (...) Pierwsza część drugiego rozdziału poświęcona jest próbie zdefiniowania podstawowych pojęć, które wydają się istotne w opisach procesu komunikowania. (...) W części tej pojawiają się definicje takich pojęć , jak: komunikacja i komunikowanie interpersonalne. Dalsze fragmenty rozdziału drugiego poświęcone są analizie sytuacji stanowiącej przykład użycia znaków. Sytuacje takie określa się mianem aktów komunikacyjnych. (...) kolejny fragment rozdziału drugiego został poświęcony tzw. komunikacji niewerbalnej. (...) Na zakończenie została zaprezentowana koncepcja aktu komunikacyjnego. Wykorzystano w niej wcześniej poczynione założenia teorii aktów mowy, ogólne tezy socjologicznej koncepcji symbolicznego interakcjonizmu oraz teorię struktury ludzkiego działania w ujęciu Johna R. Searle'a. ze Wstępu

Autorki przekazują do rąk Czytelników publikację stanowiącą kompendium wiedzy z zakresu zachowań organizacyjnych. Podręcznik uwzględnia wymagania oraz standardy kształcenia obowiązujące dla przedmiotu zachowania organizacyjne, skierowany jest głównie do studentów różnych kierunków i typów studiów. Jego odbiorcami mogą być również menedżerowie i pracownicy różnorodnych organizacji, którzy, dążąc do doskonalenia własnych umiejętności, poszukują wyjaśnienia i zrozumienia mechanizmów rządzących zachowaniami jednostek w określonych sytuacjach.

Rola i zadania trenera bardzo się zmieniły w ciągu ostatnich lat: zmieniły się metody szkoleniowe i podejście do rozwoju zawodowego, powstały zupełnie nowe sposoby doskonalenia - e-learning, coaching i mentoring. Celem tej książki jest ukazanie, jakie cechy musi mieć szkoleniowiec pracujący w obecnych warunkach rynkowych, oraz pomoc w ich wykształceniu. Autor uczy, jak wzbudzić i utrzymać zainteresowanie uczestników szkolenia, jak efektywnie wykorzystywać pomoce szkoleniowe i aktywne metody prowadzenia zajęć. Przedstawia przy tym różne podejścia do prowadzenia szkoleń oraz udziela ważnych wskazówek, jak radzić sobie z trudnymi uczestnikami. Omawiając te zagadnienia, nawiązuje do wszystkich ról, jakie może odgrywać szkoleniowiec - m.in. instruktora, nauczyciela, mentora, trenera w szkoleniach prowadzonych metodami aktywizującymi, w e-learningu czy coachingu.

Katarzyna Stemplewska-Żakowicz - Diagnoza w dwóch kontekstach: odkrycia i uzasadnienia Marina Zalewska - Obserwacja psychologiczna w procesie diagnozy klinicznej dziecka Hanna Olechnowicz, Felicyta Krawczyk - Terapia trzyletniego chłopca autystycznego przez zestrajanie działań w diadzie dziecko-dorosły Małgorzata Święcicka - Skale szacunkowe dla rodziców i nauczycieli jako narzędzia diagnozy w psychologii klinicznej Magdalena Górska-Michałowska - Przegląd najważniejszych metod kwestionariuszowych oceny funkcjonowania rodziny Johen Hardt, Katarzyna Schier, Małgorzata Dragan - Retrospektywna ocena dziecięcych doświadczeń osób dorosłych. Aspekty teoretyczne i metodologiczne