Rozdział l Wibracje planetarne
W chwili narodzin otrzymaliście określoną wibrację składającą się z kombinacji wibracji eterycznych istniejących w danym momencie. Wibracja ta została wam wgrana tak jak utwór orkiestrowy zostaje nagrany i następnie odtwarzany przez igłę fonografu przez czuły woskowy cylinder tak, że każda jego nuta i każdy ton pozostają niezmienione.
Tak oto moment narodzin determinuje charakter oraz intensywność wibracji przejawiających się w waszych cechach mentalnych, moralnych, duchowych i fizycznych, one zaś z kolei wskazują na charakter, otoczenie i możliwości, jakie będą wam dane.
Nie oznacza to, że musicie pogrążyć się w destrukcyjnym fatalizmie. Przeciwnie, jest to jedynie wskazówka dotycząca możliwości, jakie zostały wam dane lub waszych ewentualnych skłonności. Nie mówimy tu w żadnym razie o braku wolnej woli, czy o zdeterminowaniu losu człowieka. Możecie wykorzystywać cechy dane wam w chwili narodzin lub zmieniać je zgodnie ze swoją wolą.
Szczególna natura wibracji otrzymanych przy narodzinach stanowi jedynie narzędzie pracy dla tego, kto stanie się „władcą swoich gwiazd". Nie będzie się on skarżył na to, że dostał skrzypce zamiast harfy, bowiem każdy instrument posiada równe znaczenie w wielkiej symfonii życia.
Ale ponieważ posiadacie zdolność przekraczania uwarunkowań środowiska oraz dziedziczności, czy istnieje jakikolwiek powód, byście nie poznali natury narzędzi, od których jesteście zależni? Czyż nie wolelibyście posiadać jak najpełniejszych informacji na ich temat, skoro są to narzędzia pozwalające wam wykuwać własny los? Czyż ten, który nic nie wie o niebezpieczeństwach i pułapkach leżących na drodze, będzie miał większe możliwości niż ten, kto posiada mapę, na której wszystkie zagrożenia zostały starannie zaznaczone?
Potrzeba jak najpełniejszej wiedzy, by stać się opiekunem mądrości, a wasza zdolność do otrzymania jej jest uwarunkowana waszą zdolnością do jej zdobywania. Lęk jest rodzicem przesądów, nieprzekraczalnej bariery, która broni dostępu do uświadomienia.
Kiedy Słońce tworzy główny aspekt z dowolną planetą, indywidualny charakter oraz jakość tej planety podlegają przyciąganiu ziemskiemu, dlatego Zodiak, przestrzeń, w której poruszają się różne planety, zawiera w sobie wszystkie żywioły, z których składa się nasze ciało.
Słońce jest dystrybutorem wszelkiego życia, dlatego zawiera esencję budulca wszystkich planet, z których każda wyraża jeden z czynników wyewoluowanych z układu kosmicznego.
Kiedy wibracje Słońca docierają do planet, każda zawłaszcza i ucieleśnia jeden dominujący promień i podczas gdy dany promień już zróżnicowany przez każdą planetę jest następnie wysyłany do wszystkich znaków Zodiaku, koncentruje się on w znaku, którym rządzi dana planeta.
Każda planeta pełni zatem funkcję zwierciadlanego teleskopu dla jednego z siedmiu dominujących promieni Słońca. Kiedy dopełnia się cykl ich dyferencjacji i osiąga on swój cel, ponownie gromadzą się one i łączą w jedno wielkie białe światło.
Słońce jest centrum kreacji, zawiera ono pierwotny zalążek umysłu, jest nieprzejawionym. W czasie nieogarnionym zaś to, co nieprzejawione przejawia się, a to, co zostaje przejawione to planetarny układ Boskiego Stworzenia. Słońce zawiera w sobie esencję wszystkich planet, które same w sobie są jedynie pośrednikami, przez których i poprzez których siły Słońca ulegaj ą zróżnicowaniu. Manifestacja w wymiarze obiektywnym odbywa się poprzez działanie zasad konstrukcji oraz różnicowania. Życie jest procesem, w którym substancja eteryczna pulsująca w jądrze cząsteczki manifestuje się w formie.
Apokalipsa to Księga, której „wyrządzono krzywdę”, i to na różne sposoby. Z jednej strony uznano ją za księgę niedostępną, trudną, „nie do czytania” czy wręcz podejrzaną. Druga krzywda jest związana z jej tytułem: niemal każdy, kto słyszy słowo „apokalipsa” kojarzy je wyłącznie z kataklizmami, nieszczęściami. Tymczasem greckie apokalypsis znaczy „objawienie”; jest to rzeczownik pochodzący od czasownika apokalyptein ¬– „zdjąć zasłonę”. W tym przypadku chodzi o odsłonięcie nie tyle nieznanej przyszłości, ile raczej Bożego spojrzenia na historię, zwłaszcza teraźniejszość, w której żyjemy.
Czy zadajesz sobie czasem pytania:
- co to jest depresja, schizofrenia, ADHD czy zaburzenia osobowości?
- jakich myśli i emocji doświadczają osoby chorujące psychicznie?
- jak odróżnić smutek od depresji i kiedy szukać pomocy?
- czy choroba psychiczna to bagaż na całe życie?
- czy brać lekarstwa czy szukać innych sposobów?
- kiedy należy poprosić o pomoc i gdzie można ją znaleźć?
Jeśli tak, to w tej książce znajdziesz odpowiedzi.
"Coś zupełnie innego" to niezwykle pozytywna i niosąca nadzieję książka, w której autorka pokazuje, że choroba psychiczna nie jest wyrokiem na całe życie. Pisze też, że często jest to taka sama choroba, jak dolegliwości somatyczne, i niekiedy wymaga podobnych zabiegów leczniczych. Arnhild Lauveng podkreśla, że nie trzeba się wstydzić wizyt u psychologa czy u psychiatry, którzy wykonują taką samą pracę, jak lekarze i terapeuci innych specjalności, pragnąc przynieść ulgę swoim pacjentom. Zdejmuje przy tym piętno z osób chorych psychicznie i oswaja nas z zaburzeniami, które mogą stać się udziałem nas samych lub naszych bliskich.
Książka „Coś zupełnie innego” została napisana z myślą o młodych ludziach borykających się z różnymi trudnościami natury psychicznej. Ale w równym stopniu adresowana jest do partnerów, członków rodziny oraz przyjaciół chorego.
Arnhild Lauveng
Dla młodych ludzi, czytających opowiadania o Monie, Amirze i wszystkich pozostałych bohaterach, przesłanie jest jasne: nie jesteś sam. A poza tym dostajesz do ręki pewne przemyślenia, a wręcz zasób słów, z których możesz skorzystać, gdybyś chciał porozmawiać z kimś o nękających cię problemach.
Norweski Związek Psychologów
Książka przeznaczona jest dla tych śmiałych, odważnych i niestroniących od wysiłku dziewcząt i chłopców, którzy chcą poznawać Słowo Boże i uczynić je fundamentem swojego życia. Książka nie zastąpi czytania Biblii, przeciwnie, powinna do niego zachęcać i je ułatwiać.
Powrót modernizmu? To znaczy: czyżby powrót modernizmu? W jakim sensie powrót modernizmu? Pytanie jest ważne także w wymiarze społecznym i egzystencjalnym, ponieważ często stawiają je badacze, którzy kilkanaście lat temu - praktycznie przez całe lata dziewięćdziesiąte - współtworzyli w Polsce intelektualny klimat postmodernistycznej wiosny. Był to klimat życzliwy wszelkim "słabym ontologiom", w którym rozkwitały prawdy partykularne i chwilowe, które chciały i umiały czerpać siłę ze świadomości istnienia alternatywnych i konkurencyjnych ujęć. Powstała książka w ciekawy i wielowątkowy sposób ukazuje różne konteksty modernistyczno-postmodernistycznych polemik, nadziei i rozczarowań.
Znaczenie synagogi Tempel i skupionej przy niej społeczności postępowej wyraźnie zaznacza się w dziejach krakowskich Żydów. Środowisko to nie tylko zajmowało istotne miejsce w religijnym i kulturalnym uniwersum żydowskim, ale także miało niebagatelny wpływ na pozytywne relacje żydowsko-chrześcijańskie oraz kształtowanie postaw patriotycznych. Związane z nim były również tak ważne postaci jak Szymon Dankowicz, Maurycy Weber i Ozjasz Thon.
Artykuły zebrane w niniejszym tomie, którego powstanie zainspirowane jest przypadającymi w ostatnich latach rocznicami związanymi z Templem, skupiają się na wymienionych zagadnieniach. Ich autorami są pracownicy naukowi, doktoranci i studenci Instytutu Judaistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Synagoga Tempel i środowisko krakowskich Żydów postępowych pod redakcją Michała Galasa to pierwsza książka wychodzącą w serii ?Studia i materiały z dziejów judaizmu w Polsce?, która ma przedstawiać najnowsze osiągnięcia w dziedzinie badań nad religijną tradycją Żydów polskich, a także teksty źródłowe oraz zapomniane materiały i publikacje poświęcone tej tematyce.
Inspiracją powstania książki stały się rozmowy poświęcone psychologicznej interpretacji mitów greckich publikowane cyklicznie na łamach miesięcznika ?Zwierciadło?. Na publikację składa się poszerzona wersja tych rozmów, uzupełniona do dwunastu tematów mitologicznych. Symbole mitów greckich, odczytane na nowo w oparciu o myśl Junga, uzmysławiają nam ich psychologiczną mądrość.
Tradycja grecka legła u podstaw nowożytnej kultury europejskiej, dlatego może być traktowana jako źródło zrozumienia duszy współczesnego Europejczyka, żyjącego w epoce techniki, wymiany kulturowej i światopoglądowej oraz konfrontacji z cywilizacją globalnego świata. Umysł starożytnych Greków ujmuje psychologiczne prawdy w formie symboli, których archetypowe znaczenie pozwala zrozumieć nie tylko uniwersalne duchowe wyzwania stojące przed człowiekiem w każdej epoce, ale także ułatwia analizę zjawisk kultury, w której dziś żyjemy.
Od sztuki wczesnochrześcijańskiej po nowożytność i współczesność
Ikonografia Starego i Nowego Testamentu
Wizerunki Chrystusa, Najświętszej Maryi Panny i świętych
Style i główne kierunki w malarstwie, rzeźbie i architekturze
Miejsca, wspólnoty zakonne, budowle, sprzęty liturgiczne
Konserwacja i rewitalizacja zabytków sakralnych
Pół tysiąca haseł, 150 barwnych ilustracji, ponad 600 rycin, szkiców i planów
Nowy leksykon sztuki chrześcijańskiej wykracza swoją zawartością poza tradycyjne wydawnictwa
tego typu: oprócz haseł poświęconych ikonografii oraz objaśnieniom terminów z zakresu architektury, sztuk plastycznych i rzemiosła artystycznego zawiera również syntetyczne omówienia sztuki różnych epok, kontynentów i miast, dziedzictwa artystycznego tych wspólnot zakonnych i zgromadzeń, które poprzez swoją działalność odcisnęły znaczące piętno na rozwoju sztuki i architektury nie tylko europejskiej, a także hasła dotyczące bardziej szczegółowych, a niezwykle ważnych zagadnień, jak np. proces kształtowania się bazyliki chrześcijańskiej, sztuka reformy katolickiej i protestanckiej, początki i rozwój paleografii oraz archeologii chrześcijańskiej czy problemy związane z konserwacją i przystosowaniem liturgicznym świątyń. Cennym uzupełnieniem owych haseł są ilustracje i rysunki publikowane w tekście oraz zdjęcia prezentowane aż na stu dwudziestu stronach.
Kim był Noe a kim Izaak. Czym jest Ikonostas i co symbolizuje Iglica albo fresk. Skąd wzięła się nawa i westybul. Wreszcie jak odróżnić romantyzm od neoromantyzmu. Setki fotografii obrazów, rzeźb, szkice i ilustracje kościołów i pałaców. Leksykon sztuki chrześcijańskiej to swoista encyklopedia która może być pomocna w nauce o sztuce ale także coś w rodzaju przewodnika który może posłużyć jako źródło inspiracji do wakacyjnych podróży po Europie. Kontynencie który poprzez swoje sakralne bogactwa pokazuje tez siłę swoich chrześcijańskich korzeni i fundamentów.
Krzysztof Ziemiec, dziennikarz
Odbiorcy:
- wszyscy, którzy pragną pogłębić swoją wiedzę z zakresu historii sztuki i kultury chrześcijańskiej
- uczniowie, studenci i osoby profesjonalnie zajmujące się zarówno sztuką, jak i historią chrześcijaństwa.
Któż nie chciałby się wybrać w niezwykłą podróż po biblijnym świecie, trwającą cały rok?
Dzieci, zafascynowane niezwykłymi wydarzeniami, będą codziennie z niecierpliwością czekać, aż wspólnie z rodzicami znowu otworzą tę piękną księgę i usłyszą kolejną historię. A dzięki temu, że opowiadania rozpisano na 365 części, poznają o wiele więcej zdarzeń i postaci niż te, które są najczęściej wybierane w publikacjach dla dzieci.
To wyjątkowe opracowanie Pisma Świętego dla dzieci przynosi obszerny zbiór biblijnych opowieści, które w ten przystępny i atrakcyjny sposób przybliżają najmłodszym czytelnikom historię zbawienia. Autorem narracji jest Saviour Pirotta, który wychował się w społeczności, gdzie rytm życia wyznaczały katolickie święta i gdzie zachowała się silna tradycja ustnych przekazów. Odwołując się do niej i sam dysponując talentem prawdziwego gawędziarza, sprawia, że w jego relacji biblijne historie ? tak ważne i wyjątkowe, bo przedstawiające dzieje miłości Boga do człowieka ? ożywają przed oczami dziecięcej wyobraźni i uwrażliwiają milusińskich na wielkie prawdy chrześcijaństwa. Ta książka to potoczysta opowieść o stworzeniu świata i historii Przymierza Boga z narodem wybranym oraz o ziemskich dziejach Jezusa i Jego Dobrej Nowinie. Opowiadaniom towarzyszy swoisty komentarz plastyczny, jaki stanowi oryginalna warstwa ilustracyjna (niezwykłej urody pastelowe ilustracje i jednobarwne rysunki), a także aneks z mapami, kalendarium obu Testamentów, informacjami dotyczącymi głównych postaci Pisma Świętego, słowniczkiem pojęć biblijnych oraz wybranymi cytatami z Biblii.
Biblia dla dzieci to zbiór najpoczytniejszych historii biblijnych, od stworzenia i arki Noego, przez
Abrahama, Mojżesza, Dawida i Daniela, aż po narodzenie Jezusa i pierwszą Wielkanoc. Ten bogato ilustrowany tom, ze swymi barwnymi, prostymi mapami, jest doskonałym nabytkiem do każdej dziecięcej biblioteczki. Napisany jest prostym, przejrzystym stylem i dynamicznie zilustrowany.
Juliet David ? autorka licznych książek dla dzieci, podejmujących tematykę biblijną. Odbyła podróż do Ziemi Świętej.
Interesuje się też malarstwem i muzyką. Mieszka z rodziną w Londynie.
Odbiorcy:
- małe dzieci oraz ich rodzice i opiekunowie.
Dlaczego warto przeczytać tę książkę?
- krótkie, przekazane klarownym językiem historie z Pisma Świętego trafiają do wyobraźni małego dziecka
- zajmujące opowiadania ze Starego i Nowego Testamentu nadają się doskonale do czytania na głos, a barwne, ciekawe obrazki, wypełniające niemal całą stronę, trafnie ilustrują parafrazowany tekst biblijny
- kilka obrazowych map przybliża małym czytelnikom miejsca wydarzeń rozgrywających się w Biblii
- urocza książka, która bajkową szatą graficzną i ciepłym tekstem podbije serca dzieci i ich rodziców, przekazując równocześnie wspaniałe orędzie Bożej miłości do człowieka.
dr Maria Paula Stasiakiewicz:
(...) książka jest istotnym głosem w toczącej się dyskusji wokół praktycznych problemów dotyczących relacji między sztuką i twórczością, a edukacją i terapią. Należy ją uznać za kolejny, ważny krok na drodze budowania naukowych podstaw do arteterapii, autorską próbę odpowiedzi na pytanie o źródła ?terapeutycznej mocy? tkwiące w sztuce ? jej czynnym uprawianiu i recepcji. Książka przedstawia niewątpliwą wartość dla polskiego czytelnika, ze względu na zarysowanie historycznego rozwoju arteterapii w świecie i w Polsce oraz omówienie głównych podejść tworzących jej ramy teoretyczne.
Tom obecny dotyczy epoki renesansu, a ściślej, okresu od upadku Konstantynopola w 1453 r. do pokoju augsburskiego w 1555 r. Ze słowem „renesans” dziś kojarzą nam się przede wszystkim wielkie dzieła malarskie, rzeźbiarskie i architektoniczne, o których poniżej nie będzie mowy. Jeśli chodzi o filozofię był to okres martwy: filozofia islamu praktycznie zanikła (z wyjątkiem może Persji), chrześcijańska scholastyka dogorywała, a niczego w jej miejsce jeszcze nie zaproponowano. (…)
Jeśli o „naukowy” obraz świata chodzi, to można ten okres nazwać „odchodzeniem od Ptolemeusza”, zarówno jeśli chodzi o jego geografię, jak i astronomię. Najpierw żądni zysków żeglarze (ale nie badacze) wyruszyli na transoceaniczne wyprawy, co rychło doprowadziło do rewolucyjnych zmian wyobrażeń Europejczyków o morzach i lądach okrywających Ziemię. Później Mikołaj Kopernik na kartach De revolutionibus nakreślił nowy obraz nieba – choć trzeba było czekać na epokę baroku, by obraz ten uzupełniono i twórczo rozwinięto, a przede wszystkim zbudowano harmonizującą z nim fizykę (…).
Rzekł Jezus:
Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie,
nie przeszkadzajcie im;
do takich bowiem należy Królestwo Boże.
I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce
i błogosławił je.
Ewangelia według św. Marka 10, 14-16
Decyzja o abdykacji zaskoczyła większość katolików i obserwatorów życia Kościoła katolickiego, bo to wydarzenie rzadko spotykane w Jego dziejach. Ostatnia abdykacja miała miejsce pod koniec XIII wieku, ale Celestyn V był papieżem niespełna rok... Benedykt XVI swój urząd pełnił już lat prawie osiem, zważywszy jednak pontyfikat poprzednika, Jana Pawła II - zaledwie osiem. Wielu, także katolików, trwa w zdziwieniu, a wielu kryje w sercach rozczarowanie i żal. Decyzja Benedykta XVI, zgodna z prawem kanonicznym, wydaje się niezrozumiała, szczególnie gdy podane powody - niedostatek sił cielesnych i duchowych - skonfrontuje się z ostatnimi latami życia i posługi Jana Pawła II.
Książka, która powstała dzięki artykułom: ks. prof. dr. hab. Tomasza Stępnia, prof. dr. hab. Adama Wielomskiego, dr Lecha Szyndlera, red. Antonia Socciego, piszących o głównych, ich zdaniem, dokonaniach tego pontyfikatu, a przede wszystkim o encyklice Spe salvi, nie odpowiada wprost na pytanie, dlaczego papież podjął decyzję o rezygnacji z urzędu. Niemniej jednak lektura tych tekstów, skonfrontowana z wiedzą o sposobie sprawowania urzędu przez wielkiego poprzednika, stanem Kościoła katolickiego i znajomością kardynalskiej jeszcze posługi następcy, papieża Franciszka, pozwalają się pochylić i zastanowić nad losem obecnym i dalszym wspólczesnego Kościoła, zidentyfikować i ocenić kierunek, w którym On zmierza, a przez to także rozważyć we własnym sumieniu powody abdykacji Benedykta.
Ponadto na książkę składają się dokumenty pontyfikatu, to znaczy List apostolski Benedykta XVI motu proprio Summorum Pontificum, List Jego Świątobliwości Benedykta XVI do biskupów z okazji publikacji listu apostolskiego motu proprio Summorum Pontificum oraz Instrukcja dotycząca zastosowania Listu Apostolskiego motu proprio data Summorum Pontificum Jego Świątobliwości Benedykta PP XVI, wydana przez Papieską Komisję Ecclesia Dei.
Trzecią część ksiązki stanowią rozmowy dotyczące stanu Kościoła, największych osiągnięć minionego pontyfikatu i najważniejszych zadań stojących, zdaniem rozmówców, przed papieżem Franciszkiem. Swoimi opiniami dzielą się z czytelnikami m.in. prof. Jacek Bartyzel, prof. Rafał Łętocha, prof. Adam Wielomski, dr Maciej Strutyński, Konrad Rękas i inni.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
