Współczesne nauki humanistyczne, dążąc do wiernego opisu zmieniającej się rzeczywistości społecznej, także w zakresie przeżyć duchowych zbiorowości nowoczesnych i ponowoczesnych, szukają adekwatnych terminów, za pomocą których zmiany można by wyjaśnić w możliwie wyczerpujący i pełny sposób. Religioznawcy, którym bliska jest funkcjonalna definicja religii, zauważyli, że współczesny człowiek znacznie częściej posługuje się terminem 'duchowość' na oddanie swoich przeżyć, dawniej sytuowanych przez niego w sferze religijnej. Coraz częściej pojęcie religii kojarzone jest raczej z doświadczeniem sacrum zapośredniczonym przez instytucje, podczas gdy duchowość obejmuje sferę duchowych doświadczeń człowieka dokonujących się także poza Kościołem, czy szerzej poza sferą transcendentnego sacrum. Liczni badacze wskazują, iż w pojęciu tym znajduje swoje odzwierciedlenie proces prywatyzacji religii i indywidualizacji religijnych światopoglądów. Prezentowany tom wpisuje się w debatę naukową na temat nowej duchowości, odzwierciedlając różnorodność definicyjną, która została zarysowana we wstępie. Przedstawione teksty omawiają główne problemy związane ze specyfiką nowej duchowości we współczesnych społeczeństwach przynależnych do kręgu kulturowego Zachodu.

Bunt i nikczemność: grzech i grzesznicy w dawnych katechizmach Kazania Wielkopostne jako lekcja religii moralności Grzech w konfesjonale. O spowiedziach Polaków w świetle wywiadów z księżmi katolickimi O grzechu aborcji i porządku prawnym w dyskursie kościelnym Między nomosem a anomią. Grzech a świat relatywizmu moralnego młodzieży

Sekularyzacja: trzy poziomy analizy jest jedną z niewielu publikacji systematycznie prezentujących zagadnienia dotyczące zjawiska sekularyzacji. Na podstawie istniejących opracowań teoretycznych autor proponuje wyróżnienie trzech, względnie niezależnych wymiarów procesu sekularyzacji: społecznego, organizacyjnego i indywidualnego. Wątkiem przewodnim książki pozostaje analiza specyfiki poszczególnych wymiarów zjawiska sekularyzacji oraz zależności pomiędzy nimi, przy czym autor dowodzi swoich tez, odwołując się do licznych danych empirycznych. Polskie wydanie zostało dodatkowo uzupełnione o dyskusję na temat losów religii w społeczeństwach Europy Środkowo-Wschodniej w warunkach transformacji. Książka dobitnie pokazuje, iż teorie sekularyzacji nadal mają znaczny potencjał wyjaśniający, a formułowany przez wielu socjologów religii postulat odesłania ich do "socjologicznego lamusa" jest zdecydowanie przedwczesny.

To książka w której przedmiotem analizy są wzajemne powiązania pomiędzy religią a zmieniającym się w warunkach globalizacji światem. Jedną z najbardziej zasadniczych konkluzji Beyera jest ta, że na różne sposoby religie dążą do utrzymania swego znaczenia w przestrzeni publicznego dyskursu. Owe sposoby mieszczą się w kontinuum dwóch typów idealnych: opcji liberalnej i konserwatywnej, wyrażających reakcje religii i Kościołów na globalny świat.

Książka natychmiast po wydaniu zyskała niegasnącą po dziś dzień popularność. W 1995 roku Jose Casanova otrzymał prestiżową nagrodę Society for the Scientific Study of Religion Distinguished Book Award, a w kolejnych latach książka została przetłumaczona na japoński, hiszpański, włoski, arabski i indonezyjski. Casanova po raz pierwszy podważył w sposób systemowy tezy teorii sekularyzacji i prywatyzacji, a jednocześnie skontrował je własną propozycją znaną dziś jako teoria deprywatyzacji religii.

Wprowadzenie do socjologii religii jest pierwszą w języku polskim pozycją systematycznie prezentującą przedmiot, narzędzia badawcze i szkoły w socjologii religii. Autor kolejno skupia się na wszystkich aspektach tej dyscypliny naukowej szczególnie dużo miejsca poświęcając relacji między religią a procesami społecznymi. Książka niezbędna dla wszystkich zajmujących się socjologią, naukami społecznymi, religią i polityką wyznaniową.

Jest to drugie wydanie monumentalnego dzieła Maxa Webera Socjologia religii. Etyka gospodarcza religii światowych. Poprzednie trzy tomy zostały zebrane w jednym dużym zbiorze. W dziele tym Weber analizuje religie światowe przede wszystkim w perspektywie określonych systemów doktrynalno-etycznych, które są zwrotnie powiązane ze strukturą społeczną. Z jednej strony określone, najczęściej najbardziej znaczące warstwy społeczne, są nośnikami określonych idei religijnych, warunkując w ten sposób ich powodzenie i rozwój. Z drugiej owe idee kształtują kulturę i życie codzienne społeczeństw, w których funkcjonują, stanowiąc legitymizację władzy politycznej, realiów ekonomicznych, położenia społecznego określonych warstw.

Autorka pokazuje, jak zmienia się społeczny świat i człowiek w kontekście religii, a także proponuje narzędzia poznawcze do rozumienia tej zmiany i jej analizowania.

W stronę ogólnej teorii religii Ewolucja bogów Kapłani i magowie Sekty. Rozwój odszczepieńczych ruchów religijnych Ewolucja ruchów religijnych Socjologia religii

Z wieczornych wiadomości i obiegowych sądów wynika, że jest źle i będzie jeszcze gorzej. Jednak pomimo tych ponurych prognoz naukowcy dostrzegają na horyzoncie wiele pozytywnych zdarzeń. John Brockman, wydawca ?Edge? (www.edge.org) ? wpływowego salonu internetowego ? poprosił ponad stu pięćdziesięciu wybitnych naukowców i myślicieli o odpowiedź na pytanie, które wydaje się niezwykle ważne w naszych pesymistycznych czasach: ?Co napawa cię optymizmem?? Książka Co napawa cię optymizmem? porusza szeroki zakres tematów ? od teorii strun po edukację, od wzrostu liczby ludności na świecie po medycynę, a nawet od globalnego ocieplenia po koniec świata. To imponujący zapis rozważań światowej klasy myślicieli (między innymi laureatów Nagrody Nobla, autorów bestsellerów i profesorów renomowanych uniwersytetów), którzy przedstawiają swe starannie przemyślane optymistyczne wizje przyszłości. Ich skłaniające do refleksji, kontrowersyjne idee z pewnością będą budzić wątpliwości, ale mogą także zmienić nasze spojrzenie na przyszłość ludzkości.

Książka Od papirusu do hipertekstu jest ?mediocentrycznym? spojrzeniem na historię kultury. Autor analizuje zmiany społeczno-kulturowe na świecie ? od starożytności, aż po czasy współczesne ? zachodzące pod wpływem pojawienia się nowego rodzaju medium. * W 1999 ? roku pierwszego wydania tej książki ? wiele osób mogło żywić przekonanie, że ingerencja informatyki w nasze życie ograniczy się do takich zjawisk, jak poczta elektroniczna, zakupy online, bazy danych, ewentualnie wspomaganie projektów technicznych i że świat książki jeszcze długo pozostanie od niej wolny. [?] Dziś nie mamy już wątpliwości: rewolucja cyfrowa objęła swym zasięgiem również książkę i piśmiennictwo we wszystkich możliwych przejawach, bezlitośnie usuwając niewzruszone podstawy, na których od wieków spoczywała nasza cywilizacja. Jest tak, gdyż zmiana nośnika pisma nieuchronnie powoduje przemiany w dziedzinie treści, a także w sposobie czytania, wymuszając dostosowanie się do wymogów przekaźnika, któremu tekst powierzono. Wpływ technik pisarskich na odbiór społeczny i działalność poznawczą, dostrzeżony już przez Platona w Fajdrosie, stał się tematem licznych publikacji, z których za pionierską można uznać sztandarowe dzieło Marshalla McLuhana z 1962 roku ? Galaktykę Gutenberga. [?] Tym radykalnym novum w dziedzinie kontaktu z tekstem jest interaktywność. Możliwość wyrażenia własnej opinii i komentowania tekstów, programów czy filmów, jaką każdemu stwarza cyberprzestrzeń, urzeczywistnia pradawne sny o powszechnej, demokratycznej partycypacji.

Gdyby przyszło nam opisać w skrócie dzisiejszy stan rzeczy, należałoby określić go mianem stanu po orgii. Orgia stanowi eksplozywny moment nowoczesności, moment wyzwolenia dokonującego się we wszelkich możliwych sferach. Wyzwolenia politycznego, seksualnego, wyzwolenia sił wytwórczych, wyzwolenia mocy destrukcyjnych, wyzwolenia kobiet, dzieci, nieświadomych popędów czy sztuki. (?) Była to epoka orgii totalnej, orgii realności, racjonalności, seksualności, krytyki i kontrkrytyki, wzrostu i jego kryzysów. Tym sposobem przemierzyliśmy wszelkie możliwe drogi produkcji i wirtualnej nadprodukcji przedmiotów, znaków, przekazów, ideologii i przyjemności. Dzisiaj wszystko już wyzwolono, kości zostały rzucone, wszystko się dokonało, jako zbiorowość zaś stanęliśmy ostatecznie przed jednym z najbardziej zasadniczych pytań: CO CZYNIĆ PO ORGII?

Książkowa wersja telewizyjnego talk show, w którym prosta zakonnica udziela odpowiedzi na najbardziej skomplikowane pytania: o życie i śmierć, o miłość i nienawiść, o zbawienie i potępienie, niebo i piekło. Receptury duchowe autorki najsłynniejszego katolickiego programu telewizyjnego, oglądanego przez 105 milionów widzów w 126 krajach świata.

Myśl filozoficzna, etyczna i pedagogiczna Witolda Rubczyńskiego to nie tylko myśl w znacznej mierze o charakterze religijnym, ale także o charakterze narodowym i przesłaniu ogólnoludzkim.

Co decyduje o tym, że człowiek w fazie starości podejmuje aktywność lub dopasowuje się do stereotypu bezużytecznego staruszka?

Publikacja zawiera zbiór esejów o literaturze, sztuce, filozofii, w których myśl ojca psychoanalizy i jego francuskiego kontynuatora stanowi główną inspirację. Psychoanaliza powraca dziś jako jeden z najciekawszych języków przydatnych w interpretacji rozmaitych zjawisk kultury, choć wciąż chyba niedostatecznie reprezentowana jest na wydziałach filologicznych, filozoficznych czy katedrach historii sztuki. Stąd też pomysł na książkę, która – sto lat po ukazaniu się słynnego Freudowskiego eseju Pisarz i fantazjowanie – zbiera szkice czerpiące z dziedzictwa Freuda i Lacana bez uprzedzeń, za to dzięki świeżemu spojrzeniu odkrywa w nierzadko klasycznych już tekstach literackich (Joyce, Witkacy, Leśmian, Schulz, Miłosz), dziełach sztuki (Duchamp, Hopper) nowe znaczenia. Autorzy zawartych w tomie szkiców wchodzą w dialog z dziełem samego Freuda – opisem przypadku prezydenta Schrebera, interpretacją Gradivy Jensena – i Lacana, by skonfrontować je z koncepcjami innych znaczących myślicieli XX wieku (Hannah Arendt, Michela Foucault, Jacques’a Derridy, Gillesa Deleuze’a, Harolda Blooma, Julii Kristevej), feministyczną krytyką literacką i teorią queer. Nie unikają także jednego z najtrudniejszych tematów współczesności – pytania o kulturę po Zagładzie, o egzystowanie wspólnoty naznaczonej traumą.

Rusz się stąd gdzie jesteś i idź tam, gdzie chcesz być! Przygotuj się na zmianę uwieńczoną sukcesem z Jackiem Canfieldem, autorem bestsellerowych książek, wielokrotnym triumfatorem rankingu „New York Times’a”. Jack Canfield, współtwórca niezwykłej serii Balsam dla duszy, przedstawia zasady, które zgłębiał i zgodnie z którymi żył przez ponad 30 lat, zebrane i uprzystępnione w tej oto książce. Studiując owe „Zasady...” dowiesz się, jak zwiększyć swoją pewność siebie, radzić sobie z codziennymi wyzwaniami, żyć nie tylko aby żyć, ale czynić to z pasją i entuzjazmem, a także, jak realizować swoje ambitne plany. Będąc czymś znacznie więcej niż zaledwie zbiorem dobrych pomysłów, książka prezentuje 64 ponadczasowe reguły, którymi na przestrzeni wieków kierowali się mężczyźni i kobiety sukcesu. Są wśród nich guru zarządzania – wielcy, nieraz dziś już legendarni menedżerowie znanych i cenionych firm, światowej sławy sportowcy, wybitni politycy, ale również ludzie wydawałoby się całkiem przeciętni, jednak potężni duchem. Te reguły, praktykowane każdego dnia, dokonają w twoim życiu takich przekształceń, o których Ci się nie śniło! „Zasady Canfielda są proste, ale wyniki, jakie dzięki nim osiągniesz, będą niezwykłe!” Anthony Robbins, autor Obudź w sobie olbrzyma „Zasady...” to książka, która pomoże Ci stać się mistrzem życia. Osobiście dużo nauczyłem się od Jacka Canfielda i ufam, że i ty wiele się od niego nauczysz. dr John Gray, autor książki „Mężczyźni są z Marsa a kobiety z Wenus” JACK CANFIELD, amerykański trener sukcesu, współtwórca serii książek Balsam dla duszy. Jest uznanym na świecie mówcą i częstym gościem popularnych programów radiowych i telewizyjnych. Mieszka w Santa Barbara w Kalifornii.

Książka ta wynika w z konfrontacji dzisiejszego literaturoznawstwa ze współczesnym życiem publicznym. Wydawałoby się, że nauka o literaturze niewiele może mieć wspólnego z ideologią tolerancji czy fanatyzmu, będąc raczej dziedziną neutralnej retoryki figur. Jednak od czasów poststrukturalizmu praxis stała się nieodłącznym elementem wiedzy literaturoznawczej w takich kierunkach, jak przeżywający renesans dialogizm Bachtinowski, feminizm, teoria queer, pragmatyzm, badania kulturowe i antropologiczne czy nawet kognitywizm. Już wcześniej zaś bywała praxis - jako domena postaw - wyznacznikiem sposobu myślenia o przedmiocie i wyboru metod badań. Co więcej, jeśli pisarze tacy jak Salman Rushdie, John M. Coetzee czy Orhan Pamuk są orędownikami wolności słowa i tolerancji zarazem (wcześniej w Polsce rzecznikiem tych wartości był np. Czesław Miłosz), to i literaturoznawcy nie mogą uciec od samego tematu tolerancji i implikowanego przez nie zagadnienia praw człowieka.

walka ras, religie i symbole narodowe, tożsamości lokalne Jungowskie inspiracje Zenon Waldemar Dudek – Symboliczna integracja zbiorowej świadomości Encyklopedia jungowska: Kompleks matki (opr. ks. Kazimierz Pajor) Od psychologii do autopsychoterapii Jacek Sieradzan – Psychologia, wychowanie a obłęd. Od schizofrenii kultury zachodniej do doświadczenia inicjacyjnego Archetypy w Kulturze Tomasz Olchanowski – Hipoteza charakteru narodowego a kultura Nasze tożsamości Tadeusz Kobierzycki – Osobowość i narodowość w etnognozie Wincentego Lutosławskiego Dialog kultur Agata Strządała – Kształtowanie się tożsamości kulturowej Sikhów. Od religii guru Nanaka do idei Khalistanu Aneta Krejczy-Woś – Poligynia w dawnych Indiach Z poetyki archetypów Krzysztof Mudyń – O dwóch sposobach metaforyzacji świata. Pars pro toto czy intra pro extra? Mirosław Piróg – Prawda i przeznaczenie. Kabalistyczna wizja człowieka w twórczości Franza Kafki Na granicy epok Rostislaw Wygranienko – Kultura współczesna: autentyzm a zawłaszczenie Forum psychologii kultury Recenzje: Czesław Matusewicz (Paweł Czarnecki, Dylematy etyczne współczesności) Czesław S. Nosal – Mądrość psychologa (J. Kozielecki, Psychologia w wielkim świecie) Doniesienia z badań: Andrzej Pankalla, Diana Ramos de Oliveira – Brazilians and Poles: Cross-cultural (bi-cultural) comparison of negative stereotypes, ethnic identity and values

Zastosuj siłę kreatywnego myślenia, by stać się bardziej atrakcyjnym, zmieniając obraz swojego umysłu! Wydajemy fortunę na ubrania, kosmetyki, diety i treningi, a nawet na operacje, by nasze ciała były atrakcyjniejsze. Jednak właściwie nie zastanawiamy się nad tą jedną rzeczą, która zwiększa atrakcyjność każdego z nas. Nic ona nie kosztuje, zabiera naprawdę mało czasu, a bez tego nawet najbardziej piękna fizycznie osoba będzie nieatrakcyjna: tą rzeczą jest piękny umysł. Niezależnie od tego, jak świetnie wyglądasz, jeśli masz nudny umysł, nie ma nadziei na to, że zaimponujesz ludziom w jakiejkolwiek sytuacji. Nie wymaga on wysokiego IQ, szerokiej wiedzy czy wspaniałej osobowości. Wszystko, czego trzeba, to kreatywność, wyobraźnia i empatia - a tych technik każdy może się nauczyć. W swej bestsellerowej książce Edward de Bono, słynący na świecie z tego, że potrafi zmieniać to, jak ludzie myślą, w sposób jasny, językiem praktyka uświadamia, jak zaimponować innym, stosując proste techniki konwersacji. Chcesz byś kimś, komu nie można się oprzeć? W takim razie posłuchaj rady de Bono - nie uwierzysz, jak bardzo może zmienić ona twoje życie. Pod jednym warunkiem - musisz spróbować! Na przyjęciu koktajlowym jest piękna kobieta. Ma nieskazitelną cerę, eleganckie ubranie i idealną figurę. Co dziwne, wydaje się być raczej samotna. Ludzie podchodzą do niej, ale szybko odchodzą.       Jest też ten niski, łysiejący i nierzucający się w oczy mężczyzna. Zawsze otaczają go ludzie prowadzący z nim ożywioną rozmowę.       O co chodzi?       Możesz dużo zrobić, aby twoje ciało było piękniejsze. Są ćwiczenia na siłowni, operacje plastyczne, liposukcje i wkładki.       Za pomocą kosmetyków, a nawet operacji plastycznych, możesz osiągnąć wiele, by twoja twarz była piękniejsza. Mężczyzna może zrobić sobie przeszczep włosów.       A co z twoim umysłem? Czy podejmujesz jakikolwiek wysiłek, aby mieć piękny umysł? Ogromna uroda fizyczna w połączeniu z nudnym umysłem jest nieciekawa. Możesz zwrócić na siebie uwagę, ale długo jej nie utrzymasz.       Na tym przyjęciu koktajlowym ta piękna kobieta miała nudny, nieciekawy umysł, a ten przeciętny mężczyzna -piękny. Dlatego to właśnie on cieszył się większym zainteresowaniem niż ta kobieta.       Co możesz zrobić, aby twój umysł był piękniejszy?       Rodzisz się z konkretnym kształtem twarzy i ciała. Jest określona ilość rzeczy, które możesz zrobić, by wyglądały lepiej. Natomiast bardzo dużo da się uczynić, aby twój umysł był zdecydowanie atrakcyjniejszy. I właśnie o tym jest ta książka. Mówi ona, co zrobić, by mieć piękniejszy umysł.       Jeśli masz wrodzone piękno fizyczne, tragedią byłoby je zmarnować nudnym umysłem. To tak, jakby kupić drogi samochód, a potem nie nalewać paliwa do baku.       Jeżeli nie masz wyjątkowej urody, jedną z rzeczy, którą możesz zrobić, aby być atrakcyjnym, to rozwinąć piękny umysł.       W miarę jak się starzejesz fizyczne, piękno ciała ma tendencję do zanikania. Natomiast piękno umysłu jest niezależne od wieku, a nawet może się powiększać wraz z wiedzą i doświadczeniem.       Wielu ludzi poświęca ogromną ilość czasu, wysiłku i pieniędzy, by stać się fizycznie piękniejszymi. Warto poświęcić trochę czasu i włożyć odrobinę wysiłku w to, aby umysł stał się piękniejszy.       Co to jest piękno? To coś, co może być podziwiane przez innych. Piękny umysł opisywany w tej książce to umysł, który inni mogą docenić. To nie umysł osoby siedzącej w kącie i rozwiązującej trudne zagadki. To umysł, który może być podziwiany przez innych - zazwyczaj w trakcie konwersacji.       Piękno twojego umysłu widać podczas prowadzonej przez ciebie rozmowy. To o tym jest książka Mieć piękny umysł. Fragment książki       1. Jak się zgadzać       Aby mieć piękny umysł, musisz szczerze szukać elementów porozumienia z osobą, z którą rozmawiasz. Dziwne, ale to właśnie jest najtrudniejsze.       Jest to tak trudne, ponieważ zgadzanie się musi być szczere, a nie tylko pochlebcze udawane. Jest to trudne, ponieważ motywacja, by w ten sposób postępować, jest sprzeczna z większością naturalnych ludzkich skłonności.       Możemy spojrzeć na dwa skrajne przypadki zgadzania i niezgadzania się z kimś:       Masz całkowitą rację...       Zgadzam się ze wszystkim, co mówisz...       Całkowicie się z tobą zgadzam...       Całkowita racja...       Zgadzam się w stu procentach...       Jeżeli zgadzasz się ze wszystkim za bardzo, nie ma dyskusji, rozmowy czy wymiany poglądów. Ta druga osoba może równie dobrze dawać wykład. Wprawdzie może to brzmieć bardzo miło, ale twój wkład właściwie jest mało znaczący.       Jest też druga skrajność:       Tak, ale...       Zupełnie się z tobą nie zgadzam... Mylisz się w tym wypadku... To nie jest tak...       Taka osoba ostentacyjnie nie zgadza się ze wszystkim, co mówią inni. Takiemu bardzo lubiącemu się kłócić człowiekowi przyjemność sprawia okazywanie wyższości poprzez nie-zgadzanie się. Zbyt często naukowcy lub osoby wybitnie wykształcone zachowują się w ten sposób, a to dlatego, że były do tego zachęcane. Taki rodzaj umysłu jest naprawdę denerwujący i niezbyt piękny.       Trzeba znaleźć się pomiędzy tymi dwoma skrajnościami. Nie musisz zgadzać się ze wszystkim. Nie powinieneś jednak ze wszystkim się zgadzać.       POTRZEBA, BY MIEĆ RACJĘ       Jest ona w dużej mierze połączona z ego. Dyskusja to walka pomiędzy ego różnych osób. Kiedy się zgadzasz, to tak, jakbyś ulegał punktowi widzenia drugiej osoby - czyli przegrywasz. Gdy się nie zgadzasz, wyrażasz swoje ego i sygnalizujesz, że to ty możesz być ważniejszy. To wszystko jest potęgowane poprzez nacisk kładziony na argumenty i dyskusje w szkole, ale i w społeczeństwie, czy to w rządzie, w sądzie czy w mediach. W rządzie często partia, która jest w opozycji, będzie starała się nie zgodzić z partią rządzącą niezależnie od okoliczności. Większość ludzi zaczyna widzieć w tym coś nierozsądnego.       Jeśli będziesz się upierał, by zawsze wygrywać dyskusje, pozostaniesz z tym, z czym zaczynałeś, poza pokazaniem swoich zdolności argumentowania. Kiedy przegrywasz dyskusję, możesz spokojnie zyskać nowy punkt widzenia. Mieć zawsze rację to nie jest najważniejsza rzecz na świecie. I w dodatku niezbyt piękna.       Dyskusja powinna być raczej szczerą próbą zgłębiania tematu niż walką pomiędzy rywalizującymi ego różnych osób. Mieć piękny umysłSpis treści WSTĘP: CO TO JEST PIĘKNY UMYSŁ? 11 1. JAK SIĘ ZGADZAĆ 15 Potrzeba, by mieć rację 16 Logiczna bańka 17 Specjalne okoliczności 18 Konkretne wartości 19 Konkretne doświadczenia 20 Daleko idące uogólnienia 20 Podsumowanie 23 2. JAK SIĘ NIE ZGADZAĆ 24 Bycie uprzejmym 25 Błędy w logice 26 Interpretacja 27 Selektywne postrzeganie 28 Emocje 29 Różne doświadczenia 30 Daleko idące uogólnienia 31 Szacowanie 32 Możliwe i pewne Różnić się albo nie zgadzać 34 Podsumowanie 35 3. JAK WYRAŻAĆ RÓŻNICE POGLĄDÓW 36 Dwa rodzaje różnic w poglądach 36 Źródła różnic 37 Wyraź różnice 42 Określ powody tych różnic 43 Zaakceptuj różnice 43 Podsumowanie 46 4. JAK BYĆ INTERESUJĄCYM 47 Informacje 48 Co by było, gdyby? 49 Możliwości i alternatywy 51 Domysły 52 Związki 53 Kreatywność i nowe pomysły 54 Bardzo przydatny nawyk 56 Ćwiczenia 57 Podsumowanie 58 5. JAK REAGOWAĆ 60 Wyjaśnienia 61 Poparcie 62 Przykłady i opowieści 64 Opierać się na czymś 66 Rozszerzać 67 Pójść dalej 68 Zmodyfikować 69 Podsumowanie 70 6. JAK SŁUCHAĆ 72 Zniecierpliwienie 72 Zyskiwanie wartości 73 Zwróć uwagę na 75 Powtarzanie 76 Pytania 77 Więcej szczegółów 78 Dwa nastawienia 79 Podsumowanie 81 7. PYTANIA 82 Pytania typu strzelam i pytania typu łowię 83 Źródło i wiarygodność 86 Więcej szczegółów 86 Wyjaśnienia 87 Alternatywy i możliwości 87 Modyfikacja 88 Pytania wielokrotnego wyboru 89 Wartości 90 Podstawy twojego myślenia 90 Podsumowanie 92 8. MYŚLENIE RÓWNOLEGŁE - SZEŚĆ KAPELUSZY Wspólne badanie 95 Sześć kapeluszy myślowych 95 Biały kapelusz 96 Czerwony kapelusz 97 Czarny kapelusz 99 Żółty kapelusz 100 Zielony kapelusz 102 Niebieski kapelusz 104 Zastosowanie kapeluszy 106 Korzyści 108 Podsumowanie 109 9. KONCEPCJA 111 Po co zawracać sobie głowę koncepcjami 112 Dostrzec koncepcj ę 113 Niejasność 115 Stopnie koncepcj i 117 Rodzaje koncepcji 118 Ćwiczenie 120 Całość 124 Porównywać ze sobą i przeciwstawiać sobie 122 Podsumowanie 124 10. MOŻLIWOŚCI 126 Lepiej 127 Postrzeganie 131 Inne zestawy wartości 133 Tworzenie różnych możliwości 135 Możliwe 137 Podsumowanie 139 11. EMOCJE l UCZUCIA 141 Selektywne postrzeganie 142 Wybór 143 Przymiotniki 145 Pierwsza reakcja 147 Zajmowanie stanowiska 149 Podsumowanie 151 12. WARTOŚCI 152 Okoliczności 153 Inne strony 156 Wartości osobiste 157 Wartości organizacji 158 Wartości j akości 15 8 Wartości innowacyjne 159 Wartości (wpływu) ekologii 160 Wartości percepcyjne 160 Wartości negatywne 161 Podsumowanie 163 13. DYGRESJE l SCHODZENIE Z UTARTYCH SZLAKÓW 164 Cel 165 Nudny 166 Konwencjonalny 167 Humor 170 Przyjemność 171 Podsumowanie 172 14. INFORMACJE l WIEDZA 174 Jak dużo? 174 Zasada zuluska 177 Strategia luster 177 Wkład wiedzy 179 Radzić sobie 180 Podsumowanie 182 15. OPINIA 184 Po co mieć opinię? 184 Prowokowanie opinii 186 Ćwiczenie 186 Punkt widzenia 187 Zmiana opinii 189 Nowe informacje 190 Mniej pełne 191 Zmiana wartości 192 Porównanie i różnica 192 Podsumowanie 194 16. PRZERYWANIE 195 Mój a kolej 196 Przerywanie przez ego 198 Przerywanie w celu spotęgowania 198 Przerywanie w celu podważenia 199 Natychmiast czy później 200 Wątpliwości 202 Podsumowanie 204 17. POSTAWA 205 Postawa walki 209 Walka na siły ego 210 Postawa ucznia 210 Postawa badacza 211 Postawa konstruktywna 211 Postawa zabawy 212 Postawa „Co za różnica?" 212 Podsumowanie 214 18. ROZPOCZYNANIE l TEMATY 215 Aktualne tematy 216 Istniej ące tematy 216 Co robisz? 217 Nieudane początki 218 Nowe wątki 219 Kierowanie 220 Gniew i emocje 222 Znudzony 222 Podsumowanie 223 WNIOSKI 225 Przyjemność 226 Umiejętności 227 KLUB KONWERSACYJNY 228 Liczby 229 Regularność 229 Organizator 230 Format 230 Porządek i tematy 231 Osiągnięcia 231 Wizyty w innych grupach 232 Zakres działalności 232 O Autorze 234