Fundacja na Rzecz Rozwoju Polskiego Rolnictwa (FDPA) przedkłada Czytelnikom jubileuszową, dziesiątą edycję polsko-angielskiego raportu wydawanego od 2000 roku w ramach serii raportów o stanie wsi. Jubileusz raportu zbiega się z jubileuszem 30-lecia Fundacji na rzecz Rozwoju Polskiego Rolnictwa (FDPA). W bieżącym roku obchodzimy również stulecie odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 r.
Dzięki swojemu interdyscyplinarnemu wymiarowi Polska wieś 2018. Raport o stanie wsi ukazuje przemiany społeczno-gospodarcze, polityczne, demograficzne, a także przyrodnicze, które dokonują się na obszarach wiejskich. Redaktorzy naukowi tegorocznej edycji raportu, prof. Jerzy Wilkin i dr Iwona Nurzyńska, wraz z zespołem uznanych ekspertów w swoich dziedzinach kontynuują przyjęte wcześniej założenia metodologiczne, dzięki czemu Czytelnik od 18 lat może śledzić, porównywać i oceniać zmiany, jakich doświadcza polska wieś i rolnictwo.
Raport o stanie wsi jest przede wszystkim diagnozą, czyli opisem oraz wyjaśnieniem najważniejszych procesów, struktur i problemów występujących na obszarach wiejskich w Polsce. W tegorocznym raporcie, ze względu na szczególny kontekst jubileuszowo-historyczny, zamieszczamy specjalny rozdział prezentujący w bardzo syntetyczny sposób ewolucję wsi i rolnictwa w Polsce w latach 1918–2018. Wątki historyczne występują też w innych rozdziałach raportu, zwłaszcza tych poświęconych zagadnieniom społeczności wiejskich i organizacjom pozarządowym na wsi. Wiele uwagi poświęcamy również wyjaśnieniu i zaprezentowaniu przebiegu i efektów integracji europejskiej w odniesieniu do rolnictwa i obszarów wiejskich. Z dzisiejszej perspektywy oceniamy, że okres po wejściu Polski do UE w 2004 r. to niewątpliwie najkorzystniejsze dla rolników i mieszkańców wsi lata w całej historii polskiej wsi i rolnictwa.
Relacyjna koncepcja przestrzeni obejmująca struktury społeczne, materialny świat przedmiotów i ciał oraz sferę symboliczną. Autorka zakłada, że przestrzeń wywodzi się z interakcji między przedmiotami, strukturami i działaniami. Rozwija dynamiczną teorię tłumaczącą relacyjny kontekst formowania się przestrzeni. Innowacyjne postrzeganie przez autorkę wzajemnych zależności między materialnym, społecznym i symbolicznym wymiarem przestrzeni generuje nowe spojrzenie na architekturę i rozwój miast. Löw podąża za Anthonym Giddensem, któremu najwięcej zawdzięcza spośród współczesnych socjologów, gdyż inspiracje teorią strukturacji i koncepcją stanowienia społeczeństwa widoczne są w całej jej pracy. Przedmiotem jej zainteresowania jest nie tyle przestrzeń jako taka, ile procesy konstytuowania czy też stanowienia przestrzeni, podstawową ideą zaś – działanie jednostek jako aktorów społecznych, którzy tworzą przestrzenie, ale ich działania zależą od struktur ekonomicznych, prawnych, społecznych, kulturowych i ostatecznie przestrzennych.
******
The Sociology of Space
A relational concept of space that encompasses social structures, the material world of objects and bodies, and the symbolic dimension. The author assumes that space emerges through the interaction of objects, structures and actions. Löw develops a dynamic theory that explains the relational context in which space is constituted. The author’s innovative perception of interdependency of the material, social and symbolic dimension of space generates a new perspective on architecture and urban development.
Kolejna publikacja z serii ""Edukacja-Kultura-Społeczeństwo"" posiada myśl przewodnią - ""Człowiek w świecie bez wolności"". Znaczna część zgromadzonych w niej artykułów została zaprezentowana na Kongresie Edukacyjnym zorganizowanym we Wrocławiu w dniach 11-13 października 2016 r. pod tym samym tytułem. Brak wolności potraktowany został przez autorów w bardzo szerokim kontekście. Od dosłownego rozumienia, jako ograniczenie swobody, przymus, sytuację, w której niemożliwe jest dokonywanie wyborów spośród wszystkich dostępnych opcji, po ograniczenia prawne, społeczne czy mentalne, utrudniające działalność, życie czy edukację...
Światowy bestseller guru futurologii. Ray Kurzweil snuje porywającą opowieść o przyszłości człowieka i stawia tezę, że przeznaczeniem naszej cywilizacji jest fuzja człowieka z maszyną. To przeznaczenie nazywa Osobliwością (ang. Singularity). Osobliwość ma nadejść do 2045 roku!Z najdrobniejszymi szczegółami, analizując setki wzorców, autor opisuje, jak z biegiem lat z ludzi analogowych przekształcimy się w Człowieka 2.0 (W naszym krwiobiegu krążyć będą miliardy nanobotów. Będą niszczyć patogeny, poprawiać błędy DNA, eliminować toksyny i wykonywać wiele innych zadań, by poprawić nasze fizyczne samopoczucie. W rezultacie będziemy w stanie żyć bez końca, nie starzejąc się) i Człowieka 3.0 (Stajemy się cyborgami). Książka Kurzweila to literacki hołd złożony magii technologii.Ponieważ od ostatniego wydania książki (2006 rok) minęło już kilka lat, czas miał szansę zweryfikować niektóre ze śmiałych tez Kurzweila. Jego ogólne przesłanie pozostaje jednak wciąż aktualne, a lektura książki jest fascynującą przygodą.
Daniel Tammet urodził się 31 stycznia 1979 roku. W środę. Dla zwykłego śmiertelnika nie jest to szczególnie ważna informacja, ale Daniel cierpi na zespół Aspergera i zaburzenie zwane synestezją, które sprawia, że widzi kolory, kształty i faktury liczb. Dlatego data jego urodzin jest niebieska, a cyfry, które ją tworzą, kształtem przypominają gładkie otoczaki.
Daniel potrafi dokonywać obliczeń, których wynik możemy sprawdzić jedynie za pomocą komputera. Liczby są od najmłodszych lat jego najwierniejszymi przyjaciółmi – najbardziej lubi cyfrę cztery, podobnie jak on „cichą i nieśmiałą”.
Daniel Tammet nie jest jednak oderwany od rzeczywistości. Opowiada o swoim niełatwym dzieciństwie i dorastaniu, a także problemach, z którymi styka się na co dzień jako dorosły człowiek. „Urodziłem się pewnego błękitnego dnia” daje czytelnikowi klucz do niezwykłego umysłu człowieka dotkniętego autyzmem i szansę spojrzenia na świat jego oczami.
„Daniel Tammet potrafi wykonywać w pamięci najbardziej złożone obliczenia matematyczne i w tydzień nauczyć się nowego języka. Każdego ranka zjada na śniadanie dokładnie 45 gramów owsianki i zanim wyjdzie z domu, liczy wszystkie rzeczy, które na siebie zakłada. Jego niezwykła książka to poruszające spojrzenie do wnętrza człowieka cierpiącego na niezwykle rzadką i wciąż tajemniczą chorobę.” „The Independent”
„Danniel Tammet jest człowiekiem o niezwykłym umyśle. Dlatego tym bardziej godne podziwu są jego skromność i prostoduszność, które przebijają z tej arcyciekawej książki. Jeszcze do niedawna ludzie tacy jak on nazywani byli ‘idiotami-sawantami’, ale na szczęście cząstka „idiota” została słusznie odrzucona. W tym człowieku nie ma bowiem nic idiotycznego.” „The Sunday Times”
„„Urodziłem się pewnego błękitnego dnia” jest przypuszczalnie pierwszym raportem z wnętrza umysłu sawanta (...). W Tammecie zdumiewająca jest przede wszystkim nie tyle niezwykłość jego umysłu, ile fakt, że potrafi nam o nim opowiedzieć.” „Daily Mail”
„Można powiedzieć, że Tammet powrócił z podróży w świat autyzmu, miejsca niemal niedostępnego dla naukowców i rodziców.” ABC News
Wydanie drugie, poprawione i poszerzone Czy Andrzej Wajda zamierzał zrobić film o miłosnej relacji „Zośki” i „Rudego”? Kim był brat „Wampira z Zagłębia” i jaki miał wpływ na przebieg słynnego procesu z lat 70.? Dlaczego tak mało wciąż wiemy o akcji „Hiacynt”? Gdzie są „różowe teczki”? Do czego klucz kryją powieści sensacyjne z serii „Jamnik”?
Krzysztof Tomasik wertuje reportaże, zapomnianą literaturę, akta spraw sądowych, wypowiedzi autorytetów i polityków, pamiętniki i listy. Czas, w którym autor spędził między innymi w archiwum IPNu skutkuje tym, że oddajemy w ręce czytelnika reportaż o PRLu jeszcze pełniejszy i jeszcze bardziej fascynujący.
Co to za czynność: wrzucać piasty do bergerów w fabryce traktorów Ursus? Co wydarzyło się w na szczecińskiej Platerwce i jaki związek ma z tym kafkowska dziura Babel? Co robią indonezyjscy artyści, gdy praktykują nongkrong i jak dzięki temu stawiają opór kapitalizmowi?W książce Sztuka ze społecznością na te i inne fascynujące pytania odpowiadają czołowi praktycy i badacze działań artystycznych nastawionych na współpracę z lokalnymi społecznościami. Działania artystyczne ze społecznościami odkrywają niezwykłe, pobudzające i otwierające światy doznań oraz emocji. Sztuka ze społecznością jest podróżą do wnętrza niepokoju.Punktem wyjścia do zaproponowanego tu projektu sztuki jest realizowane od 2011 roku przez redaktorki i redaktora książki wielowątkowe przedsięwzięcie artystyczne ze społecznością warszawskiej dzielnicy Ursus. Służy ono za przypadek, mogący sugestywnie przedstawić podejście do sztuki, zaprezentowane w książce. Ścisły związek pomiędzy teorią i praktyką artystyczną stanowił również jedno z najważniejszych kryteriów doboru autorów i autorek publikowanych w książce wypowiedzi.Sztuka ze społecznością rekonstruuje tradycję tego typu podejścia do praktyk artystycznych, dostarcza ich współczesnych przykładów oraz analizuje je pod kątem oddziaływania społecznego na lokalną rzeczywistość poprzez sztukę. Książka stanowić ma podręcznik być czymś, co zawsze ma się pod ręką, by poszukać wiedzy, inspiracji, motywacji i wsparcia w uprawianiu sztuki ze społecznością.Autorzy i autorki tekstów: Jaśmina Wójcik, Igor Stokfiszewski, Karolina Izdebska, Dorota Ogrodzka, Anna Cieplak i Joanna Wowrzeczka, Marianna Dobkowska i Krzysztof Łukomski, Tomasz Rakowski, Rafał Urbacki, Kuba Mikurda.
Książka popularnonaukowa, przedstawiająca mechanizmy stojące za przeklinaniem, historię badań nad przekleństwami, historię samych przekleństw oraz procesy zachodzące w mózgu ludzi używających soczystego języka. Autorka stawia zadziwiające pytania i kompetentnie na nie odpowiada. Czy przeklinanie potrafi działać znieczulająco? Czy kobiety klną inaczej niż mężczyźni? Czy szympansy używają brzydkich wyrazów? Czy przeklinanie w miejscu pracy pomaga zbudować kreatywny zespół?
Prezentowana książka dotyczy bardzo ważnego i trudnego problemu - przemocy wobec kobiet. Tematyka ta budzi zainteresowanie wielu środowisk, nie tylko akademickich. Autorka analizuje narracje kobiet w kontekście wyodrębnionych przez Fritza Schutze struktur procesowych. Jest to pierwsza znana mi tego typu interpretacja przemocy domowej w polskiej literaturze pedagogicznej. Wypowiedzi narratorek są przejmujące. Odsłaniają długo skrywany ból, krzywdę i niemoc. Bardzo ciekawe są momenty pokazujące biograficzne punkty krytyczne, rodzący się sprzeciw wobec przemocy i próby refleksyjnego przepracowania własnej biografii. Te fragmenty pracy są unikalne.
Autorka zajmuje się trudnym zagadnieniem. Nie unika własnego zaangażowania w badany problem, a zarazem robi to z umiarem, z sympatią wobec kobiet w trudnej sytuacji, z delikatnością i rozwagą refleksyjnego badacza.
Praca jest oryginalna, nowatorska zarówno pod względem teoretycznym, jak i metodologicznym. Jest jednocześnie ważna społecznie, budzi zainteresowanie, porusza emocje. Zawiera cenne wskazówki praktyczne dla pracowników socjalnych i terapeutów pracujących z kobietami. Bardzo bym chciała, żeby była znana i czytana nie tylko przez środowisko naukowe.
Z recenzji prof. zw. dr hab. Barbary Smolińskiej-Theiss
Akademia Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej
Książka powstała na podstawie badań zrealizowanych na potrzeby wieloletniego programu rządowego „Niepodległa”. Rzuca światło na stan świadomości historycznej Polaków w przeddzień obchodów setnej rocznicy odzyskania niepodległości. Autor omawia postawy Polaków wobec przeszłości, skupia się też na zagadnieniach związanych z pamięcią odrodzenia niepodległego państwa oraz Świętem Niepodległości.
W badaniu zostały poruszone kwestie stanu wiedzy historycznej Polaków, emocji związanych z odzyskaniem niepodległości i preferencji Polaków w zakresie świętowania rocznic państwowych. Ufam, że książka będzie cennym źródłem wiedzy nie tylko dla ludzi nauki i badaczy, ale i dla praktyków: dla wszystkich, którzy chcą wykorzystać tę wyjątkową okazję do umacniania więzi i przypomnienia o podstawowych wartościach.
dr hab. Rafał Wiśniewski, prof. UKSW
Książka przynosi ważną propozycję w zakresie kulturoznawczych badań środowisk cyfrowych, a sformułowany we wstępie i dwóch pierwszych rozdziałach projekt cyberkulturoznawstwa ma szanse wyznaczyć dalsze kierunki badań i stanowić metodologiczną inspirację dla innych badaczy. Z kolei proponowany zestaw analizowanych zjawisk , na który składają się m.in. internetowe żarty z Jana Pawła II, cyfrowy celebrytyzm, fenomen selfie, internetowa nostalgia i kreowanie wspólnot pokoleniowych, problem cyberchondrii i "doktora Google" czy publikowanie na forach wizji narkotycznych i paranoicznych, bez wątpienia zainteresuje szerokie grono czytelników.
dr hab. Piotr Grochowski, fragment recenzji
Zagrożenie ze strony radykalnego islamu i terroryzmu motywowanego religijnie jest jednym z tematów regularnie pojawiających się w środkach masowego przekazu. Dominuje w nich jednak ujęcie defensywne, nastawione na radzenie sobie ze skutkami terroryzmu bądź ofensywne – nastawione na rozwiązania siłowe. W obu przypadkach działania stanowią reakcję na wydarzenie o charakterze terrorystycznym.
Autorzy publikacji podeszli do tego zagadnienia od drugiej strony – zamiast reagować na skutki terroryzmu starają się sprawdzić, czy możliwe jest zgaszenie go w zarodku, a zatem zdeprogramowanie, czy zderadykalizowanie terrorystów.
Książka została podzielona na trzy części tematyczne. Pierwsza omawia problematykę deradykalizacji z perspektywy teoretycznej, jak również w odniesieniu do przykładów nie odnoszących się do islamu. Dwie pozostałe części poświęcone są studiom przypadku programów deradykalizacyjnych w państwach muzułmańskich oraz w państwach zachodnich a poświęconych muzułmanom.
W dziedzinie studiów dotyczących przemian w zakresie ruchliwości przestrzennej [...] w ostatnich latach zaobserwowano wyraźny postęp, jednak stan posiadanej wiedzy (zwłaszcza w skali pojedynczej osoby, w skali miasta, gminy, powiatu, województwa czy kraju) na temat przemian w strukturze oraz w intensywności i formach ruchliwości przestrzennej, ich konsekwencji [...], jakie nastąpiły w Polsce w ostatnich dziesięcioleciach, jest nadal niezadowalający. Nie zostały one dotychczas należycie zidentyfikowane i rozpoznane. Nie-pełna jest wiedza o znaczeniu rożnych współczesnych uwarunkowań demograficznych, politycznych, społecznych […], osadniczych, gospodarczych [...] i ich wpływie na poziom ruchliwości przestrzennej, zwłaszcza w skali pojedynczej gminy. [...] Wielowymiarowość czynników wpływających na ruchliwość przestrzenną ludności oraz jej skutki (pozytywne i negatywne) sprawia, że jest to temat bardzo trudny do kwantyfikacji i realizacji. Podjęcie przez Autorkę tak wielowątkowego tematu świadczy o jej odwadze naukowej.
Fragment recenzji prof. dr hab. Danieli Szymańskiej
Prezentowane w publikacji treści obejmują charakterystykę postrzegania poszczególnych konfliktów, ich rodzajów oraz analizę struktur organizacyjnych sił zbrojnych, ich potencjał kompetencyjny i przywódczy, prawne aspekty funkcjonowania organizacji o znaczeniu obronnym, rozwiązania w zakresie nowych podmiotów na „rynku obronnym” i skutecznych rozwiązań w trakcie działań militarnych. Celem publikacji jest prezentacja wniosków i rozwiązań mających na celu rozwój podmiotów odpowiedzialnych za bezpieczeństwo.
Spójrz na swoją mapę marzeń i odważ się zrobić pierwszy krok. Dawno temu marzyliśmy, że pewnego dnia wsiądziemy do auta i wyruszymy przed siebie. Gdzie nas oczy i serca poniosą. Spełnienie tego marzenia przekładaliśmy z roku na rok. Zawsze było coś ważniejszego i pilniejszego do zrobienia. Gdy moja córeczka skończyła pięć lat, marzenie o podróży znów się we mnie odezwało: „Nie odkładaj życia na później. Nie czekaj na lepszy czas. Marzenia się nie spełniają – to ty je spełniasz”. Podjęłam decyzję: jedziemy! Wraz z moimi bliskimi wyruszyłam do Ligurii, na Lazurowe Wybrzeże i do Prowansji, aby odnaleźć piękno i inspirację. Nie wszystko przebiegało tak, jak to sobie zaplanowałam. Odkryłam jednak o wiele więcej, niż się spodziewałam. To, co ziemskie, i to, co boskie, splotło się ze sobą w osobistą opowieść o podróży do… kobiecej duszy. „Rozmaryn i róże. Podróż do samej siebie” to książka o życiu, tej najważniejszej podróży – do swojego serca. Agnieszka Maciąg dzieli się z czytelniczkami przemyśleniami i inspiracjami dotyczącymi wewnętrznego rozwoju, aby mogły odnaleźć w sobie siłę do spełniania marzeń i potrafiły dostrzec w każdym zdarzeniu, nawet trudnym, wartość i sens.
Publikacja dotyczy bardzo aktualnych zagadnień, które teoretycy mediów, komunikacji społecznej i dziennikarstwa dopiero badają, czyli wyzwań etycznych, jakie powstają w wyniku upowszechniania się nowych mediów, a zwłaszcza mediów społecznościowych.
Przedmiotem badawczym podjętych badań, zaprezentowanych w niniejszej monografii, jest kształcenie w zakresie etyki dziennikarskiej w Polsce. Głównym celem badań jest ocena kształcenia w zakresie etyki dziennikarskiej w opinii studentów dziennikarstwa w Polsce oraz określenie ich świadomości współczesnych dylematów etycznych związanych z użytkowaniem mediów społecznościowych w pracy dziennikarskiej. Ta ocena odnosi się do aktualnego kształcenia w zakresie etyki dziennikarskiej oraz wyzwań edukacyjnych w tym temacie, które wynikają z dylematów etycznych pracy dziennikarskiej związanych z użytkowaniem mediów społecznościowych. Z tak sformułowanego celu głównego wynikają ogólne pytania badawcze: Jak studenci dziennikarstwa w Polsce oceniają zajęcia z etyki dziennikarskiej? Jaka jest świadomość studentów dziennikarstwa w Polsce współczesnych dylematów etycznych związanych z użytkowaniem mediów społecznościowych przez dziennikarzy? oraz szczegółowe: Jak studenci dziennikarstwa oceniają zajęcia z etyki dziennikarskiej, w których brali udział podczas studiów? Jak oceniają przydatność tych zajęć? Czy – zdaniem studentów – taki przedmiot, jak etyka dziennikarska, jest potrzebny? Jak oceniają aktualność zagadnień poruszanych na zajęciach z etyki dziennikarskiej, w których brali udział? Jak oceniają sposób omówienia, opracowania tych zagadnień?
Ocena kształcenia w zakresie etyki dziennikarskiej dokonana przez studentów dziennikarstwa wyraża ich opinię na temat zajęć z etyki dziennikarskiej (i przedmiotów pokrewnych, np. podstawy etyki dziennikarskiej, etyka mediów), a także ich doświadczenia związane z edukacją w zakresie tego przedmiotu.
Niepowtarzalną wartością monografii jest empiryczne studium trzech miast podzielonych w perspektywie „mikrokosmosu”, a więc orientacji na kompleksowe przedstawienie
wielości relacji i stosunków,jakie wytworzyły się pomiędzy mieszkańcami trzech sąsiednich miast w połączeniu z przedstawieniem złożoności ich funkcjonowania w społecznej świadomości. Nowatorski charakter tej monografii polega i na tym, że (moim zdaniem) jest to pierwsza rozprawa w Polsce będąca zwartym studium w postaci „mikrokosmosu” ukazującego niejako pełny obraz obejmujący kilka miast podzielonych, małych i średnich, na polsko-niemieckim pograniczu, która jednocześnie stawia otwarte pytania
o dalsze kierunki rozwoju procesów integracyjnych. Wyrażam przekonanie, że znajdzie ona czytelników nie tylko w śród przedstawicieli polsko-niemieckiego pogranicza,
socjologów zajmujących się badaniem pograniczy, ale także wśród szerokiej rzeszy czytelników zainteresowanych fenomenem (cudem) narastania pozytywnej, wzajemnie korzystnej polsko-niemieckiej współpracy transgranicznej.
Społeczności osób nieheteroseksualnych w Polsce są dyskryminowane, zarówno prawnie, jak i społecznie, co wpływa w znaczącym stopniu na ich życie codzienne i rodzinne, manifestuje się również w ich życiu intymnym. Jak jednak osoby nieheteroseksualne ˝żyjące we współczesnej Polsce rozumieją i praktykują życie intymne? Jaki związek ma z nim ich seksualność? Jak na życie intymne osób nieheteroseksualnych wpływają współczesne przemiany tego obszaru? Czy kontekst społeczno-kulturowy współczesnej Polski ma znaczenie dla tego, jak budują swoje relacje intymne? Na te i inne pytania odpowiada autorka książki, odwołując się do teorii i badań z nurtu socjologii: intymności, seksualności i codzienności oraz posiłkując się perspektywą badawczą zainspirowaną studiami gender i queer.
“Książka dr Agaty Stasińskiej jest pracą wyjątkowa. Powstała na podstawie szeroko zakrojonych, przeprowadzonych różnymi metodami, kilkuletnich badań. W polskiej literaturze nie ma, a w światowej jest bardzo mało, publikacji tak kompleksowo analizujących związki nieheteroseksualne. Należy podkreślić, że recenzowana praca jest pionierska i wa˝na poznawczo. Autorka z dużą erudycją i swobodą porusza się wśród licznych opracowań teoretycznych, jak również badań empirycznych. Nie mam wątpliwości, że wnosi wiele do gender studies i polskiej socjologii, pewna jestem także, że znajdzie wielu czytelników i czytelniczek”.
Z recenzji prof. zw. dr hab.Małgorzaty Fuszary
„Łuczewskiemu udało się zrealizować niebywale ambitne zamierzenie: napisał nie tylko dogłębną, ale i oryginalną pracę o polityce historycznej. W oparciu o imponującą erudycję „wgryzł się” w teorie z kilku dziedzin (na przykład w badania nad pamięcią zbiorową lub ruchami społecznymi), odważnie „wyostrzył” kilka kluczowych pojęć (polityka historyczna czy kapitał moralny) i przeprowadził świetnie wymyślone badanie porównawcze (Niemcy, Polska, Rosja) w dziedzinie zazwyczaj zagubionej w partykularyzmach studiów przypadków. Dzięki tej kombinacji otrzymaliśmy wielostronne i przenikliwe opracowanie tematu, który często wzbudza tak silne emocje, że w jego analizie obumiera myśl. Tutaj myśli nie brakuje. Napisana w stylu błyskotliwej mozaiki raczej niż systematycznego traktatu, miejscami pedantyczna, a gdzie indziej prowokująca, książka Łuczewskiego jest bogatym w pomysły, acz precyzyjnym przewodnikiem po skomplikowanym terenie, którego kontury są zamazane i niejednokrotnie wypaczone w jazgocie sporów politycznych, nie tylko w Polsce”.
prof. Jan Kubik
„Polityka historyczna stała się w ostatnich latach jednym z najczęściej w Polsce używanych – i nadużywanych – słów. Każdy, kto chce zrozumieć, gdzie to pojęcie się narodziło, jak ewoluowało i jakie konkretne kształty przybierało, powinien sięgnąć po książkę Michała Łuczewskiego. Pasjonujące jest zderzenie praktyki trzech tak różnych krajów, jak Polska, Niemcy i Rosja, odkrywanie różnic, ale i podobieństw między nimi, niekiedy zupełnie nieoczekiwanych. Perspektywa socjologa pozwala wyjść Łuczewskiemu poza zaklęty krąg politycznych sloganów i publicystycznych uproszczeń, daje oddech i dystans, tak bardzo potrzebne w coraz bardziej spolaryzowanej i rozgorączkowanej polskiej rzeczywistości. Nie jest to jednak na pewno usypiająca akademicka lektura. Książka zaskakuje, prowokuje, czasami irytuje. To jej zaleta”.
prof. Paweł Machcewicz
„Książka fascynuje swoim „imperialnym” rozmachem, obejmującym analizę polityk historycznych Rosji, Niemiec i Polski, a zarazem swoją interpretacyjną śmiałością. Z zupełnie nowej perspektywy, osadzonej w koncepcji uniwersalnej walki o kapitał moralny, możemy tutaj zobaczyć nasze spory o Muzeum II Wojny Światowej, o „Wyklętych”, o pamięć i doświadczenie ofiary. Michał Łuczewski potrafi stawiać swoje, ważne pytania o sens polityki historycznej, nie wchodząc w koleiny publicystycznej młócki. Dzięki temu możemy się od niego wiele dowiedzieć: o naszej historii, o naszej pamięci, o nas samych”.
prof. Andrzej Nowak
Radio Solidarność było pierwszym okruchem nadziei po traumie, jaką przeżyło polskie społeczeństwo 13 grudnia. Władza komunistyczna wypowiedziała wojnę społeczeństwu – i wzięła zakładników, zamykając ich w obozach dla internowanych.
Celem stanu wojennego było spacyfikowanie 10-milionowej Solidarności,która – krok po kroku – zaczęła się domagać ograniczenia wszechwładzy i przywilejów partyjnego aparatu.
W pierwszych dniach i tygodniach po wprowadzeniu stanu wojennego, operacja militarna przy użyciu wojska i milicji, zaczęła dawać rezultaty. Pacyfikacja strajkujących zakładów pracy, masakra w kopalni Wujek,godzina policyjna,telefoniczne „rozmowy kontrolowane”, procesy sądowe w trybie doraźnym i wszechobecna propaganda, skutkowały narastającym strachem i poczuciem, że wszystko jest przegrane.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
