Jeśli nie możesz znieść bólu, spróbuj nadać mu sens. Oto prawdziwe historie dziesięciu osób, które skorzystały z terapii, aby rozwiązać zwyczajne problemy. Dzięki niej odkryli, że korzenie lęków, strachu, depresji sięgają podstaw ich egzystencji. Oprócz cierpienia i pustki po utracie najbliższych tym, co boli najbardziej, jest utrata młodości, miłości i wieczna pogoń za szczęściem.Yalom jako terapeuta jest bezwzględnie szczery. Nie pomaga uśmierzać bólu, ale próbuje nadać mu sens.To także książka o trudach bycia terapeutą, uciążliwych sesjach i problemach w relacjach z bliskimi osobami. Jednak to nie tylko pozycja dla studentów psychologii czy psychologów, skorzystają z niej także ci, którzy poszukują sensu w życiu.Irvin D. Yalom emerytowany profesor psychiatrii na Uniwersytecie Stanforda, psychoterapeuta mający wieloletnie doświadczenie w pracy z ludźmi. Jeden z głównych przedstawicieli egzystencjalnego podejścia w psychoterapii. Autor błyskotliwych powieści psychologicznych i podręczników psychologicznych. Do najbardziej znanych należą: Psychoterapia grupowa. Teoria i praktyka, Psychoterapia egzystencjalna, Patrząc w słońce, Istoty ulotne, Dar terapii, Mama i sens życia, Leżąc na kozetce, Kiedy Nietzsche szlochał, Kuracja według Schopenhauera.
The key objective of this work is to answer the question: To what extent do contemporary Polish TV series try to change stereotypes about women and to what extent do they preserve them? The analysis involved a total of eight series produced and broadcast by Telewizja Polska, TVN and Telewizja Polsat, grouped by genre into: (1) drama series – soap operas; (2) historical drama series; (3) crime dramas and (4) comedy series. The analysis included 76 episodes of the above series with a total length of 49 hours and 51 minutes.
The subject of quantitative analysis was the total speaking time of female characters and their visibility on the screen. The qualitative analysis was based on the identification of the most important gender stereotypes and their use in the series’ storylines. In the analysed series, female characters speak for one fifth of the time longer than male characters and are visible on the screen 15% longer than male characters.
The dominant plots in the sample are issues of interpersonal relationships, i.e. partner relationships, emotional and sexual relationships (29%) and casual social relationships (meetings, visits, parties – 26%). Together, both contexts account for 55% of the time. Their analysis establishes (with a few exceptions) the most prevalent cultural stereotypes about women, including in particular: greater emotionality, strong focus on family and home matters (but not necessarily childcare), and general life orientation on building lasting interpersonal relationships. Due to the requirements of the plot, these stereotypes are nevertheless broken through. In particular, women often turn out to be resourceful and entrepreneurial. The analysis of stereotypes also indicates that the introduction of women into traditionally male roles is much easier than introducing men into roles traditionally considered female.
Analizy zaprezentowane w książce koncentrują się wokół problematyki ewaluacji edukacyjnej. Autorka omawia teoretyczne podstawy badań ewaluacyjnych oraz postawy nauczycieli wobec ewaluacji, umieszczając je w kontekście zawodowym i tożsamościowym. Przyjmując metodologiczną perspektywę badań mieszanych, przedstawia przeprowadzone przez siebie analizy, zarówno ilościowe, jak i jakościowe. Publikacja stanowi opis zróżnicowania postaw badanych wobec ewaluacji zewnętrznej, wewnętrznej i autoewaluacji oraz różnorodności sposobów rozumienia edukacji przez poszczególnych uczestników tego procesu.
Rozprawa jest przykładem projektu umieszczonego na pograniczach i przecięciach wielu współczesnych, często niedocenianych w praktyce badawczej, dyskursów pedeutologicznych. Za bardzo trafną uznaję decyzję o wyborze ewaluacji jako przedmiotu zainteresowań. Należy to docenić w sytuacji, w której ewaluację w teorii i praktyce pedagogicznej zwykło się traktować w sposób powierzchowny, niepoparty pogłębionymi studiami wypracowanych dotychczas koncepcji, nurtów i modeli. Autorka swobodnie porusza się pomiędzy psychologią, ewaluacją oraz pedagogiką, nie tracąc z pola widzenia przyjętych celów. Przeprowadzone w takiej konwencji badania w nowym świetle przedstawiają osobę i pracę współczesnego nauczyciela.
Z recenzji prof. dr. hab. Henryka Mizerka przygotowanej na konkurs PTP
Autorka burzy stereotypy panujące wokół ewaluacji i rozwiewa mity z nią związane. Z pewnością książka Zuzanny Sury stanowi ważny wkład w rozwój nauk pedagogicznych, w zakresie pedeutologicznym, dydaktycznym i pedagogiki szkoły wyższej. Należy się spodziewać, że w pierwszej kolejności publikacja trafi do akademików. Zasadne jest również to, aby ją dystrybuować wśród praktyków – nauczycieli, dyrektorów szkół i innych osób zajmujących się ewaluacją. Gorąco polecam lekturę tej książki także tym, którzy odpowiadają za politykę edukacyjną.
Z recenzji wydawniczej dr hab. Anny Perkowskiej-Klejman
Zuzanna Sury – asystent w Instytucie Pedagogiki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Uzyskała wyróżnienie Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego w konkursie na najlepszą rozprawę doktorską obronioną w 2019 roku oraz Rady Wydziału Filozoficznego UJ za Tożsamościowe i zawodowe uwarunkowania postaw nauczycieli wobec ewaluacji własnej pracy. Prowadzi kursy związane z ewaluacją edukacyjną i metodologią badań pedagogicznych. W jej aktywności naukowej istotną funkcję pełnią dotychczasowe doświadczenia zawodowe. Pracowała w młodzieżowym Ośrodku Wychowawczym i w szkole podstawowej.
Czy masz poczucie, że to, co osiągasz, stoi w rażącej sprzeczności z wkładanym wysiłkiem? Albo że masz potencjał, którego z jakichś względów nie umiesz w pełni wykorzystać? Zdarza Ci się, że odwlekasz w nieskończoność wykonanie ważnych czynności, wciąż znajdując nowe uzasadnienia dla niepodejmowania działań? A może uważasz, że przydałyby Ci się lepsze pieniądze? Czy też gorąco pragniesz zacząć osiągać swoje cele i robić to naprawdę skutecznie? A czy czujesz gotowość, aby wprowadzić kilka niewielkich zmian w swoim sposobie działania? Ta książka podpowie Ci, jak osiągnąć większą produktywność, i pomoże zbadać przyczyny Twojej prokrastynacji. Opisano tu krok po kroku cały proces, który prowadzi do sukcesu, co pozwoli Ci zrozumieć znaczenie decydujących o nim czynników, takich jak wiara, pragnienie, determinacja, cele, produktywność, wytrwałość, osiągnięcia i spełnienie, oraz przyjąć odpowiednie nastawienie. Poznasz plany działania służącego wyeliminowaniu z życia destruktywnych elementów, w tym prokrastynacji i niechęci. Przekonasz się, jak szybko wprowadzenie niewielkich zmian zaowocuje zwiększeniem dochodów. To rzecz napisana w sposób angażujący, łatwa i przyjemna w odbiorze - zobaczysz, jak miło jest przejść od "do zrobienia" do "zrobione"! Dzięki tej książce: zrozumiesz związek między nastawieniem i poziomem koncentracji a uzyskiwanymi rezultatami odkryjesz sekrety osiągnięć, zwycięstw i dokonań nauczysz się uzyskiwać znacząco lepsze wyniki dzięki kilku niewielkim, prostym zmianom dowiesz się, jak budować strategie i łatwo wprowadzać je w życie poczujesz spełnienie i zwiększysz swoje dochody Produktywność minus prokrastynacja prowadzi do zysków! O autorze Jeffrey Gitomer - jest amerykańskim pisarzem, mówcą i trenerem biznesu. Jego książki regularnie uzyskują status bestsellerów New York Timesa i Amazona. Zajmuje się technikami sprzedaży, zyskiwania lojalności klientów i rozwojem osobistym. Niekiedy budzi kontrowersje: w listopadzie 2003 roku został pierwszym pasażerem z zakazem lotów liniami US Airways z uwagi na ciągłe skargi i konfrontacje z pracownikami. Mieszka w Charlotte w Karolinie Północnej.
Bestsellerowy autor New York TimesaIstnieją osoby o niezwykłej, magnetycznej osobowości. Są kreatywne, skupione i bez wysiłku wpadają na znakomite pomysły. Przyciągają właściwych ludzi. Dołączają do najlepszych zespołów i z cudowną łatwością, naturalnie i płynnie zyskują autorytet. Są doceniane, otrzymują świetne propozycje, awanse i podwyżki. Potrafią prowadzić interesy tak, że wszystkie strony czują się wygrane. Jednak najbardziej wyjątkowe jest to, że mają wielkie szczęście nawet w przypadku trudnych spraw. To, czego nie umieją zrealizować inni, dla nich jest łatwe. Można odnieść wrażenie, że cały Wszechświat sprzyja ich zamiarom.Natura kocha odwagę.Terence McKennaTa książka pomoże Ci odkryć w sobie odwagę do zmiany nastawienia, a także zrozumieć, że aby odnieść sukces, nie musisz pracować ciężej niż inni. Obala sporo bezsensownych mitów, podpowiada, jak uzyskać dostęp do wyższych stanów świadomości i połączyć w sobie dwa piękne oblicza bycia człowiekiem: Buddy i twardziela. Budda jest archetypem duchowego mistrza, którego niezmącony spokój i radość wynika z wewnętrznej świadomości i spójności. Twardziel, archetyp rewolucjonisty, ma moc wprowadzania zmian, budowania i wymyślania. Jest autentycznym, naturalnym przywódcą. Po przeczytaniu książki zintegrujesz w sobie te dwa podejścia. Staniesz się mistrzem życia. Na nowo odkryjesz siebie, swoją karierę i otaczający Cię świat.Dzięki tej książce:staniesz się potężnym magnesem, przyciągającym najlepszych ludziznajdziesz w sobie moc, która pomoże usunąć bariery przeszkadzające Ci w rozwojuzainspirujesz się do wyboru misji, dzięki której świat stanie się lepszystaniesz się wizjoneremPołącz Buddę i twardziela - będziesz wizjonerem!O autorzeVishen Lakhiani - to jedna z najbardziej wpływowych postaci na scenie współczesnej teorii rozwoju osobistego. Ten inżynier komputerowy i przedsiębiorca z branży edukacji technologicznej jest założycielem i dyrektorem Mindvalley, dwustuosobowej firmy specjalizującej się w projektowaniu doświadczeń edukacyjnych i budowaniu cyfrowych platform, oraz aplikacji napędzających rewolucję w dziedzinie edukacji. Program nauczania Mindvalley koncentruje się na rozwoju osobistym, medytacji mindfulness, oraz zagadnieniach dobrostanu, produktywności i temu podobnych. Vishen jest także członkiem Transformational Leadership Council i zasiada w Kolegium Innowacji Fundacji X Prize. Misją Lakhianiego jest zrewolucjonizowanie globalnego systemu edukacji poprzez zastosowanie nowych modeli poszerzania ludzkiego potencjału i poprzez budowę szkoły dla Ludzkości 2.0.
Poradnik i ćwiczenia dla osób z osobowością borderline oraz ich bliskich i opiekunów
Przewodnik po życiu na krawędzi
Borderline, czyli w pełnym brzmieniu borderline personality disorder. Po polsku: osobowość chwiejna emocjonalnie podtypu granicznego. Brzmi poważnie? Słusznie, bo sprawa jest poważna. Życie z borderline można porównać do wiecznego balansowania nad przepaścią, w ciągłym lęku, że kolejny krok może oznaczać upadek. Góra - dół. Góra - dół. Radość - smutek - wściekłość - depresja - obojętność. Tak opisuje to autorka. Przez cały czas, w każdej sekundzie - bo o ile chorzy zmagający się z chorobą dwubiegunową doświadczają przynoszących krótkotrwałą ulgę stanów pomiędzy skrajnymi wahaniami nastroju, o tyle osoby z borderline są pozbawione nawet tej odrobiny komfortu.
Borderline nie jest chorobą, a typem osobowości. Co oznacza, że - inaczej niż w przypadku depresji czy zaburzeń lękowych - nie da się go wyleczyć w tradycyjnym rozumieniu tego słowa. Z borderline trzeba nauczyć się żyć, a pomóc w tym może odpowiednia terapia. Monika Kotlarek, oprócz podpartych rzetelną wiedzą naukową obserwacji na temat borderline, zawarła w książce także historie osób, u których zdiagnozowano ten podtyp osobowości. Stworzyła w ten sposób swoisty przewodnik po życiu z borderline, przydatny dla samych chorych, ale także dla ich bliskich czy terapeutów. Przewodnik, który pomoże zrozumieć i wesprzeć - bez szufladkowania ani stygmatyzowania.
O autorze
Monika Kotlarek - psycholożka, absolwentka Uniwersytetu SWPS we Wrocławiu. Należy do Australian Society of Rehabilitation Counsellors. Pracowała jako Mental Health Worker w Sydney. Aktualnie prowadzi sesje psychologiczne online, w formie wideorozmowy z pacjentami (www.psycholog-pomaga.pl), oraz blog Psycholog pisze, na którym od 2012 roku dzieli się wiedzą z zakresu psychologii i psychoterapii.
Marcin Kula - historyk, z wykształcenia także socjolog. Emerytowany profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Obecnie wykłada w Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza, gdzie jednak, szczęśliwie dla polskiego teatru, nie uczy ani aktorstwa, ani reżyserii, ani lalkarstwa. Niedawno został członkiem-korespondentem PAU.Urodził się w 1943 r. Warszawie. Nie był to najlepszy moment i miejsce do przychodzenia na świat, ale nie miał w tej sprawie nic do powiedzenia. Dorastał w rodzinie humanistów, z czasem profesorów Uniwersytetu Warszawskiego. Od dłuższego czasu na nieuniknione pytanie Czy jest pan synem..., mógł jednak odpowiadać: Tak, ale jestem też ojcem... zaś od kilkunastu lat może odpowiedzieć Tak, ale jestem też dziadkiem....Maturę uzyskał w 1960 r. w Liceum im. Joachima Lelewela w Warszawie. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim. Szkoła i studia miały oczywiście mnóstwo wad swoich czasów, ale nie jest prawdą, jakoby kształciły wykształciuchów (jak niedawno nazwano absolwentów z tego okresu).Doktoryzował się i habilitował w Instytucie Historii PAN w latach 1968 i 1976. Tytuł profesorski uzyskał w 1985 r. Wypromował 11 licencjatów, 149 magistrów oraz 22 doktorów. Może zbyt wielu jak na panujące zwyczaje, ale jest dumny ze swoich uczennic i uczniów, także takich, którzy pozostawali z nim tylko w niesformalizowanym kontakcie.Badawczo pracował nad historią Ameryki Łacińskiej, najnowszą historii Polski, migracjami i mniejszościami narodowymi, rolą myślenia o historii, socjologią historyczną. Mając tak rozstrzelone zainteresowania, nie przejmując się granicami dyscyplin i dużo pisząc, uchybił zapewne funkcjonującemu wzorowi osobowemu historyka.Nie chce nauki robionej z metra i ocenianej na punkty. Nie popiera ani ograniczania się do standardu Stół ma cztery nogi, jak powiedział Pierre Bourdieu, ani głoszenia dumy z historii narodowej, czy podejścia do dziejów w roli prokuratora. Ta książka jest swego rodzaju wizytówką. Autor przedstawia w niej swoją drogę zawodową. Czasem dopisuje komentarz do prac, które opublikował. Pisze o sobie, ale jednocześnie o historiografii i jej społecznych funkcjach.
Podróże z Herodotem są wśród prac Ryszarda Kapuścińskiego tekstem wyjątkowym. Autor wraca wspomnieniami do swoich pierwszych zagranicznych wypraw reporterskich w latach 50. i 60. XX wieku, a wątek ten przeplata rozważaniami - o charakterze historycznym, społecznym i antropologicznym - wywołanymi lekturą Dziejów Herodota, których tom towarzyszył mu w podróżach już od 1956 r.Co zafascynowało polskiego reportera w dziele żyjącego 2500 lat wcześniej Greka z Halikarnasu, ,,ojca historii"", co ich obu połączyło? Ciekawość świata, chęć poznania - i zrozumienia! - innych społeczeństw, ludów, kultur, a również poczucie ,,zawodowej"" wspólnoty, gdyż Herodot to zdaniem Ryszarda Kapuścińskiego ,,rasowy reporter: wędruje, patrzy, rozmawia, słucha, żeby później zanotować to, czego dowiedział się i zobaczył, lub żeby po prostu rzecz zapamiętać"".
Niewielu dziś pewnie ascetów, wzorem Diogenesa gotowych do życia w beczce, ale też z pewnością nie wszyscy cieszący się życiem w społeczeństwie dobrobytu myślą tylko o tym, by dorównać bogactwem legendarnemu Krezusowi. Rzec można, że człowiek dojrzały podchodzi do rzeczy rzeczowo. Inaczej niż dzieci, dla których każda z nich jest zabawką, rozróżnia ich obiektywne przeznaczenie i subiektywny sens posiadania. Społeczna wartość rzeczy – jej zdolność do wymiany na inne – zagłusza jednak ten instynkt. […] Szczęśliwe społeczeństwa, o których będzie mowa w tej książce, nie znają zatem towarowej wymiany dóbr między ludźmi ani ich redystrybucji, która koryguje niekorzystne społecznie skutki samej wymiany. Jak sobie radzą bez nich? Mechanizmowi wymiany rynkowej odpowiadają w nich trzy zasady organizujące życie materialne. Po pierwsze, r e g l a m e n t o w a n i e zasobów, jakimi zbiorowo i/lub indywidualnie dysponują członkowie społeczeństwa – nikt nie będzie posiadać nadwyżki dóbr, którą przekształci w relację nadrzędności wobec innych, nikt też nie będzie odczuwać ich braku i domagać się od innych rekompensaty.
Po drugie, o d t o w a r o w i e n i e rzeczy poprzez nadanie im statusu darów – ludzie będą podejmować wymianę darów tylko z tymi, którzy mogą je odwzajemnić, dzięki czemu związki między nimi mieć będą charakter osobisty, bezpośredni i dobrowolny, nawet jeśli wymieniane rzeczy należą do dóbr niezbędnych do życia.
Po trzecie, o d w a r t o śc i o w a n i e (w sensie ekonomicznym) rzeczy za sprawą ich powszechnej dostępności – każdą potrzebę materialną człowiek będzie mógł zaspokoić bez konieczności wchodzenia w związki z innymi; ludzie samowystarczalni materialnie będą utrzymywać stosunki ze sobą ze względu na inne, niematerialne, potrzeby. Wyobraźnia utopistów podpowiada im więc takie porządki, które raz na zawsze rozwiązują problem niesymetrycznych relacji pomiędzyludźmi, o ile przyczyną owej nierównowagi są dobra materialne.
W tego rodzaju społeczeństwach rzeczy jedynie łączą ludzi, nie dzieląc ich i nie tworząc między nimi podziałów, a w konsekwencji konfliktów. Ich projektodawcy są bowiem przekonani, że rzeczy w istocie mają potencjalnie wielką władzę nad ludźmi – tyleż jako środki dominacji, co obiekty pożądania – i oprzeć się ich sile można wyłącznie zbiorowym wysiłkiem. […] A jeśli rzeczy pozostaną dla ludzi tylko rzeczami, ludzie dla siebie pozostaną ludźmi – w idealnych społeczeństwach nieznana będzie zarówno fetyszyzacja rzeczy, jak i reifikacja ludzi.
ze Wstępu
„Podjęta w monografii analiza problematyki funkcjonowania wyjątkowej i największej zmilitaryzowanej formacji w Polsce oraz działających w jej ramach jednostek zasługuje na szczególną uwagę naukową. Monografia stanowi wyjątkowe, wielowymiarowe studium socjologiczne Policji w Polsce uwzględniające subiektywną perspektywę funkcjonariuszy oraz trajektorie ich karier zawodowych.”
Z recenzji wydawniczej prof. dra hab. Jana Maciejewskiego
Tomasz Kołodziej jest adiunktem w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Zielonogórskiego. Zainteresowania naukowe koncentruje wokół metodologii badań społecznych, metod statystycznych w naukach społecznych, socjologii grup dyspozycyjnych oraz na problematyce karier zawodowych.
Publikacja jest próbą naukowej reakcji wobec jawnych (lub niejawnych) post metafizycznych i post humanistycznych tendencji opanowujących współczesną edukację z punktu widzenia jej antropologicznych podstaw. Jest próbą przemyślenia na nowo antropologii pedagogicznej w perspektywie personalizmu teistycznego, który jest fundamentem teorii osoby ludzkiej i jej niezbywalnej godności.
Książka obejmuje tematykę szeroko rozumianej psychopatologii rozwojowej w okresie dorastania. W nowatorki sposób prezentuje obszerny wachlarz uwarunkowań i związków czynników psychospołecznych z zachowaniami ryzykownymi i problemowymi młodzieży, uwzględniając w tych relacjach pośredniczące działanie aktywności wolnoczasowej młodych ludzi, szczególne ich uczestnictwa w zajęciach dodatkowych i dowolnych. W teoretycznej części monografii autorka omawia specyfikę i najważniejsze konteksty rozwoju nastolatków, mechanizmy podejmowania przez nich zachowań ryzykownych oraz emocjonalne problemy, z jakimi się borykają. Część empiryczna książki prezentuje badania własne autorki.
Publikacja skierowana jest do odbiorców, którzy zainteresowani są różnymi kontekstami psychopatologii ujawnianej przez dorastającego człowieka. Może stanowić materiał dydaktyczny dla studentów psychologii, socjologii czy pedagogiki, ale też być źródłem wiedzy dla specjalistów i praktyków: psychologów, pedagogów, psychoterapeutów, socjoterapeutów i innych pracowników oświaty oraz służby zdrowia, którzy pracują z młodzieżą. Jest skierowana jest również do rodziców, którzy chcą lepiej poznać swoje dorastające dzieci i pomóc im rozwijać się prawidłowo.
Książka przedstawia wyniki badań z zakresu studiów nad negatywnymi wizerunkami kobiet w różnych epokach historycznych. Autorzy zastanawiają się, czy postawy przypisywane „złym” kobietom zmieniają się na przestrzeni dziejów i czy takie same działania podejmowane przez mężczyzn i kobiety wartościowane są w taki sam sposób. W swych badaniach sięgają po różnorodne źródła – od filozofii starożytnej po współczesną prasę.
W prezentowanej publikacji podjęto rozważania na temat problemów funkcjonowania instytucjonalnego systemu wsparcia osób niepełnosprawnych intelektualnie i chorujących psychicznie na przykładzie analizy wybranych instytucji na terenie województwa łódzkiego. Przedstawione zostały założenia społecznego modelu interpretacji niepełnosprawności, ze szczególnym uwzględnieniem podejścia opartego na implementacji praw człowieka wraz z przeglądem regulacji prawnych, kształtujących politykę społeczną wobec osób niepełnosprawnych. W książce zaprezentowane zostały potencjalne zasoby instytucjonalne form wsparcia dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną i psychiczną, a ich egzemplifikacją stały się przedstawione wyniki przeprowadzonych analiz, które powstały na podstawie materiału empirycznego. Ze względu na ważną społecznie tematykę zainteresowani publikacją będą zarówno badacze tej problematyki, jak i praktycy, a także rodziny/opiekunowie dorosłych osób z niepełnosprawnościami.Szczególnie cenne jest ujęcie tej problematyki w kontekście interdyscyplinarnym () Jest to ważny głos w dyskusji polskich naukowców, badaczy tej problematyki. Monografia z pewnością inspiruje do dalszych eksploracji, przemyśleń i badań empirycznych.Z recenzji wydawniczej prof. B. Szluz
Bardziej toksyczni ludzie"" to kontynuacja cieszącego się ogromnym powodzeniem poradnika ""Toksyczni ludzie"" i opowiada o tym, jakich typów ludzi powinniśmy unikać w swoim życiu. Często nawet sobie nie uświadamiamy, że znajdują się w naszym otoczeniu i wysysają z nas energię, uniemożliwiając nam osiągnięcie naszych celów, osobiste spełnienie, rozwój czy po prostu zakłócają spokój ducha. Wcześniej poznaliśmy m.in. zazdrośnika, manipulatora, marudę, narcyza, psychopatę i przeciętniaka. Tym razem Stamateas pokazuje kolejne niebezpieczne typy osobowości, takie jak narcyz, człowiek żądny władzy, frustrat, wszechwiedzący, sadysta, masochista, paranoik i inne. Wszyscy oni zatruwają nam życie i naszym kosztem realizują swoje cele.Toksyczni znajdują się wśród nas wszędzie, między naszymi bliskimi, wśród kolegów w pracy, więcej toksyczny może okazać się nawet współmałżonek. Trudno się przed nimi bronić, nie zawsze bowiem umiemy ich rozpoznać. Kiedy już mamy świadomość, kto nam szkodzi, przestajemy być bezbronni i bezsilni. Bernardo Stamateas wskazuje nam, jak sobie poradzić w takiej sytuacji, cały czas podkreślając to, co najistotniejsze: wszyscy a zatem my także mamy potencjał, by osiągnąć sukces, musimy tylko uwierzyć w siebie i nie bać się zmian w naszym życiu.
Pierwszy w Polsce podręcznik przybliżający teoretyczne i praktyczne aspekty nowej, interdyscyplinarnej dziedziny nauki z pogranicza prawa i psychologii. Poszczególne rozdziały przygotowali prawnicy (pracownicy naukowi szkół wyższych, sędziowie, adwokaci, biegli), psycholodzy (pracownicy naukowi i biegli sądowi), pedagodzy i specjaliści z Uniwersytetu Jagiellońskiego. Autorzy opisują możliwe formy wykorzystania dorobku współczesnej psychologii do rozwiązywania kwestii prawnych oraz oceny perspektyw dalszego rozwoju dziedziny. Poruszają między innymi zagadnienia dotyczące opiniodawstwa sądowo-psychologicznego czy zastosowania psychologii w prawie karnym, procesie sądowym i postępowaniu wykonawczym. Dzięki lekturze czytelnicy – przede wszystkim prawnicy, psycholodzy i kryminolodzy – otrzymują kompleksowe opracowanie najistotniejszych kwestii pojawiających się na styku prawa i psychologii.
(...) Oprócz jednak praktycznego wymiaru, pojęcie wpływ społeczny niesie ze sobą bogate możliwości wykorzystania w sferze badań naukowych. Jest to w psychologii społecznej bardzo płodny obszar badań, których efektem są liczne konferencje i publikacje. Warto również wspomnieć o funkcjonującym od 2009 r. Zespole Badań Wpływu (ZaBaWa), który pod kierunkiem polskiego „guru” w dziedzinie wpływu społecznego – Dariusza Dolińskiego, zrzesza badaczy zainteresowanych tą tematyką.
Celem niniejszej książki jest pokazanie możliwych obszarów wykorzystania pojęcia wpływ społeczny, ukazanie jego interdyscyplinarności. Stąd też do przygotowania tekstów oprócz psychologów, zaproszeni zostali również przedstawiciele nauk politycznych, którzy wskażą szerokie spektrum wykorzystania tego pojęcia w swoich badaniach. Praca podzielona jest na trzy części.
Opis stanowi fragment Wstępu
Cień taty mojego niebieski jest cały -i wszystkie chłopaki w rodzinie tak miały.Lecz mój cień jest inny - od stóp aż do głowy -bo nie jest niebieski... Mój cień jest RÓŻOWY!Podnosząca na duchu książka, która dodaje dzieciom odwagi i wspiera je w byciu sobą. Opowieść o małym chłopcu z uparcie różowym cieniem i o jego pełnej emocji wyprawie do szkoły... w spódniczce. A także o niezwykłym ojcu, który pokazał, co to znaczy naprawdę wspierać swoje dziecko w jego wyborach i być obok w każdej sytuacji. Ta inspirowana prawdziwą historią synka autora opowieść poruszyła już miliony ludzi na całym świecie. I cały czas wzrusza. W dzieciach budzi odwagę, a w dorosłych - pragnienie bycia lepszym rodzicem.Książka w duchu wychowania w otwartości.Chcę tylko, by mój syn wiedział, że zawsze znajdzie się ktoś, kto go wspiera. Ktoś, kto kocha go trochę bardziej. Bycie sobą może wydawać się przerażające, ale kiedy znajdzie odwagę, by być tym, kim chce być, to chcę, by wiedział, że jesteśmy tuż za nim.Scott Stuart,,Mój cień" jest różowy to piękna i wzruszająca rymowana opowieść o tym, co niektórzy niesłusznie nazywają ideologią. A to jest przecież bardzo delikatna materia, na którą składają się takie kwestie jak tożsamość, różnorodność i akceptacja samego lub samej siebie. I akceptacja inności w sobie i w innych, o której trzeba umieć rozmawiać także z dziećmi. Scott Stuart to potrafi.Michał Rusinek, tłumacz o bardzo kolorowym cieniuDla wszystkich dzieci (w wieku 3+) o różnych kolorach cienia.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
