Jak zadbać o prawidłowy rozwój emocjonalny dziecka? Oczywiście nie ma idealnych ojców ani idealnych matek – wszyscy popełniamy błędy. Większość rodziców robi wszystko, by okazać swoim dzieciom miłość, troskę i zrozumienie. Jeśli chcesz: poznać podstawowe potrzeby emocjonalne swojego dziecka; nauczyć się, jak zaspokajać te potrzeby w zrównoważony sposób; zbudować bliską więź z dzieckiem; konstruktywnie radzić sobie z codziennymi trudnościami ten dział jest własnie dla Ciebie. Mnóstwo praktycznych poradników i porad dla rodziców i specjalistów. Znani psycholodzy przekonują, że kluczowe dla prawidłowego, zdrowego rozwoju dziecka jest zaspokojenie podstawowych potrzeb emocjonalnych, do których należą: bezpieczne przywiązanie i akceptacja, zdrowa autonomia i kompetencja oraz wartości duchowe. Prezentujemy rozważania teoretyczne i praktyczne nad współczesnymi problemami rozwoju twórczego dziecka.
Program SKUTECZNOŚĆ to: zarządzanie kryzysem, portret osobowości, świadomość rzeczywistości, budowanie wizerunku, informacje, pamięć, etykieta, zarządzanie zdrowiem, bezpieczeństwo decyzji, kryzys emocji, inwestycje alternatywne. Dlaczego taki zbiór, a nie inny? Bo zawiera te wszystkie elementy skuteczności, dla których, na podstawie własnych doświadczeń, mogę wykazać związki pomiędzy przyczyną a skutkiem. Miarą mojej racji w tym doborze, jest rzeczywisty efekt, a nie książkowe teorie.
Mirosław Wróbel, Przewodniczący Rady Nadzorczej Szkoły Transformacji
Zamiast być wyłącznie odbiorcami psychologicznej i duchowej spuścizny rodziców, dzieci mogą stać się autentycznymi przewodnikami ich rozwoju. Rodzice na całość nieświadomie prezentują dzieciom dziedzictwo psychologicznego bólu i brak głębi emocjonalnej. Aby poradzić sobie z zachowaniami, które są tego efektem tradycyjne podręczniki dla rodziców całe są sprytnych technik kontroli i szybkiego naprawiania dysfunkcji.
W prezentowanym poprzez dr Shefali Tsabary świadomym podejściu do rodzicielstwa, dzieci służą jako lustra dla zapomnianego JA osobistych rodziców. Ci którzy zechcą spojrzeć w to lustro zdobędą okazję ustanowienia bezpośredniej relacji ze swoim wewnętrznym stanem pełni. Kiedy już rodzice znajdą powrotną drogę do własnej esencji, wejdą w nadzwyczajne zespolenie (ang. communion) ze swoimi dziećmi odchodząc od tradycyjnego, podręcznikowego podejścia do dziecka (ja wiem wszystko dużo lepiej), na rzecz autentycznej, świadomej relacji.
Kiedy rodzice otwierają się na dar dziecka do przeniesienia ich w stan istnienia, kruszą się filary ich ego.
Przedmowa Jego Świątobliwości Dalaj Lamy
W swojej książce „Świadomi rodzice" dr Shefali Tsabary opisuje w prosty sposób, jak ważne jest współczucie i omawia, jak możemy je rozwijać w naszej relacji z dziećmi.
Choć mam już siedemdziesiąt pięć lat, wciąż pamiętam spontaniczną miłość i bezinteresowne oddanie mojej matki. Nawet dziś, gdy o tym myślę, wciąż przynosi mi to radość oraz daje poczucie wewnętrznego spokoju i ciszy. Jednym z wyzwań współczesnego świata, które stoi przed nami, jest to, jak zachować wdzięczność za ten rodzaj bezinteresownego dawania. Kiedy dorastamy, nasza fałszywa inteligencja ma tendencję, by uczynić nas krótkowzrocznymi, powoduje lęk, agresję, zazdrość, złość i frustrację - a to umniejsza nasz ludzki potencjał.
Kiedy przychodzimy na świat, początkowo nie mamy jasności - „że to jest moja matka" - ale nawiązujemy spontaniczne, wewnętrzne połączenie, oparte na podstawowych potrzebach biologicznych. W matce zaś pojawia się ogromna determinacja, by troszczyć się o fizyczne potrzeby dziecka, karmić je i otaczać opieką. To nie ma nic wspólnego z jakimiś abstrakcyjnymi, mentalnymi wartościami, ale rodzi się naturalnie - ze względu na biologię.
Z własnego, ograniczonego doświadczenia wiem, że podstawowym źródłem szczęścia jest miłość i współczucie oraz życzliwość i ciepło wobec ludzi. Jeśli potrafimy być uprzejmi i zaufać innym, stajemy się bardziej spokojni i odprężeni. Ulatuje gdzieś poczucie strachu i podejrzliwość, którą często żywimy wobec innych, dlatego że, albo nie znamy ich zbyt dobrze, albo czujemy, że oni w jakiś sposób mogą nam zagrozić Kiedy jesteśmy spokojni i odprężeni, możemy zrobić właściwy użytek ze zdolności umysłu do jasnego myślenia, więc cokolwiek robimy, czegokolwiek się uczymy lub nad czymkolwiek pracujemy, będziemy w stanie robić lepiej.
Człowiek reaguje pozytywnie na życzliwość. To oczywiste dla każdego, kto jest rodzicem. I to właśnie ta naturalna życzliwość, która istnieje pomiędzy rodzicami, a dziećmi, stanowi jedną z przyczyn ich bliskiej więzi. Od momentu poczęcia w łonie matki, aż do momentu, kiedy dorastamy i sami zaczynamy dbać o siebie, wielu ludzi okazuje nam życzliwość, bez której nie bylibyśmy w stanie przetrwać. Oby refleksja nad tym i świadomość, że wszyscy jesteśmy po prostu ludźmi, bez względu czy jesteśmy biedni czy bogaci, wykształceni czy nie i niezależnie od tego, do jakiego państwa, religii czy kultury należymy, zainspiruje nas do odpłacania za życzliwość, którą sami otrzymaliśmy - okazywaniem życzliwości innym.
7 lipca 2010 r.
To nie jest książka przeznaczona dla Twojego dziecka! To książka dla ciebie!
Autorka kieruje zdroworozsądkowe uwagi do rodziców i dzieci. To przez nikotynową pułapkę, pisze, ogromna większość palaczy dochodzi do wniosku, że bez trujących substancji nie są w stanie cieszyć się życiem i radzić sobie z codziennymi problemami. Spróbuj wyjaśnić swojemu dziecku, czym faktycznie jest palenie, a pomożesz mu uniknąć pułapki narkotykowej.
Publikacja jest poradnikiem ukazującym przewlekłą chorobę dziecka w możliwie najszerszym spektrum. Obok praktycznych wskazówek, dotyczących pielęgnacji, rehabilitacji lub żywienia, czytelnik znajdzie tu również teksty poruszające aspekty psychologiczne, duchowo-religijne czy socjalno-bytowe, niezwykle ważne w ogarnięciu całości problemu. Obecność takich tematów jak edukacja, zdrowe rodzeństwo, śmierć, żałoba, wreszcie rola wolontariatu, daje pełen obraz książki, której celem jest dostarczenie wszechstronnej wiedzy rodzicom i opiekunom chorego przewlekle dziecka. Mamy nadzieję, że ten cel udało nam się zrealizować.
Do książki dołączona jest płyta DVD wraz z filmem instruktażowym do poszczególnych rozdziałów.
W części pierwszej taj pracy, której nadałem tytuł: "Ta nasza młodość, co w starość przechodzi", proces starzenia się i jego efekt, jakim jest starość, ukazane zostały z różnych punktów widzenia: poetyckiego i filozoficznego, biologicznego i medycznego, psychicznego, społecznego i psychosocjalnego. Z kolei druga część tej publikacji zbiorowej to teksty dotyczące gerontologii edukacyjnej, która może również obejmować edukację gerontologiczną seniorów, działalność oświatowo-informacyjną na temat starzenia się, prowadzoną dla społeczeństwa, oraz szkolenie osób, które pracują z ludźmi starszymi. Punktem wyjścia uczyniłem tutaj słowa nestora poezji polskiej Czesława Miłosza: "Dopóki człowiek się uczy, żyje".
Książka, wydana po raz pierwszy w 1929 roku, porusza wiele ważnych problemów dotyczących życia dziecka w domu, w szkole, grupie rówieśniczej. Refleksje na temat dojrzewania, zdolności, różnic między płciami, różnic społecznych przekazuje Korczak językiem prostym i obrazowym, odwołując się do wielu przykładów z życia swoich podopiecznych.
Książka może zainteresować nie tylko młodych Czytelników, ale również ich wychowawców, a także wszystkich tych, którzy pragną lepiej poznać i zrozumieć siebie.
Współczesne babcie i dziadkowie spędzają ze swoimi wnukami coraz więcej czasu i nie wystarcza im już jedynie opowiadanie bajek i chodzenie z dziećmi na spacery – chcą robić więcej. Poradnik dla Babci i Dziadka dostarcza dziesiątek porad i wskazówek, jak wesoło spędzać czas z wnukami. Znajdują się tu porady dotyczące opieki nad niemowlakiem oraz troszkę starszym dzieckiem, z którym można robić wiele wspaniałych i wesołych rzeczy. To doskonała książka dla każdej Babci i każdego Dziadka!
Najwspanialszym prezentem, jaki dzieci mogą otrzymać od swoich dziadków, jest wspólnie spędzony czas. Poradnik dla Babci i Dziadka to pomysły na wspólne gotowanie, tworzenie czarodziejskich Ogrodów Wróżek i tajemniczych Polan Skrzatów, stworzenie rodzinnego drzewa genealogicznego, wycieczki do zoo, zabawy na świeżym powietrzu (np. Podwórkowa Olimpiada albo Poszukiwania Czterolistnej koniczynki) i wiele, wiele innych… Wszystkie gry i zabawy są łatwe i szybkie do zorganizowania!
Autorka książki analizując przejawy współczesnej kultury wizualnej wskazuje także na jej początki, odnajdując jej bezpośrednie korzenie w drukach protestanckich oraz późniejszej anglosaskiej tradycji wydawniczej. Stąd też w książce pojawia się wiele niezwykle ciekawych przykładów funkcjonowania tekstów wizualnych w XVIII wieku w Anglii i Stanach Zjednoczonych.
Książka Marka Gajdzińskiego to podręcznik wychowania metodą harcerską, przeznaczony dla instruktorów, którzy chcą dokładnie zrozumieć, w jaki sposób stosowane w harcerstwie ?chwyty? wychowawcze oddziałują na chłopców.
A zwłaszcza dla tych, którzy chcą twórczo rozwijać harcerski system wychowania, formułować nowe, ciekawe programy, konstruować nowe, lepsze narzędzia wychowawcze. Jednym słowem, dla tych, którzy chcą być nie tylko dobrymi ?rzemieślnikami?, ale mają także ambicje twórcze. Książka warta polecenia także tym wszystkim nie-harcerzom, którzy chcieliby harcerstwo zrozumieć i dowiedzieć się czemu zawdzięcza ono swoje ? odnoszone już od ponad stu lat ? sukcesy wychowawcze.
?Harcerski system wychowania? to podsumowanie wieloletnich doświadczeń drużynowego warszawskiej ?Szesnastki? ? 16 WDH im. Zawiszy Czarnego ? jednego z założycieli ZHR i twórcy Harcerskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego.
Poronienie jest stratą dziecka, a dotknięta nią rodzina - mama, tata oraz rodzeństwo - ma prawo do żałoby.
Niniejsza książka kierowana jest do rodziców, którzy chcieliby przejść świadomie przez różne etapy żałoby oraz przeżyć towarzyszące jej emocje, wraz ze starszym rodzeństwem.
Dlaczego my ? współcześni rodzice ? którzy od pierwszej klasy wracaliśmy ze szkoły z kluczem na szyi (nie mając telefonów komórkowych!), graliśmy w kapsle (a nikt wtedy nie słyszał o antybakteryjnych nawilżanych chusteczkach!) i wspinaliśmy się na drzewa (czy dorośli nie myśleli wtedy o krzywdzie, jaką może wyrządzić dziecku grawitacja?) wszędzie wietrzymy podstęp i zagrożenie dla naszych dzieci? Nie wypuszczamy ich samych na podwórko (a co, jeśli ktoś je zaczepi?). Wydajemy fortunę na gadżety, mające zapewnić bezpieczeństwo raczkującym niemowlętom (a co, jeśli się uderzy?), stresujemy się, gdy nastolatek przez kwadrans nie odbiera telefonu (pewnie już nie żyje!), a w sprawach związanych z wychowaniem ufamy ?ekspertom?, zamiast własnemu instynktowi.
Właśnie dowiedziałeś się, że wkrótce na świecie pojawi się twój wnuk lub wnuczka? Gratulujemy! Pora więc wziąć się do pracy i przygotować się do nowej roli! Ten znakomity poradnik to jednak doskonała pozycja nie tylko dla świeżo upieczonych dziadków, ale także dla doświadczonych weteranów.
Ta napisana z humorem i lekkim przymrużeniem oka książka, stanowi także świetny pomysł na prezent, mówiący: mamo, tato, będziemy mieli dziecko! Podczas gdy zasadnicza odpowiedzialność za pociechy leży po stronie rodziców, dziadkowie są osobami, które przynoszą wnukom czekoladę i po prostu rozpieszczają. Ale to, co brzmi jak sielanka, może nieść ze sobą kilka problemów: także dziadkowie czują się odpowiedzialni za wnuki, chcą mieć swój wkład w ich wychowywanie, a także o wiele więcej – krótko mówiąc, chcą wszystko robić dobrze.
W niniejszej publikacji zasadniczym celem uczyniłam rekonstrukcję i krytykę dyskursów o młodzieży (w ramach pewnego historycznie określonego „pola dyskursywnego”) i ostatecznie identyfikację relacji wiedzy – władzy, w której znajduje oparcie i legitymizację praktyka sprawowania władzy nad współczesną młodzieżą. Ostatecznie książka ta pomyślana jest jako narracja na temat urządzania młodzieży w Polsce. Zwracam się w stronę stworzonej przez Foucaulta jednej z najbardziej inspirującej poznawczo we współczesnych naukach społecznych koncepcji urządzania. (…)
Strukturę i kierunek wywodu wyznaczyło przyjęcie założenia, że współczesne dyskursy o młodzieży stanowią konstytutywny element urządzania społeczeństwa. W związku z tym zasadnicza linia rozważań obejmuje analizę tego, jak określone reprezentacje młodzieży (profile epistemiczne, wiedza, racjonalności) czynią możliwymi, uprawomocniają istnienie pewnych typów praktyk społecznych (technik, interwencji, strategii, programów). Celem Autorki było bowiem ukazanie owego permanentnego i konstytutywnego powiązania episteme i techne w praktykach dyskursywnych i polityce młodzieżowej. Z tego powodu rozpoczyna od refleksji nad problematyką władzy w perspektywie pedagogiki analityczno-krytycznej, w której to odnajduje teoretyczne i metodologiczne ugruntowanie analiz prowadzonych w kolejnych częściach pracy....
Poradnik szczegółowo omawia zasady grzeczności językowej obowiązujące w relacjach różnych osób, np. przełożony - podwładny, ksiądz - parafianie, i w różnych sytuacjach, np. na ulicy, w sklepie, w windzie. Bogaty w przykłady, uczy, jakimi słowami witać się i żegnać, dziękować i przepraszać albo np. grzecznie odmawiać. Wiele uwagi poświęca grzeczności (a także jej brakowi) w mediach. Książkę wzbogacają porady językowe dotyczące różnych aspektów grzeczności językowej.
Książka jest pierwszym tego typu opracowaniem przygotowanym przez grupę specjalistów. Odsłania nie tylko twórców i organizatorów szkolnictwa w Europie i na świecie w przeszłości, ale także koncepcje pedagogiki opiekuńczej, społecznej, resocjalizacyjnej i przedszkolnej doskonale sprawdzające się we współczesnej praktyce pedagogicznej. Aktualność zawartych tu koncepcji teoretycznopraktycznych w czasach współczesnych kiedy wychowanie ponosi powszechne fiasko jawi się jako szansaPedagogie zgromadzeń zakonnych nadal stanowić mogą wartościowe źródło inspiracji dla studentów i poszukujących nauczycieli, dla twórczych i refleksyjnych pedagogów, teologów, animatorów pracy kulturalnej i społecznej. W tym sensie winna wejść do kanonu lektur obowiązkowych na wszelkich kierunkach pedagogicznych, socjalnych, teologicznych, kulturoznawczych. Dla kreatorów kultury masowej, ośrodków i osób opiniotwórczych, komentatorów życia publicznego, reformatorów edukacji książka ta jawi się jako dokument pozwalający realnie oceniać wkład zgromadzeń zakonnych w wychowawcze podnoszenie godności człowieka i jego rozwoju jest bowiem przede wszystkim dokumentem humanizmu i krzewienia kultury we wszelkich dziedzinach życia, nie tylko religijnej.
Dobre maniery to klucz do sukcesu towarzyskiego, udanych relacji biznesowych i społecznych.
Autorka przygląda się formom towarzyskim obowiązującym w dwudziestoleciu międzywojennym w różnych środowiskach. Zagląda do salonów, dworów ziemiańskich, a także do domów mieszczańskich i miejsc pracy, analizuje też szczególne grupy zawodowe, jak wojskowi. Zajmuje się kulturą stołu oraz różnymi sytuacjami życiowymi podlegającymi zasadom savoir-vivre'u jak chrzciny, śluby i pogrzeby, spotkania towarzyskie i rodzinne oraz wizyty oficjalne i prywatne...
Tekst ubarwiają cytaty z pamiętników i wspomnień, literatury pięknej, ówczesnej prasy, a także opisy zachowań towarzyskich preferowane przez autorów poradników i kodeksów savoir-vivre'u. Całości towarzyszą starannie dobrane ilustracje archiwalne.
Książka jest próbą wyjaśnienia sensu starań o osiągnięcie w skali powszechnej komplementarności obu tytułowych zjawisk i procesów - edukacji i autoedukacji. Zastanawiam się […] także, czy jest uzasadnienie, by iść dalej i oprócz komplementarności uwzględnić ich pożądaną współzależność. Bowiem gdy głębiej się zastanowimy nad społeczną i egzystencjalną potrzebą intensyfikacji obu tych procesów, to dojdziemy do wniosku, że ani edukacja, realizowana głównie w ramach działań interaktywnych, ani autoedukacja, oparta na działaniach interaktywnych, jeśli mają być autentycznie twórcze, nie mogą obyć się bez siebie wzajemnie.
Z Wprowadzenia
Rodzina ujmowana jest jako podstawowe i najważniejsze środowisko życia, rozwoju i wychowania człowieka, dlatego w pedagogice stanowi ona ważny obszar poznania naukowego. W związku z dokonującym się współcześnie wieloma przeobrażeniami społeczno-kulturowymi wpływającymi na funkcjonowanie rodzin, konieczne jest podejmowanie analiz naukowych, badań i dyskusji nad zmieniającymi się warunkami wychowania w rodzinie. Przedmiotem dociekań naukowych pedagogiki rodziny jest teoretyczna refleksja i badania nad wychowaniem w rodzinie, które jest wieloaspektową rzeczywistością, ulegającą obecnie różnorodnym przeobrażeniom. Pedagogika rodziny jako szczegółowa subdyscyplina pedagogiczna podejmuje problemy wychowawczego funkcjonowania środowiska rodzinnego ujmowane w szerokim znaczeniu, z uwzględnieniem aspektów socjalizacji, inkulturacji i opieki.
Panuje przekonanie, że uczeń z zespołem ADHD to poważny problem dla współczesnej rodziny i szkoły. Niełatwo jest tym dwóm środowiskom zaakceptować jego ?złożoną inność?. Być może wynika to z niezrozumienia, czym tak naprawdę jest ADHD. Istotne jest zatem, aby wiedza o zespole ADHD była rozpowszechniana na dużą skalę, zarówno w środowiskach rodzinnych, jak i szkolnych. To głównie na nich spoczywa ciężar wychowania i kształcenia dzieci, w tym również dzieci z zespołem ADHD.
Powstaje podstawowe pytanie: jaki jest poziom wiedzy środowiska rodzinnego i szkolnego na temat zespołu ADHD u dzieci w młodszym wieku szkolnym?
Poszukiwanie odpowiedzi na powyższe pytania poświęcona jest niniejsza publikacja, która składa się z trzech rozdziałów. Pierwszy dotyczy teoretycznych podstaw badań, drugi zawiera założenia metodologiczne badań własnych, a w rozdziale trzecim zaprezentowano wyniki badań oraz płynące z nich wnioski i zalecenia dla osób odpowiadających za wychowanie i kształcenie dzieci z ADHD.
Pierwszy rozdział ? Teoretyczne podstawy badań ? obejmuje trzy podrozdziały. W pierwszym zamieszczono charakterystykę środowiska rodzinnego i szkolnego jako najważniejszych środowisk w życiu dziecka. Dlatego też istotne jest, aby w obu tych środowiskach był wysoki poziom świadomości w odniesieniu do problemu ADHD. Warto zaznaczyć, że tylko kompetentny nauczyciel, dzięki swojej wiedzy z zakresu ADHD, jest w stanie szybko pomóc dziecku przejawiającemu symptomy tego zespołu. Nauczyciel powinien służyć wsparciem i radą rodzicom dziecka z zespołem ADHD.
Drugi podrozdział przedstawia podstawową wiedzę na temat ADHD, a w szczególności genezy powstania zespołu ADHD, głównych przyczyn, objawów zaburzenia, kryteriów diagnozy oraz typów i form leczenia. W rozdziale tym scharakteryzowano również główne problemy, z jakimi borykają się uczniowie mający symptomy ADHD, oraz najkorzystniejsze warunki do pracy dla takich dzieci.
W podrozdziale trzecim opisano aspekty prawne i praktyczne dzieci z zespołem ADHD. W związku z tym omówiono prawa przysługujące dzieciom z ADHD oraz działalność stowarzyszeń na rzecz takich dzieci. Refleksji poddano poglądy na temat lekarstw przepisywanych dzieciom oraz ich refundacji. Zaprezentowano także, co jest istotne z punktu widzenia praktyki, przykładowe rozwiązania niezbędne w pracy z dzieckiem nadpobudliwym psychoruchowo. Zamieszczono również charakterystykę pomocy dydaktycznej w formie programu na płycie CD (ADHD w pigułce) dla rodziców i nauczycieli w wychowaniu i kształceniu dziecka z nadpobudliwością psychoruchową oraz prezentacji szkoleniowej (PDF pt. ADHD ? zespół nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji uwagi).
Drugi rozdział, jak już wspomniałam, poświęcony jest metodologii badań własnych ? przedstawiono w nim główny problem badawczy, metody i narzędzia badawcze, a także charakterystykę badanych osób oraz terenu badań.
Trzeci rozdział stanowi część empiryczną książki, zawiera opis własnych badań oraz analizę ich wyników.
Książkę zamykają wnioski i spostrzeżenia z przeprowadzonych badań dotyczących zarówno wiedzy środowiska rodzinnego i szkolnego na temat dzieci z zespołem ADHD, jak i wskazówek odnoszących się do pracy z tymi dziećmi.
Fragment wstępu
Książka
zawiera
płytę CD!
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
