Jak zadbać o prawidłowy rozwój emocjonalny dziecka? Oczywiście nie ma idealnych ojców ani idealnych matek – wszyscy popełniamy błędy. Większość rodziców robi wszystko, by okazać swoim dzieciom miłość, troskę i zrozumienie. Jeśli chcesz: poznać podstawowe potrzeby emocjonalne swojego dziecka; nauczyć się, jak zaspokajać te potrzeby w zrównoważony sposób; zbudować bliską więź z dzieckiem; konstruktywnie radzić sobie z codziennymi trudnościami ten dział jest własnie dla Ciebie. Mnóstwo praktycznych poradników i porad dla rodziców i specjalistów. Znani psycholodzy przekonują, że kluczowe dla prawidłowego, zdrowego rozwoju dziecka jest zaspokojenie podstawowych potrzeb emocjonalnych, do których należą: bezpieczne przywiązanie i akceptacja, zdrowa autonomia i kompetencja oraz wartości duchowe. Prezentujemy rozważania teoretyczne i praktyczne nad współczesnymi problemami rozwoju twórczego dziecka.
Wartości wyznaczają horyzont rozwoju człowieka. (…) Młody człowiek otwiera się na wartości, zwykle w specyficzny tylko dla siebie sposób. Bywa, że deterministyczne nastawia się na ideał, pragnie być najlepszy, podziwiany, ważny. Sposób bycia i wyrażania siebie jest zatem odpowiedzią na tę potrzebę i daje również obraz tego, co jest dla niego prymarne, a więc wartościowe. Z tego też powodu, mając na uwadze istotne funkcje wartości, w wymiarze zarówno subiektywnym, jak i obiektywnym, podjęto próbę ustalenia, na czym koncentruje się młodzież licealna. (…) w perspektywie problematyki podjętej w tej książce ważne było również poznanie, w jakim zakresie młodzież doświadcza lub doświadczała samotności i jak sobie z nią radzi. Nie bez powodu dociekano również zainteresowań i pasji młodzieży, które wypełniają jej wolny czas, a ponadto stanowią podstawę i przestrzeń rozwoju, autoafirmacji i samourzeczywistnienia. […] Przedmiot badań stanowiły zatem trzy kategorie: wartości, samotność i pasje.
Prezentowana książka została poświęcona zagadnieniu wykorzystania arteterapii w resocjalizacji recydywistów penitencjarnych. Jest to jej drugie wydanie, w którym poszerzono znacznie część badawczą o analizy dwojakiego rodzaju. Poddano badaniom wpływ programu arteterapeutycznego na poprawę zachowania recydywistów, zmianę w hierarchii wartości oraz zmianę w postawach wobec uczestnictwa w działaniach resocjalizacyjnych. Korzystna zmiana w zakresie tych kategorii jest istotnym wskaźnikiem efektywności resocjalizacji. Drugi nurt analiz podejmował zagadnienie wpływu czynników związanych z przebiegiem resocjalizacji: systemu odbywania kary, charakteru przestępczości, statusu podkulturowego oraz stażu pobytu w zakładzie karnym na zróżnicowanie rezultatów terapii przez kreację plastyczną. Poszerzenie zaprezentowanych badań o analizę czynników pedagogicznych dopełnia zaprezentowany w pierwszym wydaniu książki obraz efektywności weryfikowanej metody terapii przez kreację plastyczną w zakresie korzystnego wpływu na zmiany w zachowaniu i osobowości resocjalizowanych jednostek – recydywistów penitencjarnych.
Książka obejmuje jedenaście rozdziałów, w tym cztery pierwsze składają się na część teoretyczną, a kolejne zawierają koncepcję badawczą oraz wyniki zrealizowanych badań.
Przedstawiona na łamach tej książki koncepcja resocjalizacji stanowi teoretyczne podłoże dla projektowania programów adresowanych do jednostek, u których nieprzystosowanie społeczne i przestępczość są wynikiem splotu niekorzystnych czynników socjokulturowych, sytuacyjnych bądź psychicznych, z wyłączeniem osób, u których zaburzenia zachowania są następstwem patologii w obrębie centralnego układu nerwowego lub innych uwarunkowań biologicznych. Zawężenie zasięgu stosowania koncepcji nie oznacza jej „nieprzydatności” w resocjalizacji wymienionej grupy jednostek, lecz sugeruje konieczność łączenia procedur resocjalizacyjnych z innymi formami terapii, często farmakologicznej i psychiatrycznej, co znacznie wykracza poza zakres pedagogiki resocjalizacyjnej.
Podjęta problematyka, oscylująca wokół zagadnień zaburzeń indywidualnego i społecznego funkcjonowania jednostki oraz kreatywności i samorealizacji, wpisuje się w nurt rozważań poszukujący recepty nie tylko na polepszenie relacji międzyludzkich, ale także na pomoc jednostce „zaburzonej” w nawiązaniu konstruktywnych relacji społecznych i osiągnięciu satysfakcji życiowej. Proponowane ujęcie resocjalizacji, nawiązując do myśli psychologii pozytywnej, przyjmuje orientację podmiotową i humanistyczną.
Istotne jest również zwrócenie uwagi na znaczenie działań o charakterze terapeutycznym w resocjalizacji penitencjarnej. Obszar terapii jest ciągle jeszcze marginalizowany w polskiej praktyce resocjalizacyjnej zakładów karnych, co jak się wydaje, stanowi wynik przekonań o konieczności punitywnego traktowania przestępcy, mających źródło w systemie dyscyplinarno-izolacyjnym, a także niedostatecznego przygotowania pedagogów w zakresie prowadzenia tego rodzaju oddziaływań (Bartkowicz 2001).
Zbiór wierszyków w przyjemny i zrozumiały sposób opisuje zasady panujące na drodze. Rymowanki nie tylko uczą prawidłowego zachowania, ale także potępiają nieprzepisowe i niekulturalne postępowanie. Uświadamiają dzieciom, jakie sytuacje mogą być groźne i niebezpieczne. Lektura wprowadzi maluchy w świat ruchu drogowego, przy okazji przypominając jego zasady dorosłym. Wierszyki dodatkowo przedstawione są w formie barwnych i zabawnych ilustracji Wojciecha Górskiego, które zachwycą każde dziecko.
W publikacji przedstawiono, w jakim stopniu postępowanie ze skazanymi w polskich jednostkach penitencjarnych odpowiada przyjętym standardom międzynarodowym.
W książce omówiono przepisy dotyczące traktowania więźniów i zestawiono je z rekomendacjami instytucji prewencyjnych, których zadaniem jest zapobieganie torturom oraz innemu nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu. Zaprezentowano także orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego, sądów apelacyjnych oraz przedstawiono aktualną praktykę w polskich jednostkach penitencjarnych.
Monografia przeznaczona jest dla adwokatów, radców prawnych, funkcjonariuszy służby więziennej, pracowników jednostek penitencjarnych oraz urzędników zaangażowanych w planowanie i realizację reform penitencjarnych. Zainteresuje również studentów prawa i resocjalizacji.
Światowy bestseller pośród publikacji poświęconych problemom, z jakimi każdego dnia zmagają się rodzice i dzieci. Praktyczne ćwiczenia i wskazówki ułatwiające opanowanie sztuki komunikowania się z dziećmi i... nie tylko z nimi sprawiają, że książka ta nie jest "zarezerwowana" tylko dla profesjonalistów. Jest przeznaczona dla każdego, kto chciałby nie tylko lepiej rozumieć i mądrzej kochać dzieci, ale i być przez dzieci kochanym i rozumianym. Książkę uzupełnia suplement: "Doświadczenia rodziców polskich".
Fragment „Jak mówić żeby dzieci nas słuchały Jak słuchać żeby dzieci do nas mówiły”
Pytania, zalecenia i relacje rodziców Odpowiedzi na pytania rodziców
1. Czy to ważne, aby zawsze wczuwać się w przeżycia dziecka?
Nie. Wiele naszych rozmów z dziećmi jest przypadkową wymianą zdań. Jeżeli dziecko mówi: „Mamo, dzisiaj po szkole idę do Davi-da" - nie wydaje się konieczne, aby należało odpowiedzieć: „A więc postanowiłeś, że odwiedzisz przyjaciela dzisiaj po południu". Zwykłe: „Dobrze, że mi to mówisz" - będzie wystarczającą odpowiedzią. Okazją do „wczuwania się" jest moment, kiedy dziecko chce ci powiedzieć, co czuje. Odwzajemnienie jego pozytywnych uczuć nie stanowi większego problemu. Nie jest trudno odpowiedzieć na dziecięcy okrzyk: „Dostałem dzisiaj 97 punktów z testu z matmy!" - z równym entuzjazmem: „97! Musisz być bardzo szczęśliwy!"
Natomiast negatywne emocje dziecka wymagają o wiele większej zręczności. Dlatego musimy pozbyć się naszych starych ciągotek do ignorowania, zaprzeczania, moralizowania itd. Jeden z ojców powiedział, że tym, co pomogło mu stać się bardziej wrażliwym na emocjonalne potrzeby jego syna, było porównanie zmaltretowanych, nie- j szczęśliwych chłopięcych uczuć z fizycznymi ranami. Czasami wyobrażenie sobie skaleczenia pozwoliło mu zdać sobie sprawę, iż jego syn wymaga takiej samej wytężonej uwagi z powodu swych zranionych uczuć, jakiej potrzebowałby, mając zranione kolano.
2. Co jest złego, gdy pytamy dziecko wprost: „Dlaczego tak to odczuwasz?"
Niektóre dzieci potrafią powiedzieć, że się boją, są złe lub nieszczę- j śliwę. Dla wielu jednak pytanie „dlaczego?" tylko powiększa ich problem. Do pierwotnego zmartwienia dochodzi jeszcze to, że dziecko musi teraz analizować przyczynę i dać rozsądne wyjaśnienie. Bardzo często dzieci nie wiedzą, dlaczego tak się czują, jak się czują. Innym razem nie mają chęci odpowiedzieć, ponieważ czują, że w oczach dorosłych to, co powiedzą, może wydać się nie dość przekonujące. („To dlaczego płaczesz"?).
Podziękowania
List do Czytelnika polskiego
List do Czytelników
Jak czytać tę książkę i korzystać z niej
1. Jak pomóc dzieciom, by radziły sobie z własnymi uczuciami
2. Zachęcanie do współpracy
3. Zamiast karania
4. Zachęcanie do samodzielności
5. Pochwały
6. Uwalnianie dzieci od grania ról
7. Podsumowanie
A właściwie to o co chodzi?
Aneks
Wiele lat później
I Listy
II Tak, ale... A co, jeśli...Co byś powiedział na...?
III Ich język ojczysty
Trzydziesta rocznica
Następne pokolenie
[...] Praca przedstawia niezwykle ważne poznawczo i pod względem ba- dawczym zagadnienia, łącząc obszar edukacji dorosłych, a w szczególności uczenia się dorosłych i to w niesformalizowanej postaci, z wybranymi aspektami kultury, w tym kultury popularnej. Zawiera dojrzałe analizy te- oretycznych założeń, wyjaśniających przedmiot badań, oraz przemyślane interpretacje badanych empirycznie zjawisk. Teksty opracowania bardzo żywo „reagują” na współczesną rzeczywistość i odnoszą się do ważnych obszarów codziennego doświadczania życia przez Polaków. Propozycje kul- tury i popkultury zostały przez Autorów „obejrzane” z perspektywy ich rze- czywistych edukacyjnych funkcji, a nie tylko funkcji założonych. Nie brakuje wątków krytycznych oraz kategorii badawczo otwartych, inspirujących do dalszych poszukiwań naukowych. [...] Fragment recenzji prof. dr hab. Elżbiety Kowalskiej-Dubas
Proces uczenia się od dawna stanowi przedmiot zainteresowania pedagogów oraz jest obiektem badań naukowców. Zarówno nauczycieli, jak i polityków oświaty nurtują m.in. następujące pytania:
Co wiemy o sposobie, w jaki zdobywamy wiedzę i nabywamy nowe umiejętności?
Jakie są biologiczne podstawy tego procesu?
W jaki sposób motywacja, emocje oraz sposób oceniania wpływają na efektywność uczenia się?
Jakie korzyści może przynieść praca w grupach, realizacja projektów przez uczniów, ocena kształtująca oraz zastosowanie nowoczesnych technologii?
Jaki wpływ na skuteczność uczenia się ma środowisko rodzinne?
Jest to lektura dla wszystkich, którzy chcą się dowiedzieć, w jaki sposób zoptymalizować proces pracy z uczniami w klasie oraz poza nią. Jej głównym celem jest dostarczenie niezbędnych informacji do zastosowania nie tylko w praktyce nauczania, ale także przy kształtowaniu polityki edukacyjnej. Czołowi badacze z całego świata przedstawiają w książce wyniki badań dotyczących zarówno procesu uczenia się, jak również metod i technik stosowanych w szkołach i innych ośrodkach edukacyjnych.
Znajomość istoty choroby, jaką jest astma oskrzelowa, rozumienia zasad leczenia przewlekłego i, co więcej, umiejętność udzielania właściwej pomocy w sytuacji zaostrzenia objawów jest obowiązkiem całego otoczenia dziecka, jego rodziców, opiekunów i nauczycieli. Taka zintegrowana opieka zapewnia dziecku choremu na astmę poczucie bezpieczeństwa, umożliwia prowadzenie normalnego życia, naukę, a nawet uprawianie sportu. Dlatego też broszura opracowana przez specjalistów pod redakcją prof. dr. hab. med. Andrzeja Emeryka, przewodniczącego Sekcji Pediatrii Polskiego Towarzystwa Alergologicznego, adresowana do nauczycieli i rodziców chorego na astmę dziecka jest cenną pozycją literaturową. Opracowanie to w bardzo przejrzysty, interesujący sposób przedstawia najważniejsze elementy patologii, jaką jest astma oskrzelowa, ze szczególnym odniesieniem do dzieci i zasady leczenia tej choroby zarówno w stanie stabilizacji astmy, jak i w okresie zaostrzeń jej objawów. Uczy, jak postępować, aby astma nie zakłócała normalnego funkcjonowania dziecka w środowisku.
Profilaktyka społeczna i probacja stanowią ważny obszar ograniczania rozmiarów przestępczości i neutralizacji czynników generujących zachowania odbiegające od norm społecznych.
W ostatnich dziesięcioleciach wprowadzono do praktyki zapobiegania przestępczości i patologii zachowań różnorodne strategie oparte na najważniejszych teoriach z zakresu nauk społecznych, wynikach eksperymentów naukowych prowadzonych w krajach o najwyższej kulturze resocjalizacyjnej oraz doświadczeniach z najbardziej skutecznych projektów realizowanych przez specjalistów w wielu obszarach szczególnie zagrożonych rozwojem patologii społecznej.
Zamieszczone w niniejszym zbiorze artykuły zapoznają z licznymi koncepcjami i ich weryfikacjami w obszarach działalności profilaktyczno-probacyjnej oraz podają przykłady organizacyjnych rozwiązań i metod działań uwzględniających specyficzne uwarunkowania skutecznych działań w wielu środowiskach.
Mamy nadzieję, że większość z tych opracowań okaże się cennym materiałem w kształceniu studentów resocjalizacji i pracy socjalnej oraz że będą z nich korzystać specjaliści działający w ramach wielorakich form pomocy społecznej.
Prof. dr hab. Bronisław Urban
Książka skierowana jest do dzieci wychowywanych przez rodziców tej samej płci. Mają one prawo do spokojnego dorastania, akceptacji, do rozmawiania o swojej rodzinie w nieskrępowany sposób - bez konieczności opowiadania zmyślonych historii oraz przeżywania całej sytuacji w odosobnieniu. Książka skierowana jest również do przyszłych ojców i matek, którzy często, decydując się na wychowywanie dzieci, obawiają się, że wprowadzają w ich życie zamęt. Czują się winni, że obarczają je własnymi uwarunkowaniami seksualnymi. Ich obawy są bezpodstawne. ""Tym, którzy mówią, żeby pomyśleć o dzieciach w przyszłości, odpowiem: dajcie im prawo, które je ochroni. I powiem więcej: zmieńcie prawo, które je depcze, ignoruje, uciska i izoluje. Te dzieci są. One naprawdę istnieją. Dajcie im godność. Nie odmawiajcie im jej. Nigdy więcej.Jedna rzecz zawsze była dla mnie jasna: orientacja seksualna osoby, która zdecydowała się wydać mnie na świat nigdy nie uczyniła ze mnie dziwaczki. Za to inne czynniki takie, jak- Kościół, prawo, społeczne wykluczenie - owszem. Sprawiały, że czułam się źle i że jakaś część mnie była zawsze schowana, nieopowiedziana, brudna.""(fragment książki)
Prezentowana Czytelnikowi kolejna monografia z serii Komunikacja Społeczna w Edukacji jest tematycznie związana właśnie z wymienionymi wyżej aspektami komunikowania. Książka zawiera 11 rozdziałów napisanych przez czternaściorga autorów z następujących siedmiu uczelni: Uniwersytet Jagielloński, Uniwersytet Wrocławski, Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II, Uniwersytet Pedagogiczny im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie, Politechnika Częstochowska, Akademia Wychowania Fizycznego w Krakowie oraz Uniwersytet Śląski w Opawie ? Wydział Przedsiębiorczości i Handlu w Karwinie. Tym samym ma miejsce kontynuacja kilkuletniej współpracy pedagogów (a także przedstawicieli innych dyscyplin) zajmujących się problematyką komunikacji społecznej, pochodzących z Polski i Republiki Czeskiej.
Z Wprowadzenia
W ostatnich latach nie ukazała się ani jedna publikacja metodyczna omawiająca kompleksowo problemy dwulatka w placówce wychowania przedszkolnego. Naprzeciw aktualnym potrzebom wychodzą niezmiennie prof. Edyta Gruszczyk-Kolczyńska i Ewa Zielińska, prezentując ponad 300-stronicową skarbnicę praktycznej wiedzy – podręcznik metodyczny „Dwulatki i trzylatki w przedszkolu i w domu. Jak świadomie je wychowywać
i uczyć” wydany przez Centrum Edukacyjne BLIŻEJ PRZEDSZKOLA.
Publikacja ta adresowana jest do nauczycieli i do rodziców, ponieważ bez wzajemnej współpracy trudno uzyskać dobre efekty wychowania i kształcenia dzieci. Jak przystało na podręcznik metodyczny, został do niego dodatkowo opracowany pakiet pomocy dydaktycznych – zabawek edukacyjnych: książka metodyczna przeznaczona jest dla nauczyciela, pakiety dla każdego dziecka z jego grupy.
Podręcznik metodyczny „Dwulatki i trzylatki w przedszkolu i w domu. Jak świadomie je wychowywać i uczyć”:
wykorzystuje obecny stan wiedzy o rozwoju psychoruchowym i procesie uczenia się dzieci
w budowaniu modeli metodycznych w wychowaniu i kształceniu przedszkolaków;
konkretyzuje ponadczasowe wartości pedagogiki przedszkolnej, z respektowaniem aktualnych regulacji prawnych działalności pedagogicznej wychowania przedszkolnego;
uwzględnia zmiany w wychowaniu rodzinnym i oczekiwania rodziców przedszkolaków.
To ponad 300-stronicowa skarbnica praktycznej wiedzy, z której dowiesz się:
o indywidualnych różnicach rozwoju psychoruchowego dzieci w drugim i trzecim roku życia oraz oczekiwaniach, jakim muszą one sprostać, przekraczając próg przedszkola;
o najważniejszych ustaleniach dotyczących wspomagania rozwoju umysłowego
i kształtowania ważnych umiejętności; poznasz także krótką charakterystykę procesu uczenia się maluchów;
o kształtowaniu się dziecięcej ciekawości, gdyż od niej zaczyna się proces uczenia;
jak zorganizować zajęcia w grupach różnowiekowych;
o zależnościach pomiędzy wychowaniem zamierzonym i niezamierzonym, a także o tym, jak dzieci dowiadują się, co można, a czego nie można;
jakie są sprawdzone sposoby kształtowania dziecięcych kompetencji, aby proces uczenia się był zgodny z ich naturalnym rozwojem;
o co zadbać, aby dzieci bawiły się mądrze i długo;
o kształtowaniu czynności samoobsługowych z uwzględnieniem możliwości dzieci;
o sposobach rozwijania sprawności ruchowej oraz dbałości o zdrowie maluchów;
o wspomaganiu najmłodszych w skupianiu uwagi i organizowaniu aktywności, tak aby lepiej radzili sobie w każdej sytuacji;
o wspomaganiu w kształtowaniu umiejętności liczenia i rachowania – konkretne wskazówki oraz przykłady zadań i zabaw;
o sposobach wdrażania maluchów do słuchania muzyki, organizowania zabaw ruchowych przy muzyce, śpiewania piosenek i muzykowania;
o współdziałaniu starszych i młodszych dzieci w ćwiczeniach i zabawach prowadzonych
w konwencji Metody Ruchu Rozwijającego – przykłady wspólnych zajęć;
o wspomaganiu w realizowaniu złożonych form działalności.
Jak powinna wyglądać i na czym opierać się diagnoza dziecka z niepełnosprawnością intelektualną? Co to jest wczesna interwencja i czym się różni od wczesnego wspomagania rozwoju? Jakie przedszkole będzie najlepsze dla dziecka z niepełnosprawnością intelektualną? Jakie możliwości edukacyjne ma do wyboru uczeń z lekką niepełnosprawnością intelektualną, a jakie z umiarkowanym lub znacznym stopniem niepełnosprawności intelektualnej? Co to są zajęcia rewalidacyjno-wychowawcze dla dzieci i młodzieży z głębokim stopniem niepełnosprawności intelektualnej? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań przyniesie lektura książki.Z recenzji prof. dr hab. Marzenny Zaorskiej, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu:(...) wyrażam pełne przekonanie, że recenzowane opracowanie przyczyni się do lepszych i bardziej efektywnych działań realizowanych w instytucjach edukacyjnych, a wyznaczanych przez obowiązujące unormowania prawa oświatowego, których adresatem są uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną. Ponadto pozwoli nauczycielom pracującym w szkolnictwie ogólnodostępnym, integracyjnym i specjalnym działać w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb konkretnego ucznia, w oparciu o podbudowę teoretyczną i praktyczną.
Książka jest wieloaspektowym studium dotyczącym wydarzenia ludzkiej śmierci(wraz ze wszystkim, co ją poprzedza i co po niej następuje) ze szczególnymuwzględnieniem perspektywy edukacyjnej. W prezentowanych tekstach przedstawicieleróżnych dyscyplin humanistycznych poddają gruntownej ocenie znaczeniefenomenu ludzkiego cierpienia, umierania, żałoby.
Edukacyjne dążenia do integracji to przede wszystkim potrzeba dokonania zmian jakościowych poszczególnych elementów procesu edukacyjnego. Myślę tu o przedszkolach i szkołach, którym daleko jeszcze dziś do integracji, a „otwarte drzwi" edukacji dla wszystkich dzieci stawiają je przed trudnym problemem. Dotyczy on szczególnie nauczania wielopoziomowego w ramach wspólnego programu oraz pracy nad zintegrowaniem grupy mimo wyraźnych różnic między dziećmi. Jak pokonać ten trud, aby droga do integracji była łatwiejsza i szybsza? Najtrudniejsze zadanie przypada w tym procesie nauczycielowi. Przyzwyczajony przez lata do edukacji selekcyjnej nie zawsze może sobie poradzić ze zmieniającą się rzeczywistością.
W pracy z grupą dzieci o zróżnicowanych potrzebach edukacyjnych istotne jest wychodzenie od jak najpełniejszego poznania każdego dziecka oraz kierowanie się przekonaniem, że wszystkie dzieci można integrować ze sobą. Dobry nauczyciel powinien rozpoznawać potrzeby i możliwości uczniów, a także pomagać im w uczeniu się teorii i praktyki.
Przedmiotem badań są cechy organizacji przyszłości i jej wymagania w stosunku do pracowników, sylwetka pracownika przyszłości, stopień przygotowania studentów ostatniego roku studiów różnych kierunków do aktualnych wymagań rynku pracy i do wymagań nowych organizacji oraz opinie studentów na temat treści kształcenia niezbędnych w szkołach wyższych.
Gdy twoje dzieci są grzeczne, cały świat jaśnieje.
Rewolucyjna metoda, która sprawi, że twoje dzieci będą słuchać bez powtarzania, przypominania lub krzyku.
Dlaczego czasem jest tak trudno skłonić dzieci, by cię słuchały? Prosisz dziecko, by wyłączyło telewizję, zrobiło lekcje, spakowało się do szkoły lub poszło spać. Wiesz, że słyszy, co mówisz, lecz ignoruje to. Prosisz ponownie i… nadal brak jest jakiejkolwiek reakcji. Próbowałeś już wszystkiego - odsyłania do kąta, powtarzania tego samego po raz setny, liczenia do trzech – lecz żadna z tych metod nie działa.
W książce Dziecko, Czy muszę Ci to jeszcze raz powtarzać…? ekspertka ds. wychowania Amy McCready, organizatorka kursów internetowych znanych pod nazwą Positive Parenting Solutions (Pozytywne metody wychowywania dzieci) przedstawia metodę, która eliminuje wielokrotne powtarzanie tego samego lub krzyczenie na dzieci. Proponuje rozwiązanie pełne miłości i jednocześnie niezwykle skuteczne, jeżeli chodzi o skłanianie ich do pożądanych zachowań.
W tej niezwykłej książce McCready rozwiązuje jeden z odwiecznych paradoksów związanych z wychowaniem: danie dzieciom większej swobody, a nie jej ograniczanie, może zakończyć walkę o dominację w domu. Bazując na szkole psychologii Adlera wyjaśnia, że każda istota ludzka ma wrodzoną potrzebę decydowania – dzieci nie są tu wyjątkiem. Gdy jednak potrzeba ta nie jest zaspokajana w pozytywny sposób, zaczynają one poszukiwania, które mogą przejawiać się najbardziej frustrującym postępowaniem. Dwadzieścia trzy narzędzia przedstawione w tej książce są łatwe do zastosowania i bardzo efektywne, jeśli chodzi o eliminowanie niepożądanych zachowań i wydobywanie z dzieci tego, co jest w nich najlepsze. Porady te, mają zastosowanie w stosunku do dzieci w wieku od dwóch do dwunastu lat. Przeczytaj Dziecko, Czy muszę Ci to jeszcze raz powtarzać…? i odkryj na nowo uroki bycia rodzicem.
To bardzo dobra i przystępnie napisana książka dla osób o różnym przygotowaniu. Może zainteresować zarówno osoby systematycznie studiujące wiedzę o ludzkim poznawaniu (filozofia, psychologia, socjologia), jak też przedstawicieli wielu różnych zawodów, dziedzin sztuki i literatury, dla których myślenie intuicyjne jest niezbywalnym źródłem twórczości. W książce umiejętnie przedstawiono dotychczasowe rezultaty badania intuicji. Zapoznajemy się nie tylko z silnymi stronami intuicji, ale także z warunkowanymi przez nią błędami. Niewątpliwym walorem książki jest rozległość zawartej w niej wiedzy o różnych formach i prawdopodobnych mechanizmach intuicyjnego poznawania. W ramach takiego sposobu prezentacji materiału intuicja nabiera cech procesu przenikającego wszystkie procesy umysłowe człowieka, z czego nie zawsze zdajemy sobie sprawę. Prawie każdy akt rozumienia zawdzięczamy intuicji. Oryginalność naszych ocen i wypowiedzi również w dużym stopniu zależy od intuicji. Wszystko, co niewyrażone, niewypowiedziane tkwi w naszych umysłach jest znacznie bogatsze i bardziej złożone niż to, co udaje się nam uporządkować i zakomunikować w standardowy sposób. Z tego właśnie względu wiedza o intuicji ma coraz większe znaczenie, które będzie wzrastało w przyszłości.
Z recenzji prof. Czesława S. Nosala
Czy każdy z nas posiada zdolności intuicyjne? Czy je wykorzystuje? Czy warto się kierować przeczuciami? David G. Myers, psycholog społeczny i propagator wiedzy psychologicznej zebrał w swojej książce to, co psychologia ma do powiedzenia na temat intuicji. Ukazuje różne formy i prawdopodobne mechanizmy intuicyjnego poznawania. Dowodzi zarówno siły intuicji jak i jej słabości. Pisze, że "intuicja - nasza bezpośrednia, natychmiastowa wiedza poprzedzająca racjonalną analizę - ma jednocześnie zdumiewający potencjał i stanowi zaskakujące niebezpieczeństwo". Myers oddziela rzeczywistość od iluzji, pokazując zastosowania intuicji w sporcie, ekonomii, polityce doborze kadr, małżeństwie i pracy terapeutycznej. Książka jest równie fascynująca, jak jej temat.
"Charaktery", Sierpień 2004
Książka ma charakter dwudzielny. W pierwszej jej części omówiono konteksty teoretyczne pedagogiki rodziny (tu m.in. artykuły o rodzinie jako podmiocie przemian i badań społecznych, sposobie życia współczesnych ludzi w ramach rodziny traktowanej jako wspólnota, o kulturze popularnej jako źródle badań nad rodziną), druga poświęcona jest opisowi jej wymiarów praktycznych – pedagogii rodziny (badania dotyczyły m.in. małżeństw i ich jakości, nowej roli ojca w zmieniającym się świecie, istoty działania świetlicy środowiskowej w kontekście potrzeb rodziny z obszarów społecznego ryzyka, obciążenia dzieci w wieku szkolnym pracą związaną z realizacją aspiracji edukacyjnych rodziców).
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
