Książka otwiera nową serię wydawniczą Polskiego Towarzystwa Tomasza Z Akwinu pod nazwą Vademecum filozofii. Autor, kierownik Katedry Filozofii na Wydziale Teologii Uniwersytetu w Paderborn, zabiera głos w starej dyskusji o kompetencje poznania naturalnego i poznania z wiary. Pisze o roli filozofii w uprawianiu filozofii oraz roli rozumu w życiu wiarą w przekonaniu, że rozum i wiara, filozofia i teologia dopełniają się, a nie przeciwstawiają się sobie. Książka zawiera wybór tekstów filozoficznych na temat relacji teologia i filozofia oraz listę lektur pomocniczych.
Nauka i jej rozumienie ma swoje dzieje i doniosłe przełomy, a ich ukazanie pozwala lepiej rozumieć rolę nauki dzisiaj - jej autonomię lub jej służalczość. Na uświadomienie sobie tego pozwala uważna lektura niniejszego dzieła. Autor sięga do samych źródeł i oryginalnych sformułowań różnych filozofów, myślicieli, a także mącicieli ludzkiej myśli. Są to niekiedy olśniewające odkrycia, jak np. dotyczące magii, kabały, ideologów czy pseudo-mistyków, antymetafizycznych i antyreligijnych postaw w konstruowaniu samej koncepcji nauki w myśl stanowienia ""nowego porządku świata"" novus ordo rerum - poprzez utajnione związki elit, przepojone gnozą, pseudo-mistyką i ideologią, mającą za zadanie społeczne rewolucyjne reformy. Szczególnie czasy nowożytne i współczesne, kreujące wielkie utopijne ideologie socjalistyczne, a więc: liberalizmy, nazizmy, komunizmy etatystyczne i globalistyczne, niekiedy podnoszone do godności religii, a nawet kreujące przez ludzi nowe religie - wykorzystywały naukę, czyniąc z niej narzędzie instrumentalizacji człowieka. Tymczasem człowiek jest celem ludzkich działań - także naukowo poznawczych.
Publikacja zawiera materiały z III i IV Międzynarodowego Sympozjum Metafizycznego z cyklu ""Zadania współczesnej metafizyki"", organizowanego przez PTTA. III Międzynarodowe Sympozjum Metafizyczne pt. ""Osoba ludzka i sposoby jej spełniania się w kulturze"" poświęcone było rozumieniu człowieka jako osoby. IV Międzynarodowe Sympozjum Metafizyczne pt. ""O realizm w uprawianiu filozofii"" podjęło ważny dla filozofii i kultury problem sposobu uprawiania filozofii. Pozycja zawiera też materiały z obchodów jubileuszu 50-lecia pracy naukowo-dydaktycznej w KUL o. prof. Mieczysława A. Krąpca.
Książka Problem Absolutu w filozofii Arystotelesa stanowi jedyną w polskiej literaturze naukowej monografię poświęconą jednemu z najważniejszych problemów w filozofii Arystotelesa, mianowicie jego koncepcji Absolutu. Koncepcja Absolutu jest przedstawiona na tle przedarystotelesowskich ujęć Absolutu - w jońskiej filozofii przyrody oraz w nurcie parmenidejsko-platońskim, w których absolut jawi się jako przyczyna materialna, formalna, sprawcza i wzorcza. Następnie została przedstawiona płaszczyzna epistemologiczna i metodologiczna i uwarunkowania wartościowego poznania, następnie koncepcja fizyki i metafizyki Arystotelesa, wraz z koncepcją kosmosu i ruchów w nim występujących oraz koncepcją bytu jako substancji. Ostatni rozdział dotyczy koncepcji Absolutu w aspekcie jego natury i jako przyczyny celowej. Książka stanowi przewodnik po najważniejszych zrębach filozofii Arystotelesa, upowszechniając dorobek największego myśliciela starożytności. Książka Problem Absolutu w filozofii Arystotelesa obejmuje cztery rozdziały, bibliografię, appendix z ks. XII Metafizyki Arystotelesa w języku greckim i polskim, służące jako pomoce dydaktyczne.
Książka jest dziewiątą pozycją w serii BFR. Nawiązuje w swej treści do pracy zatytułowanej: Metafizyka w ekologii. U jej genezy leży troska o studiujących kierunki niefilozoficzne, zwłaszcza nauki humanistyczne oraz matematyczno-przyrodnicze, by zapoznać ich z podstawami metafizycznej (realistycznej) interpretacji rzeczywistości. Tego typu studium ma dopomóc usunąć swoisty brak w wykształceniu, a mianowicie brak całościowego i ostatecznościowego rozumienia świata osób, zwierząt, roślin i rzeczy. Powyższa monografia przybliża źródła i wskazuje na skutki najbardziej nośnych filozoficznych interpretacji świata (monizm, dualizm, pluralizm, realizm); ukazuje jego racjonalność i celowość; zwraca uwagę na konieczne (tzw. subontyczne) złożenia bytów realnych, które pozwalają zrozumieć ich naturę; ujawnia związki przyczynowe jakie występują pomiędzy bytami i ich wewnętrznymi elementami oraz zwraca uwagę na analogiczny sposób bytowania rzeczy, który jest charakterystyczny dla świata realnego. Wszystko to prowadzi do uświadomienia sobie, że od rozumienia świata, a szczególnie człowieka, zależy sposób ludzkiego działania. Stąd mały błąd popełniony na początku w rozumienie świata osób, zwierząt, roślin i rzeczy wielkim staje się w skutkach kulturotwórczej działalności człowieka (w nauce, etyce, polityce, sztuce i technice).
W książce został podejmuje się i wyjaśnia problem sztuki w aspekcie historycznym i systematycznym. Analizuje się także spór o teorię sztuki na płaszczyźnie przedmiotowej i metaprzedmiotowej. W pracy zaakcentowane zostały antropologiczne aspekty problemu sztuki. Autor bowiem przypomina, że celem sztuki i kryterium jej sensu oraz jej sprawcą jest człowiek. W związku z tym jakość sztuki czyli jej wartość ujmowana jako zgodność z celem ostatecznym życia ludzkiego zależy od jakości rozumu ludzkiego. Jego ideologizacja lub deprawacja prowadzi do absurdu i sztuki antyludzkiej.
Książka została poświęcona filozoficznemu rozumieniu osoby ludzkiej. Wśród zagadnień poruszonych w książce znalazły się m.in. opis faktu bycia człowiekiem dokonany od strony jego poznania i postępowania moralnego, twórczości artystycznej i technicznej, od strony jego życia religijnego i społecznego. Ponadto, został poruszony problem śmierci i przeznaczenia człowieka oraz ukazana rola ciała w bytowej strukturze człowieka. Osoba ludzka jawi się w aktach swego działania jako jednostkowy podmiot rozumnej natury przekraczający świat przyrody. Refleksja nad dziedzinami ludzkiej aktywności prowadzi do wskazania, że wszechstronny rozwój osoby ludzkiej następuje w oparciu o prawdę, dobro i piękno bytów. Jak podkreśla Autor, właściwe rozumienie osoby ludzkiej jest konieczne dla prawidłowego rozwoju kultury i społeczności. Tylko człowiek zanurzony w świat prawdy, dobra i piękna tworzy wokół siebie cywilizację miłości.
Książka zawiera wykład realistycznej filozofii religii (metafizyki religii). Perspektywa ta pozwala odpowiedzieć na dwa podstawowe pytania czym religia jest i dlaczego istnieje, czyli jakie są racje jej istnienia. Autorka wskazuje, że religia jest drogą spełnienia człowieka. Istotny dla religii świadomy i wolny wybór Boga rzutuje na całe życie i staje się podstawą wszelkich innych wyborów nadając egzystencji człowieka i jego wszelkim działaniom ostateczny sens. Prawda o istocie i źródłach religii, które wskazuje realistyczna filozofia jak podkreśla Autorka ma znaczenie szczególne w obecnej sytuacji kulturowej, w której zderzają się dwa niekorzystne dla człowieka zjawiska: kryzys prawdy o człowieku i kryzys dostrzegania sensu życia ludzkiego.
Książka Język i świat realny jest trzecim wydanie klasycznej jak na czasy współczesne rozprawy z dziedziny filozofii języka, a ściślej z metafizyki języka. Język odgrywał i ciągle odgrywa bardzo ważną, jeśli wręcz nie zasadniczą, rolę w życiu i kulturze społeczeństw ludzkich. Autor wskazuje na nierozerwalną triadę: świat poznanie język, w której język jest narzędziem komunikacji rezultatów poznania świata osób i rzeczy. Zwraca uwagę Czytelnika, że we współczesnej komunikacji społecznej, język zamiast informować o rzeczywistości czy naprowadzać na jej widzenie, często rzeczywistość tę przysłania, a niekiedy i kreuje. Skutkiem tego, zamiast być środkiem porozumienia się pomiędzy ludźmi, staje się narzędziem manipulacji. W nowym wydaniu zostały zweryfikowane cytowane teksty zapisy bibliograficzne oraz usunięte zauważone błędy redakcyjne. Została też zaktualizowana literatura oraz sporządzony indeks osobowy i przedmiotowy.
Książka pt. Człowiek i polityka o. Mieczysława A. Krąpca dotyczy filozoficznego rozumienia polityki. Namysł jest prowadzony w nurcie europejskiej tradycji, która umieszczała politykę na polu działań moralnych człowieka. Autor wskazuje, że polityka jako ludzkie działanie społeczne a więc działanie w stosunku do drugiego człowieka (czy to indywidualnego, czy zrzeszonego w organizacjach) jest działaniem ze swej natury moralnym. Politykę definiuje jako roztropne realizowanie dobra wspólnego, podkreślając, że dobro to jest racją bytu państwa i społeczności, oraz, że wymaga szczególnej roztropności w rozumnym dobieraniu środków. Wśród zagadnień poruszonych w książce znajdują się także: natura i przymioty społeczności i państwa, dobro wspólne, prawa człowieka i ich zagrożenia, praca, własność, podstawy tożsamości narodu polskiego.
Książka stanowi poprawione i rozszerzone wydanie O rozumienie kultury M. A. Krąpca. Jest znakomitą podstawową monografią z dziedziny filozofii kultury rozumianej jako przejaw działalności człowieka uprawiającego naturę. Na tak rozumianą kulturę składają się dziedzina poznania naukowego i przednaukowego, moralność wraz z obyczajowością, sztuka z techniką i religia w jej aspekcie indywidualnym i wspólnotowym. Autor odwołuje się do ideałów greckiej paidei, rzymskiej urbnitas, chrześcijańskiej sanctitas, renesansowej urbanitas, by ukazać różnorodne cele życia ludzkiego i ludzkiej kultury. III rozdział książki stanowi specyficzną wyodrębnioną całość, którą można określić metafizyką moralności (działania ludzkiego). Książka zawiera indeksy: osobowy i przedmiotowy.
Karol Wojtyła był jednym z najznamienitszych współtwórców tej szkoły. Lektura jego dzieł ukazuje wagę jego wkładu w jej osiągnięcia, szczególnie w dziecinie antropologii i etyki- Hugh McDonald
Książka omawia proces kształtowania się ludzkiego losu na podstawie wcześniejszych inkarnacji. Autor opisuje życie pośmiertne w duchowych sferach planetarnych oraz sposób budowania karmy następnego życia ziemskiego. Na konkretnych przykładach znanych postaci historycznych wyjaśnia różne zagadnienia dotyczące ludzkiego losu jako następstw zdarzeń z wcześniejszych inkarnacji.
Wnikliwe uzasadnienie idei, że kreatywność ma wiele cech wspólnych z autyzmem. (…) Odkrywcza. – „Kirkus” Dlaczego tylko ludzie dokonują wynalazków? Simon Baron-Cohen, psycholog z Uniwersytetu w Cambridge, od kilkudziesięciu lat prowadzi badania autyzmu i zgłębia psychologiczne spektrum ludzkiego myślenia, którego wszyscy doświadczamy. W książce Poszukiwacze wzorów Baron-Cohen przekonuje, że autyzm odegrał równie ważną rolę w historii naszej kreatywności i kultury, jak opanowanie ognia. Baron-Cohen twierdzi, że ludzie z autyzmem odgrywają decydującą rolę w rozwoju ludzkości już od siedemdziesięciu tysięcy lat, od powstania pierwszych narzędzi po rewolucję cyfrową. W jaki sposób? Otóż geny, które wywołują autyzm, umożliwiają również poszukiwanie wzorów będące istotą ludzkiej wynalazczości. Autyści płacą jednak za te zdolności nader wysoką cenę w postaci trudności społecznych, a często również problemów medycznych, dlatego Baron-Cohen apeluje, abyśmy wspierali i honorowali ludzi z autyzmem zarówno w ich ułomnościach, jak i w ich triumfach. Książka Poszukiwacze wzorów nie jest tylko opisem nowej teorii ludzkiej cywilizacji, lecz także wezwaniem do refleksji nad tym, jak społeczeństwo traktuje tych, którzy myślą inaczej. O AUTORZE Simon Baron-Cohen jest profesorem psychopatologii rozwojowej na Uniwersytecie w Cambridge i wykładowcą w tamtejszym Trinity College. Kieruje Centrum Badań Autyzmu w Cambridge (autismresearchcentre.com). Ukończył studia w dziedzinie nauk o człowieku w New College na Oxfordzie, a następnie uzyskał tytuł doktora psychologii w University College London oraz tytuł Master of Philosophy w dziedzinie psychologii klinicznej w Instytucie Psychiatrii w Londynie. Jest autorem bestsellerowej książki Teoria zła. O empatii i genezie okrucieństwa Recenzje i rekomendacje: Na podstawie szeroko zakrojonych badań Simon Baron-Cohen twierdzi, że większość ludzi jest wyspecjalizowana, jeśli chodzi o sposób spostrzegania świata. Jedni skupiają się na ludziach, a inni na przedmiotach. Autor przekonująco argumentuje, że ten drugi typ umysłu – poszukiwacz wzorów – leży u podstaw współczesnej ludzkiej cywilizacji. – Frans de Waal, autor książki Ostatni uścisk mamy Książka Poszukiwacze wzorów wnosi istotny wkład w literaturę naukową dotyczącą neuroróżnorodności. Simon Baron-Cohen przygląda się neuroróżnorodności przez pryzmat ludzkich cech, a jego podejście jest odświeżająco różne od współczesnych ujęć autyzmu oraz innych zaburzeń rozwojowych. Choć te zaburzenia istnieją naprawdę, Baron-Cohen umieszcza je w kontekście ewolucyjnym, przyglądając się cechom, które są z nimi powiązane. Autor od lat występuje w imieniu osób z autyzmem i jest orędownikiem neuroróżnorodności, a jego skłaniająca do refleksji książka z pewnością wywoła ożywioną dyskusję. – John Robinson, autor książki Look Me in the Eye Nader rzadko napotykamy zaskakującą nową ideę, która wyjaśnia ważne zjawisko. Rozważania Simona Barona-Cohena na temat abstrakcyjnego poszukiwania wzorów w rozwoju ludzkości są jedną z takich idei. Ta książka rzuca światło na jedną z najbardziej niezwykłych cech naszego gatunku, celebruje różnorodność poznawczą i niejako wbrew swojej tematyce jest pełna empatii i wglądu. – Steven Pinker, profesor psychologii na Uniwersytecie Harvarda, autor książki Tabula rasa. Spory o naturę ludzką Fascynujące wyjaśnienie mechanizmów leżących u podstaw zdolności wspólnych dla osób z autyzmem i wynalazców. – Brian Josephson, profesor fizyki, Uniwersytet w Cambridge, dyrektor Mind-Matter Unification Project – brytyjskiego projektu unifikacji umysłu i materii. Poszukiwacze wzorów to książka przełomowa, przepustka do świata innowacji i kreatywności. Co najważniejsze, ta książka honoruje ludzi z autyzmem i jest wezwaniem do działania, do docenienia neuroróżnorodności.
Dwa tysiące lat temu Jezus z Nazaretu darował ludzkości Kazanie na Górze. Zawiera ono esencję Jego nauki istotne wypowiedzi dotyczące życia według praw Bożych, wskazówki, jak obchodzić się z naszymi współbliźnimi, także ze zwierzętami i przyrodą. Kto nauki te stosuje ten każdego dnia bardzo szybko poczuje, jak zmienia się jego życie, jak staje się ono pozytywne i pełne pokoju. Należy do nich również prosta zasada: To, czego oczekujesz od bliźniego, najpierw sam uczyń. Ten, kto z niej korzysta, doświadczy jej rewolucyjnego, pozytywnego działania w swoim życiu.
Gabriele zna nas, ludzi, nasz sposób myślenia i życia, a także rozumie nasze potrzeby i potrafi patrzeć głębiej.Widzi, jak człowiek jest uwięziony w iluzjach i wyobrażeniach, w pragnieniach i tęsknocie za miłością, szczęściem i bezpieczeństwem, które prowadzą go wciąż na nowo w ślepą uliczkę.Jesteśmy ponownie rozczarowani, samotni i pełni goryczy.Gabriele napisała tę książkę, aby pomóc nam znaleźć wyjście z tego pozornie niekończącego się dylematu.
Niniejszy zbiór rozpraw stanowi rezultat konferencji naukowej ,,Etyka a polityka. Pamięci profesora Miłowita Kunińskiego (1946-2018)"", która odbyła się w Krakowie, w Collegium Broscianum, 7 czerwca 2019 roku, pod auspicjami Zakładu Historii Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego i Oddziału Krakowskiego Polskiego Towarzystwa Filozoficznego. Konferencja zgromadziła filozofów z wielu ośrodków akademickich w Polsce; wśród Referentek i Referentów znaleźli się badacze rekrutujący się z uczelni krakowskich, z niewielką przewagą Uniwersytetu Jagiellońskiego, na którym przez lata pracował i wykładał prof. Miłowit Kuniński, oraz z innych wiodących ośrodków akademickich - z Warszawy, Torunia oraz Poznania.Czytelnik otrzymuje do rąk zbiór prac, których powstaniu przyświecała idea zbadania związku między etyką a polityką z wykorzystaniem narzędzi teoretycznych wypracowanych w filozofii nowożytnej oraz w filozofii współczesnej. Podejmują więc one temat ważny, a czynią to w sposób nowoczesny, sięgając do wciąż aktualnej myśli filozoficznej i politycznej,niemającej jedynie charakteru nobliwego początku ani wyłącznie postaci klasycznego, tradycyjnego odniesienia.Fragment Od Redaktorów
Zamieszczone w niniejszej książce prace przedstawiają losy historycznych księgozbiorów prywatnych pochodzących z obszarów Rzeczypospolitej Obojga Narodów, Śląska i Pomorza, a przechowywanych obecnie w Polsce oraz za granicą. Autorki i autorzy artykułów odtwarzają dzieje konkretnych tomów oraz wpływ całych bibliotek na rzeczywistość społeczno-kulturową dawnych czasów.Referaty prezentowane były podczas II Międzynarodowej Konferencji Proweniencyjnej Kolekcje prywatne w zbiorach książki dawnej, zorganizowanej przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich w czerwcu 2019 roku. Sympozjum odbyło się we Wrocławiu pod patronatem Fundacji Lanckorońskich, Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich i czasopisma Spotkania z Zabytkami.W tomie pierwszym znajdują się artykuły poświęcone kolekcjom z Wielkopolski, Małopolski, Mazowsza i ziem wschodnich dawnej Rzeczypospolitej. W tomie drugim zebrano artykuły poświęcone kolekcjom z terenów Śląska i ziem północnych Polski.
Co łączy wyobrażenia fantastycznych krain i nieodkrytych lądów z niezwykłymi dziejami Piwnicy Świdnickiej we Wrocławiu? Jaki jest związek między wrocławską Wytwórnią Filmów Fabularnych i kolekcją złotych monet?Autorki i autorzy tekstów zawartych w niniejszej publikacji odsłaniają tajemnice skarbów kultury przechowywanych w Ossolineum: starych druków, manuskryptów, dokumentów kartograficznych, bogato zdobionych tabakierek czy bezcennych złotych monet. Śledzą losy ossolińskich zbiorów w latach tuż po drugiej wojnie światowej, ale też rekonstruują żywą tkankę codzienności, opierając się na fotografiach, plakatach czy ulotkach zebranych w Dziale Dokumentów Życia Społecznego. Książka zawiera wykłady wygłoszone w latach 20192020 w cyklu Z ossolińskiej kolekcji. Zaprezentowane tu tematy odzwierciedlają różnorodność zbiorów Zakładu Narodowego im. Ossolińskich oraz jego długą, bogatą i burzliwą historię.
Religię można uznać za przedsięwzięcie niemożliwe; z jednej bowiem strony jej celem jest oddanie należnej czci temu, co absolutnie święte i nieskończone, z drugiej cel ten można realizować wyłącznie dzięki posłużeniu się skończonymi i materialnymi obiektami, należącymi do sfery profanum. Ukierunkowana na to, co nieskończone religia osiąga zawsze tylko to, co skończone; mimo to wnosi do życia orzeźwiający powiew nieskończoności i absolutu, nadając wszystkim ludzkim upadkom i klęskom specyficzny chciałoby się powiedzieć święty (boski) blask.Idole religijne funkcjonują w ludzkim życiu podobnie do metafor, niezbędnych w myśleniu, także naukowym. W korzystaniu z nich nie ma nic zdrożnego dopóty, dopóki człowiek zdaje sobie sprawę, że nie powinien ich rozumieć dosłownie. Idole religijne stają się niebezpieczne dopiero wtedy, gdy wierzący zaczyna je utożsamiać z obiektem religii, oddając im niezasłużoną cześć. Dopóki jednak ludzie są świadomi ich nieadekwatności względem sacrum, dopóty idole mogą służyć jako wygodne narzędzie nawiązywania z nim kontaktu. Przy takim rozumieniu idolatrii nie tylko nie musi ona niszczyć religii, lecz wydaje się jej niezbywalnym elementem. Bardziej groźna idolatria okazuje się dopiero wtedy, gdy zostanie odniesiona do niektórych osób czy instytucji religijnych, które nie tylko przysłaniają Boga, lecz - uzurpując sobie prawo do występowania w Jego imieniu - w gruncie rzeczy Go detronizują i zastępują.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
