Stanisław Ignacy Witkiewicz, pseud. Witkacy (1885-1939) - twórca o niezwykłej gamie zainteresowań i talentów malarz, eseista, pisarz autor kilku powieści, m.in. Nienasycenie", Jedyne wyjście", 622 upadki Bunga i kilkudziesięciu dramatów jak Szewcy", W małym dworku", także fotografik, teoretyk teatru i wreszcie filozof. I to oryginalny, nawiązujący do monadologii Leibniza, ale nadający jej zupełnie nowego charakteru. A także znakomity teoretyk sztuki, filozof estetyki.W rozprawie "Nowe formy w malarstwie i wynikające stąd nieporozumienia" będącej dziełem z pogranicza filozofii (ontologii), estetyki i po prostu filozofii sztuki poza częścią dotyczącą malarstwa (w tym kompozycji obrazu, kolorystyce i harmonii kolorów), zajmuje się także Witkacy rozważaniami nad Sztuką Czystą. Gdy jednak okazało się, że odbiór tego dzieła nie spełnił oczekiwań autora, gdy wyniknęły zeń liczne artystyczno-filozoficzne nieporozumienia, postanowił Witkacy, rzecz bardziej objaśnić, dopełnić i rozszerzyć, zwłaszcza odnosząc się do pojęcia piękna. Tak powstały "Szkice estetyczne", wydane pierwotnie w 1922 roku. Poza pojęciem piękna analizuje tu Witkacy także różnicami między malarstwem "dawnym" i "obecnym" (i pozorną łatwością tego pierwszego, pojęciem formy, polemiką z Leonem Chwistkiem czy Leonem Buszkiem, ale też "stosunkiem ogólnej teorii Sztuki do kryteriów oceny dzieł poszczególnych."
Od pierwotnego zachwytu po niepokój współczesnego człowieka – książka Maríi Zambrano prowadzi nas przez dzieje ludzkiej świadomości, odsłaniając narastające napięcie między poezją a filozofią. Poeta, wierzący w rzeczywistość per se, wieloznaczną i ulotną. Filozof, szukający prawd niewzruszonych i absolutnych. Gest wyjścia z jaskini Platona okazuje się oddaleniem od bezpośredniego doświadczania życia, a także wygnaniem poety na peryferie. To wnikliwa narracja o ludzkim dążeniu do prawdy, sensu i poczucia bezpieczeństwa, ale też o cenie, jaką płacimy za swoje potrzeby. Czy możliwe jest odnalezienie „pośredniczącego logosu”, który zbliży do siebie filozofię i poezję, myślenie i doświadczenie?„Dzisiaj poezja i myśl są dla nas dwoma niewystarczającymi formami, połówkami człowieka: filozof i poeta. Nie odnajdujemy człowieka w całej pełni w filozofii. Nie odnajdujemy tego, co ludzkie w poezji. W poezji odnajdujemy bezpośrednio człowieka konkretnego, indywidualnego. W filozofii – człowieka w jego historii powszechnej, w jego pragnieniu bycia. Poezja to spotkanie, dar, łaska odnalezienia. Filozofia poszukuje – jest wymaganiem kierującym się metodą. Odkąd myśl «przejęła władzę», poezja zaczęła żyć na peryferiach, dzika, rozdarta, wykrzykując na cały głos wszystkie niewygodne prawdy, straszliwie niedyskretna i zbuntowana. Warto przyjrzeć się walce między filozofią a poezją i choć trochę określić, na czym polega konflikt, w którym miota się istota potrzebująca ich obu”.Fragment książki Filozofia i poezja
"Wiedza radosna" to jedno z kluczowych dzieł Nietzschego, w którym filozof łączy głębokie refleksje z poetycką, aforystyczną formą. Książka ukazuje narodziny ducha wolności, który przeciwstawia się tradycyjnym wartościom i dogmatom. To właśnie w tym dziele pojawia się słynne ogłoszenie śmierci Boga, będące symbolem kryzysudotychczasowych fundamentów moralnych. Nietzsche zachęca czytelnika do twórczego życia, opartego na własnych wartościach, zamiast podążania za narzuconymi zasadami. Analizuje rolę sztuki i śmiechu jako sposobów radzenia sobie z ciężarem istnienia oraz podkreśla wagę odwagi intelektualnej i gotowości do zadawania niewygodnych pytań. Ważnym motywem jest pochwała radosnej afirmacji życia, nawet w obliczu jego tragicznej i chaotycznej natury. Pojawia się też koncepcja wiecznego powrotu, która stanowi próbę wyobrażenia sobie pełnej afirmacji własnego życia.
Platon (ok. 427347 p.n.e.) to jeden z najwybitniejszych filozofów w dziejach. Żył i działał w Atenach. Był uczniem Sokratesa i nauczycielem Arystotelesa. Założył sławną Akademię pierwszą instytucję naukową świata zachodniego. Jego pisma mają formę dialogów (napisał ich 35), w których często głównym bohaterem jest Sokrates. "Państwo" (gr. Politeia), obok "Uczty", uchodzi za najważniejsze dzieło Platona. To filozoficzny dialog, w którym analizuje on naturę sprawiedliwości i proponuje wizję idealnego państwa, opartego na harmonii, hierarchii i rządach mądrych filozofów. Rozważa również, jakimi cnotami powinien się kierować świadomy człowiek i obywatel, jak powinna wyglądać dobrze rządzona polis (starożytne greckie miasto-państwo) i jakie cechy powinien mieć idealny władca. "Państwo" Platona wywarło i nadal wywiera istotny wpływ na politykę, filozofię, politologię, teorię państwa, prawa i wychowania.
Niezwykle ciekawy zbiór pism, w których Arthur Schopenhauer (1788–1860) rozwija swoje antropologiczne i społeczne refleksje. Dziś wydadzą się one bardzo kontrowersyjne, anachroniczne i wzbudzą z pewnością sprzeciw czytelników, stanowią jednak ważne świadectwo epoki, w której tworzył słynny niemiecki filozof. Szczególną uwagę przyciągną zapewne jego uwagi poświęcone płci pięknej. Schopenhauer opisuje bowiem kobiety jako istoty kierujące się przede wszystkim intuicją i emocjami, a ich natura służy przede wszystkim podtrzymaniu gatunku, a nie realizacji wielkich dzieł kultury. Przypisuje im mniejszą zdolność do abstrakcyjnego myślenia i zajmowania się filozofią czy nauką. Twierdzi, że kobiety są bardziej praktyczne i przyziemne, ale jednocześnie bardziej skłonne do manipulacji. Jego złośliwości, aluzje i krytyka kobiet zrobiły światową karierę i zapewniają mu dziś sporą popularność na Facebooku.
Publikacja Kodeks Hammu-rabiego. Babilońskie prawa i orzecznictwo sądowe, jest poprawioną, zmienioną i w bardzo istotny sposób uzupełnioną oraz poszerzoną w zakresie komentarza historycznego i filologicznego wersją edycji Kodeksu Hammu-rabiego z 1996 r. Nowy tekst i tekst poprawiony stanowią ok. jednej trzeciej objętości całej publikacji, która jest również zaopatrzona w interesujące i ważne materiały ilustracyjne, nieobecne w edycji poprzedniej (zdjęcia obiektów oraz oryginalną mapę własnego autorstwa). Zwiększony również został aparat naukowy, obecny przede wszystkim w przypisach i komentarzach o charakterze językowym i filologicznym.
In this poignant, affirming, and beautifully illustrated journey, Mr Skelly explores the ups and downs of existence and discovers the makings of a meaningful life. "How lucky am I, to have lost what I wanted, to find what I deserved"Join beloved Mr Skelly, a gentle skeleton wandering across lush landscapes and treacherous terrains, through times of joy, loss, grief and love, to find his family and – ultimately – a safe home. Along the way, he discovers life lessons which help us remember what to hold onto and what to let go of, to realise how lucky we all are, because this beautifully fragile present moment is truly all we have.Mr Skelly invites you to shift your lens, make peace with what you can’t control, appreciate what can’t be seen, and live your life to the utmost of your ability. How Lucky Am I is a simple reminder that, in the end, we're all made of the same bones. With gentle words and hand-painted imagery, this book hopes to shine a softer light on what's often overlooked - and maybe, in doing so, help us remember what truly matters.
Dante Alighieri (1265-1321) uznawany jest za największego włoskiego poetę, ojca języka włoskiego, była także filozofem i politykiem. Jego dzieło to symboliczny koniec średniowiecza i początek nowych czasów (Odrodzenia). Jego najwybitniejszym dziełem była bez wątpienia "Boska komedia", ale wszak początki wielkości już widać w jego wczesnym dziele czyli w napisanym w latach 1293-4 Nowym życiu, które jest świadectwem jego doświadczeń po śmierci ukochanej Beatrycze w 1290 roku. Opsuje w nim w formie pamiętnika dzieje swej miłości do wybranki, przeplatając fragmenty prozatorskie 24. sonetami.
Zrozumieć śmierć, aby zrozumieć życie to książka, która w przystępny sposób ukazuje podróż, jaką wszyscy odbywamy po śmierci. Autor opisuje, jak wygląda życie „po tamtej stronie” i w jaki sposób wpływa ono na nasze codzienne życie na ziemi.
Dzięki tej publikacji czytelnik otrzymuje odpowiedzi na pytania, które od zawsze nurtują ludzkość:
Dokąd zmierzamy po śmierci?
Po co tu jesteśmy?
Jaki jest sens naszego życia?
Dlaczego pewne wydarzenia powtarzają się w naszym życiu?
W jaki sposób duchy mogą kontaktować się z bliskimi?
Książka oparta jest na rzeczywistych przykładach i badaniach, które autor zebrał podczas sesji regresji z pacjentami, oferując spojrzenie na życie po śmierci wolne od wpływów religijnych i filozoficznych.
Dodatkowo Joaquín Cámara porusza kwestie towarzyszenia osobom umierającym oraz przechodzenia procesu żałoby.
Dla osób, które czytały „Wędrówkę dusz” dr. Michaela Newtona, jest to fascynujące uzupełnienie wiedzy o tym, co dzieje się po drugiej stronie życia.
Niniejsze opracowanie jest trzecią już publikacją Krzysztofa Homy SJ dotyczącą Arnobiusza, starożytnego afrykańskiego retora i apologety chrześcijaństwa. W poprzednich pracach autor przedstawił zarys myśli Arnobiusza i jego sylwetkę na tle ówczesnej epoki. Została omówiona w nich twórczość oraz znaczenie i recepcja jego pism. Publikacje te zawierają także obszerną i aktualną bibliografię. Tłumaczenie księgi III oraz IV Adversus nationes, głównego dzieła Arnobiusza, jest kolejną próbą przybliżenia polskiemu czytelnikowi myśli (teologii i filozofii) retora z Sicca Veneria. Księgi te zawierają przede wszystkim krytykę religii świata rzymskiego oraz ich teologii. Podejmując tę krytykę, Arnobiusz miał na celu obronę chrześcijan, którzy w tamtym czasie doświadczali licznych prześladowań w Afryce Prokonsularnej. Oprócz tradycyjnych argumentów występujących u innych apologetów tego okresu Arnobiusz posługiwał się także oryginalną argumentacją odwołującą się do logiki, filozofii języka, kwestii związanych z tożsamością płciową oraz z obecną w ówczesnych religiach praktyką nadawania zwierzętom cech ludzkich.
Jak podczas okupacji wyobrażano sobie odrodzoną Polskę? Książka prof. Kazimierza Przybysza przynosi zaskakujące dziś odpowiedzi na to pytanie. Nowa Polska w wielu programach politycznych miała być krajem z częściowo upaństwowioną gospodarką, planowaniem gospodarczym, radykalną reformą rolną. O przedwojennej dyktaturze niemal wszyscy, nie tylko komuniści, pisali najgorsze rzeczy. Dla wykształconego na "polityce historycznej" ostatnich lat czytelnika każda strona tej książki i każdy dokument to wielka niespodzianka.Prof. Adam Leszczyński, Dyrektur Instytutu Narutowicza.
Książka Barłowskiego pokazuje, że w normatywnym projekcie ideologicznym, jakim jest pisarstwo Dmowskiego, istnieje obszar, który niełatwo przykroić do założonych z góry wyobrażeń i przekonań. Jest nim twórczość literacka, najmniej znana, a rozwijana raczej na marginesie działalności pisarskiej ojca polskiego nacjonalizmu, składająca się głównie z dwóch powieści, W połowie drogi i Dziedzictwo , oraz kilku młodzieńczych opowiadań, w których przypadki pojedynczych bohaterów świata powieściowego nie zawsze pokrywają się z deklarowaną w pismach politycznych normatywną wizją Polaka – na wskroś heteroseksualnego mężczyzny i nieugiętego patrioty. Dmowski – uważany za jednego z najważniejszych pisarzy i ideologów polskiego nacjonalizmu, monumentalny pomnik i bezsprzeczny fundament endeckiego etosu – okazuje się dla Barłowskiego pełen niejednoznaczności, sprzeczności i pęknięć. Podejrzliwa postawa autora, który korzysta z osiągnięć gender i masculinities studies , polega na rewizji dotychczasowych przekonań. Trudno wyobrazić sobie inne ramy metodologiczne do badania problematyki męskości i męskich reprezentacji niż gender studies , poszerzone o perspektywę studiów nad mężczyznami czy teorią queer . Twórczość Dmowskiego staje się tutaj laboratorium rozmaitych zagadnień tożsamościowych nacjonalistycznego imaginarium, które Barłowski rozpracowuje z dużą drobiazgowością i przenikliwością. Z recenzji dra hab. Tomasza Kaliściaka, prof. UŚ
Tekst podejmuje refleksję nad dwoma kluczowymi etapami życia człowieka – młodością i starością – zestawiając je ze sobą w sposób porównawczy, ale jednocześnie skłaniając do głębszego zastanowienia, czy rzeczywiście powinny być traktowane jako przeciwieństwa.Autorka zauważa, że starość bywa w społeczeństwie traktowana powierzchownie, mimo że jest to niezwykle istotny i nieunikniony okres życia. Z tego powodu podejmuje próbę jego analizy i zestawienia z młodością – etapem pełnym energii, możliwości i nadziei.Młodość przedstawiona jest jako czas otwartości na świat, podejmowania decyzji oraz wiary w przyszłość. To okres intensywnego rozwoju, ale także pierwszych rozczarowań. Z kolei starość ukazana jest jako czas refleksji, podsumowań i zrozumienia życia. Wiąże się ona z trudnościami, takimi jak problemy zdrowotne czy poczucie przemijania, ale niesie również mądrość i doświadczenie.Autorka stawia pytanie, czy te dwa etapy życia powinny być postrzegane w opozycji, czy raczej jako naturalne i uzupełniające się części jednego procesu. Sugeruje, że człowiek – niezależnie od wieku – jest częścią większej całości społecznej, a każdy etap życia ma swoją wartość i znaczenie.Całość ma charakter refleksyjny i filozoficzny, zachęcając czytelnika do przemyślenia własnego podejścia do starzenia się oraz relacji między pokoleniami.
Dwa tomy "Wykładów z filozofii społecznej" Jakuba Kloca-Konkołowicza (1975–2021) zawierają roczny kurs akademicki zrekonstruowany na podstawie nagrań z dwóch cykli: 2019/20 i 2020/21. Kurs rozpoczyna prezentacja ambitnego rozumienia zadań filozofii społecznej, potem zostają omówione podstawy nowożytnego kontraktualizmu i liberalizmu, a następnie ich najważniejsze krytyki, w tym w szczególności te bazujące na klasycznej filozofii niemieckiej. Tom 1, odpowiadający semestrowi zimowemu kursu, koncentruje się na prezentacji filozoficznych podstaw liberalizmu i nowożytnego kontraktualizmu. Wykłady rozpoczynają się od charakterystyki filozofii społecznej, po której następuje obszerne omówienie koncepcji Hobbesa przedstawionej w Lewiatanie. W dalszej części zawierają kolejno prezentację poglądów Locke'a i Rousseau, szczegółowe omówienie filozofii praktycznej Kanta oraz wprowadzenie do myśli Fichtego, kontynuowanej w kolejnym tomie. Pojawiają się tu także odwołania m.in. do koncepcji Foucaulta, Habermasa, Schmitta i innych filozofów.
Slavoj Žižek (ur. 1949) – słoweński filozof, socjolog, psycholog, psychoanalityk, kulturoznawca, politolog, jeden z najbardziej wpływowych myślicieli XXI wieku, autor kilkudziesięciu książek z pogranicza wymienionych wcześniej dziedzin. Zdefiniować „postęp” to rościć sobie prawo do przyszłości. W Przeciwko postępowi wybitny myśliciel Slavoj Žižek czyni z eseju narzędzie do badania rywalizujących wizji przyszłości, pytając: czy rzeczy, które nigdy nie wydawały się gorsze, mogą stać się lepsze? Jak wyglądałby lepszy świat? I jak — gdy jesteśmy nieustannie osaczani przez katastrofistów, zwolenników dewzrostu oraz dezorientujące relatywizmy — możemy zrobić jakikolwiek krok naprzód w obliczu bezprecedensowych kryzysów ekologicznych, społecznych i politycznych?W trzynastu bezkompromisowych esejach Žižek przełamuje śmiertelny uścisk, jaki neoliberałowie, trumpowski populizm, toksyczny przemysł samodoskonalenia oraz akceleracjoniści nałożyli na ideę postępu. Analizując to, co zostaje utracone, gdy przeciwnikom przyszłości pozwala się ją definiować, Žižek bezlitośnie obnaża, co różne wizje postępu wykluczają lub poświęcają, a także dynamikę pragnienia, wyparcia i zaprzeczenia obecną w hollywoodzkich superprodukcjach, ekonomii buddyjskiej, ruchach dekolonizacyjnych i innych „maszynach wizji”. W zawrotnym przeglądzie obejmującym wszystko — od gentryfikacji po teorię względności, od Lacana po Lenina, od Putina po Mary Poppins i od Marine Le Pen po koniec świata — eseje te nie przestają stawiać trudnych pytań wyobrażonym przyszłościom.Žižek nie uchyla się także od najtrudniejszego pytania ze wszystkich: jak uwolnić się od obłudnego, przesyconego poczuciem winy marzycielstwa, w które jesteśmy uwikłani, i zacząć budować lepszy świat?
Książka jest pasjonującą próbą etyczno-antropologicznego zrozumienia relacji między humanizmem hebrajskim a humanizmem ogólnoludzkim, które mają ten sam fundament: Biblię Hebrajską, ale i inne pisma tradycji żydowskiej. D.K. Sikorski jako pierwszy czyni to na podstawie wybranej polskiej prasy sprzed Zagłady, głównie prasy polsko-żydowskiej. W tym tomie analizuje spory i debaty o charakterze etyczno-religijnym, na przykład spór myślicieli żydowskich z rasistowskimi i szowinistycznymi poglądami Romana Dmowskiego i innych polskich nacjonalistów czy obronę humanizmu hebrajskiego przed antysemityzmem prof. Tadeusza Zielińskiego, uważanego za najwybitniejszego ówczesnego polskiego filologa klasycznego i historyka starożytności."Prof. Sikorski jest mistrzem w analizie. Jego interpretacja osadzona jest w kontekście historyczno-kulturowym i odwołuje się stale do uniwersaliów, myśli filozoficznej, religioznawczej, antropologii i historiografii".z recenzji prof. Jarosława Ławskiego
[Rozprawa] jest prób[ą] opisania i częściowego przynajmniej zrozumienia egzotycznego „kraju”, w którym ten krótki, liczący w sumie nieco ponad 450 wersów cykl poetycki powstał i którego niewielką tylko cząstkę w sobie utrwalił. „Kraju” tego dzisiaj już właściwie nie ma, tymczasem, jak to chyba nietrudno zauważyć, bardzo wiele rzeczy robiono w nim niewątpliwie „inaczej”. Do tych właśnie „inaczej zrobionych rzeczy” należy również sama Sobótka. […] pisząc niniejszą książkę, występuję jako theôrós składający obszerną relację ze swojej pielgrzymki czy raczej całej długiej serii pielgrzymek powtarzanych od lat systematycznie i wciąż przynoszących nowe spostrzeżenia. Fragment Od autora
Trudno chociażby zaprzeczyć, iż kalwiński ikonoklazm rzeczywiście wymiótł ze świątyni wszelką figuralną sztukę i obrazowe zdobnictwo – podobnie przecież (czy też przede wszystkim), jak starał się usunąć z serc oraz umysłów wszystko, co zbędne, a tym bardziej szkodliwe, dla zbawienia ludzkiej duszy. Zostawił jeno Człowieka – w jego kruchej nagości, zbłąkaniu, skażeniu i smutnym wewnętrznym rozbiciu – oraz skierowane do niego Słowo Boga. Ma ono w całej swej mocy i bogactwie wybrzmiewać w bezobrazowej pustce świątyni (duszy), w której pozostał tylko nagi Krzyż – symbol Wszystkiego – oraz Pismo – Słowo, w którym Wszystko tajemnie jest zawarte. […] Pan Zastępów, nie jest kulturalnym koneserem sztuki, łagodnym bywalcem muzeów Jemu samemu poświęconych. Jest natomiast Bogiem pustyni, potarganych namiotów, palącego słońca, pyłu w spierzchniętych ustach i przepaści roziskrzonego gwiazdami nieba; […] Kalwiński radykalny, najściślej monoteistyczny ikonoklazm – jako pewna koncepcja – znosi tedy w końcu nawet sam siebie, ponieważ nie jest on żadną teorią, ale pewną całościową postawą ducha, czyniącego w sobie – poprzez wiarę – pustą przestrzeń dla wkroczenia weń Słowa, które objawia Niewidzialnego, „Nieznanego Boga” (Dz 17,23). […] To, co w kalwinizmie może szczególnie trudne do przyjęcia i zaakceptowania dla współczesnego człowieka – a co jest absolutnie konieczne, by w ogóle go zrozumieć – to radykalna i konsekwentna zmiana perspektywy z antropocentrycznej na teocentryczną. Fragment Wstępu
Szczęście Duszy odkryj drogę do harmonii i wewnętrznego spokoju Szczęście Duszy to książka dla wszystkich, którzy pragną lepiej poznać siebie, zrozumieć własne emocje i odnaleźć głębsze połączenie ze swoją Duszą. Jest to publikacja skierowana do osób poszukujących spokoju, równowagi i prawdziwej radości w codziennym życiu, a także dla tych, którzy chcą pogłębić świadomość duchową i rozwijać wrażliwość wobec siebie i innych. Aleksander Deyev w krótkich, pełnych refleksji esejach otwiera przed czytelnikiem świat Duszy pokazuje jej potrzeby, pragnienia i naturalną zdolność do szczęścia. Eseje stanowią przewodnik, który uczy, jak wsłuchiwać się w subtelny głos własnej Duszy, jak rozpoznawać wewnętrzne blokady oraz jak odnajdywać równowagę i sens w codziennych doświadczeniach. Dzięki tej książce czytelnik dowie się m.in.: czym jest Dusza i jakie znaczenie odgrywa w naszym życiu, jak rozumieć i wsłuchiwać się w jej potrzeby, jak odnajdywać spokój, radość i poczucie sensu niezależnie od zewnętrznych okoliczności, jak zauważać i doceniać subtelne chwile pełni i harmonii w codziennym życiu, jak pielęgnować życie w zgodzie ze sobą, własnymi wartościami i wewnętrzną prawdą. Eseje Aleksandra nie są gotowym poradnikiem ani zestawem instrukcji są przestrzenią do refleksji, samopoznania i zatrzymania się w codziennym pośpiechu. Każdy tekst można czytać samodzielnie lub w kontekście całości, tworzącej pełniejszy obraz życia w zgodzie z Duszą. Książka inspiruje do uważności, rozwija empatię wobec siebie i innych, a przede wszystkim pokazuje, że szczęście Duszy jest zawsze obecne wystarczy je dostrzec i pielęgnować. To publikacja, która może stać się wsparciem dla każdego, kto pragnie odkryć prawdziwą radość, poczucie sensu i głębsze zrozumienie samego siebie. Szczęście Duszy to nie tylko przewodnik po świecie emocji i duchowości, ale także zaproszenie do praktykowania życia w harmonii z własną Duszą życia pełnego spokoju, wdzięczności i autentycznej radości. To książka dla tych, którzy chcą odnaleźć siebie i poczuć, że prawdziwe szczęście zawsze jest bliżej, niż się wydaje.
Problematyka praw człowieka jest niezwykle doniosłym, wymagającym namysłu tematem. Nie jest bowiem tak, że od uchwalenia Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka świat współczesny uwolnił się do ich łamania. Przeciwnie, często są one naruszane w społeczeństwach uznanych za kolebkę demokracji. Docenić więc wypada zaangażowaną postawę Autorki, którą odczytuję jako postawę badawczą charakterystyczną dla humanistyki krytycznej, zaangażowanej w demaskowanie stereotypów.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
