Erudycyjna, napisana piękną polszczyzną, z entuzjazmem i zachwytem dla najlepszych dzieł literackich z przeszłości, który to nastrój udziela się czytelnikowi, książka stanowi wyraz autentycznej pasji połączonej z rozległą i w doskonały sposób uporządkowaną wiedzą.prof. dr hab. Anna Czabanowska-WróbelPraca Aleksandry Wieczorkiewicz, organicznie i dojrzale łącząc literaturoznawstwo, głównie w jego odmianie komparatystycznej, z przekładoznawstwem, pokazuje głęboki sens badań interdyscyplinarnych. Badaczka tworzy imponujące studium obecności angielskiej klasyki złotego wieku w obszarze języka polskiego, ukazujące, jak transfer przekładowy wpływa na tworzenie się rodzimej literatury dla młodego odbiorcy.dr hab. Joanna Dybiec-Gajer, prof. UKENMonografia wyróżnia się ze względu na swój dwojaki charakter: właściwej narracji naukowej towarzyszy aneks zawierający przekłady utworów będących głównym przedmiotem rozważań. Autorka okazuje się nie tylko znawczynią szeroko pojętej literatury dziecięcej, wnikliwą badaczką tekstów oryginalnych i przekładów, ale także utalentowaną tłumaczką.prof. dr hab. Monika Adamczyk-GarbowskaAutorka monografii nakreśla szeroki kontekst kulturowy dla swoich badań, sięgając do myśli antycznej, mitologii, Biblii, folkloru, ważnych dzieł literackich (zwłaszcza angielskich) z różnych epok. Włącza w swoje badania również bogaty materiał ikonograficzny, który wspomaga interpretację biografii pisarskich oraz ilustruje rozważania dotyczące historii dziecka i dzieciństwa.dr hab. Krystyna Zabawa, prof. UIKDr Aleksandra Wieczorkiewicz - literaturoznawczyni, translatolożka, badaczka w Zespole ds. Badań nad Literaturą i Kulturą Dziecięcą na Wydziale Filologii Polskiej i Klasycznej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, pracuje jako adiunkt w Instytucie Filologii Polskiej UAM. Zainteresowana teorią i praktyką przekładu, zajmuje się polskimi tłumaczeniami angielskiej literatury dziecięcej "złotego wieku" oraz badaniami nad polską literaturą dziecięcą pierwszej połowy XX stulecia.
Serhij Żadan: konkwistador nowej Ukrainy to pierwsza w Polsce tak kompleksowa opowieść o twórcy, który stał się jednym z najważniejszych głosów współczesnej Europy. Pisarz, poeta, muzyk i aktywista ‒ Żadan od ponad trzech dekad tworzy literaturę, która nie tylko opisuje rzeczywistość, lecz ją współkształtuje: zarówno w realnej przestrzeni Ukrainy, jak i w tej symbolicznej, w której dziś toczy się globalny spór o wolność i podmiotowość. Teksty zebrane w niniejszym tomie ukazują autora Internatu jako „konkwistadora” rozumianego metaforycznie: twórcę nowej mapy wyobraźni, który posługując się językiem literatury, muzyki i działań społecznych, przywraca Ukrainie jej własną narrację. Badacze z Polski i Ukrainy analizują poetykę Żadana, jego zaangażowanie obywatelskie, rolę w procesach dekolonizacji, a także zdolność łączenia lokalnego doświadczenia wojny z uniwersalnymi pytaniami o pamięć, wspólnotę i odpowiedzialność. To książka o pisarzu, który w czasach próby nie wycofał się do prywatności, lecz pozostając w Charkowie, pełniąc służbę i organizując pomoc, połączył literaturę z realnym działaniem na rzecz swojego kraju. Jego twórczość staje się tu nie tylko przedmiotem analizy, lecz również świadectwem epoki i narzędziem humanitarnego oporu. Prezentowana monografia to propozycja dla czytelników poszukujących literatury ważnej, formacyjnej i intelektualnie wymagającej. Dla wszystkich, którzy pragną zrozumieć, jak rodzi się nowa Ukraina i dlaczego głos Serhija Żadana rozbrzmiewa dziś tak mocno w europejskiej przestrzeni publicznej.
Wydanie drugie poszerzone z nową przedmową autoraPo dwudziestu latach Michał Paweł Markowski wraca z nowym, rozszerzonym wydaniem Polskiej literatury nowoczesnej, odnawiając dyskusję nad kształtem polskiej literatury pierwszej połowy XX wieku. W nowej przedmowie autor zastanawia się nad żywotnością swoich pomysłów, przygląda się z krytycznego dystansu ich "ślepym plamkom", a jednocześnie broni ich miejsca na mapie polskiej literatury pierwszej połowy XX wieku.Książka zawiera:trzy samoistne monografie pisarzy, którzy najbardziej przyczynili się do unowocześnienia polskiej literaturywnikliwe interpretacje najtrudniejszych utworów Leśmiana, Schulza i Witkacegooryginalną koncepcję procesu historycznoliterackiegokomentarze umieszczające literaturę w polu innych dyscyplincałościową wizję literatury jako omawiania świataodpowiedzi na pytania: "czym jest interpretacja?", "czym jest historia?", "czym jest literaturoznawstwo?"objaśnienie ważniejszych pojęć używanych we współczesnych naukach humanistycznych.Michał Paweł Markowski (1962), profesor literatury polskiej na University of Illinois Chicago i Uniwersytecie Jagiellońskim, autor, redaktor i tłumacz ponad pięćdziesięciu książek poświęconych literaturze, filozofii i polityce. Ostatnio opublikował trzy tomy Tekstów zebranych 1988-2023 (t. 1: Interpretacja, [2023]; t. 2: Polityka [2024]; t. 3: Reprezentacja [2026]) oraz trylogię analizującą polityczne uwikłanie nauk humanistycznych (Polityka wrażliwości. Wprowadzenie do humanistyki, 2014; Wojny nowoczesnych plemion. Spór o rzeczywistość w epoce populizmu, 2019; Polska, rozkosz, uniwersytet. Opowieść edukacyjna, 2021).
Tom jedenasty Dzieł literackich Stanisława Przybyszewskiego zamyka krytyczną edycję twórczości poetyckiej, prozatorskiej i dramatopisarskiej pisarza. Zawiera teksty stworzone w ciągu niemal półwiecza, od pierwszego odnalezionego dziecięcego wierszyka aż po opowiadanie napisane w roku śmierci pisarza. „Wyciągnięty na sianie, które pachniało ostro i jak gdyby mi coś ciągle szeptało do ucha, zacząłem pisać… mój pierwszy utwór. Była to litania do Świętej Cecylii. Znałem już wtedy Żywoty świętych , więc mogłem się do niej odzywać jak do żywej osoby. Nie pamiętam słowa z tego, com napisał, wiem tylko tyle, że było mi dziwnie: czoło pałało i krew biegła po żyłach prędzej. Siano podszeptywało coś jakby życzliwą zachętę, a złote pasma słońca wdzierającego się przez szpary padały na zeszyt i na moją piszącą rękę. Skończywszy, byłem bardzo szczęśliwy. Bo czyż święta mogła mnie nie wysłuchać? A może dla czegoś innego jeszcze, czego wtedy sam nie rozumiałem… Po raz pierwszy odczułem radość, jaką przepełniało mnie zawsze później pisanie.” S. Przybyszewski, Nad Gopłem , 1928
Polska jest krajem szczególnie doświadczonym zmianami przebiegu granic. Trwałe piętno odcisnęły zwłaszcza granice ustanowione przez zaborców. Wprawdzie już ponad sto lat temu zniknęły one z map politycznych, lecz w realnej przestrzeni nadal są widoczne pozostałości dawnej infrastruktury, a pamięć o nich wpływa na obecne społeczne dyskursy i praktyki. O tym, że tak jest, świadczą choćby odmienne formy zagospodarowania przestrzeni (na przykład charakterystyczna architektura budynków dworcowych i pocztowych), stopień ekonomicznego rozwoju (czego dowodem mogą być mapy sieci kolejowej), różnice obyczajowe, w sposobie myślenia i pracy (nadal mówi się na przykład o wielkopolskiej gospodarności), zróżnicowanie preferencji politycznych czy odmienność dialektalna. Pozostałością po dawnych granicach są również współczesne animozje dzielące mieszkańców dawnych zaborów i towarzyszące im stereotypy. Możemy dziś powiedzieć, że wprawdzie granice zniknęły, lecz różnice pozostały. Jesteśmy więc głęboko przekonani o tym, że nie da się wyjaśnić wielu zjawisk współczesnej polskiej kultury, a także życia społecznego, ekonomicznego i politycznego, bez uwzględnienia różnicującej siły granic ustanowionych przez zaborców. Oddawana do rąk czytelników książka zwiera refleksje nad fenomenem obecności i trwałości granic fantomowych w polskiej literaturze i kulturze.Ze WstępuMotywem przewodnim studiów zebranych w kolejnej noworegionalistycznej książce Obecne nieobecne są granice fantomowe, a więc takie (np. zaborowe czy "zimnowojenne"), które - choć formalnie zostały zniesione - nadal się odczuwa i które wywierają wpływ na życie dzisiejszych mieszkańców dawnych pograniczy. Wiele Autorek i Autorów opowiada również o granicach, istniejących bądź dawnych, w pobliżu których popada się w sytuacje graniczne (np. egzystencjalne, jaspersowskie), dostrzega się je i przeżywa. Książka pokazuje trwałość podziałów, dochodzących do głosu na przekór próbom ich unieważnienia, ale i delimitacje - nawet jeśli pierwotnie destrukcyjne - które wrosły w krajobraz kulturowy, przestały być ciałem obcym, naturalizują się. Tom nosi więc bardzo trafny tytuł, sugerujący realność nieobecnego i widmowość obecnego. Dowodzi, że granica należy do najważniejszych zjawisk w literaturze, sztuce, dziejach, polityce, języku, obyczajach czy mentalności ludzkiej; ona też wytwarza regiony.Z recenzji profesor Danuty Zawadzkiej, Uniwersytet w BiałymstokuKsiążka zawiera opis i konceptualizację doświadczania granic fantomowych przez rozmaitych aktorów zewnętrznych i wewnętrznych; przedstawia analizy różnorodnych tekstów kultury; pokazuje praktyki codzienności; bada mechanizmy narodzin narracji o granicach; odczytuje zapisy pamięci i zastanawia się nad przyczynami niepamięci; bada materialne i niematerialne formy upamiętniania; przygląda się postawom, wartościom i habitusom; odczytuje migracje pejzaży estetycznych, systemów aksjologicznych i znaczeń. [] Tę monografię zbiorową można czytać jako kompendium różnorodnych technik i metod opisu przestrzeni usytuowanych na styku, pomiędzy. Koncepcja granic fantomowych pozwoliła na opis specyfiki kulturowej terenów rozciętych granicami, pozwoliła dostrzec długofalową interferencję sytuacji granicznej zapisaną w języku i estetyce, w preferencjach politycznych i różnicach ekonomicznych. Refleksje Autorów dokumentują fakt silnej reprezentacji granic fantomowych w polskiej kulturze; pokazują, że granice te mają charakter trwały i wyraźnie rezonujący. Przedstawione studia mają szansę otworzyć nowe perspektywy namysłu nad postrzeganiem specyfiki granic i miejsc przygranicznych.Z recenzji profesor Joanny Szydłowskiej, Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie
Ponad dwa i pół tysiąca lat temu grecki poeta napisał dwa eposy, jeden o wojnie, drugi o drodze powrotnej do domu. Od tego czasu każde pokolenie analizuje te dzieła, próbując zrozumieć, co w nich zostało wyrażone. Jak większość dzieci Sylvain Tesson nudził się na lekcjach, kiedy w programie były Iliada i Odyseja. Powrócił do nich niejako z obowiązku jako czterdziestolatek, przygotowując cykl audycji radiowych, które później zaadaptował dla potrzeb tej właśnie książki. Z literaturą przedmiotu zaszył się w krajobrazie Homera - na greckiej wysepce pod palącym słońcem, wśród nieprzyjaznych skał, wycia wiatru i szumu wzburzonego morza. Czytając na nowo obie epopeje, zdał sobie sprawę, że przeszedł obok czegoś, co tak naprawdę wszystko w sobie skupia, wszystko podsumowuje i rzuca światło na to, czym jesteśmy i do czego tęsknimy. Zaryzykował nawet twierdzenie, że podobnie jak malarstwo mogłoby poprzestać na malowidłach ściennych w Lascaux, tak twórczość literacka mogłaby się zakończyć na Iliadzie i Odysei."Ten napisany raz na zawsze dziennik świata jest dowodem, że nic się nie zmienia pod słońcem Zeusa: człowiek, to wspaniałe i beznadziejne zwierzę, jaśniejące blaskiem i pełne niedoskonałości, jest zawsze taki sam. Homer pozwala zaoszczędzić na prenumeracie gazet."Fragment wstępu
Pod redakcją Eweliny Adamik, Wojciecha Browarnego, Małgorzaty Kolankowskiej, Doroty Kołodziejczyk Olga Tokarczuk od lat fascynuje czytelników swoją niepowtarzalną wyobraźnią i umiejętnością stawiania ważnych pytań o współczesność. Jej teksty wymykają się prostym definicjom i inspirują do przekraczania utartych schematów myślenia. „Myśląc (z) Olgą Tokarczuk. Literatura i wielkie problemy współczesności” to intelektualna podróż przez świat powieści jednej z najważniejszych polskich pisarek – świat, w którym granice między człowiekiem, naturą i przedmiotami się zacierają, a literatura staje się narzędziem poznania i zmiany rzeczywistości. Autorzy „Myśląc (z) Olgą Tokarczuk” nie tylko analizują jej powieści, lecz także podejmują z nią dialog, szukając odpowiedzi na pytania o człowieczeństwo, odpowiedzialność za innych i relacje z tym, co nieludzkie, oraz rolę literatury w kształtowaniu wrażliwości społecznej i etycznej. Odkrywają i wyjaśniają między innymi ekofeministyczne wątki w „Prowadź swój pług przez kości umarłych”, materialność świata w „Prawieku i innych czasach” czy transkulturowe ścieżki „Ksiąg Jakubowych”. Każdy rozdział książki to nowe spojrzenie na literaturę jako laboratorium idei i emocji. Jak czytać świat z Olgą Tokarczuk? Ten interdyscyplinarny zbiór tekstów, w którym literatura spotyka filozofię, ekologię, studia nad ciałem i wyobraźnią umożliwia lepsze zrozumienie wyzwań współczesności, porusza i angażuje naukowców, czytelników i wszystkich poszukujących głębszego sensu w literaturze. Oferuje najnowsze badania i interpretacje, ale też inspiruje do własnych poszukiwań, zachęcając do myślenia „z” i „przez” literaturę – z czułością, odwagą i otwartością na Innego. Książka ukazała się jako koedycja Wydawnictwa Warstwy i Wydawnictwa Uniwersytetu Wrocławskiego.
Wydanie rozszerzone zawierające dodatkowe teksty i rozmowę Stephena Kinga z Joem Hillem. „Dużo czytać. Jeszcze więcej pisać. Nie poddawać się. Wyłączyć telewizor. Być uczciwym wobec siebie i swoich bohaterów. Nie bać się krytyków. Nie lekceważyć gramatyki. Oszczędzać słowa” – radzi początkującym pisarzom słynny autor horrorów. Ale „Pamiętnik rzemieślnika” to nie tylko porady dla twórców. Wielbiciele Kinga znajdą tutaj wiele szczegółów biograficznych, a także historie poszczególnych pomysłów, konkretnych tekstów i postaci. King nie próbuje kreować się na mentora początkujących literatów, nie mitologizuje też samego tworzenia, choć głęboko wierzy w magiczną siłę słowa pisanego. Stephen King (ur. 1947) nazywany jest Królem Horroru. Sławę i awans z pracownika pralni na najbogatszego pisarza Ameryki przyniosła mu „Carrie” (1974). To od niej zaczęło się pasmo prawdziwych bestsellerów – wśród nich znalazły się chociażby kultowe „Miasteczko Salem” (1975), „Lśnienie” (1977), „Bastion” (1978), cykl „Mroczna Wieża” (1982–2012), „Cmętarz Zwiężąt” (1983), „To” (1986), „Misery” (1987), „Zielona mila” (1996), „Dallas ’63” (2011), a także najnowsze powieści – „Billy Summers” (2021), „Holly” (2023) i „Nie wymiękaj” (2025). Dzieła Kinga, łączące gatunki takie jak horror, science fiction, sensacja, thriller i fantasy, rozeszły się w setkach milionów egzemplarzy i zostały przetłumaczone na kilkadziesiąt języków. Były też wielokrotnie ekranizowane. Stephen King i jego żona Tabitha mają córkę i dwóch synów – pisarzy Owena Kinga („Śpiące królewny”) i Joego Hilla („Locke & Key”).
Książka "Pozytywiści i choroby" to głębokie studium epoki, w której kwestie zdrowia, higieny i walki z chorobami były fundamentalne dla polskiego społeczeństwa. W czasach pozytywizmu postęp cywilizacyjny nierozerwalnie wiązał się ze zdrowiem wszystkich warstw społecznych, co sprawiło, że problemy maladyczne stały się kluczowym elementem publicystyki i literatury. Ta publikacja, będąca pokłosiem sesji "Choroby Sienkiewicza" na Uniwersytecie Warszawskim, zaprasza do fascynującej podróży w świat XIX-wiecznej myśli, ukazując, jak choroba wpływała na światopogląd, sztukę i codzienne życie. Autorzy, Tadeusz Bujnicki, Ireneusz Gielata i Agnieszka Kuniczuk, z niezwykłą precyzją analizują złożoność relacji między medycyną a humanistyką. Odkrywają, jak kategoria choroby wykraczała poza wymiar biograficzny, stając się narzędziem artystycznym i tematem publicystycznym. W tej epoce lekarz, obok inżyniera, wyrósł na nową, z reguły pozytywną kreację literacką, symbolizującą postęp i zaangażowanie społeczne. Czytelnicy "Pozytywistów i chorób" często podkreślają przystępność i klarowność wywodu, co sprawia, że nawet złożone zagadnienia literaturoznawstwa stają się zrozumiałe i wciągające. Doceniane jest także umiejętne połączenie analizy tekstów literackich z szerszym kontekstem historyczno-społecznym, co pozwala na głębsze zrozumienie motywacji i idei, które kształtowały twórczość najwybitniejszych pozytywistów. Książka jest ceniona za świeże spojrzenie i inspirującą refleksję nad ponadczasowymi kwestiami zdrowia i człowieczeństwa.Choroba w literaturze pozytywizmu - nowe spojrzenie Ten tom szczegółowo bada, jak polscy pozytywiści postrzegali chorobę nie tylko jako problem medyczny, ale także jako siłę napędową zmian społecznych, metaforę kondycji narodu czy wreszcie jako narzędzie literackie do budowania głębokich portretów psychologicznych. Dowiesz się, jak bardzo kwestie zdrowia i higieny były wpisane w idee pracy organicznej i pracy u podstaw, mających na celu podniesienie ogólnego poziomu życia społeczeństwa. Autorzy, bazując na bogatym materiale źródłowym, od publicystyki po wielkie powieści, ukazują ewolucję myślenia o zdrowiu - od prywatnej troski, przez obowiązek społeczny, aż po państwowe strategie walki z epidemiami. Lektura ukazuje także, jak zmieniała się rola lekarza w społeczeństwie i jak jego postać była kreowana w literaturze - z reguły jako osoba o wysokim etosie, poświęcająca się dla dobra innych, co stanowiło istotną innowację w literaturze polskiej.Znaczenie pozytywistów dla współczesnej medycyny i kultury "Pozytywiści i choroby" to nie tylko analiza przeszłości, ale również źródło inspiracji do współczesnych refleksji nad relacją między nauką, kulturą a zdrowiem. Publikacja ta rzuca nowe światło na fundamentalne założenia epoki, w której narodziły się podwaliny nowoczesnej opieki zdrowotnej i świadomości higienicznej. Ta książka to prawdziwa gratka dla każdego, kto interesuje się historią polskiej myśli, literaturą XIX wieku oraz interdyscyplinarnymi badaniami łączącymi humanistykę z medycyną, ukazując ponadczasowy wymiar problematyki chorób i zdrowia. Sięgnij po "Pozytywistów i choroby" i zanurz się w fascynującym świecie idei, które kształtowały polskie społeczeństwo i literaturę!
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. i wojnie polsko-bolszewickiej Mińsk Litewski nie powrócił w granice odrodzonej Rzeczypospolitej, stając się niebawem stolicą Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Sowieckiej, a ziemia mińska została przedzielona granicznym kordonem. Jednak stamtąd wywodziło się wielu wybitnych polskich twórców, jak np. poeta, prozaik i malarz miniaturzysta Bogusław Adamowicz. Na Białorusi w rewolucyjnym zamęcie zginął jeden z najwybitniejszych pisarzy Młodej Polski, Tadeusz Miciński, oficer oświatowy w I Korpusie Polskim. Z Mińszczyzną związani byli w młodości klasycy XX-wiecznej literatury kresowej: Michał Kryspin Pawlikowski, Florian Czarnyszewicz i Sergiusz Piasecki. W ziemiańskich dworach tej krainy wychowali się m.in. reportażysta Melchior Wańkowicz oraz malarz i eseista Józef Czapski. W Mińsku urodzili się pod koniec XIX w. czołowy artysta i teoretyk polskiej awangardy Władysław Strzemiński, a na początku XX stulecia twórca emigracyjnego Instytutu Literackiego i paryskiej „Kultury” Jerzy Giedroyc oraz PRL-owski literat i partyjny funkcjonariusz Jerzy Putrament… Warto przypomnieć te bardziej i mniej znane postacie, a zwłaszcza ich – często niedostrzegane bądź pomijane – związki z Mińskiem i Mińszczyzną.
Książka przedstawia zarys rozwoju japońskiej literatury kryminalnej (tantei shsetsu), a także analizę wybranych utworów powstałych w latach 1923-1937, na które przypada rozkwit, największa popularność i schyłek tej odmiany gatunkowej. Kolejne etapy zostały ukazane na przykładach twórczości Edogawy Ranpo (1894-1965), Yumeno Kysaku (1889-1936) oraz Oguriego Mushitar (1901-1946). Opracowanie dorobku tych autorów pozwoliło nakreślić szeroką perspektywę różnych tendencji rozwojowych tantei shsetsu. Japońską literaturę kryminalną scharakteryzowano z wykorzystaniem dwóch kluczowych płaszczyzn odniesienia: japońskiej literatury pięknej (junbungaku) i zachodniej literatury kryminalnej. Spełniały one bowiem rolę katalizatorów dla rozwoju japońskiej literatury kryminalnej w omawianym okresie, jak również wpływały na konstruowanie literackiej tożsamości trzech wymienionych pisarzy. Publikacja zawiera przekłady czterech opowiadań niedostępnych dotąd w języku polskim: Nisen dka (Miedziana dwusenówka, 1923), Ichimai no kippu (Kwit, 1923), D-zaka no satsujin jiken (Zabójstwo przy D****zaka, 1925) Edogawy Ranpo oraz Gok satsujin jiken (Zabójstwo w aureoli, 1933) Oguriego Mushitar.
To pierwszy tak obszerny wybór publicystyki ze środowiska wileńskich Żagarów. Obejmuje niemal całą dekadę 19301940, w której byli aktywni jako formacja. Zainteresowania młodego Czesława Miłosza, Jerzego Zagórskiego, Henryka Dembińskiego i innych wychodziły daleko poza sprawy literackie - w politykę, historię, życie społeczne i obyczajowe dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego oraz współczesnej im Rzeczypospolitej. Dyskutowano modne idee Zachodu i kresowy prowincjonalizm, recenzowano literackie nowości i krytykowano fałszywe kanony, polemizowano z kapitalizmem i forsowano syndykalizm rewolucyjny, zwalczano ksenofobię i antysemityzm, by w jego miejsce proponować wielokulturowość i socjalizm. A wszystko to w przeczuciu nieubłaganie nadchodzącej katastrofy. Te dawne spory, sprzed niemal stu lat, uderzają swoją aktualnością. Znowu w obliczu wojennych zagrożeń analizujemy swoją pozycję w Europie, kłócimy się o polskość, snujemy mrzonki o wielkości i korygujemy ducha naszej wspólnoty. Niektórych odpowiedzi nie musimy wymyślać na nowo - już dawno temu udzielili nam ich młodzi żagaryści.
Fakt, że pamięć o Sergiuszu Piaseckim przetrwała zarówno w wąskim odbiorze akademickim jak i w szerokiej recepcji czytelników złaknionych literatury sensacyjnej, podejmującej mało znane fakty z historii (które pisarz znał z autopsji), świadczy o tym, że jest to spuścizna, wobec której nie można przejść obojętnie, ale która zasługuje na upamiętnienie oraz badania. Książka ponownie odkrywa twórcę Kochanka Wielkiej Niedźwiedzicy jako człowieka o niezwykłym życiorysie oraz utalentowanego, a przy tym wszechstronnego pisarza (w tym publicystę politycznego). Opracowanie zawiera artykuły dziesięciorga poważnych badaczy z ośmiu ośrodków uniwersyteckich (w tym dwóch zagranicznych), co stanowi dość reprezentatywną grupę.(Z recenzji wydawniczej prof. dra hab. Ryszarda Zajączkowskiego (Katolicki Uniwersytet Lubelski)) Bohater tych mocno zróżnicowanych studiów jest jedną z najlepiej rozpoznawalnych postaci polskiej literatury, głównie emigracyjnej i zarazem jedną z najbarwniejszych. Rozpoznawalność ta wcale nie oznacza, że mamy do czynienia z dziełem szeroko znanym i komentowanym. Raczej należałoby mówić o pewnej legendzie, jaka buduje się w głównej mierze na barwnej biografii pisarza. To wciąż bardziej fenomen czytelniczy, raczej z kręgu obiegowych ideałów estetycznych niż dzieło będące obszarem głębokiej refleksji akademickiej. Należy podkreślić, że autorzy tomu czytają i komentują teksty Piaseckiego na tyle atrakcyjnie, że można je potraktować jako zachętę do dalszych badań tej twórczości.(Z recenzji wydawniczej dra hab. Jana Wolskiego, prof. Uniwersytetu Rzeszowskiego)
Skarby Akademii Górniczo-Hutniczej. Zbiory historyczne Biblioteki Głównej. Część druga to kontynuacja cenionego albumu z 2012 roku, prezentująca najcenniejsze i najciekawsze obiekty z bogatych zasobów Biblioteki Głównej AGH. Publikacja odkrywa przed czytelnikiem unikatowe materiały ukazujące rozwój nauki, techniki i kultury od starodruków, przez druki XIX-wieczne, po podręczniki i skrypty profesorów Akademii Górniczej z pierwszej połowy XX wieku. Album obejmuje również rzadkie słowniki, kolekcję przedwojennych Polskich Norm, grafiki, oprawy książkowe oraz albumy fotograficzne. Ważną część tomu stanowią rozdziały poświęcone dziedzictwu samej Uczelni publikacjom patrona AGH, Stanisława Staszica, historii Akademii w piśmiennictwie oraz tradycji górniczych śpiewników. Autorzy pracownicy Biblioteki Głównej AGH i pasjonaci historii piśmiennictwa prowadzą czytelnika przez świat zabytkowych woluminów i dokumentów, odsłaniając ich naukowe i kulturowe znaczenie. Album został przygotowany jako edycja polsko-angielska i bogato zilustrowany materiałami ze zbiorów Biblioteki. To pięknie opracowana, reprezentacyjna publikacja, która z pewnością zainteresuje nie tylko społeczność akademicką, lecz także miłośników historii, książki i kultury techniczne
Celem niniejszej pracy jest uzupełnienie dotychczasowego stanu wiedzy na temat twórczości Józefa Ignacego Kraszewskiego. Zamierzenie to realizowane jest w oparciu o hipotezę, że pisarz wykreował wiele wybitnych sylwetek kobiecych, zgromadził na kartach powieści interesujące wzory osobowe oraz przedstawił współczesne sobie wyobrażenia kobiet.
Eklektyczny zbiór opowieści.Dyzio, bohater minipowieści Tajemnica Istnienia, podróżuje przez życie wbrew swojej woli. Miotany wichrami przypadku, zderza się z absurdami świata i poszukuje odpowiedzi na pytanie o własne pochodzenie.Matka - kobieta obsesyjnie śledzi kochanka swego zmarłego syna. Do śmierci doprowadziło go zażycie śmiertelnej dawki jej środków nasennych, a jednak jej okoliczności są niejasne.Magik - nowy uczeń szkoły podstawowej stara się zyskać akceptację rówieśników za pomocą magicznych sztuczek. Gdy spotyka się z brutalną przemocą otoczenia, ucieka się do niezwykłej formy zemsty.Nieciekawa historia - w obliczu obojętności wszechświata niespełniony artysta podejmuje desperackie próby nawiązania relacji z drugą osobą - poprzez zabójstwo, a właściwie samobójstwo, z jej ręki.Osobne miejsce zajmują w zbiorze trzy antybaśnie. Każda z nich przenicowuje i reinterpretuje znane z tradycyjnych baśni motywy, w których dobro ostatecznie triumfuje nad złem, szlachetni zostają wynagrodzeni, a niegodziwi ukarani.
Niepodobna ująć znaczenie dzieła Miguela de Cervantesa w kilku zdaniach, a nawet w kilku tomach. Od ponad czterystu lat stworzona przez niego postać Don Kichot wędruje przez kulturę, rozpalając wyobraźnię artystów, zmuszając filozofów do jeszcze bardziej radykalnego myślenia, a przed badaczami stawiając kolejne zagadki do rozwiązania. Błędny rycerz symbol marzycielstwa, niezłomnego ducha, anachroniczności i postępowości zarazem, filozof z przypadku, szalony mędrzec zdaje się wieść żywot niezależny od kart powieści, której pierwszy tom ukazał się w 1605 roku. Być może zapowiedzią uzyskania przez bohatera tej autonomii była już kradzież pomysłu i apokryficzny tom autorstwa niejakiego Avellanedy, co skłoniło Cervantesa do napisania drugiej części przygód rycerza. Don Kichot szybko przeniknął do ludowych wyobrażeń, potem stał się przedmiotem krytyki literackiej i twórczości artystycznej, wreszcie natchnął filozofów, którzy w bohaterze dostrzegali zarówno wzór, jak i antywzór człowieczeństwa, a w powieści jej strukturze, elementach świata przedstawionego i języku odnajdywali wskazówki pozwalające interpretować coraz to inne wymiary nowoczesności. Książka Cervantes. Walcząc z wiatrakami pokazuje, że nadal myślimy o Don Kichocie i myślimy Don Kichotem. Zebrane tu eseje prezentują trzy wymiary obecności Cervantesa i jego dzieła we współczesnym odbiorze: historyczny, gdzie podejmowane są próby uchwycenia specyfiki epoki, która to dzieło zrodziła, artystyczny, poddający tę powieść nieustającej re-kreacji, a wreszcie filozoficzny, czytający świat przez Don Kichota, czasami nawet wbrew intencjom samego Cervantesa. Cervantes. Walcząc z wiatrakami to kolejny tom z serii Bibliotheca Culturae Scriptae. Zebrane w nim eseje sięgają do hiszpańskiego arcydzieła w trojaki sposób: jako przedmiotu badań historycznych, punktu wyjścia twórczości artystycznej oraz narzędzia filozoficznej interpretacji rzeczywistości. Pokazują, jak błędny rycerz, który zrodził się ponad czterysta lat temu z wyobraźni Cervantesa, nadal przemierza świat i być może potrafi go zmieniać.
Wyczerpane to książka o kobiecych narracjach literackich - najczęściej autobiograficznych - dotyczących sposobów przeżywania poszczególnych etapów kryzysu-choroby: (auto)diagnozy, wejścia w system medyczny, leczenia i przedłużającej się rekonwalescencji. To książka o "ciałości" - pisarskich próbach scalania doświadczeń ciała z tekstem - i o "reszcie życia", mieszczącej się między utraconym zdrowiem a tlącą się wciąż chorobą.Wyczerpanie - tytułowa kategoria, którą Monika Ładoń posługuje się, by przybliżyć kondycję kobiet we współczesnym społeczeństwie - ukazuje, jak po traumie, chorobie, stracie i terapii życie zmienia swą postać, tocząc się odtąd w cieniu tych doświadczeń granicznych. Bycie wyczerpaną nie oznacza jednak stanu spychającego kobiety na margines - porusza ono zastany układ świata i zmienia jego nakazy, choćby nieustannego rozwoju i aktywności.Pytania, które stoją u podstaw prezentowanych tu dociekań, dotyczą znaczenia różnicy, jaką do przestrzeni kulturowo-społecznej wnosi wyczerpane, naznaczone afektywnie ciało kobiece, oraz potencjału sprawczości i gniewu widocznego w praktykach kobiecego pisania. Autorka podejmuje próbę dotarcia do ponadindywidualnego wymiaru interpretowanych doświadczeń, gdzie w kontrze do samotności oraz izolacji pojawiają się troska i empatia typowe dla siostrzeństwa.Autorkami analizowanych narracji są: Anna Augustyniak, Martyna Bunda, Olga Hund, Inga Iwasiów, Agnieszka Jelonek, Karolina Kaczyńska-Piwko, Justyna Wicenty, Aleksandra Zielińska, Anne Boyer, Eve Ensler, Hilary Mantel i Sigrid Nunez.
W swej książce Karen Blixen dała wysoce wyidealizowany, poetycki wyraz afrykańskiego ukąszenia, które zawładnęło nią na zawsze oraz równie wysublimowany obraz swej miłości do Denysa Finch Hattona. Z tego punktu widzenia można tylko skłonić głowę przed jakością literacką opowieści i ponownie, biorąc pod uwagę, że autorka napisała ją w języku, który nie był jej własnym. W żadnym przypadku nie można jednak traktować Pożegnania z Afryką jako obiektywnej relacji o charakterze historycznym. W książce brak jakiejkolwiek konsekwentnej narracji chronologicznej, a wiele faktów zostało poddanych daleko idącej obróbce. Choćby zdanie I had a farm in Africa, otwierające zarówno książkę, jak i główną część filmu. Karen rzeczywiście mieszkała w pięknym domu na farmie, a przez jakiś czas nawet nią zarządzała (z fatalnymi skutkami), ale właścicielką majątku była spółka akcyjna, zawiązana przez zamożnych członków jej rodziny, tyleż z myślą o zyskach, co o stworzeniu odpowiednich ram dla życia panny już dwudziestoośmioletniej i coraz bardziej wyobcowanej ze swego środowiska.
Książka sytuuje refleksję nad prawem w perspektywie egzystencjalizmu i filozofii absurdu, analizując utwory Alberta Camusa i Franza Kafki jako przedstawiające modelowe sytuacje prawne: absurdu, przemocy, winy, buntu i odpowiedzialności. Autor, wykorzystując instrumentarium nurtu Law and Literature, narratologii prawa oraz hermeneutyki egzystencjalnej, rekonstruuje literacką wizję prawa i jego krytyki oraz formułuje typ idealny prawnika egzystencjalisty jako rdzeń egzystencjalnej filozofii prawa. Książka ukazuje prawo nowoczesnego państwa jako zracjonalizowany mechanizm władzy, a zarazem postuluje humanistyczną korektę praktyki stosowania prawa, istotną w dobie cyfryzacji i algorytmizacji praktyki prawniczej oraz decyzji publicznych. Ujmując prawo jako instytucję zakorzenioną w konkretnym doświadczeniu jednostki i jej podatności na cierpienie, w tak aktualnej perspektywie human-centered, łączy literacką wizję z przeszłości z wyzwaniami współczesnego prawa. Dodatkowo książka jest swoistym humanistycznym przewodnikiem dla praktyków: prawników, urzędników i osób odpowiedzialnych za tworzenie prawa.Dr Michał Peno - doktor nauk prawnych, socjolog i filozof prawa, adiunkt na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Szczecińskiego; dyrektor departamentu Prawa Cywilnego i Gospodarczego w Ministerstwie Sprawiedliwości, członek Sądu Polubownego przy Komisji Nadzoru Finansowego. Autor kilku monografii oraz niemal stu artykułów w czasopismach naukowych; odbywał staże badawcze m.in. w Oati (w ramach grantu NCN), stypendysta Uniwersytetu w Greifswaldzie, visiting professor Uniwersytetu Deusto (Bilbao). Członek Albert Camus Society, Nordic Society for Phenomenology, IVR - Sekcja Polska; laureat nagród Rektora Uniwersytetu Szczecińskiego za pracę organizacyjną i Prezesa Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum za służbę w kuratorskim pionie rodzinnym. Aktywny komentator prawa (m.in. "Gazeta Prawna", "Wprost", "Polityka").
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?