Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. i wojnie polsko-bolszewickiej Mińsk Litewski nie powrócił w granice odrodzonej Rzeczypospolitej, stając się niebawem stolicą Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Sowieckiej, a ziemia mińska została przedzielona granicznym kordonem. Jednak stamtąd wywodziło się wielu wybitnych polskich twórców, jak np. poeta, prozaik i malarz miniaturzysta Bogusław Adamowicz. Na Białorusi w rewolucyjnym zamęcie zginął jeden z najwybitniejszych pisarzy Młodej Polski, Tadeusz Miciński, oficer oświatowy w I Korpusie Polskim. Z Mińszczyzną związani byli w młodości klasycy XX-wiecznej literatury kresowej: Michał Kryspin Pawlikowski, Florian Czarnyszewicz i Sergiusz Piasecki. W ziemiańskich dworach tej krainy wychowali się m.in. reportażysta Melchior Wańkowicz oraz malarz i eseista Józef Czapski. W Mińsku urodzili się pod koniec XIX w. czołowy artysta i teoretyk polskiej awangardy Władysław Strzemiński, a na początku XX stulecia twórca emigracyjnego Instytutu Literackiego i paryskiej „Kultury” Jerzy Giedroyc oraz PRL-owski literat i partyjny funkcjonariusz Jerzy Putrament… Warto przypomnieć te bardziej i mniej znane postacie, a zwłaszcza ich – często niedostrzegane bądź pomijane – związki z Mińskiem i Mińszczyzną.
Fakt, że pamięć o Sergiuszu Piaseckim przetrwała zarówno w wąskim odbiorze akademickim jak i w szerokiej recepcji czytelników złaknionych literatury sensacyjnej, podejmującej mało znane fakty z historii (które pisarz znał z autopsji), świadczy o tym, że jest to spuścizna, wobec której nie można przejść obojętnie, ale która zasługuje na upamiętnienie oraz badania. Książka ponownie odkrywa twórcę Kochanka Wielkiej Niedźwiedzicy jako człowieka o niezwykłym życiorysie oraz utalentowanego, a przy tym wszechstronnego pisarza (w tym publicystę politycznego). Opracowanie zawiera artykuły dziesięciorga poważnych badaczy z ośmiu ośrodków uniwersyteckich (w tym dwóch zagranicznych), co stanowi dość reprezentatywną grupę.(Z recenzji wydawniczej prof. dra hab. Ryszarda Zajączkowskiego (Katolicki Uniwersytet Lubelski)) Bohater tych mocno zróżnicowanych studiów jest jedną z najlepiej rozpoznawalnych postaci polskiej literatury, głównie emigracyjnej i zarazem jedną z najbarwniejszych. Rozpoznawalność ta wcale nie oznacza, że mamy do czynienia z dziełem szeroko znanym i komentowanym. Raczej należałoby mówić o pewnej legendzie, jaka buduje się w głównej mierze na barwnej biografii pisarza. To wciąż bardziej fenomen czytelniczy, raczej z kręgu obiegowych ideałów estetycznych niż dzieło będące obszarem głębokiej refleksji akademickiej. Należy podkreślić, że autorzy tomu czytają i komentują teksty Piaseckiego na tyle atrakcyjnie, że można je potraktować jako zachętę do dalszych badań tej twórczości.(Z recenzji wydawniczej dra hab. Jana Wolskiego, prof. Uniwersytetu Rzeszowskiego)
W literaturze XX stulecia Ferdynand Goetel wyraziście zaznaczył swoją obecność. Dzięki swoim utworom zdobył uznanie zarówno wśród czytelników, jak i profesjonalnych znawców: krytyków i historyków literatury; był przy tym znany i w Polsce, i za granicą. Jako twórca nie stronił od aktywności w życiu literackim, angażował się w pracę organizacyjną na rzecz środowiska pisarskiego, niekiedy też doświadczał nie zawsze dla literatury bezpiecznych związków z polityką. Jego pisarstwo podlegało również ciśnieniu czasu, w którym powstawało. Z dobrymi i złymi tego skutkami. Nieraz te konsekwencje były bardzo dotkliwe, o czym i Goetel, i jego odbiorcy mogli się przekonać. Miał też świadomość powinności, jakie ciążą na pisarzu. Do tych obowiązków należy głoszenie prawdy, której cenę autor Z dnia na dzień poznał jak mało kto. Jemu i jego dziełu zechcemy przyjrzeć się w dwóch perspektywach: biografii i twórczości.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
