Wydawnictwo Znak oddaje do rąk czytelnika opowieść o dniach swej młodości, swoistą autobiografię, pisaną na wiele rąk.
Odsłaniając przy okazji nieco z wydawniczej kuchni w peerelowskich realiach, książka prezentuje sylwetki osób tworzących Wydawnictwo Znak oraz związane z nim środowisko, kształtujących je pod względem ideowym, wspierających piórem i zaangażowaniem. Jacek Woźniakowski, Jerzy Turowicz, Stefan Wilkanowicz, Stefan Kisielewski, Zygmunt Kubiak, Hanna Malewska, Tadeusz Mazowiecki, Marek Skwarnicki, ks. Józef Tischner i wielu innych pojawiają się tu we wspomnieniach, rozmowach – i we własnych osobach.
Z niejednolitego zbioru tekstów o tej szczęśliwej a dziwnej konstelacji osób tak różnych, wybitnych i indywidualnych, a jednak w określonej koniunkturze historycznej działających we wspólnym kierunku i – nie bez napięć i sporów, lecz niezwykle twórczo – realizujących cele dzięki „świetnemu rozeznaniu wartości”, naturalnemu powiązaniu autorytetu i wolności oraz dzięki mądrości, uczciwości i roztropności – wyłania się głęboki sens. Zarówno dla tych, którzy stąpają po dalszych odcinkach wcześniej wytyczonej drogi, jak dla wielu innych, którzy usiłują budować wspólnoty dobrych celów. Ci wszyscy, którym na czymś ważnym a wspólnym naprawdę zależy – ufajmy, że ich w polskim pejzażu nigdy nie zabraknie – znajdą w tej książce cenne inspiracje.
Henryk Woźniakowski (fragment wstępu)
500 zdań polskich - Jerzy Bralczyk
Książka Jerzego Bralczyka 500 zdań polskich ukazała się nakładem wydawnictwa Agora. Wstęp do książki napisał profesor Jan Miodek.
Jerzy Bralczyk
Językoznawca, członek Rady Języka Polskiego, autor dwóch Leksykonów zdań polskich i książki 444 zdań polskich. Komentator współczesnej rzeczywistości medialnej.
500 zdań polskich, a nawet więcej
W swojej najnowszej książce profesor Bralczyk prezentuje 500 zdań, które według niego są przez Polaków najczęściej cytowane, używane i rozpoznawane. Przedstawia przysłowia, powiedzenia, hasła reklamowe i polityczne, okrzyki, fragmenty piosenek i dialogów filmowych. Przykłady zostały wybrane z literatury, historii i kultury popularnej. Część z nich zadomowiła się w języku polskim na stałe, część z nich znana była przez chwilę i dziś są te zdania już zapomniane. Wszystkie one celnie określają tożsamość Polaków. W subiektywnym zestawieniu Bralczyka znalazły się m.in. takie zdania: A świstak siedzi i zawija je w te sreberka…, Czwartego czerwca 1989 roku skończył się w Polsce komunizm (Joanna Szczepkowska), Jestem za, a nawet przeciw (Lecz Wałęsa), Kobieta mnie bije (Seksmisja), No to Frugo, Przychodzi baba do lekarza, Żeby Polska była Polską (Jan Pietrzak).
Fragment książki
Jestem kobieta pracująca, żadnej pracy się nie boję
Jerzy Gruza, Krzysztof Teodor Toeplitz, serial Czterdziestolatek (1975)
Określenie kobieta pracująca stało się na długo wygodnym i potocznym identyfikatorem, nie do końca żartobliwym. Jeszcze bardziej znamienne, że Irena Kwiatkowska, autorka o ogromnym wcześniejszym dorobku, znana przecież jako Hermenegild Kociubińska i bohaterka Kabaretu Starszych Panów – była rozpoznawalna głównie jako kobieta pracująca. To siła serialu, ale także i siła dobrego sformułowania, słusznie i ku zachwytowi widzów powtarzanego w każdym odcinku.
Tonący brzytwy się chwyta
Przysłowie, odn. Wacław Potocki (1674)
Gdybyśmy chcieli wyobrazić sobie realia takich sugestywnych i odwołujących się do konkretnych powiedzeń, czasem skóra na nas musiałaby ścierpnąć. Metafory dotyczące naszych zmysłów, a chyba szczególnie dotyczące dotyku, czyli najczęściej związane z bólem, są najbardziej dotkliwe – tak dojmujące są metafory z Kazania na górze o odcinaniu dłoni i wyłupywaniu oka. Na szczęście nie zawsze posuwamy się aż do wyobrażania sobie, zostają tylko słowa.
To oni stworzyli literaturę polską w tym kształcie, w jakim istnieje dzisiaj. Józef Mackiewicz i Stanisław Cat-Mackiewicz, Konstanty Ildefons Gałczyński i Czesław Miłosz, Władysław Broniewski i Gustaw Herling-Grudziński, Jan Lechoń i Jerzy Andrzejewski, Melchior Wańkowicz i Adam Ważyk oraz wielu innych. Wojna przeorała ich życiorysy. Jedni zapisać się mieli w dziejach jako niezłomni strażnicy najwyższych wartości, drudzy - jako konformiści. W swoich zmaganiach z historią kładli na szalę to, co mieli najcenniejszego: talent. Zyskali - glorię lub infamię, a bywało: i glorię i infamię. O nich jest ta książka.
Sex, drugs and rock & roll - bezwstydnie szczera biografia lidera zespołu Red Hot Chili Peppers. ,,Blizna"" to wspomnienie szalonych młodzieńczych lat wypełnionych muzyką, seksem, narkotykami i imprezami. To opowieść o pogoni za silnymi wrażeniami, o życiu na krawędzi i o poszukiwaniu upustu dla posiadanych zasobów energii. To wreszcie historia o tym, jak zwykły, urodzony w Grand Rapids w stanie Michigan chłopak przeniósł się do Hollywood, gdzie znalazł więcej, niż mógł udźwignąć...
Najciekawsze kobiety swojej epoki: Agnieszka Osiecka, Małgorzata Braunek, Kalina Jędrusik, Elżbieta Czyżewska w opisie najpoczytniejszego polskiego autora biografii. W Złotej kolekcji Sławomira Kopra czytelnik znajdzie nowe, nieznane szczegóły z życia bohaterek. Fascynująca lektura i dla fanów twórczości tego autora, i dla tych, którzy po raz pierwszy sięgną po jego książkę.
Odważna, kolorowa, zabawna, rozkochana w życiu i jego różnorodności.
KATARZYNA MILLER w niebywale szczerych rozmowach z Danutą Kondratowicz opowiada o swoim barwnym życiu, podejmując tematy, które bliskie są każdej kobiecie: miłość, seks, zdrada, lęk, ból, zazdrość, pieniądze, śmierć, starzenie się. Odpowiada na pytania:
Czy można być sobą i kochać siebie w rozmiarze XXL?
Jak kochać mężczyzn i być przez nich kochaną?
Jak nie wierzyć w czarną godzinę i co zrobić żeby pieniądze nas lubiły?
Co zrobić by mieć pożytek ze snów?
Jak unieść sukces i przejść przez porażki i straty, zdrady i żałobę?
Jak starzeć się z radością i nie bać się śmierci?... i wiele innych
„Bez cukru, bo bez cenzury, bez zbędnego krygowania, bez pozowania. Odsłaniam się uczciwie”.
Katarzyna Miller
Danuta Kondratowicz - dziennikarka telewizyjna, współtwórczyni wielokrotnie nagradzanego i cenionego przez widzów pasma dokumentalnego w TVN24. Pasjonatka psychologii i rozwoju osobistego. Nieustannie ciekawa ludzi i siebie samej.
Mistrzowie pióra Faulkner, Conrad, Nabokov, Sterne i wielu innych w nowym ciekawym ujęciu.Podręczniki i słowniki historii literatury byłyby znacznie bardziej interesujące, gdyby zawierały biografie takie jak te, przedstawione przez Javiera Mariasa.Koncentrując uwagę na mistrzach XVIII, XIX i XX wieku, a nie na maskach, które przyjęli wraz ze sławą, z całą naturalnością wydobywa ich z przeszłości, przedstawia w codziennej krzątaninie, od której nikt nie jest w stanie uciec. Oczywiście nie jest to podglądanie przez dziurkę od klucza, co jest żałośnie pospolite. Przywraca się im jedynie wymiar ludzki, zredukowany procesem mitologizacji literackiej czasem nawet do zera.Pracując nad tym oryginalnym dziełem, Maras korzystał zarówno ze źródeł z pierwszej ręki, takich jak autobiografie, wspomnienia albo listy, jak i specjalistycznych opracowań krytycznych.W Pisanych życiach posmak powieści jest zamierzony.
Agnieszka Osiecka poetka piosenki, pisarka, reżyserka, a nawet recenzentka filmowa. Miała tyle talentów, że można było nimi obdzielić tuzin innych osób, a każda z nich miałaby zapewnione liczne nagrody i piękne życie.Z łatwością rozkochiwała w sobie zarówno tych mężczyzn, którzy stali się ikonami swego czasu Marka Hłaskę, Jerzego Giedroycia, Jeremiego Przyborę, Daniela Passenta jak i tych, którzy tylko pretendowali do tych tytułów. Była dla nich wszystkich jak jej piosenki zdradziecko przystępna i niespodziewanie gorzka zarazem; ulotna, chwilowa, rozpływająca się wraz z ostatnim wersem refrenu. Ale nie do zapomnienia.Piotr Derlatka, młody badacz, który podążył jej śladami, nie uwierzył, że piosenki to tylko rymowane słowa, ułożone do melodii, aby łatwiej wpadała w ucho. Potraktował je poważniej i zobaczył w nich zapis najintymniejszych zwierzeń Osieckiej. Połączył biografię z jej twórczością i bez ogródek opowiedział nam o jej życiowych rolach. O wszystkim, co było dla niej ważne, choć nie od razu to sobie uświadomiła.""Ta książka chłodzi i grzeje, wzrusza i obrusza, przypomina to, co znane i odkrywa to, co ukryte. Że chwyta za gardło? Że Osiecka z kart książki mało się uśmiecha? Bo to nie jest laurka! To jest twoje życie, Agnieszko, tym razem napisane prozą.""Tomasz Raczek
Oddajemy do rąk Czytelników kolejny, dziesiąty już tom z cyklu "Między Literaturą a Medycyną". Stanowi on zwieńczenie dotychczasowej naszej działalności prowadzonej z myślą o zintegrowaniu dwóch środowisk naukowych - humanistycznego i medycznego. Pragniemy w ten sposób przypomnieć rzecz, wydawałoby się, oczywistą, ale nie zawsze w pełni uświadamianą, a mianowicie to, że w centrum zainteresowania zarówno dyscyplin humanistycznych, jak i medycznych stoi - nie przyroda, wytwórczość techniczna, świat takich czy innych artefaktów a - Człowiek.
Pierwsze i jedyne opracowanie tej tematyki. Twórczość obydwu rosyjskich mistrzów Aleksandra Puszkina i Piotra Czajkowskiego, nie doczekała się bowiem jak dotąd ani w polskim literaturoznawstwie, ani muzykologii, monografii na temat adaptacji literackich arcydzieł w kompozycjach muzycznych. Sięgnięciu przez autora do utworów znanych, opisanych i przeanalizowanych wers po wersie, przyświeca cel włączenia się do aktualnych i fundamentalnych dyskusji badawczych, jak i ambicja napisania fragmentu historii i kultury rosyjskiej na nowo, po swojemu, oraz podjęcia problemu właściwie jeszcze nieopracowanego, otwierającego szeroką perspektywę rozważań o bogactwie znaczeń literatury, jej odniesień i użyć.
Fan fiction różnorodne formy wykorzystywania postaci czy światów wykreowanych przez utwory kultury masowej jest od lat ulubionym przez odbiorców sposobem uczestniczenia w popkulturze. Mowa o całej galaktyce opowiadań, nowych wersji, dopisanych rozdziałów, wymyślonych romansów, którymi obrasta każda popularna seria powieści, filmów czy anime. Takie przekształcanie wymaga empatii, świetnej znajomości oryginału, często też słuchu literackiego, a potrafi zarazem jednoczyć miłośników i ostro ich dzielić. Autorka analizuje liczne podgatunki takiej twórczości (slash fiction, crossover fiction, gap filler), wprowadza w żargon (Mary Sue, fanon, genderswap, pairing) i dostrzega, że obdarowywanie innych remiksami czy alternatywnymi zakończeniami to wykroczenie przeciw zasadom konsumpcji, to oddolna, autentyczna forma wypowiedzi, czyniąca z odbiorcy twórcę, niejako potwierdzenie słusznej intuicji magazynu Time, który w 2006 jako człowieka roku wybrał każdego z anonimowych autorów Ciebie.Książka dla każdego, kto widział kiedyś yuri albo yaoi. Albo chociaż fluff.Lidia Gąsowska absolwentka Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, doktor nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa, literatury i kultury popularnej XX wieku. Interesuje się nowymi sposobami uczestnictwa w kulturze, fantastyką oraz metodyką nauczania języka polskiego. Autorka artykułów w czasopismach i tomach zbiorowych, współredaktorka książek Mody w literaturze i kulturze popularnej (2011) oraz Tropy literatury i kultury popularnej (2014)
Niezwykły portret najwybitniejszej polskiej reporterki Hanny Krall a zarazem przewodnik po jej warsztacie, książkach i życiu. Autor - Jacek Antczak skomponował go z wywiadów i rozmów z autorką ""Zdążyć przed Panem Bogiem"" i Białej Marii. Czytelnicy książek Krall znajdą tu opowieść o początkach jej twórczości, komentarze i dalsze ciągi wielu opisywanych przez nią historii. Hanna Krall jest jedną z najczęściej tłumaczonych poliskich pisarek. Opublikowała m.in. ""Na wschód od Arbatu"" (1972), ""Zdążyć przed Panem Bogiem"" (1977), ""Sześć odcieni bieli"" (1978), ""Sublokatorkę"" (1985), ""Okna"" (1987), ""Hipnozę"" (1989), ""Taniec na cudzym weselu"" (1993), ""Dowody na istnienie"" (1995), ""To Ty jesteś Daniel"" (2001). Zapowiedziała, że wydana w 2011 roku Biała Maria jest jej ostatnią książką.
„Punkt zwrotny” to ostatnia książka Klausa Manna. Chociaż oryginalnie powstała ona w języku angielskim („The Turning Point”) w 1942 roku, to nad autorskim przekładem na język niemiecki Klaus Mann pracował do końca życia, a więc do 1949 roku. W języku niemieckim wychodzi już po jego śmierci. Książka ta stała się jednym z głównych źródeł biografii pisarza, choć jest to raczej powieść autobiograficzna. Życie Manna było zaś bardzo bogate i interesujące. „Punkt zwrotny” to jednak nie tylko opis skandalizujących przygód dandysa, żyjącego w cieniu wielkiego ojca i zmagającego się z nałogami oraz własnym homoseksualizmem. To także dokument samotności nieszczęśliwego człowieka, wygnanego ze swej ojczyzny z przyczyn politycznych, a także świadectwo odwagi i bezkompromisowości wobec nazistowskiej ideologii. Klaus Mann pozostaje do dzisiaj emblematyczną postacią dla postaw antytotalitarnych w Europie. „Punkt zwrotny” to z jednej strony fragment tragicznej historii rodziny Mannów, a z drugiej – barwny, bogaty fresk Europy i Ameryki od lat 20. do końca lat 40. To również jedno z najważniejszych świadectw dziejów niemieckiej emigracji antynazistowskiej. Ważna książka dla zrozumienia XX wieku.
Niemiecki pisarz Klaus Mann był jedną z ważnych postaci antyfaszyzmu lat 30. i 40.
Opublikował kilka wybitnych pism literackich na emigracji, które były wzorem dla podobnych
przedsięwzięć wydawniczych po II wojnie światowej. Syn pisarza Tomasza Manna, żył w jego cieniu. Ta presja była jedną z przyczyn uzależnienia od narkotyków. Tak jak ojciec, Klaus był homoseksualistą i po nieudanych związkach heteroseksualnych, związał się na stałe z Thomasem Quinnem Curtissem. Chory na depresję, uzależniony od narkotyków, popełnił samobójstwo. Jego najsłynniejszą powieścią pozostał „Mefisto”, powieść o aktorze zaprzedającym się nazistom, zyskującym, dzięki porzuceniu lewicowych przekonań, szansę na wielką karierę.
Ossendowski zasłużył albo na nagrodę geografów za podróże, albo na Nobla za wyobraźnię pisarską"".Krzysztof MasłońAntoni Ferdynand Ossendowski nie bał się żyć. Przygodami tego mistrza pióra i niepokornego podróżnika można by obdarzyć co najmniej kilka biografii.Dotarł do Wrót Agharty w Kraju Urianchajskim (obecna Tuwa) i usiłował rozgryźć mechanizm działania broni psychotropowej. Poznał ostatniego mongolskiego chana, barona von Ungern-Sternberga, i rzekomo nawet wiedział, gdzie został ukryty jego legendarny, nieodnaleziony do dzisiaj skarb. Podróżował po Afryce, gdzie w dorzeczu rzeki Niger, w Grobie Białego Człowieka, zrealizował pierwszy polski filmowy reportaż egzotyczny. Odwiedzał kraje arabskie, przestrzegając przed zagrożeniem, jakim mogą się stać ich mieszkańcy, gdy dotrze do nich bolszewicka zaraza. Jest autorem pierwszej powieści biograficznej o Leninie i wspaniałych opisów Kresów Wschodnich. Kochały go dzieci za wspaniałe bajki, które dla nich pisał, i młodzież za pełne niesamowitych przygód relacje o dziejach przodków.Ta książka to najnowsze spojrzenie na bogatą biografię drugiego po Henryku Sienkiewiczu najbardziej znanego polskiego pisarza na świecie, którego dzieła do dziś ukazują się w przekładach na język włoski, angielski, mongolski czy rosyjski.Oto Antoni Ferdynand Ossendowski - ambasador dialogu kultur. Dialogu narodów Eurazji, tak bardzo nam dziś potrzebnego.
W setną rocznicę urodzin księdza Jana Twardowskiego autorzy odbyli niemalże sto rozmów z osobami, które miały okazję go poznać. Wspomnienia zebrane w książce wzruszają, bawią, skłaniają do refleksji. I przybliżają postać księdza Jana.To wspomnienia z okazji setnej rocznicy urodzin Księdza Jana Twardowskiego. Wspomnienia o człowieku bliskiemu ziemi i równie bliskiemu niebu.Ksiądz Twardowski nazywał siebie ""księdzem, który pisze wiersze"". Pisał w swojej autobiografii, że jego symbolem jest biedronka (boża krówka). Stąd pochodzi określenie ""Jan od Biedronki"".Przez lata był katechetą dzieci specjalnej troski, niemal 50 lat - rektorem warszawskiego Kościoła Sióstr Wizytek.Charakteryzowało go niezwykłe poczucie humoru, a pogodna aura, którą emanował, sprawiała, że wywierał niezwykły wpływ na innych ludzi. Sam o sobie mówił mało i niechętnie. Powróci dzięki tej książce - we wspomnieniach tych, którzy mieli okazję go spotkać i zapamiętali -jako wyjątkowego, przyjaznego, pełnego wiary w Boga i tolerancji dla ludzi człowieka.Książka ilustrowana jest unikatowymi zdjęciami Czesława Czaplińskiego.Czesław Czapliński - wybitny fotograf, przed którego obiektywem pojawiają się najbardziej znane osobistości ze świata biznesu, kultury, polityki, sportu m.in.: Oscar de la Renta, Alberto Moravia, Liza Minelli, Umberto Eco, Isaac Singer, Liv Ullmann, Henry Kissinger, Calvin Klein.Jego zdjęcia publikowane były m.in. w ""The New York Times"", ""Vanity Fair"", ""Washington Post"" oraz ""Newsweeku"".
Wysmakowana podróż po świecie literatury. Obszerny wybór esejów, recenzji krytycznoliterackich, sylwetek pisarzy drukowanych na przestrzeni niemal czterdziestu lat na łamach Orła Białego czy paryskiej Kultury. Rozległy wachlarz zainteresowań Józefa Czapskiego, od Norwida po Miłosza i innych współczesnych mu znakomitych pisarzy emigracyjnych, uzupełniony jest o wątki dotyczące literatury zagranicznej. Józef Czapski prezentuje sylwetki twórców francuskich (Mauriac, Proust, Valery) i rosyjskich (Dostojewski, Tołstoj). Niezwykle osobisty ton, pełna swobody narracja dopełniona erudycją i ogromną wiedzą autora, czyni z Czytając znakomitą lekturę dla miłośników literatury i sztuki.
Uniwersytet Łódzki nadał księdzu profesorowi Józefowi Tischnerowi tytuł doktora honoris causa. Dziś znaczenie myśli Tischnera w dyskursie naukowym i społecznym wydaje się jeszcze bardziej istotne. Jego głos, głos humanisty - pojmującego relacje z innym jako miejsce spotkania i dialogu, jako obustronne zobowiązanie etyczne - winien brzmieć szczególnie donośnie we współczesnym świecie, którym w coraz większym stopniu rządzą depersonalizujące procesy.
„Trzeba dziś - takimi słowy kończy Tischner swój wykład - powrotu do źródeł wiary, rozumu i wolności”. W ten sposób wyznacza także nasz „horyzont dialogu i rozumienia”. Dlatego wyrażenie to zdecydowaliśmy się uczynić tytułem książki, wydobywając w ten sposób charakter powinnościowy ludzkiego sposobu istnienia, konstytuowany przez poczucie odpowiedzialności i troski, ale także wynikający z potrzeby łączenia wiary z racjonalnym namysłem nad różnymi wymiarami rzeczywistości.
dr hab. Krystyna Pietrych, prof. UŁ
Monografia poświęcona kaznodziejstwu ks. Józefa Tischnera, wpływowego myśliciela i publicysty, a zarazem popularnej postaci życia społeczno-politycznego. Tischner należał w końcowych dekadach XX stulecia do najbardziej symptomatycznych postaci polskiego życia społecznego i duchowego. To żywe świadectwo doświadczeń religijnych i pożyteczna nauka moralna.
Zygmunt Szczęsny Feliński (1822–1895), arcybiskup metropolita warszawski w latach 1862–1863, zapisał się w historii Polski oraz myśli Kościoła zachodniego przede wszystkim za sprawą swej kanonizacji w roku 2009. W szerszej świadomości społecznej funkcjonuje również jako autor dwutomowych Pamiętników, monumentalnego dzieła stanowiącego wielo-barwną, acz w swej istocie niezwykle skomplikowaną, panoramę społeczną XIX wieku. Znamienny pozostaje jednak fakt, iż Zygmunt Szczęsny był również — a może przede wszystkim — bardzo płodnym pisarzem, utalentowanym filozofem i ciekawym poetą; osobiście znał wiele sławetnych postaci XIX–wiecznej sceny politycznej, był przyjacielem najznakomitszych pisarzy i poetów, to na jego rękach odszedł na zawsze Juliusz Słowacki.
Niniejsza książka jest próbą syntetycznego przedstawienia twórczości pisarskiej Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, która to twórczość w dużej mierze pozostaje nieznana szerszemu gronu czytelniczemu, a przy tym, jak dotąd, nie znalazła także większego zainteresowania literaturoznawców i historyków literatury.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?