Studium dotyczy rzymskich jednostek konnych, od polowy III wieku do smierci Teodozjusza Wielkiego i ostatecznego podzialu imperium w 395 roku. Przez dlugi czas bylo to temat na tyle niepopularny, ze w monografiach, dotyczacych rzymskiej konnicy w okresie cesarstwa, jest niemal zupelnie pomijany. Mimo iz syntetyczne publikacje traktujace o poznorzymskiej armii jako calosci sa dosyc liczne, to kwestia jednostek jazdy nie zostala w nich dostatecznie naswietlona. Studia nad tym zagadnieniem dopiero w ostatnim czasie staja sie coraz bardziej popularne, lecz do tej pory byly one ograniczone do jednej kategorii konnych jednostek, badz do okresu panowania jednego wladcy. Potrzebe stworzenia takiej monografii, jak i nowego spojrzenia na cala poznorzymska armie, postulowano juz wiele razy.
Chcielibyśmy na kartach tej książki opowiedzieć o pewnym epizodzie z wojny światowej, w którym główną rolę odegrała Turcja. Pierwsza część zawiera ogólną syntezę działań na irackim teatrze działań wojennych od listopada 1914 r. do listopada 1918 r. W drugiej części opisujemy szczegółowo oblężenie Kut Al-Amara, jeden z najsłynniejszych epizodów tureckiej historii militarnej.
W szeregu osobistości, które przewinęły się przez dziejową widownię w okresie Pierwszego Cesarstwa, do wyróżniających się umiarkowaniem i uczciwością należał król saski, Fryderyk August. Zaszczycony przyjaznymi uczuciami Napoleona, jest on dla nas postacią tym bliższą, że jako książę warszawski, przez okres przeszło sześcioletni z ramienia cesarza panował nad ludem, który konstytucją 3 Maja jemu właśnie przeznaczył koronę polską.
Gdy w niniejszej książce próbuję opisać rozwój i czyny niemieckiego wojska i sił powietrznych na tle wojskowo-historycznym, zdaję sobie sprawę że będzie to pierwsza próba. Nie było jeszcze można krytycznie opracować wszystkich dokumentów wojennych, przede wszystkim dzienników wojennych oddziałów frontowych, periodycznych sprawozdań i meldunków dziennych, prócz tego część dokumentów podczas odwrotu i w wirze rewolucji zaginęła. Jednak, z obecnie posiadanego materiału źródłowego, wydaje mi się możliwym przedstawienie ścisłego związku między niezrównanymi wyczynami naszych sił powietrznych i działaniami walkami na ziemi.
Wszyscy wielcy wodzowie, przed wydaniem bitwy, zasiadali do ustalenia planu w celu racjonalnego wykorzystania swoich sil. Plan ten stanowil rame, szkielet bitwy: nadawal walce jej ogolny ksztalt, ochranial przed mozliwymi dzialaniami przeciwnika, ograniczal bledy podwladnych. Jezeli porownamy plany bitew tego samego wodza, to poczatkowo ukazuja nam sie one jako wiele szczegolowych rozwiazan dla zupelnie roznych problemow. Jednak przy dokladniejszym zbadaniu, wykazuja cechy wspolne, niezaprzeczalne, pewne wrecz rodzinne podobienstwo, ktore pozwala wywodzic je z jednego typu.
Jeśli nawet pod Fontenoy mądrość nie stała wyraźnie po naszej stronie, to odnotowane tam przykłady cichej odwagi, lojalności i dyscypliny mają dziś specjalną wartość.
Przez wiele lat pozostawałem pod urokiem zagadki Fontenoy, nie mając wielkiej nadziei na jej rozwiązanie. Klucz do niej odnalazł się wreszcie w ośmiu tomach rękopiśmiennych raportów brytyjskich dowódców kampanii flandryjskiej lat 1744-1745, które można przejrzeć w National Record Office. Większość z nich dyktował Wilhelm August, książę Cumberland. Dzięki drobiazgowej wierności Jerzego Ii prawu, jego syn mógł zwracać się doń jedynie za pośrednictwem właściwego ministra. Te staromodne i napisane sztucznym stylem dokumenty, opisujące zdarzenia, które mocno jeszcze pozostawały w pamięci piszących, umożliwiły mi odtworzenie każdego wypadku przy pomocy słów jego głównych aktorów. W ten sposób powstał obraz XVIII-wiecznej wojny w okresie między kampaniami księcia Marlborough a rewolucją spowodowaną przez Fryderyka II.
Dzieło gen. Manikowskiego należy rozpatrywać jako swojego rodzaju monografię, stanowiącą jedyny obecnie, niezmiernie ważny i cenny przyczynek w sprawie wyposażenia bojowego wojska rosyjskiego w omawianym okresie, aczkolwiek niewyczerpującą w całości w wszechstronnie powyższego zagadnienia.
W pracy swej autor stara się wykazać przyczyny, będące wynikiem miarodajnego wówczas planu mobilizacyjnego, a które złożyły się na to, że już w pierwszych miesiącach wojny wojsko rosyjskie odczuło dotkliwy brak we wszystkich prawie dziedzinach wyposażenia bojowego, skutkiem czego utarło się nawet mniemanie, jakoby właśnie ten brak wyposażenia stał się główną przyczyną klęski armii rosyjskiej.
W drugim wydaniu książki "Artyleria niemiecka w bitwach przełamujących wojny światowej" omówiono zasady naszej metody użycia artylerii w natarciu i ustalono ogólnie stopniowy jej rozwój.
Na podstawie przykładów chcę teraz dowieść, że zasady te w rzeczywistości stosowano, i uwidocznić stopniowe ulepszanie metody od natarcia do natarcia.
W tym celu działania obrane tu i opracowane na nowo, a omówione już w pierwszym wydaniu wspomnianej książki, uzupełniłem szeregiem dalszych przykładów. DO nich należy przede wszystkim natarcie 18 Armii w „wielkiej bitwie we Francji” 210 marca 1918, które jest może szczególnie ciekawe z tego względu, że zostało uwieńczone świetnym powodzeniem taktycznym.
Celem tej pracy bedzie uzupelnienie luki w wiedzy na temat okresu fryderycjanskiego przez przedstawienie dziejów pruskiej fortyfikacji stalej powstajacej w okresie panowania Fryderyka Wielkiego. Praca bedzie sie koncentrowac na tych twierdzach, które powstaly jako efekt osobistej aktywnosci tego pruskiego wladcy. Zaprezentowane zostana dzialania planistyczne, a takze róznego rodzaju decyzje, które król podejmowal w trakcie przebiegu procesu projektowego czy tez juz w czasie budowy.
Księga jubileuszowa z okazji pięćdziesięciolecia pracy naukowej prof. dr. hab. Bogdana Michalskiego.
Publikacja powstała we współpracy z Instytutem Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego i składa się na nią kilkadziesiąt artykułów, szkiców i esejów.
Fundamentem książki jest przekonanie, że osobowość i polityka są integralnymi płaszczyznami, które przenikają się na poziomie rozmaitych decyzji i zachowań. Zawarte w niej rozważania teoretyczne i empiryczne są wyrazem poszukiwania psychologicznych - zogniskowanych przede wszystkim w płaszczyźnie struktury osobowości wyborców - uwarunkowań zachowań wyborczych jednostek. Celem uzupełnienia analiz prezentowane badania poszerzono o kontekst preferencji ideologicznych, ukierunkowanych na autoidentyfikacje jednostek na kontinuum lewica-prawica oraz poziom ich nieufności politycznej. Badania uwarunkowań psychologicznych zachowań wyborczych mają ważne zastosowania praktyczne w różnych obszarach analizowania i projektowania procesów społecznych. Jednym z aspektów ich wykorzystania jest psychograficzna segmentacja rynku wyborczego, czyli wyodrębnienie grup docelowych wyborców z uwagi na zmienne, takie jak m.in. styl życia czy osobowość. Wśród innych wskazuje się projektowanie komunikatu politycznego - podobne idee mogą być bowiem przedstawiane obywatelom w różny sposób: obudowane pozytywnymi emocjami, w charakterze wyzwań, kampanii negatywnej, wzbudzającej lęk czy dającej poczucie bezpieczeństwa itp. – ich skuteczność powinna uwzględniać psychologiczne cechy potencjalnych wyborców. W okresie każdej kampanii wyborczej wiele miejsca poświęca się również problematyce osób biernych wyborczo i niezdecydowanych – dlatego diagnoza ich osobowych predyspozycji szczególnego znaczenia nabiera w kontekście budowania strategii aktywizujących obywateli do zainteresowania oraz czynnego udziału w wyborach.
Bóg nadal uzdrawia! Imię Jezusa Chrystusa ma moc nad chorobą. To Imię równocześnie wzbudza w nas wiarę, że uzdrowienie jest możliwe. Wzbudzona wiara przyjmuje w czasie teraźniejszym to, czego Jezus dokonał na krzyżu: Lecz on nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie, [...] a Jego ranami jesteśmy uleczeni (Iz 53:4a.5b). Możemy powoływać się na dzieło Pana Jezusa na krzyżu. Dzieło wykonane i dokonane. Kiedy Jezus Chrystus chodził po ziemi, leczył, uzdrawiał, przywracał godność, przebaczał grzechy, oczyszczał z nieprawości. Ale nade wszystko ratował od zguby, czyli od śmierci wiecznej. Dał nam najlepszy wzór służby uzdrawiania. Pokazywał, jak dalej żyć. I dzisiaj Pan Jezus działa poprzez swoich naśladowców. O Autorach Jan Grzeszkowiak - doktor nauk medycznych, specjalista chorób oczu i chirurgii okulistycznej. Kierownik Medyczny Centrum Okulistycznego LEXUM w Poznaniu i chirurg konsultant kliniki Optimax w Londynie. Wiceprzewodniczący Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Medycznego. Ceniony mówca na konferencjach medycznych i chrześcijańskich. Wraz z żoną i dziećmi prowadzą w Afryce chrześcijańskie misje medyczne. Alina Wieja - redaktor naczelna kwartalnika „Nasze Inspiracje". Autorka licznych artykułów i wielu książek, m.in.: Być mądrą mamą, Kobieta w ramionach Stwórcy, Siedem słupów Mądrości. Jest znanym mówcą, dyrektorem Instytutu Poradnictwa Chrześcijańskiego ChFŻiM. Prowadzi szkolenia na temat zdrowego stylu życia, radzenia sobie w sytuacjach kryzysowych oraz budowania silnej rodziny, relacji z Bogiem i ludźmi. Henryk Wieja - lekarz medycyny, założycie Ośrodka Medycyny Prewencyjnej i Opieki Kompleksowej w Ustroniu. Autor książek: Moc błogosławieństwa ojca, Przez szacunek do duchowego autorytetu. Publikuje artykuły w kwartalnikach „Nasze Inspiracje" oraz „Życie Duchowe". Mówca i wykładowca. Naucza na temat zdrowego stylu życia, budowania dobrych relacji z Bogiem i z ludźmi oraz wzmacniania więzi małżeńskich i rodzinnych.
Mikołaj z Kuzy (właśc. Nicolaus Krebs, 1401–1464, niemiecki teolog i kanonista, kardynał, pełen ducha ekumenizmu żywy umysł średniowiecza/renesansu) pisał śmiało o Bogu, z góry zapowiadając, że wie o nim najwięcej, ponieważ nic nie wie. Ta paradoksalna strategia teologii apofatycznej – negacje mówią prawdę, a afirmacje nie wystarczają – opiera się na „niewiedzy”. W niniejszej „De docta ignorantia” (1440) taka „docta” ignorancja nie ma, wbrew rozpowszechnionemu przekonaniu, charakteru „uczonej” niewiedzy, a więc wiedzy pozornej, pseudowiedzy. Niewiedza jest właśnie pozytywnym stanem sprzed wszelkiej wiedzy. Kiedy zostanie „pouczona”, „oświecona”, niewiedza-przed-wszelką-wiedzą staje się źródłem poznania Boga, czyli – poznania niewiedzy o Bogu. Dla Mikołaja z Kuzy Bóg jest „przed” wszystkim, nawet przed sprzecznością, jako ten, który w ogóle wszelką wypowiedź, prawdziwą lub fałszywą, umożliwia. Ta kłopotliwa dla dogmatyki pod względem ducha, ale nie negująca jej litery wizja Boga jako Bytu poza wszelkim określeniem znajduje żywy wyraz w metaforyce matematycznej, jako że Kuzańczyk był biegły także w tej dziedzinie. Produktem ubocznym „oświecenia” są więc efektowne, prekursorskie rozważania z zakresu rachunku nieskończonościowego, a nawet odkrycie na drodze spekulatywnej, że Ziemia nie jest centrum wszechświata. Dla poszukujących bardziej uchwytnej teologii autor przeznaczył trzecią, chrystologiczną część swojego dzieła.
W XI i XII wieku organizacja feudalnego społeczeństwa Europy była podporządkowana wojnie, jednakże niewiele wiadomo na temat umiejętności, którymi wykazywali się rycerze oraz ich przywódcy podczas działań wojennych. Większość źródeł informacji dostępnych dla badaczy i zwykłych czytelników to historie sztuki wojennej, które stanowią przegląd całego średniowiecza. Ponieważ żaden badacz nie jest w stanie ogarnąć źródeł do historii tak obszernego tematu i obejmującego całe tysiąclecie, tego rodzaju prace muszą bazować na bardziej ograniczonych pracach specjalistów. Próby stworzenia syntezy skończyły się tylko częściowym powodzeniem, ponieważ takie specjalne studia są dość nieliczne. Potrzeba ich więcej, aby lepiej zrozumieć działania wojenne w średniowieczu, które były ważnym aspektem życia w tej epoce, i właśnie ta potrzeba doprowadziła do powstania niniejszej książki.
Max Hoffmann (25.01.1869-08.07.1927) – niemiecki generał. W 1898 roku ukończył Akademię Wojskową. W latach 1898-99 przebywał w Rosji, gdzie doskonalił znajomość języka rosyjskiego. Podczas wojny rosyjsko-japońskiej był attaché wojskowym przy sztabie armii japońskiej. Po mobilizacji 1914 r. szef sztabu 8. Armii w Prusach Wschodnich, a po utworzeniu 9. Armii wyznaczony na stanowisko generała-kwatermistrza tej armii. Od 1 października 1914 r. pełnił funkcję jako generał-kwatermistrz naczelnego wodza frontu wschodniego – feldmarszałka Hindenburga. Od 30 sierpnia 916 szef sztabu frontu wschodniego. Odegrał dużą rolę w tworzeniu niemieckiej strategii na wschodzie. Uczestnik rozmów pokojowych w Brześciu nad Bugiem.
Niniejszy tom poswiecony jest jednej z najwazniejszych i najbardziej tragicznych kart w dziejach wojennej historii Rosji: wplywowi wojny na armie rosyjska. General Golowin uznal, ze dla odpowiedniego przedstawienia tej relacji konieczne jest opisanie organizacji armii i jej dziejów w okresie wojny, jak równiez nastawienia jej zolnierza. Praca stanowi zatem studiu socjologiczne tego elementu zycia narodowego Rosji, na który wojna miala najbardziej bezposredni wplyw.
Wydanie albumowe najnowszego dzieła Jana Pawła II ukazuje na prawie 300 zdjęciach osoby i miejsca, o których czytamy w tekście. Przez karty albumu przewijają się najwybitniejsze postaci powojennej historii Polski - od Prymasa Tysiąclecia poprzez wielu wybitnych hierarchów, a także znakomitych artystów, działaczy podziemia, zasłużonych legionistów, mieszkańców podhalańskiej wsi lub krakowskich Bieńczyc.
Zadaniem fortyfikacji jest stworzenie warunków dla najlepszego wyzyskania własnego ognia i ruchu. Prace w terenie, przygotowane i wykonane zawczasu, w okresie pokojowym, najeżą do fortyfikacji stałej. Prace wykonane w okresie wojny – do fortyfikacji polowej. W związku z tym budowle fortyfikacji stałej, czyli fortyfikacje stałe są przygotowane lepiej, oraz wykonane z materiałów trwałych: z betonu, żelazobetonu, żelaza i stali, podczas gdy fortyfikacje polowe przeważnie wykorzystują materiał podręczny i są wykonane doraźnie.
Bitwa od Pruską Iławą uchodzi za jedną z większych rzezi, mających miejsce w czasie wojen napoleońskich. Autorzy niniejszej pracy stoją na podobnym stanowisku, które prezentują w końcowej części pracy. Całe dzieło skupia się na opisie działań wojennych od końca listopada 1806 roku do bitwy pod Pruską Iławą włącznie....
Historyczna prawda moze zostac odkryta jedynie dzieki relacjom naocznych swiadkow i dokladnemu badaniu przelanych na papier decyzji bedacych przyczyna zdarzen. Z tego powodu praca generala Golowina jest niezwykle interesujaca. Pozwala nam znalezc sie w samym centrum rosyjskiego Naczelnego Dowodztwa. Eksponuje zawarte w czasie pokoju porozumienia pomiedzy Rosja a Francja, ukazuje takze w jaki sposob odnosil sie do nich rosyjski sztab, na przyklad przez mobilizacje i plany wojenne. Ponadto autor przedstawia bardzo wartosciowe rozwiazania natury taktycznej.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
