Praca Gustave'a Schlumbergera, którą oddajemy do rąk czytelników, była pierwszą biografią Renalda, w której autor wykorzystywał znane wówczas źródła, zarówno łacińskie, jak i muzułmańskie czy ormiańskie. Francuski historyk wykreował więc obraz Renalda z Chtillon jako typowego przedstawiciela frankijskich krzyżowców w Outremer w XII w. Z jednej strony nie kryje podziwu dla jego energii i dokonań, z drugiej zaś czyni go jeśli nie głównym winowajcą, to na pewno współwinnym klęski pod Hittinem (4 lipca 1187 r.).Pomimo upływu kilkudziesięciu lat od pierwszego wydania biografii seniora Zajordanii niewiele jesteśmy w stanie dodać do opisu zaproponowanego przez Gustave'a Schlumbergera. I chociaż rozporządzamy tymi samymi źródłami, to jesteśmy w stanie wycieniować obraz naszego bohatera. Wiemy więc, że był sprawnym i zręcznym władcą Antiochii, a jego zdolności dowódcze nie odbiegały zbytnio od umiejętności innych władców łacińskich czy ich lenników. Długoletnie więzienie w Aleppo dało mu konieczną, głęboką wiedzę o świecie jego wrogów, którą to wiedzę z powodzeniem wykorzystywał jako senior Keraku, Montralu i Hebronu. Jego wojny z Saladynem, w tym wyprawa na Morze Czerwone, stanowiły dowód jego talentów i energii. Obecnie duża grupa historyków, w tym piszący te słowa, jest skłonna zaakceptować fakt, że wojna z 1187 r. była nieunikniona, ponieważ Saladyn nie zamierzał przedłużać rozejmu podpisanego z Łacinnikami. Działania Renalda były co najwyżej wygodnym pretekstem dla Saladyna do zerwania pokoju i wszczęcia wojny. Zresztą warunki władcy muzułmańskiego przedstawione frankijskiemu królowi były z punktu widzenia tego drugiego po prostu nie do zaakceptowania. Śmierć Renalda z rąk Saladyna była w moim przekonaniu koniecznym elementem budującym legendę seniora Zajordanii jako winnego wojny.
Ogólnie przyjęło się, że reformy, które pchnęły Rosję we współczesność to dzieło geniuszu Piotra Wielkiego panującego na początku XVIII wieku. Tak naprawdę jednak reformy te nie byłyby możliwe bez zmian, jakie nastąpiły przez poprzednie dwa stulecia, zapoczątkowanych przez stworzenie pierwszej stałej rosyjskiej jednostki wojskowej - strzelców - przez Iwana Groźnego. W tej fascynującej książce prześledzono dzieje rosyjskiej armii od powołania strzelców, przez stworzenie pierwszych regularnych pułków w latach 30-tych XVII wieku, do rządów Piotra Wielkiego. Dzieje te ilustrowane są historycznymi rycinami, fotografiami zabytków oraz kolorowymi rekonstrukcjami egzotycznych strojów.
W 1904 r. Cesarska Marynarka Wojenna Japonii była już mocno rozbudowana. Rozwinęła się w zaledwie dwa dziesięciolecia, praktycznie od zera. Gdy zniszczyła rosyjską flotę pod Cuszimą, Japonia stała się jedną z głównych potęg morskich - i rozpaliła ogień rewolucji w technologii morskiej. Katastrofalny wynik wojny rosyjsko-japońskiej, jedynego starcia przeddrednotów w dziejach, zmusił świat do ponownego zastanowienia się nad stosowanymi wówczas rozwiązaniami technicznymi i utorował ścieżkę wyścigowi drednotów, który miał ruszyć w kolejnej dekadzie. Niniejsza książka, pełna drobiazgowych tabel oraz opartych na pieczołowitych badaniach ilustracji, opisuje zwięźle japońską flotę z lat 1904-1905, od pancerników i krążowników pancernych po torpedowce, które przypuściły ""pierwszy wielki atak torpedowy w historii"", a także dokonania tych okrętów w druzgocących bitwach z Rosjanami.
Losy Home Guard i jej uzbrojenia są tematem w większości całkowicie obcym polskiemu czytelnikowi. Ta formacja, utworzona 14 maja 1940 roku strzegła brytyjskich pól i wybrzeży aż do grudnia 1945 roku, stając się stałym i potrzebnym elementem brytyjskiego wysiłku wojennego. Niestety, większość autorów publikujących w Polsce omija HG w swych pracach, gdyż formacja ta nie brała bezpośredniego udziału w walkach na kontynencie. Niniejsza książka stanowi próbę wypełnienia tej luki.
Józef Piłsudski miał kiedyś powiedzieć, że w prowadzonej przez Polskę grze z bolszewikami chodzi o to, by zajrzeć do mózgu Lenina. Niestety, plan Marszałka Polski – zwłaszcza ze względu na wyjątkową skuteczność sowieckiej operacji „Trust” i nie przepracowanie jej straszliwych skutków w Polsce po 1927 r. – nie został zrealizowany.
Sowiecki operator „Trustu” Artur Artuzow oznajmił, że „począwszy od 1922 roku agenci OGPU nawiązali kontakt ze służbami wywiadowczymi Estonii, Polski, a później Finlandii i Łotwy”, „działalność agentury KRO OGPU za lata 1923–1924 doprowadziła do tego, że sztaby europejskich wywiadów były w 95% zaopatrywane w materiały przygotowywane w Ludowym Komisariacie Obrony oraz Ludowym Komisariacie Spraw Zagranicznych”. Po wielu latach okazało się zatem, że to nie Piłsudski, ale Paduszek zajrzał do mózgu Lenina ukazując precyzyjnie wszystkie pasywa i aktywa polskiego wywiadu. Wyjątkowa, bo nowatorska i przełomowa książka” – Sławomir Cenckiewicz, dyrektor Wojskowego Biura Historycznego im. gen. broni K. Sosnkowskiego
Katolicyzm w Polsce w ostatnich dziesięcioleciach XX i na początku XXI wieku został ukształtowany przez wiele elementów, w tym przez polskich duszpasterzy, nadwiślańską duchowość oraz filozoficzne i teologiczne style myślenia. Na intelektualne oblicze i kształt tego katolicyzmu wywarli szczególnie silny wpływ dwaj duszpasterze i zarazem myśliciele: kard. Karol Wojtyła / Jan Paweł II oraz ks. prof. Józef Tischner.Rozprawka jest pierwszą, wprawdzie tylko eseistyczną i popularną, próbą porównania tych kapłanów i myślicieli. Moje rozważania wyznaczają przede wszystkim następujące pytania: Jaki model kapłaństwa i jaki sposób duszpasterzowania wszczepiały polskiemu katolicyzmowi te wybitne osobowości? Jaki rodzaj duchowości był im bliski? Jaki styl myślenia i filozofowania był wpisany w ich działalność? Czy to były identyczne modele kapłaństwa, takie same sposoby duszpasterzowania i jeden rodzaj duchowości? Czy w ten sam sposób pojmowali rolę myślenia, filozofowania w chrześcijaństwie i w pracy duszpasterskiej? Czy to było takie samo myślenie i taka sama filozofia?fragment Wstępu autora
Książka Władysława Konopczyńskiego o Stanisławie Konarskim to barwna opowieść o życiu znakomitego myśliciela i wielkiego reformatora, do dziś będącego symbolem starań o naprawę Rzeczypospolitej. Wybitny historyk kreśli przy tym erudycyjną panoramę burzliwego okresu dziejów Polski, w którym podejmowano próby ratowania jej przed upadkiem - ale także za sprawą wielu błędów i zaniechań pogłębiano jej kryzys. Poznając kolejne etapy działalności publicznej Konarskiego - jego wysyłki, aby usprawnić ustrój państwa, wynieść na wyższy poziom oświatę, uzdrowić kulturę polityczną i wzbudzić w kolejnych pokoleniach miłość ojczyzny - widzimy, na jak wielkie przeszkody napotykał. Dzięki temu możemy w pełni docenić jego reformatorskie przedsięwzięcia - i znaleźć w nich inspirację - ale zarazem lepiej zrozumieć, dlaczego Rzeczypospolitej nie udało się uratować - co stanowi płynącą z dzieła Konopczyńskiego niezmiennie aktualną przestrogę.""Jak to się dzieje, że książka, która ukazała się 89 lat temu, wciąż pozostaje ostatnim słowem nauki na temat uczonego pijara? Co, prócz talentu narracyjnego autora, wpływa na to, że gdy w środowisku badaczy wspomni się o tej biografii, słyszy się opinie wyłącznie pozytywne, wręcz entuzjastyczne? Wydaje się, że złożyły się na to co najmniej dwie przyczyny. Pierwszą stanowi kunszt historiograficzny Władysława Konopczyńskiego, drugą sama postać tytułowego bohatera. [...] Dla każdego, kto się z Konarskim bliżej zetknął, przestaje ON być postacią li tylko historyczną, a staje się ""osobistym"" znajomym, człowiekiem, do którego ma się bardzo ciepły stosunek, pisarzem, którego myślenie o Polsce wielokrotnie przypomina się nam w ważnych momentach współczesnych"" (ze wstępu Piotra Bilińskiego i Zofii Zielińskiej).
W Kościele istnieje piękna tradycja, która mówi, że święty Józef mieszkał na ziemi z Jezusem i Maryją przez trzydzieści lat. Miał trzydzieści lat na adorowanie oblicza naszego Pana i Zbawiciela, trzydzieści lat na kontemplowanie tajemnicy Wcielenia, trzydzieści lat na to, by być prawdziwym ojcem. Józef doświadczył życia, z którym nie może się równać życie jakiegokolwiek człowieka w historii. Żył w wielkiej bliskości z Jezusem i Maryją. I nie tylko; na wiele tajemniczych sposobów był także Ich przewodnikiem.
FRAGMENT WSTĘPU
Wraz z nazistowską okupacją Krakowa rozpoczęło się prześladowanie ludności żydowskiej miasta ograniczenie praw i swobody poruszania się, codzienne upokorzenia, przymusowa praca, a wreszcie masowe wysiedlenia w 1940 roku. Z około 65 tysięcy krakowskich Żydów w mieście pozostało formalnie kilkanaście tysięcy, dla których władze okupacyjne stworzyły getto w dzielnicy Podgórze. W czasie funkcjonowania getto było przymusowym, tymczasowym domem dla około 20 tysięcy żydowskich mieszkańców Krakowa i okolic. Było również miejscem krwawych akcji i deportacji do obozu zagłady w Bełżcu. Żydowska dzielnica mieszkaniowa, jak ją nazywali Niemcy, była także świadkiem heroicznych aktów pomocy i ucieczki. W dniach 1314 marca 1943 roku Niemcy brutalnie zlikwidowali getto krakowskie, zabijając część jego mieszkańców na miejscu, pozostałych wysiedlając do pobliskiego obozu pracy Płaszów.70 lat po tych wydarzeniach Ośrodek Studiów nad Historią i Kulturą Żydów Krakowskich UJ wspólnie z Wydawnictwem Austeria wydają reprint książki W 3-cią rocznicę zagłady ghetta w Krakowie (13.III.1943 13.III.1946). Publikacja ta, wydana przez Żydowską Komisję Historyczną w 1946 roku, była jedną z pierwszych prób upamiętnienia ofiar Zagłady w Krakowie. W 70. rocznicę likwidacji getta pragniemy przypomnieć ten głos ocalonych i świadków, a także tych, którzy już w 1946 roku byli świadomi, jak ważna jest pamięć o tych, którzy zginęli. Poznajmy lub przypomnijmy sobie historię getta w Krakowie i jego mieszkańców! I pamiętajmy o nich!Edyta Gawron,Ośrodek Studiów nad Historią i Kulturą Żydów Krakowskich UJ
Po raz pierwszy wydany zbiór tekstów wybitnego krytyka literackiego i publicysty politycznego Rafała M. Bltha (1891 - 1939), które stanowią przejaw głębokiej myśli antytotalitarnej, zachowującej do dzisiaj moc inspirującą. ""Świetnie napisane są ważnym dokumentem postaw polskiej inteligencji piłsudczykowskiej i zarazem katolickiej wobec ZSRS w międzywojniu, wiele z nich ma walor aktualności"" - napisał o nich Maciej Urbanowski.
Od Autora:Moje złe samopoczucie tłumaczyłem sobie i żonie przesileniem wiosennym, dużą ilością pracy na uczelni. Na samą myśl, że mam iść do lekarza, ogarniała mnie złość, bo uważałem, że to strata czasu i ewentualnie otrzymam receptę na kolejne tabletki. Ale żona była nieugięta i przekonała mnie, że lepiej jednak zasięgnąć porady lekarza, bo to uspokoi nas, a w przypadku stwierdzonej dolegliwości pozwoli na jej wyeliminowanie. () Niespodziewanie nagle poczułem silny ból głowy (). W klinice dowiedziałem się, że miałem udar mózgu, a jego efektem jest afazja.Autor tej książki nie jest lekarzem. Jest naukowcem, który przeżył udar mózgu. Opisuje subiektywnie różne zapamiętane zdarzenia. Książka skierowana jest do opiekunów i najbliższego otoczenia osób dotkniętych udarem i jego następstwami. Udar nie jest chorobą zakaźną i nie należy unikać kontaktów z chorym ani z jego najbliższymi. Może spostrzeżenia zawarte w książce będą pomocne w znalezieniu wspólnej drogi w trudnych chwilach, których nie szczędzi nam życie.
Thomas Paine (1737-1809) to jedna z najznaczniejszych i najbardziej oryginalnych postaci światowej myśli politycznej. Choć był Anglikiem, położył wielkie zasługi na rzecz oderwania Ameryki od opresyjnej macierzy i przyczynił się do powstania niepodległego państwa. A wszystko to za sprawą publikowanego tu (po raz pierwszy w przekładzie na język polski) pamfletu z 1776 roku. Jest ON największym bestsellerem w historii USA. Proporcjonalnie biorąc, jego ówczesna sprzedaż w krótkim czasie odpowiadałaby dziś sprzedaży piętnastu milionów egzemplarzy. Ta popularność anonimowej wówczas publikacji brała się stąd, że był to głos na rzecz walki amerykańskich kolonistów o niepodległość, i to opublikowany w momencie (w styczniu 1776 roku), gdy rewolucja stawała się faktem. Jest to zarazem dzieło klasyczne dla historii myśli politycznej, gdyż przekonująco i efektownie poddaje krytyce ustrój monarchiczny, a optuje za republiką i demokracją. Zawiera razważania o rządzie, o monarchii, o dziedziczeniu tronu, o brytyjskiej ""konstytucji"", o niepodległości i szansach Ameryki, a nawet koncepcje, które urzeczywistniano w stanowych konstytucjach. Mimo tych wszystkich konkretnych okoliczności badacze do dziś nie są pewni, czym właściwie Paine tak zafascynował czytelników, i to nie tylko amerykańskich. Najprościej i może najtrafniej powiedzieć, że jest to dzieło wybitnego pióra - wystarczający powód do czytania go dzisiaj.
Greenpoint () w Nowym Jorku i dążenie do uchwycenia oraz analizy tego wymiaru zewnętrznego oddziaływania jest bardzo silną, wręcz kluczową stroną podjętego przedsięwzięcia. Studium stanowi pokłosie autentycznego to łatwo odczytać zaangażowania i jednocześnie badawczej kompetencji. Oparte na szeregu zarówno zastanych, jak i wywołanych źródeł odzwierciedla w przekonywający sposób wiedzę oraz wyobraźnię Autorki. Z jednej strony, są w nim rozliczne pierwiastki empiryczne, które by tak rzec są informacją dostępną powszechnie. Z drugiej strony, nie waham się stwierdzić, że jest to obszerne, zaawansowane opracowanie o specyficznej wymowie, która potwierdza indywidualne, oryginalne podejście Anny Sosnowskiej. prof. dr hab. Krzysztof Frysztacki, fragment recenzji Miasto Nowy Jork wciąż jest stolicą świata centrum wytwarzania dochodu i świadczenia usług finansowych, wyznaczania trendów w modzie i muzyce, miejscem, gdzie rodzą się nowe firmy i wynalazki. Jest też miniaturą świata. Imigranci wywodzący się ze wszystkich kontynentów i Amerykanie najróżniejszych grup etno-rasowych tworzą swoje nisze na rynku pracy. Urodzeni w Polsce migranci mają swój niewielki udział w tej kosmopolitycznej mozaice. ? Jakie miejsce zajmuje Little Poland na Greenpoincie i polscy imigranci? ? Dlaczego przeszedł zmiany, a polscy imigranci przyjęli je bez protestu? ? Jaką rolę pełnią na rynku pracy globalnego miasta polscy imigranci i jak można wyjaśnić ich pozycję w miejskim podziale pracy? Prezentowana książka, napisana na podstawie badań terenowych, analizy prasy i danych urzędowych, odpowiada na te pytania. Odwołuje się przy tym do badań porównawczych nad innymi grupami i dzielnicami Nowego Jorku. dr Anna Sosnowska wykłada w Ośrodku Studiów Amerykańskich Uniwersytetu Warszawskiego. Prowadzi badania nad migracjami z Europy Wschodniej i innych regionów peryferyjnych do Stanów Zjednoczonych, historycznymi związkami między zacofaniem gospodarczym a migracjami zarobkowymi, metropoliami jako skupiskami migrantów, hipsterów i biznesu. Stypendystka New School for Social Research (1994), Institut fr die Wissenschaften vom Menschen (1997), Fulbrighta (2003), Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (2005, 2007). Opublikowała książkę Zrozumieć zacofanie. Spory historyków o Europę Wschodnią (2004).
Jakie pytania zadajesz Jezusowi?
Straciłeś motywację i chęć do modlitwy? Wydaje ci się, że nie słyszysz głosu Boga? Wciąż pytasz Go o to, co masz zrobić, i nie otrzymujesz odpowiedzi? To książka dla ciebie – podręcznik modlitwy, jakiego dotąd jeszcze nie było!
"Pytania do Jezusa" to 52 rozważania oparte na fragmentach z Ewangelii opisujących sceny, w których Jezus dotyka najgłębszych ludzkich pragnień. Każdemu z rozważań towarzyszy zestaw pięciu pytań, dzięki którym zmienisz swoje podejście do modlitwy i odkryjesz swoje największe potrzeby i tęsknoty.
Skorzystaj z doświadczeń cenionego coacha i przekonaj się, że zmiana twojego życia modlitewnego jest w zasięgu ręki. Tony Stoltzfus zaprasza do intymnej, osobistej rozmowy z Jezusem, w której nie boimy się zadawać nawet najtrudniejszych pytań. Autor zachęca do porzucenia schematów w naszym życiu religijnym. Namawia, byśmy przestali ograniczać się do załatwiania interesów z Bogiem, a zaczęli traktować modlitwę jako okazję do budowania prawdziwej bliskości ze Stwórcą.
O Schulzu pisze się zwykle na dwa sposoby: albo przez kumulację różnych, kolejno nakładających się na siebie pomysłów i języków interpretacji, z maksymalnym jednak szacunkiem i lojalnością wobec poprzedników, albo w zgiełku kłótni z nimi, kłótni wykluczającej uznanie ich racji i przeoczającej fakt, że samemu się z nich korzysta. Dzieje sporów wokół Schulza dopuszczają do głosu obydwa style interpretowania. Ale co osobliwe choć sam należę raczej do pierwszej szkoły badaczy i w zamieszczonych tu szkicach Czytelnik zauważy przede wszystkim zapis stopniowej ewolucji myślenia o nim, to z pewnym zaskoczeniem dostrzegam podobieństwo różnych moich pomysłów do idei prezentowanych przez badaczy skłonnych do zwady. Da się udowodnić, że kumulacjoniści miewają niekiedy idee analogiczne jak rewolucjoniści. Różnica leży głównie w trybie ich prezentacji. Sądzę więc, że istnieje jakaś wspólna historia czytania Schulza i rozumienia jego twórczości. Jedną z jej wersji znajdziecie Państwo w tym tomie.
Losy Polaków, Żydów i Niemców w listach z II wojny światowej są zazwyczaj opisywane przy użyciu prostych stereotypów, które nieograniczoną niczym różnorodność poszczególnych przypadków sprowadzają do kilku podstawowych ujęć i ról społecznych. Jak wielkie to uproszczenie, pozwala nam zorientować się lektura tego niezwykłego źródła. Tom ""Najmniej jestem, tam gdzie jestem..."" składa się z 27 listów i dokumentów, które ilustrują zawikłąny przebieg relacji polsko-żydowsko-niemieckich w ramach jednej rodziny. Czas wojny odmienności te jeszcze wyostrzył ze względu na okoliczności, w jakich przyszło wówczas żyć i umierać poszczególnym jej członkom. Listy Zofii z Vorzimmerów Breudstedt (1896-1942) do kilku nastoletniej córki Marysi (1922-2014) pisane z Warszawy i getta warszawskiego w latach 1939-1942 są [...] przyczynkiem do dziejów zagłady inteligencji polskiej o żydowskich korzeniach - ""Polaków z wyboru"", rzadko wyróżnianych w kontekście wielkiej tragedii Holokaustu. Listy te odsłaniają na przykładzie życia prywatnego wielonarodowej polsko-żydowsko-niemieckiej rodziny skutki działania mechanizmów totalitarnego systemu, uruchomionego w Niemczech w 1933 roku.Z recenzji prof. Tomasza GąsowskiegoListy Zofii z Vorzimmerów Breustedt z Warszawy i getta warszawskiego do córki Marysi w Szwajcarii (1939-1942) wpisują się w antologię ważnych tekstów źródłowych na temat ducha ludzkiego w nieludzkich czasach. ""To doprawdy przejmujące teksty"".z Listu prof. Henryka Markiewicza do Elżbiety Orman, Czerwiec 2013 roku
Po czterech tomach Gawęd o sztuce oraz komplementarnym wobec nich tomie Gawędy o sztuce sakralnej Bożena Fabiani skupia się na tradycji starotestamentowej w sztuce europejskiej. Autorka sięga do korzeni sztuki religijnej, pokazuje ciągłość wątków, które przewijają się przez malarstwo, grafikę i rzeźbę do początku XX wieku, a czasem nawet do współczesności.Stary Testament zawiera opowieści zadziwiające, niezrozumiałe, wzniosłe i okrutne, tętniące życiem i emocjami i wszystko to autorka obserwuje na obrazach. Tropi przy tym realia związane zarówno z epoką żydowskich patriarchów i królów, jak i z czasami artystów podejmujących tematy biblijne. Przygląda się, jak w ciągu wieków radzono sobie z trudnościami w wyobrażeniu człowieka i żywiołów, jak ukazywano potężne emocje bohaterów biblijnych. Ściśle wiąże historię z obrazem, wyjaśnia jego treść, pokazuje podejście malarza do tematu.
Książka zawiera szkice kilkunastu autorów , poświęcone badaniom, w jaki sposób literatura polska reagowała na zmiany czasów przełomu w latach 1918, 1945, 1989. Rejestrując ślady przełomu, literatura nie tylko niejednokrotnie wyprzedzała w czasie ustalenia historyków, socjologów i innych badaczy, ale również dokonywała niekiedy rozpoznań trudnych do uchwycenia przez jakikolwiek analityczny warsztat. W tym sensie okazuje się niezwykle czułą membraną, wychwytującą nawet najbardziej subtelne procesy niedostrzegalne z innych punktów widzenia. Zamysłem przy kompletowaniu zespołu autorów było, by ich teksty możliwie najlepiej oddawały szeroką gamę problemów rozpiętych pomiędzy tymi symbolicznymi datami. Szczególnie interesujące są opowieści, których medium stały się utwory dwudziesto- i dwudziestopierwszowiecznej literatury polskiej, tworzone zarówno w spontanicznej reakcji na wydarzenia historyczne, jak i konstruowane z perspektywy czasu; teksty zarówno uznające dane wydarzenie za przełomowe, jak i tę przełomowość kwestionujące. Innymi słowy, analizie poddano rozmaite literackie strategie dyskursywizacji historycznych przełomów.
Przez większość okresu Renesansu wojny morskie na Morzu Śródziemnym były zdominowane przez galery, unikalne okręty wojenne stosowane we wspaniałych czasach. Podczas walki chrześcijańskich i muzułmańskich potęg galery stanowiły rdzeń flot wojennych. W różnych rejonach Morza Śródziemnego budowano różne rodzaje galer, dopasowane do potrzeb i zasobów poszczególnych narodów. W książce tej opisano dzieje galer wojennych od ich wskrzeszenia w XV wieku aż do ich zmierzchu. Jest to pierwsza dogłębna analiza tych wspaniałych maszyn wojennych.
W Trzeciej Rzeszy istniało wiele rozmaitych formacji bezpieczeństwa, często jednak organizacje te przedstawia się w sposób wysoce uproszczony. Niniejsza książka przedstawia szczegółowy i oparty na źródłach obraz ich różnorodnych działań i obowiązków, a także ukazuje motywacje i zachowania ich członków. Omówione są doświadczenia typowych funkcjonariuszy sił bezpieczeństwa i policji podczas II wojny światowej - od rutynowej kontroli ruchu drogowego po zwalczanie partyzantki i ruchu oporu. Praca opisuje wiele formacji, w tym żandarmerię polową Wehrmachtu i Waffen-SS, służbę bezpieczeństwa - SD, policję pomocniczą - Schutzmannschaft, a także brutalne jednostki antypartyzanckie Dirlewangera i Kamińskiego.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
