Erving Goffman (1922-1982) zalicza się do niekonwencjonalnych klasyków amerykańskiej socjologii. Mniej zainteresowany teoriami systemów i badaniami ilościowymi, preferował obserwację uczestniczącą. Najbardziej znane jego dzieło "Człowiek w teatrze życia codziennego" (1959) należy do światowego kanonu badań socjologicznych. Jest w tej książce tyleż frapujących szczegółów co metodycznych analiz, służących także opisowi obyczajowości. Na podstawie przeróżnych źródeł - od anonsów reklamowych po podręczniki dobrego wychowania - autor rozważa "teatralny" charakter ludzkich zachowań społecznych. Uświadamia nam ich mechanizmy, z których na ogół nie zdajemy sobie sprawy: prezentujemy siebie za pomocą "fasady" w pewnych "dekoracjach", wycofujemy się za "kulisy". "Fasad", masek mamy wiele w zależności od "sytuacji". Wszyscy jesteśmy aktorami, wszyscy też widzami, ale jak przekonuje zebrany przez Goffmana materiał, nie musimy mieć z tego powodu wyrzutów sumienia, bo taka "gra", taka "interakcja symboliczna" są wprost niezbędne do właściwego funkcjonowania społeczeństwa.
SŁOWO WSTĘPNE — Jerzy Szacki
PRZEDMOWA
PODZIĘKOWANIA
WPROWADZENIE
I. WYSTĘPY
Zaufanie do roli
Fasada
Dramatyzacja działalności
Idealizacja
Kontrolowanie ekspresji
Fałszywa prezentacja
Mistyfikacja
Rzeczywistość i gra
II. ZESPOŁY
III. SCENA I KULISY
IV. ROLE POBOCZNE
V. KOMUNIKATY NIE W STYLU PRZEDSTAWIENIA
Stosunek do nieobecnych
Rozmowy inscenizatorskie
Zmowa członków zespołu
Działania na pograniczu zespołów
VI. SZTUKA MANIPULOWANIA WRAŻENIAMI Przymioty i praktyki obronne
Praktyki protekcyjne
Taktowne reakcje na taktowne postępowanie
VII. WNIOSKI
Punkt wyjścia
Kontekst analityczny
Osobowość — interakcja — społeczeństwo
Zróżnicowanie kulturowe
Rola ekspresji polega na przekazywaniu
obrazu swego ,ja"
Inscenizacja a ludzkie ,ja"
INDEKS OSÓB
Świat niezwykłych rozkoszy
Tradycja Kraju Wschodzącego Słońca, od czasu jego narodzin obfituje w odniesienia do seksualności. Przy tym, w przeciwieństwie do społeczeństw europejskich i tych, w których upowszechniły się sztywne nakazy religii monoteistycznych, seksualność japońską cechowała przede wszystkim radość i swoboda, bez żadnych negatywnych obciążeń i skojarzeń. Seksualność traktowano zawsze w Japonii jako niezbywalną potrzebę zgodną z naturą ludzką, której nie wolno tłumić, lecz w pełni zaspokajać.
Publikacja powstała na podstawie praktycznych doświadczeń autorki, która pracuje z młodzieżą niedostosowaną społecznie jako psycholog. Książka będzie bardzo przydatna dla pedagogów praktyków, dla studentów pedagogiki, ponieważ podejmuje nowe zagadnienia dotyczące analizy efektywności procesu resocjalizacji, wskazuje możliwości nowatorskich rozwiązań. dr hab. Mieczysław Ciosek, prof. UG, kierownik Zakładu Psychologii Penitencjarnej i Resocjalizacji Instytutu Psychologii UG: Zjawisko przestępczości nieletnich jest przedmiotem żywego zainteresowania wielu różnych dyscyplin naukowych. Ich przedstawiciele ponawiają wciąż próby odkrycia mechanizmów powstawania tego fenomenu, jego profilaktyki i skutecznych metod resocjalizacji. Taką udaną próbę podjęła również dr Justyna Siemionow w swojej bardzo interesującej i znaczącej pracy, poświęconej metodom resocjalizacji i psychoterapii młodzieży społecznie nieprzystosowanej. Książka dr Justyny Siemionow cechuje się nie tylko bogactwem treści i rzetelnym przeglądem literatury przedmiotu, ale także wysoką wartością aplikacyjną, bo Autorka wskazuje na skuteczne sposoby wywierania wpływu na nieletnich i osiągania społecznie pożądanych zmian w ich zachowaniu i osobowości. Gorąco polecam książkę dr Justyny Siemionow Wszystkim PT Czytelnikom, którzy, ze względu na podjęte studia albo wykonywaną pracę, są zainteresowani problematyką patologii społecznej i resocjalizacji.
Kompleksowość prezentowanego zbioru sprowadza się do uwzględnienia w jednym tomie najważniejszych aspektów dotyczących przemocy.(...) Zawarte w publikacji artykuły łączy kilka elementów wspólnych: próba identyfikacji zjawiska przemocy, dążenie do uchwycenia jego istoty oraz poszukiwanie nowych i modelowych rozwiązań, które mogą być użyteczne we współczesnej pracy terapeutycznej.
Ze Wstępu
Czy w świecie współczesnym - świecie wielości i różnorodności dyskursów funkcjonujących w przestrzeni publicznej - dyskurs religijny staje się jednym z wielu, pozbawionym wszelkiej swoistości? Czy w sferze pluralistycznego współistnienia rozmaitych dyskursów religijnych można uprzywilejować jeden z nich - ten, który jest naszym własnym: poprzez narodzenie, wychowanie, przynależność kulturową?
Co począć z przypadkowością takiego osobistego zakorzenienia w pewnej odmianie dyskursu religii - czy jest ono wciąż racjonalne? Prezentowane teksty podejmują te i podobne pytania poprzez rozmyślanie, kolejno, nad świadectwem jako interpretacją, nad związkiem filozoficznej teorii interpretacji z hermeneutyką biblijną, i wreszcie nad pierwotnym dyskursem interpretującym doświadczenie wiary.
Historyczną panoramę dziejów rozumienia Bożej chwały i Bożego piękna rozpoczyna Balthasar od przedstawienia estetyki teologicznej w ujęciu największych teologów starożytności i średniowiecza (Ireneusz, Augustyn, Dionizy Areopagita, Anzelm z Canterbury, Bonawentura) w pierwszej części tomu. Prezentacja ta znajduje swój dalszy ciąg w części drugiej, gdzie autor stara się "wyłowić elementy estetyki chrześcijańskiej" z dzieł takich pisarzy, jak Dante, Jan od Krzyża, Pascal, Hamann, Sołowiow, Hopkins i Peguy.
Boecjusz - autor podręczników sztuk wyzwolonych, traktatów teologicznych i filozoficznych oraz tłumacz tekstów starożytnych. Jego twórczość - bogata i inspirująca - silnie oddziaływała na kolejne epoki, w tym św. Tomasza z Akwinu czy literaturę staropolską. Człowiek niezwykłej prawości, minister dworu Teodoryka; bezpodstawnie oskarżony o zdradę stanu i zbrodnię bezbożności został skazany na śmierć.
Podejmując trud przedstawienia estetyki teologicznej, Hans Urs von Balthasar rozpoczyna swój wykład od zarysowania koncepcji estetyki jako dziedziny teologii. Podstawowe pytanie tej części dotyczy możliwości zastosowania w teologii kategorii piękna. Pozytywnej odpowiedzi na to pytanie towarzyszy krótkie przedstawienie ujęcia tego problemu w teologii katolickiej i protestanckiej. Jednocześnie tom ten stanowi teoretyczne wprowadzenie do prezentowanej w pozostałych 6 częściach "Chwały" panoramy rozumienia chwały - a więc i piękna Boga - w pismach teologów i pisarzy chrześcijańskich, filozofów oraz w Starym i Nowym Testamencie.
Historyczną panoramę dziejów rozumienia Bożej chwały i Bożego piękna rozpoczyna Balthasar od przedstawienia estetyki teologicznej w ujęciu największych teologów starożytności i średniowiecza (Ireneusz, Augustyn, Dionizy Areopagita, Anzelm z Canterbury, Bonawentura) w pierwszej części tomu. Prezentacja ta znajduje swój dalszy ciąg w części drugiej, gdzie autor stara się "wyłowić elementy estetyki chrześcijańskiej" z dzieł takich pisarzy, jak Dante, Jan od Krzyża, Pascal, Hamann, Sołowiow, Hopkins i Peguy.
Prezentowana publikacja dotyczy podstawowych zagadnień związanych z filozofią wychowania, podejmowanych przez wybitnych a także mniej znanych, niekiedy już zapomnianych, europejskich i polskich filozofów. Wartość tej pracy polega na tym, że może stanowić cenne uzupełnienie podręczników z teorii wychowania.
Problematyka książki odnosi się do zależności występujących pomiędzy postawami rodzicielskimi a funkcjonowaniem społecznym dzieci jedynych. Mieści się w nurcie badań, który jest już dość dobrze reprezentowany w krajowej literaturze pedagogicznej i psychologicznej. Niemniej jednak pewne argumenty przemawiają za celowością podjęcia problemu, który Autorka wybrała za przedmiot swoich badań. Przede wszystkim chodzi tu o zmiany w funkcjonowaniu rodziny, jakie obserwuje się w ciągu ostatnich kilkunastu lat w związku z przemianami społeczno-ekonomicznymi zachodzącymi w Polsce. Wpływają one również na model strukturalny polskiej rodziny w wyniku czego coraz częściej staje się ona rodziną jednodzietną. Innym czynnikiem, którego rolę należy uwzględnić, jest emigracja zarobkowa setek tysięcy młodych Polaków. Podczas swego pobytu w krajach Unii Europejskiej przyjmują oni zachodnie wzorce życia rodzinnego, które kontynuują po powrocie do kraju. W rezultacie wzrasta liczba małżeństw decydujących się na posiadanie tylko jednego dziecka. Można zatem powiedzieć, że podjęcie przez Autorkę badań nad funkcjonowaniem społecznym jedynaków nastąpiło w dobrym momencie, gdyż uzyskane wyniki dostarczą danych obrazujących stan aktualny i mogą być użyte do odpowiednich porównań z wynikami wcześniej prowadzonych badań tego typu.
Z recenzji prof. dr hab. Mieczysława Radochońskiego
Antologia składa się z dwudziestu tekstów. Mogłoby być ich więcej. Śmierć stała się francuską specjalnością. Przywykło się uważać, że jest Mistrzem z Niemiec. Tymczasem w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych we francuskiej historii, filozofii i naukach społecznych powiedziano o śmierci niemało i były to wypowiedzi godne uwagi. Najsilniej zabrzmiał chyba głos historyków mniej lub bardziej jawnie nawiązujących do tradycji ?Annales?. Emmanuel Le Roy Ladurie, omawiając książki Vovelle?a, Lebruna i Chaunu, nie wahał się użyć formuły ?nowa historia śmierci?. Równolegle powstawała też jej ?nowa? antropologia (Thomas i Maertens), semiotyka (Marin i Urbain) i estetyka (Guiomar i Claire).
Praca mieści się w bardzo żywym ostatnio, zarówno w historiografii światowej, jak i polskiej, nurcie badań nad historią kobiet. Sytuuje się przy tym na pograniczu historii społecznej, antropologii historycznej czy wreszcie badań nad płcią kulturową. Wypełnia dotkliwą lukę w naszej wiedzy o sytuacji kobiet w mieście staropolskim.
Przedmiotem wnikliwych opracowań były już szlachcianki oraz mieszczanki kilku największych miast Rzeczypospolitej.
Z recenzji prof. dr hab. Andrzeja Klondera
Celem serii Klio w Niemczech - adresowanej zarówno do profesjonalnych historyków, jak i do szerokiego grona miłośników historii - jest zaprezentowanie polskim czytelnikom najciekawszych prac i dokonań niemieckiej historiografii w okresie powojennym, tak by mogły się one wpisać w szerszy kontekst europejskiego i polskiego dyskursu historycznego.
"Pomazaniec. Przyczynek do chrystologii filozoficznej " Mariana Grabowskiego to rozszerzona wersja wykładów wygłoszonych w krakowskim Kolegium Filozoficzno-Teologicznym OO. Dominikanów. W centrum filozoficznej egzegezy Ewangelii staje człowieczeństwo Jezusa. Autor skupia się na sposobie zadawania przez Syna Bożego pytań i tych tekstach, które pozwalają medytować nad świadomością Jego własnej tożsamości.
"Główna myśl we Wzorach kultury zawiera się w cytowanej jako motto indiańskiej przypowieści o glinianym kubku, który każdy lud otrzymał od boga, aby pił z niego własne życie. Jak woda czerpana z jednego źródła przybiera w różnych naczyniach odmienne kształty, tak pojawia się w doświadczeniu odmiennych ludów różnorodność kultur stanowiąca świadectwo szerokiej skali możliwości kształtowania form ludzkiego życia". Antonina Kłoskowska, Kultura masowa
Do rąk czytelników trafia niezwykle ważna książka z zakresu rzadko w polskich warunkach uprawianej dyscypliny naukowej ? antropologii medycznej: ?Nie czas chorować? Zdrowie, choroba i leczenie w perspektywie antropologii medycznej?. Nad koncepcją całości czuwała Danuta Penkalska-Gawecka, należąca do pionierów antropologii medycznej w Polsce.
Czytelnik będzie miał możliwość śledzenia rozważań nad pluralizmem medycznym, z wszelkimi konsekwencjami społeczności lokalnych Argentyny, Meksyku i Kazachstanu, kulturowych uwarunkowań i konsekwencji niektórych chorób i zabiegów medycznych.
Prof. UAM dr hab. Jaromir Jeszke
Szczególną wartość omawianej książki stanowi przekonująca i bogata erudycyjnością argumentacja, że postawa filozoficzna Edyty Stein ma charakter interkulturowy. Anna Grzegorczyk wykazuje, że nakreślona przez Stein, a przez nią rozwijana, droga filozoficzna znaczona jest etapami występującymi we wszystkich kulturach, opisanymi we wszystkich księgach mądrościowych.
Prof. dr hab. Jerzy Kopania
Przebiegłość to cecha tak stara jak gatunek ludzki, była potrzebna myśliwemu, wojownikowi, władcy. Współczesna jej odmiana - manipulacja - jest nadal w cenie. Z manipulacjami stykamy się dziś w bardzo wielu sytuacjach życia codziennego: przeżywając zawód miłosny, tracąc pieniądze, a także kiedy widzimy reklamę, która budzi wątpliwości. W niniejszej książce znajdziemy przegląd różnych sposobów manipulacji oraz liczne przykłady jej stosowania w przeszłości i dziś. Autor omawia również zjawiska pokrewne, takie jak: propaganda, podstęp, indoktrynacja.
Na początku prekursorów teorii filmu w kinie interesowała sama technika kinematografu, wynalazek, w którym dostrzegano narzędzie zapisu historii oraz aparat do zastosowania
w badaniach naukowych. Potem, gdy kino przekształciło się w formę popularnej i prostej rozrywki, rozgorzała debata estetyczna nad statusem kina. Z kolei wprowadzenie dźwięku ożywiło dyskusję nad wrażeniem realności doświadczanym w obcowaniu z fikcją filmową. Jej konkluzji można upatrywać w ujmowaniu filmów w kategoriach semiotycznych, w których to kino stawało się wielokodowym procesem znakowym, filmy zaś systemami tekstualnymi. Wreszcie inwazja techniki wideo i wpływ telewizji sprawiły, że na kino zaczęto patrzyć jako na medium, rozpatrując jego aspekty: estetyczne, komunikacyjne, kulturowe, ideologiczne, techniczne i ekonomiczne.
Münsterberg, awangarda, Epstein, Irzykowski, Balázs, radziecka szkoła montażu, formalizm, strukturalizm praski, Arnheim, gramatyki filmu, Ingarden, fenomenologia, Morin, Bazin, Kracauer, Mitry, teoria autorska, semiotyka strukturalna, komunikacja wizualna, generatywizm, psychoanaliza, krytyka ideologiczna, teoria feministyczna, pragmatyka, kognitywizm, Deleuze… – Podręcznik Alicji Helman i Jacka Ostaszewskiego przedstawia ścieżki, jakimi podążała myśl filmoznawcza w ponadstuletniej historii kina.
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?
