GRAHAM HANCOCK PRZEDSTAWIA ZDUMIEWAJĄCE NOWE DOWODY PODWAŻAJĄCE OFICJALNĄ HISTORIĘ. Ludzie paleolitu wykorzystywali elektromagnetyzm, znali podstawy fizyki kwantowej i budowali pierwsze miasta 30 000 lat p.n.e.! Pierwsza cywilizacja nie powstała w Sumerze, tylko 30 000 lat p.n.e. na Półwyspie Indyjskim! Nasi przodkowie sprzed kilkudziesięciu tysięcy lat dysponowali imponującą wiedzą. To fakt, który odrzuca konwencjonalna nauka! Udowadniają to fascynujące i prowokacyjne eseje czternastu wybitnych kontrowersyjnych badaczy najdawniejszej historii ludzkości, wybrane przez autora „Śladów palców bogów” Grahama Hancocka. • Koncepcja wielkiego cyklu czasowego, czyli na przemian wzlotów i upadków cywilizacji, jest obecna we wszystkich mitologiach i religiach świata od tysięcy lat, jako spadek po zaginionych kulturach, i zaprzecza obowiązującej teorii linearnego rozwoju ludzkości. • Na Marsie istniała wysoko rozwinięta, potężna cywilizacja. Dowody na jej istnienie od 60 lat ukrywa NASA. • Wyrzut plazmy z pobliskiego blazara w erze paleolitu sprawił, że Homo sapiens stworzył religię i stał się bardziej kreatywny. • Na dnie Zatoki Kambajskiej znaleziono niezbite dowody na to, że tam właśnie leżała kolebka jednej z pierwszych cywilizacji, której początki datowane są na 30 000 lat p.n.e. • Nasi praprzodkowie znali zjawisko elektromagnetyzmu i wykorzystywali je m.in. przy budowie megalitycznych konstrukcji. • Wyższe stany świadomości i inne zjawiska paranormalne, których nie akceptuje współczesna nauka, pozwalały starożytnym wznosić ogromne budowle bez użycia pisma (czynnika, bez którego cywilizacja nie może istnieć). • Gwałtowne przesunięcie biegunów spowodowało zagładę kwitnącej cywilizacji, której ruiny spoczywają teraz pod czapą lodową Antarktydy. „Utracona wiedza przeszłości” tworzy wyjątkowy obraz nowych odkryć badaczy wizjonerów, świadczący, że wiele współczesnych dokonań naukowych to w istocie odnalezione elementy zaginionej wiedzy prehistorii i starożytności.
Pisząc niniejszą pracę pragnąłem przedstawić w krótkim zarysie przeszłość historyczną Tatarów litewskich oraz scharakteryzować ich odrębność narodową, wyznaniową i etnograficzną. W zarysie historycznym chodziło mi o uwydatnienie najważniejszych przemian, jakim w ciągu wieków ulegało osadnictwo tatarskie na ziemiach b. Wielkiego Księstwa Litewskiego, z pominięciem nieistotnych szczegółów i kwestii w tym wypadku drugorzędnych. W rozdziałach traktujących o tradycjach plemiennych i rodowych, o cechach fizycznych i psychicznych, o zawodach tradycyjnych, kulturze materialnej, wierze, piśmiennictwie, języku, obyczajach, zwyczajach i folklorze starałem się wydobyć te przede wszystkim rysy, które świadczą o przynależności Tatarów litewskich do wielkiej grupy ludów tureckich. Pisana pod tym kątem widzenia monografia nie wyczerpuje oczywiście całości zagadnienia, ale daje, jak sądzę, pewien aspekt na zagadnienie Tatarów litewskich jako tureckiej grupy etnicznej.Książka ta oparta jest na materiale źródłowym drukowanym, archiwalnym i manuskryptowym oraz w rozdziałach etnograficznych na informacjach zebranych przez autora z ust samych Tatarów litewskich
Z funkcjonującego na przełomie XIX i XX wieku przez ponad 50 lat żydowskiego cmentarza gminy podgórskiej i z leżącego nieopodal, funkcjonującego w latach 1932-1942, cmentarza gminy krakowskiej w Podgórzu zachowała się jedna macewa in situ. Na przekór zniszczeniom wojennym, zapomnieniu i upływowi czasu stoi na swoim miejscu i przypomina nam o przedwojennej funkcji tego obszaru.W książce autorka przybliża historię tych dwóch żydowskich nekropolii Podgórza; na podstawie literatury i źródeł archiwalnych rekonstruuje ich losy, zasięg i infrastrukturę. Dzięki dogłębnej analizie zachowanych ksiąg metrykalnych udaje jej się ustalić liczbę pochowanych na nich osób. Jej pionierskie badania mają na celu przybliżenie czytelnikowi historii cmentarzy, uświadomienie o ich skali, a w konsekwencji ocalenie ich od zapomnienia i wymazania ze zbiorowej pamięci Krakowian.
Dlaczego w szkole omawia się lektury, w których dziewczyny głównie płaczą, gotują albo czekają, aż ktoś je uratuje? Czemu tak mało bohaterek ma coś do powiedzenia? Dlaczego większość głównych postaci to faceci, a kobiety funkcjonują w tle - jako matki, kucharki lub przyszłe żony? Dlaczego w kanonie prawie nie ma autorek, a jeśli już są jakieś bohaterki pierwszoplanowe, to wiecznie się stroją albo marzą o ślubie?Aleksandra Korczak z pasją pokazuje, jak silnie stereotypy płciowe przenikają do edukacji, jak szkoła wtłacza nas w stare, nieżyciowe role, i jak lektury uczą nas, kim mamy być, zamiast pytać, kim chcemy być oraz pokazuje jak to zmienić.Bezradne i romantyczne to błyskotliwa, odważna i potrzebna analiza kanonu lektur szkolnych autorstwa doświadczonej nauczycielki i badaczki. Książka nie tylko dla uczennic, nauczycieli, czy rodziców - ale dla wszystkich, którzy chcą, by szkoła była bardziej równościowa i otwarta.
WŁADZA, KTÓRA ZMIENIŁA EUROPĘ
MIŁOŚĆ, KTÓRA RZĄDZIŁA IMPERIUM
Kim naprawdę była caryca Katarzyna Wielka, która tak fatalnie zapadła nam, Polakom, w pamięć? Urodziła się jako skromna niemiecka księżniczka, a stała się absolutną panią Rosji i jedną z najpotężniejszych kobiet w historii Europy.
Simon Sebag Montefiore, mistrz porywających biografii, zagląda za kulisy historii i kreśli intymny portret Katarzyny oraz jej najbliższego współpracownika i kochanka – Grigorija Potiomkina, zwanego księciem książąt.
Tworzyli duet, który rządził Imperium Rosyjskim. Ich relacja łączyła namiętność z politycznym partnerstwem, a czułość z bezwzględną walką o władzę. Na podstawie szerzej nieznanej korespondencji autor odsłania tajniki decyzji zmieniających losy Polski i całej Europy Środkowo-Wschodniej.
Katarzyna Wielka i Potiomkin to pasjonująca opowieść o miłości silniejszej niż ambicja, o władzy bez granic i o epoce, której wpływ na nasz zakątek świata trwa do dziś.
* * *
Świetnie napisana biografia… Choć liczy ponad 700 stron, to z równie dobrze mogłaby być dwa razy dłuższa – tak przyjemnie się ją czyta.
Anne Applebaum, „Sunday Telegraph”
Ta oparta na szczegółowych badaniach i niezwykle ambitna biografia odniosła ogromny sukces… Sebag Montefiore oferuje również wyjątkowo trafną panoramę epoki.
Anthony Beevor, „Sunday Times”
To wspaniała opowieść, a Simon Sebag Montefiore przedstawia ją z prawdziwą pasją… Autor znakomicie rozumie politykę dworu rosyjskiego i kontekst dyplomatyczny, co nie jest łatwe, ponieważ punkt ciężkości tej historii przesuwa się między Sankt Petersburgiem, Wiedniem, Berlinem i Stambułem.
Adam Zamoyski, „The Times”
Rok 1921 na Górnym Śląsku zdominowały dwa wydarzenia, które miały decydujące znaczenie dla przyszłości regionu i jego mieszkańców - plebiscyt, przeprowadzony 20 marca, oraz III powstanie śląskie. To ostatnie na ponad dwa miesiące przekształciło dużą część obszaru plebiscytowego w teatr działań wojennych. Teksty zawarte w pierwszym tomie koncentrują się na plebiscycie górnośląskim, kazanym w szerokim kontekście - zarówno lokalnym, jak i międzynarodowym. Temat ten był przez lata marginalizowany w polskiej literaturze przedmiotu, zwłaszcza w porównaniu z zagadnieniami powstańczymi. Dlatego postanowiliśmy przyjrzeć się bliżej rozmaitym aspektom tej problematyki i zaprosiliśmy do współpracy badaczy z różnych krajów.W drugim tomie zamieszczono teksty analizujące różne aspekty III powstaniaśląskiego (maj-lipiec 1921 r.). Część z nich została oparta na materiałach źródłowych, które dotąd nie były wykorzystane w praktyce badawczej. Publikacja nie jest monografią tego powstania, ale stanowi swoiste podsumowanie dotychczasowych ustaleń. W obu tomach zestawiono ze sobą różne perspektywy badawcze i stworzono płaszczyznę do dialogu między badaczami z różnych środowisk naukowych. Niniejsza publikacja zamyka kilkuletni Oddziałowy Projekt Badawczy "Powstania śląskie 1919-1921", realizowany w katowickim oddziale Instytutu Pamięci Narodowej.
Roman Zelek urodził się w 1893 r. w Wełczu, w parafii Busko-Zdrój. Po ukończeniu proseminarium w Pińczowie wstąpił do Seminarium Duchownego w Kielcach i w 1915 r. otrzymał święcenia kapłańskie. Pierwsze probostwo objął w 1918 r. Prowadził bardzo pracowite życie kapłana i społecznika. Po przejściu na emeryturę został zachęcony przez archiwistę diecezji kieleckiej ks. prałata Tomasza Wróbla do spisania pamiętnika. Pracował nad nim 6 lat (1969-1975), dokumentował zachodzące procesy i zjawiska w Kościele lokalnym oraz w otoczeniu społecznym. Pisał o nauce w seminarium, wikariatach, probostwach, awansach kościelnych, funkcji senatora RP, o osadzeniu w więzieniu stalinowskim. Duże partie pamiętnika poświęcił rozmaitym inicjatywom społecznym, w których brał udział. Opisując te fakty i zdarzenia, czynił to w nawiązaniu do ówczesnych realiów i osób. Dlatego na kartach pamiętnika pojawia się mnóstwo postaci, swoista panorama ludzi kieleckiego Kościoła i osób świeckich na przestrzeni kilku dekad. Jego życie opisane w pamiętniku rozgrywa sią na tle dziejów Kościoła kieleckiego i społeczności diecezji kieleckiej w czasach, które obfitowały w wydarzenia definiujące dzieje naszego państwa w XX wieku.
Dzieje zakonu najmniej poznanego i najbardziej tajemniczego spośród wszystkich. Templariusze zarządzali tysiącami hektarów ziemi, sprowadzali osadników, zakładali miasta, budowali drogi, pobierali myto. W opinii współczesnych byli niezmiernie bogaci, jednak majątek przepadł jak kamień w wodę. Do dziś krążą legendy o ich ukrytych skarbach.
W dziele swoim Józef Flawiusz roztacza przed oczyma czytelnika obraz najstraszniejszej tragedii, jaka w owej dobie spotkała Żydów, ich święte miasto i świątynię, która stanowiła symbol ich religijnej i narodowej tradycji. Katastrofę, którą przepowiedział Chrystus mówiąc, że w tym mieście "nie pozostanie kamień na kamieniu, który by nie był zwalony" (Mt 24, 2), jedynie Józef Flawiusz szczegółowo opisał jako uczestnik, a potem naoczny świadek tych dramatycznych wydarzeń Dzieło zawiera bogatą treść, która pociąga czytelnika i porusza jego uczucia i wyobranię. Znajdujemy w nim liczne przykłady desperackiej odwagi i podziwu godnego męstwa, jak również zdrady, lekkomyślności i tchórzostwa, poznajemy karne legiony rzymskie w akcji i w obozie, ich metody walki, zwycięstwa i porażki (...).Z przedmowy Jana Radożyckiego
Opowieść o bogactwie życia codziennego XIX- i XX-wiecznego Lwowa. Próba przedstawienia żywego miasta i jego ludności, dotychczas często w opracowaniach pomijanej. Jej mentalność, wielokulturowość i relacje społeczne. Bogactwo architektury, postęp i rozwój. Książkę wzbogacają piękne, czasem wzruszające ilustracje, ukazujące pełną krasę tego niezwykłego miasta i jego mieszkańców.
Antologia prezentuje obszerny wybór tekstów historyków tworzących poza krajem w latach 1945-1989, publikowanych w czasopismach ukazujących się wówczas na emigracji. Artykuły te dotyczą zagadnień związanych z badaniami historycznymi prowadzonymi za "żelazną kurtyną". Publikacja została podzielona na dwie części: Teksty programowe oraz Recenzje i artykuły recenzyjne. Wśród autorów artykułw znaleźli się m.in. Jan Ciechanowski, Władysław Dziewanowski, Oskar Halecki, Leon Koczy, Marian Kukiel, Stanisław Mackiewicz, Edmund Oppman, Piotr Wandycz, Tadeusz Wyrwa czy Paweł Zaremba. Obszerny wstęp naukowy do antologii poświęcony dziejom i specyfice historiografii emigracyjnej przygotowali Rafał Habielski i Rafał Stobiecki.
Niewielkich rozmiarów książka Einsteina jest popularyzacją najwyższej klasy. Dokładnie tak, jak napisał Einstein w Przedmowie: jej lektura wymaga takiego mniej więcej przygotowania, jakie daje ukończona szkoła średnia, a nadto dość znacznej dozy cierpliwości i siły woli czytelnika. Zdanie to pozostaje aktualne i dziś, mimo że wymagania szkoły średniej od tamtych czasów znacznie się obniżyły. Tyle, że dzisiejszy czytelnik musi zainwestować w lekturę więcej cierpliwości i siły woli niż jego kolega lub koleżanka sprzed lat. Ale cierpliwość i siła woli zawsze są potrzebne, gdy trzeba się zdobyć na ścisłe myślenie. A tego Einstein wymaga od swego czytelnika. Na tym też polega kunszt popularyzatorski: nawet nie zakładając dużej wiedzy, tak prowadzić myśl, by sam czytelnik ponownie odkrył przedstawianą teorię. Wszak zrozumienie teorii - zarówno drogi, jaka do niej prowadzi, jak i jej logicznej budowy - jest jej ponownym odkryciem, wprawdzie odkryciem na własny użytek, ale tylko niewiele mniej ważnym niż eureka pierwszego odkrywcy.
Ptaki wiodą życie pełne dramatów, intryg, współpracy i rywalizacji. Unikają niebezpieczeństw, tworzą pary i społeczności, podkradają i oszukują, a także flirtują i uwodzą cudzych partnerów. Łączą się w różnego rodzaju grupy: od stad jednogatunkowych i mieszanych przez wspólne noclegowiska i liczące tysiące osobników kolonie aż do tokowisk, czyli aren godowych, na których samce popisują się przed samicami. Jak w każdej społeczności również u ptaków często zdarzają się kłótnie, bójki i potyczki, kończące się wyrzucaniem jaj z gniazda albo nawet porywaniem piskląt!Ta książka jest peanem na cześć społecznego życia ptaków - od żyjących na najdalszym południu pingwinów, petreli i albatrosów, poprzez tropikalne chwostki i dziwogony, aż po arktyczne głuptaki, maskonury i nurzyki. Oczywiście, nie sposób opowiadać o ptakach, nie opowiadając także o ich badaczach i obserwatorach. Przygody tych niestrudzonych pasjonatów jeszcze urozmaicają obraz i tak już niezwykłego ptasiego świata. Jeśli i Ty obserwujesz siadające na Twoim parapecie sikorki i cieszysz się na widok myszkujących w trawie szpaków - to znaczy, że też już jesteś jego częścią.
() Bibliografia helleńska w opracowaniu Wojciecha Stawiszyńskiego, której autor nadał precyzujący jej zakres tytuł "Od Homera do Symplicjusza. Dwanaście wieków literatury helleńskiej w polskich tłumaczeniach 1801-2024", jest dopełnieniem wcześniej przez niego opublikowanej "Bibliografii Patrystycznej 1901-2016" (wyd. 3, Kraków 2016). Książka prezentuje przekłady piśmiennictwa greckiego na język polski od początku XIX wieku po niemal dzień dzisiejszy wraz z pełnym opisem bibliograficznym każdej pozycji. Jest to pod każdym względem imponujące dokonanie, które z wdzięcznością przyjmą nie tylko zawodowi badacze starożytności, ale także zwykli jej miłośnicy. Autor bibliografii zadał sobie niewyobrażalny trud dotarcia do (możliwie) wszystkich, również najbardziej zakamarkowych publikacji, często takich, których istnienia bez tej pomocy bylibyśmy całkowicie nieświadomi. Wystarczy zajrzeć do tej Bibliografii, aby przekonać się, jak wielka jest skala ich rozproszenia. Wojciech Stawiszyński wyławia też przekłady trudniej wykrywalne z innego powodu, na przykład zawarte w przełożonych na język polski obszerniejszych dziełach (typowy przypadek: Atenajos), a także zacytowane w podręcznikach i innych opracowaniach.Oprócz zebrania ogromnego materiału podziw budzi precyzja warsztatu bibliograficznego (korekta błędnych atrybucji utworów itp.) oraz przestrzeganie - w miarę możliwości - Kallimachowej zasady , "nic bez potwierdzenia". Wartościowym i pożytecznym dodatkiem do zasadniczego korpusu bibliografii jest "Indeks epigramów Antologii Palatyńskiej", przedsięwzięcie całkowicie pionierskie. W imieniu wszystkich przyszłych użytkowników tego bezcennego dzieła pragnę wyrazić jego Autorowi najwyższe uznanie. HONOR VIRTUTIS PRAEMIUM. (ze Wstępu Jerzego Danielewicza).
Najstraszniejszy epizod w historii medycyny – zbrodnia przeciwko ludzkościKsiążka przedstawia najczarniejszy scenariusz w dziejach medycyny – współudział lekarzy Trzeciej Rzeszy w zbrodniach nazistowskich i etykę lekarską II wojny światowej. Stanowi wyczerpujące studium kluczowej roli, jaką odegrała znaczna część medycznej gwardii Hitlera w polityce eksterminacji i tworzenia aryjskiej rasy nadludzi. W sposób szczegółowy analizuje, jak program eliminacji niepełnosprawnych i chorych psychicznie dzieci – wymyślony, koordynowany i wykonywany przez lekarzy – przerodził się w masowe zabójstwo w obozach zagłady i eksperymenty medyczne prowadzone przez uznanych specjalistów z dziedziny medycyny w służbie nazizmu. Daje przegląd wszystkich aspektów biopolityki eksterminacyjnej Hitlera: od początków ruchu eugenicznego w Niemczech, poprzez publikację Mein Kampf, stworzenie programów przymusowej sterylizacji, akcję T4 wymierzoną w chorych psychicznie i upośledzonych, eksperymenty z bliźniętami Josefa Mengele i Carla Clauberga w Auschwitz, aż do powojennych procesów prawnych, które potępiły tego typu praktyki. Pokazuje zarazem, jak przewrotnie nazizm korzystał z ówczesnej wiedzy medycznej i jak bardzo lekarze Hitlera łamali przysięgę Hipokratesa.
W połowie II wojny światowej niemieckie wojska pancerne – nabrawszy taktycznej i technicznej sprawności podczas zwycięskich kampanii błyskawicznych – znalazły się u szczytu swojej potęgi. Ale następne lata okazały się dla Panzerwaffe skrajnie trudne. Po wielkich ofensywach na Wschodzie w 1942 roku Niemcy musiały przejść do obrony na wszystkich frontach. Starcie z nowoczesnymi czołgami sowieckimi, takimi jak T-34, pokazało, że ówczesne niemieckie wozy pancerne nie dorównywały czołgom przeciwnika w tym, co decydowało o wartości bojowej: w sile ognia, szybkości i zwrotności oraz opancerzeniu. W połowie wojny przystąpiono więc do szybkiej modernizacji podstawowych typów czołgów niemieckich formacji pancernych – PzKpfw III i IV – a także wprowadzono do służby nowoczesne typy, m.in. sławne Pantery (PzKpfw V Panther) i Tygrysy (PzKpfw VI Tiger). Podejmowano też różne pomysłowe działania, mające podtrzymywać mit groźnych niemieckich wojsk pancernych aż po ostatnie dni konfliktu.Ten tom, będący kontynuacją książki Niemiecka broń pancerna. Tom 1: 1939–1942, został poświęcony dziejom Panzerwaffe w drugiej połowie wojny – od owianej legendą bitwy pancernej pod Kurskiem, przez zażarte batalie w Normandii, aż po ostatnie dni obrony Berlina. Oryginalne i wymowne w swojej treści raporty bojowe Panzerwaffe, dokumenty opisujące aspekty techniczne niemieckich czołgów oraz liczne nieznane fotografie ze zbiorów prywatnych i archiwalnych pozwalają lepiej poznać techniczne i operacyjne aspekty dziejów „pancernej pięści” potężnej niemieckiej machiny wojennej.Thomas Anderson jest znawcą niemieckiej broni pancernej z czasów drugiej wojny światowej i autorem poczytnych książek z dziedziny historii militarnej. Nakładem wydawnictwa RM ukazały się m.in. jego monografie poświęcone słynnym niemieckim czołgom: Pantera i Tygrys, oraz kompendium Czołgi II wojny światowej.
W tej monumentalnej historii strategii wojskowych autor analizuje nie tylko teorię, lecz także praktykę najważniejszych dowódców wojskowych ostatnich 400 lat.Strategia wojskowa istnieje, odkąd na świecie pojawiły się konflikty militarne. W swoim przełomowym opracowaniu Jeremy Black analizuje stale zmieniającą się relację między celem, siłą, wdrażaniem i skutecznością w strategii wojskowej oraz jej wpływ na rozwój geopolityki.Historia strategii wojskowych od XVIII wieku po współczesnośćAutor przygląda się wielkim mocarstwom - zwłaszcza Stanom Zjednoczonym, Chinom, Wielkiej Brytanii i Rosji - oraz zmieniającej się przewadze na arenie międzynarodowej. Od ancien rgime'u Francji i budowania imperium przez Wielką Brytanię, wojny światowe, po współczesne konflikty na Bliskim Wschodzie, Black poświęca szczególną uwagę strategicznym praktykom i decyzjom wielkich dowódców, którzy przeszli do historii, takich jak Napoleon, Clausewitz czy Hitler. Podejmuje też próbę globalnego spojrzenia na strategie świata współczesnego, po 1990 roku, oraz przewidywania kierunku ich rozwoju w przyszłości.Jeremy Black - professor emeritus historii na University of Exeter. Autor licznych prac z zakresu historii wojskowości. Znawca brytyjskiej polityki zagranicznej i dyplomacji międzynarodowej.
Publikacja poświęcona historii województwa lubelskiego w okresie Polski lubelskiej. Określenia powyższego używano w odniesieniu do terytorium, nad którym władzę sprawował PKWN i Tymczasowy Rząd Rzeczypospolitej Polskiej w okresie od lipca 1944 r. do przełomu stycznia i lutego 1945 r., gdy władze centralne stopniowo opuszczały Lublin. W książce omówiono: ujawnianie się struktur cywilnych Polskiego Państwa Podziemnego, stronnictwa polityczne związane z PPP, niepodległościowe formacje zbrojne, elementy systemu politycznego Polski lubelskiej (instytucje władzy, system partyjny, administracja, wymiar sprawiedliwości), wojsko, powstawanie aparatu represji (organy bezpieczeństwa publicznego, więzienia i obozy, oraz działalność sowieckich służb specjalnych), nowe warunki życia społeczno-gospodarczego, kulturalnego, religijnego, oświatowego, tworzenie systemu instytucjonalnej opieki społecznej, pierwsze próby rozliczania zbrodni popełnionych w czasie okupacji niemieckiej oraz specyfikę obchodów święta 22 lipca w okresie 1945-1989. Książka stanowi monografię wieloautorską, której ważnym aspektem jest bogaty materiał ikonograficzny, nadający pracy charakter albumowy. Całość dopełnia kalendarium najważniejszych wydarzeń i bibliografia.
Opowieść o wojennym dzieciństwie Wiesława Adamczyka spędzonym na Syberii i naznaczonym sowieckim barbarzyństwem.Autor był małym chłopcem, gdy w maju 1940 roku wraz z matką i rodzeństwem deportowano go na sowiecką Syberię. Jego ojciec, oficer Wojska Polskiego, wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną, zginął jako jedna z tysięcy ofiar zbrodni katyńskiej. Rozdzielenie rodziny i wysiedlenie zapoczątkowało dziesięcioletnią tułaczkę. Skrajnie trudne warunki życia w Kazachstanie, głód, karkołomna ucieczka z ZSRR, śmierć matki, obozy dla uchodźców, rodziny zastępcze - tę drogę, tak jak Autor, przeszło tysiące Polaków.W pasjonujących wspomnieniach Wiesław Adamczyk oddaje głos ofiarom sowieckiego barbarzyństwa. Bezkompromisowa, przejmująca opowieść jest zapisem utraty dziecięcej niewinności i zmagań z rozpaczą, przez które przechodził mały chłopiec.W opracowaniach dotyczących II wojny światowej często przemilcza się tę mroczną kartę europejskiej historii, pozostającą w cieniu Holokaustu. Wydarzenia na niej zapisane wciąż jeszcze czekają, by w pełni oddać im historyczną sprawiedliwość.Znam wiele opisów syberyjskiej odysei oraz innych zapomnianych wojennych dziejów. Żaden jednak nie jest bardziej pouczający, wzruszający i piękniej napisany niż Kiedy Bóg odwrócił wzrok. - z Przedmowy Normana Daviesa
Zanim powstały miasta, prawa i religie, pojawił się język. Pięć tysięcy lat temu pramowa połączyła ludzi zamieszkujących ogromne obszary Eurazji i dała początek większości współczesnych języków – także polskiemu. Jej ślady odnajdujemy zarówno w codziennych słowach („mama”, „brat”, „dom”), jak i w opowieściach oraz wyobrażeniach, które do dziś porządkują nasze myślenie o rzeczywistości.
Laura Spinney prowadzi czytelnika przez stepy, pierwsze szlaki handlowe i zamglone świątynie, śledząc ludzi, którzy nieświadomie nieśli ten język dalej. Sięgając po odkrycia archeologów, lingwistów i genetyków, odsłania fundamenty kultur od materialnych śladów dawnych osad po idee i zwyczaje zapisane w języku.
Wpływ naszego prajęzyka odnajdziemy zarówno w eposach Homera, jak i we Władcy Pierścieni. Te wierzenia, mity i fantazje nadal tętnią w naszych sercach, głowach, a nawet w naszym DNA.
Proto to opowieść o wspólnym języku i wspólnym początku: o tym, co łączy ludzi ponad granicami i epokami, i co do dziś kształtuje nasz sposób myślenia o świecie.
* * *
„Fascynująca opowieść o pradawnych słowach”
The Guardian
Ten produkt jest zapowiedzią. Realizacja Twojego zamówienia ulegnie przez to wydłużeniu do czasu premiery tej pozycji. Czy chcesz dodać ten produkt do koszyka?